چپتر 320: مومیایی
چپتر 320: مومیایی
فرانکا و ژنا نمیتوانستند چشم از گلههای در حالِ چرای گاو، گوسفند و اسب بردارند. مردانِ سبزهرو کلاهِ نمدی و ردای ضخیمِ آبی یا سرخ به تن داشتند و زنانِ محلی پیراهنهای رنگارنگ و چندلایهشان را به رخ میکشیدند. ساختمانهای سفید و دکانهای چرمفروشیِ متعددی در همهجا پراکنده بود. منظرهای گیرا و ناآشنا بود.
وقتی کالسکهای چوبی که گاوی موبلند آن را میکشید در بادِ سوزان از کنارشان گذشت، فرانکا کنار رفت. پیش از آنکه حرفی بزند، نگاهی به لومیان و ژنا انداخت.
«چرا ساکتین؟ بیاید با محلیها سرِ صحبت رو باز کنیم.»
آخر، پرسه زدن بدونِ ارتباط گرفتن چه فایدهای داشت؟
لومیان لحظهای ساکت شد و بعد جواب داد: «اطلاعاتِ کافی ندارم.»
ژنا احساسِ شرمندگی کرد. «منم به اندازهٔ کافی نمیدونم.»
تمامِ چیزی که میدانست، داستانهای عاشقانهای دربارهٔ ملکههای فرعون و ماجراجویانی بود که در جنگلهای بارانی گنجینه کشف میکردند.
فرانکا با دستِ راستش اشارهای از سرِ بیاهمیتی کرد و گفت: «آه... وضعِ منم خیلی بهتر نیست.»
چقدر بهتر نیست؟ لومیان دیگر کنجکاوی نکرد. او همراهانش را به دکانی به نامِ «معجونِ رازآلودِ کوهستان» راهنمایی کرد.
صاحبِ دکان، سالانت امپایا، مردی اینتیسی با پالتوی آبی و تزئیناتِ طلایی، لومیان را درجا شناخت. آخر، رنگِ مو و ظاهرِ متمایزش او را از دیگران جدا میکرد. گذشته از این، از آخرین دیدارشان تنها چند روز میگذشت.
سالانت فرانکا و ژنا را برانداز کرد و لبخندِ گرمی به لومیان زد. «این بار چی شما رو به اینجا کشونده؟»
لومیان که به خاطرِ مصرفِ بیش از حدِ نیروی روحی سردرد داشت، یکراست رفت سرِ اصلِ مطلب. «خاکسترِ مومیاییِ واقعی. میخوام خودِ مومیایی رو ببینم!»
چشمانِ سالانت لحظهای سوسو زد، اما از کنجکاوی خودداری کرد. «بسیار خب، نشونتون میدم.»
او که فروشندهٔ کهنهکارِ خاکسترِ مومیایی بود، میدانست این محصولات نیروی مردانگی نمیبخشند؛ پیش از آنکه به قفسهها برسند، با داروهای واقعاً مؤثر ترکیب میشدند. با این حال، چون مشتریان دربارهٔ کاراییِ خاکسترِ مومیاییِ واقعی سؤالی نپرسیدند، نیازی ندید این اطلاعات را فاش کند.
بهعلاوه، گمان میکرد لومیان و آن دو زن قصد دارند مومیایی را برای فروشِ دوباره و سودآوری بخرند. این معاملهٔ بزرگی بود.
سالانت موقتاً دکانش را بست و لومیان، فرانکا و ژنا را به انبارِ پشتی، جایی که گیاهانِ داروییِ معمولی نگهداری میشدند، راهنمایی کرد. از پلههای باریکی پایین رفتند و به درِ زیرزمین رسیدند.
رو به لومیان و بقیه چرخید تا تأییدشان را بگیرد. «واقعاً میخواید ببینیدش؟»
این حرف بیشتر از آنکه از سرِ عذابوجدان باشد، هشداری محتاطانه بود.
لومیان بیهیچ تردیدی جواب داد: «قطعاً.»
در میانِ حرفهایش، نگاهش روی درِ چوبی و قیرگونِ زیرزمین ثابت ماند.
در، نشانِ رازآلودی بر خود داشت که شکلش اعوجاجی از رنگهای سبزِ تیره و سفیدِ رنگپریده بود.
درونِ آن، ترکیبی از جمجمههای ابتدایی، بازوها و تاکهای درهمتنیده، و مثلثهای وارونه در هم آمیخته بودند تا نقشمایهای معماگونه بسازند.
رشتههایی به همان رنگها از این نشانها به بیرون میتابیدند و در دیوارها، کف و سقف نفوذ میکردند.
سالانت کلیدی طلایی بیرون آورد و به سمتِ در پیش رفت. صدای فرانکا پایین آمد و رو به لومیان و ژنا زمزمه کرد: «به نظر میرسه ریشهٔ اون نشانهای رازآلود تو قلمروی مرگ باشه.»
ژنا اخم کرد. «چه اهمیتی دارن؟»
فرانکا سرش را آرام تکان داد و جواب داد: «مطمئن نیستم. معمولاً اینها نقشِ مهمی تو جادوی آیینی بازی میکنن. با این حال، بدونِ منبعِ قدرت، ممکنه همچین جادویی از کار بیفته.
«تا جایی که میدونم، کلیساهای جامعِ متعلق به کلیساهای رسمی هم ترتیبِ مشابهی دارن. مؤمنانِ باایمانی که هر روز نیایش میکنن، روان و نیروی روحیشون رو برای سرپا نگه داشتنِ جادوی آیینی قرض میدن. گرچه ممکنه سهمِ هر فرد ناچیز به نظر برسه، اما انباشتِ اونها قدرتِ زیادی به همراه داره.»
لومیان به فرانکا پوزخند زد. «شاید این مکان قدرتِ لازم برای سرپا نگه داشتنِ جادوی آیینی رو داشته باشه. ممکنه دلیلی برای خوشحالی داشته باشی. از این زاویه، احتمالِ پیدا کردنِ یه مومیاییِ واقعی بیشتر میشه.»
آهِ آسودگی از لبانِ فرانکا گریخت. «امیدوارم جنسای تقلبی اینجا به اندازهٔ تریر فراوون نباشن.»
او که گیج شده بود، پرسید: «ولی چه نیازی بود ما رو بیاری اینجا تا یه مومیاییِ واقعی رو ببینیم؟ غیببینیِ من میتونست اصالتِ خاکستر رو تشخیص بده.»
لومیان با اطمینان جواب داد: «برای اینکه دیدت بازتر بشه.»
پیش از آنکه فرانکا بتواند ناسزا بگوید، افزود: «درخواستِ مستقیمِ خاکسترِ مومیایی ممکنه وسوسهش کنه که جنسِ تقلبی بهمون بده. وقتی نتیجهٔ غیببینیِ تو همون جا مشخص بشه، اونوقت باید قفسهش رو خُرد کنم یا باهاش گلاویز بشم؟ همچین خشونتی اصلاً ایدهآل نیست.»
لومیان از ضربالمثلی استفاده کرد که اورور اغلب به زبان میآورد.
البته، او اثرهای جانبیِ سه قرارداد را از قلم انداخت. دستِ آبسهدار اشتیاق برای شکستنِ گردنِ هدف را برمیانگیخت. آخوندکِ انساننما به تحقیرِ شدیدِ کسانی که ناعادلانه به بیگناهان تهمت میزدند دامن میزد. سایهٔ زرهپوش او را ترغیب میکرد تا از غلوزنجیرِ محدودیتهای زندگی رها شود.
شاید گواهیِ آقای ابله یا عطیهٔ رشوه، این اثرها را نسبتاً مهارپذیر میکرد. اینها آسیبهایی بودند که میتوانست با تمرکز بر آنها غلبه کند، با این حال قدرتِ جمعیشان گاهی چنین تکانههایی را جرقه میزد.
همزمان، فرانکا و ژنا پوزخندی زدند و در تحقیرِ او همصدا شدند.
فقط شکارچیها به خشونت علاقه داشتند!
در آن لحظه، سالانت پس از کلنجاری کوتاه با قفل، پیروزمندانه درِ چوبیِ قیرگون را که سطحش با نشانی مرموز تزئین شده بود، باز کرد.
در راهروی زیرزمین، نگاهِ لومیان به چراغهای روغنیِ روی دیوار افتاد که همیشه روشن بودند.
فرانکا و همراهانش، غرق در رنگهای رقصانِ نورِ سبزِ تیرهٔ آتش، به دنبالِ سالانت، مغازهدارِ داروهای پنهان، به راهروی آنسوی ورودی قدم گذاشتند.
نور فضا را پر کرده بود، اما با هر قدم، توهمِ پیشروی در تاریکی آنها را در بر میگرفت.
هوای از قبل سردِ آنجا انگار چند درجهٔ سانتیگراد سردتر شد.
سالانت هفت هشت متر جلوتر رفت و از کنارِ درهای سنگیِ خاکستریسفیدِ محکمبستهشده گذشت. او جلوی اتاقی در وسطِ راهرو ایستاد.
این درهای سنگی و دیوارهای اطراف، نمادهایی شبیه به نمادهای ورودیِ زیرزمین داشتند.
سالانت درِ سنگیِ روبهرویش را با هل دادن باز کرد و مقبرهای کوچک را به لومیان و همراهانش نشان داد.
در دلِ اتاق، تابوتِ سنگیِ انساننمای عجیبی قرار داشت که با پایهای طلایی و رنگهای متنوع تزیین شده بود.
سالانت در حالی که به تابوتِ سنگی نزدیک میشد و درش را فشار میداد، گفت: «این مومیایی مالِ پنج قرن پیشه.»
لومیان زیرِ لب زمزمه کرد: «انگار اصلاً نگران نیست که مومیایی رو بدزدیم...»
فرانکا خندهای آرام کرد و با صدایی آهسته گفت: «شایدم اصلاً ما رو به حساب نمیاره.»
ژنا در طولِ گفتگوی آنها ساکت ماند. کنجکاوی و ترسش روی محتویاتِ تابوتِ طلایی متمرکز شده بود.
داخلِ آن، جسدی پیچیده در پارچهای زرد مایل به قهوهای قرار داشت. لبهایش کمی از هم باز بود و حفرههایی محو جای چشمهای سابقش را نشان میداد. ردِ روغنی که به بیرون نشت کرده بود، روی بدنش دیده میشد.
فرانکا بدونِ توجه به محیطِ ناآشنا، آینهای بیرون آورد و در حضورِ سالانت غیببینی کرد.
چشمانِ سالانت لحظهای سوسو زد و بهسرعت به حالتِ قبل برگشت، انگار که بارها با چنین صحنههایی روبهرو شده بود.
طولی نکشید که صدای پیری از آینهٔ فرانکا به گوش رسید که آهنگِ آن با صدای ملایمِ جریانِ آب همراه بود.
«یه مومیاییِ واقعی، هرچند قدمتِ باستانی نداره.»
نگاهِ فرانکا بهسرعت به سالانت، صاحبِ فروشگاهِ معجونِ رازآلود، دوخته شد.
سالانت در جواب لبخندی معذب زد.
«قبلاً دروغ گفتم. این مومیایی یادگارِ پنج قرن پیش نیست. راستش رو بخواید، همین دو هفته پیش درست شده و فرستادنش اینجا. با این حال، فارغ از منشأش، فرایندِ مومیاییشدنِ کامل و طولانیای رو طی کرده. تنها فرقش با مومیاییهای باستانی، کوتاه بودنِ زمانِ دفنشه.»
یک مومیاییِ «باستانی» که فقط دو هفته پیش درست شده؟ لومیان با لحنی بیتفاوت ابرویی برای سالانت بالا انداخت و پرسید: «آدمهای زنده رو شکار میکنید تا مومیایی بسازید؟»
سالانت بهآرامی سر تکان داد.
«نیازی به این کارها نیست. قارهٔ جنوبی هر روز شاهدِ مرگومیرِ بیشماریه. تهیهٔ جسدهای تازه فقط یه هزینهٔ جزئی میخواد. استخدامِ شکارچی برای ردیابی و دستگیری، هزینههای خیلی بیشتری داره. انجامِ شخصیِ این کار هم وقتِ خیلی زیادی میگیره.»
او بیاختیار مزایا و معایبِ روشهای مختلف را بررسی کرد.
پس از این توضیح، ژنا با دیدگاهِ جدیدی به مومیایی نگاه کرد.
این جسدِ کسی بود که مدتِ زیادی از مرگش نمیگذشت.
پیکرِ بیحرکتش بهعنوانِ کالایی قابلمعامله به نمایش گذاشته شده بود.
با وجود اینکه مومیاییِ دوهفتهای کارشان را راه میانداخت و شرایطِ لازم را داشت، فرانکا به دنبالِ نمونههای بهتری بود.
او با آهی نگاهش را از مومیاییِ تازهساخت گرفت و از سالانت پرسید: «مومیاییِ قدیمیتری هم دارید؟»
سالانت لحظهای درنگ کرد و سپس با احتیاط گفت: «نظرتون دربارهٔ اونایی که مالِ پارسالن چیه؟»
این «باستانیترین» مومیاییِ داخلِ زیرزمین بود.
فرانکا آهی از سرِ تأسف کشید و گفت: «همونم خوبه.»
سالانت با اشتیاقی کمتر، آن سه نفر را به مقبرهٔ دیگری راهنمایی کرد.
در ابتدا، سالانت با این تصور که لومیان و همراهانش قصدِ خریدِ یک مومیاییِ کامل را دارند، سالمترین نمونه را به نمایش گذاشته بود. اما حالا انگار لومیان فقط بخشِ کوچکی از آن را میخواست.
مومیاییِ زرد مایل به قهوهای که به سالِ گذشته برمیگشت، از قبل نشانههایی از تکهتکهشدن داشت. نهتنها اندامهای تحتانیاش از بین رفته بود، بلکه قفسهٔ سینه و شکمش نیز حفرههای بزرگی داشتند.
وقتی غیببینیِ فرانکا اصالتِ آن را تأیید کرد، سالانت با اشتیاقی که کمتر هم شده بود، پرسید: «چقدر میخواید؟»
فرانکا که قصد داشت ذخیرهٔ بیشتری جمع کند، جواب داد: «۵۰ گرم.»
سالانت پیش از آنکه قیمت را بگوید، درخواست را سبکسنگین کرد: «۵۰۰ ورلدور.»
فرانکا بیدرنگ پول را پرداخت کرد. چشمانش خیره ماند وقتی دید سالانت چکش و خنجری بیرون آورد و با استفاده از آنها، مانندِ استخراجِ سنگِ معدن، بخشی از بازوی مومیایی را جدا کرد.
ژنا ماتومبهوت ایستاده بود. به نظرش این کار تا حدودی وحشتناک و بیرحمانه میآمد.
با وجود اینکه شاهدِ درگیریِ باندها بود و خودش هم جانِ کسی را گرفته بود، هرگز ندیده بود کسی با بقایای انسان مانندِ کالایی ارزانقیمت رفتار کند.
فرانکا در دل آهی کشید و احساساتش را سرکوب کرد.
این واقعیتِ تلخِ دنیای فرابشران و سازوکارِ معجونهایش بود، اما در مقایسه با عطیهها، بهطرزِ عجیبی جذابتر به نظر میرسید.
فرانکا که حالا تکهای از بازوی مومیایی را در دست داشت، بدونِ هیچ حرفی ژنا را به بیرون از مقبره راهنمایی کرد و لومیان و سالانت نیز به دنبالشان رفتند.
بهسختی سه متر جلو رفته بودند که نورِ چراغهای نفتیِ راهرو پس نشست و تاریکیِ وهمانگیزی همهجا را فرا گرفت.
سالانت سرش را چرخاند، در حالی که چهرهاش ترکیبی از تعجب و بلاتکلیفی بود.