چپتر 327: گیوم بنهِ واقعی
چپتر 327: گیوم بنهِ واقعی
خاطراتِ گیوم بنهِ قلابی هجوم آورد و لومیان خود را غرق در فضای آشنای سالنِ پذیراییِ دنجِ خیابانِ ونسان، پلاکِ ۵۰ یافت.
گیوم بنهِ قلابی با وقاری شاهانه جلوی مبلِ دستهدار ایستاده بود و با کلماتی حسابشده به صاحبِ این خاطرات میگفت: «این پول رو بگیر و برو خیابانِ مورای. اونجا دنبالِ معروفترین و خوشنامترین روسپی بگرد. اما باید با یه نقاب، ظاهرِ من رو به خودت بگیری.»
صاحبِ خاطره با فروتنی و احترام تعظیم کرد و گفت: «متوجه شدم، سراسقف.»
خاطره همینجا پایان یافت. لومیان یقین داشت که پیروِ ناگزیریِ روبهرویش، طعمهای بود که با دقت و ظرافت به دستِ خودِ گیوم بنه ساخته و پرداخته شده است.
ظاهراً گروهی از پیروانِ ناگزیری را گرد آورده بود. از میانِ آنها، گزینهای اهلِ جنوبِ اینتیس را بیرون کشیده بود که در مدتی کوتاه، سه عطیهٔ پیاپی به دست آورده بود. این شخص با ظرافتی تمام به همان تواناییهای خودش مجهز شده بود: احضارِ گلِ اهریمنیِ مغاک و پوششِ نامرئی شدن. این ویژگیها در کنارِ اثرهای منفیِ قراردادها، پوششی بینقص به او میبخشید که موبهمو بازتابِ گیوم بنهِ واقعی بود.
البته، تغییر شکل همچنان تواناییِ ضروری و جداییناپذیری در این میان بود.
از این زاویه، روشن بود که گیوم بنه از پیامدهای شومِ آن پیمانِ خاص غافل نمانده است. چهبسا از همان ابتدا به این موضوع اندیشیده بود، یا شاید پس از یک پیشگوییِ شوم و مرورِ کارهای اخیرش به این درک رسیده بود. در هر حال، این گیوم بنهِ قلابی که در تغییر شکل مهارت داشت، ظاهراً فریبی ازپیشطراحیشده بود.
لومیان شک نداشت پیروانِ دیگری از ناگزیری هم هستند که پنهانی روسپیخانهٔ دیل را میپایند. آنها سایهبهسایه گیوم بنهِ قلابی را تعقیب میکردند و آماده بودند تا اگر خطری بدل را تهدید کرد، بیدرنگ به کشیشِ واقعی خبر دهند.
در چنین وضعیتی، گیوم بنه دستِ بالا را داشت؛ چه تصمیم میگرفت بگریزد و محصولِ این وردِ جایگزینی را با خطرِ پیشِ رو تنها بگذارد، چه میخواست از این بدل بهعنوانِ طعمهای برای به دام انداختنِ دشمنانش استفاده کند.
لومیان با کنارِ هم گذاشتنِ پارههای خاطراتِ گیوم بنهِ قلابی، به این نتیجه رسید که گیوم بنهِ واقعی بیشترِ اوقات در خیابانِ ونسان، پلاکِ ۵۰ اقامت دارد. با این حال، به بدلش اجازه میداد آشکارا در شهر بگردد و از این راه، مخفیگاهِ واقعیِ خود را بهخوبی پنهان میکرد.
با فهمیدنِ این موضوع، موجی از حرص و کلافگی به جانِ لومیان افتاد.
اگر آلبوس گیوم بنهِ قلابی را در روسپیخانهٔ دیل پیدا نکرده بود، لومیان هم فریبِ این طعمه را نمیخورد؛ در عوض، تمامِ تمرکزش را روی گیومِ خیابانِ ونسان، پلاکِ ۵۰ میگذاشت. اینگونه از آن تلپورتِ دیوانهوار که پس از ازکارافتادنِ محصولِ وردِ جایگزینی رخ داد، در امان میماند. به احتمالِ زیاد همان ساختمان را میگشت و چهبسا گیوم بنهِ واقعی را بیرون میکشید.
البته اگر سروکلهٔ دو گیوم بنه همزمان پیدا نمیشد، فکرِ وردِ جایگزینی هم به ذهنِ لومیان خطور نمیکرد. احتمالاً فریب میخورد و از مسیرِ رسیدن به کشیشِ واقعی فرسنگها دور میافتاد.
با رسیدن به این نتیجه، لومیان خیالِ گشتن به دنبالِ پیروانِ پنهانِ ناگزیری را از سر بیرون کرد. میدانست که گیوم بنهِ واقعی خبردار شده است، پس رقصِ احضارش را متوقف کرد و دیوارِ نیروی روحی را فروریخت. رو به فرانکا و ژنا که هر کدام در سایهای پنهان بودند کرد و گفت: «همین الان میریم خیابانِ ونسان، پلاکِ ۵۰.»
فعلاً تنها امیدِ لومیان این بود که ردپایی به جا مانده باشد، یا آنتونی رید که مأمورِ پاییدنِ آنجا بود، سرنخِ بهدردبخوری گیر آورده باشد...
فرانکا و ژنا یکی پس از دیگری از سایهها بیرون آمدند و بیآنکه وقت را برای پرسوجو دربارهٔ اوضاع تلف کنند، به او نزدیک شدند. لومیان شانههایشان را گرفت و یک بارِ دیگر پیمایش دنیای ارواح را فعال کرد.
به چشمبرهمزدنی، پیکرشان درونِ فضای نهچندان بزرگِ سالنِ پذیراییِ خیابانِ ونسان، پلاکِ ۵۰ تجسم یافت.
خبری از سرپیشخدمت، پادوها و خدمتکاران نبود. تنها پیکری بیهوش—حاصلِ وردِ جایگزینی—به حالِ خود روی فرش رها شده بود.
لومیان پس از وارسیِ دقیقِ اطراف، جلو رفت. کنارِ بدل زانو زد و با ترفندهای مختلف کوشید او را از آن خلسه بیرون بکشد.
چشمانِ گیوم بنهِ قلابی که باز شد، چهرهای ناآشنا را روبهروی خود دید.
جاخورد و سیخ نشست. ترس در صدایش موج میزد: «تو کی هستی؟ واسه چی سرزده اومدی تو خونهٔ من؟ برو بیرون! پلیس خبر میکنم! الان پلیس خبر میکنم!»
حملهٔ همین چند لحظه پیش را به یاد آورد—حملهای شبیهِ یک نفرین!
لومیان هفتتیرش را بیرون کشید و لولهاش را روی پیشانیِ گیوم بنهِ قلابی فشرد.
بدل درجا خفه خون گرفت.
صدای لومیان بم و استوار در اتاق پیچید: «اربابِ واقعیِ این خونه کجاست؟»
گیوم بنهِ شیاد که انگار تازه دوزاریاش افتاده بود، با عصبانیت غرید: «اربابِ واقعی خودِ منم! اربابِ اینجا منم!»
لبخندی روی لبهای لومیان نشست.
«اگه اینطوره، بهت تسلیت میگم. ظاهراً زنت با سرپیشخدمت و چیزای قیمتیت فرار کرده. پادوها و خدمتکارا هم انگار از فرصت استفاده کردن و هر چی دستشون میرسیده رو بردن؛ در واقع بهجز این خونه، هیچچیزِ دندونگیری برات نذاشتن.
«تا چند دقیقهٔ دیگه هم پلیس میاد و به جرمِ دست داشتن تو قتلِ یه ولگرد، اجرای آیینهای فرقهای و کلاهبرداریِ گسترده دستگیرت میکنه.»
حرفهای لومیان که ملغمهای از واقعیت و حدسومگان بود، فقط برای ترساندنِ بدل و در هم شکستنِ توهماتِ واهیِ او به زبان آمد.
با توجه به فرارِ مادام، سرپیشخدمت، پادوها، خدمتکاران، درشکهچی و باغبان از خیابانِ ونسان، پلاکِ ۵۰، لومیان نتیجه گرفت که کشیشِ واقعی همهٔ آنها را به پیروانِ ناگزیری تبدیل کرده است. این ترفندِ پیچیده، انبوهی از کارهای فرقهای و مراسمِ عجیبوغریب را لاپوشانی میکرد که همگی از طریقِ وردِ جایگزینی هماهنگ شده بودند.
گیوم بنهِ قلابی در روسپیخانهٔ دیل که به ردهٔ ۷ پیمانگیر رسیده بود، نشان میداد که آیینهای درخواستِ عطیه بارها و بارها در تریر اجرا شده است. در این میان بیگناهانی حتماً قربانی شده بودند و ولگردها بیشک بهترین گزینهها برای این کار به شمار میرفتند.
با شنیدنِ این حرفهای لومیان، گیوم بنهِ تقلبی با وحشت و سردرگمی به اطرافش نگاه کرد و با صدایی که از التماس میلرزید، فریاد زد: «پاولینا! پاولینا!»
پاولینا... پس همون زیبای چاشنیه. حیف که الان دیگه کافر شده... لومیان در سکوت تماشا کرد که چطور گیوم بنهِ قلابی ساکت شد و چشمانش از ناامیدی لبریز گشت.
لومیان یک بارِ دیگر پرسید: «حرفِ آخری نداری؟»
گیوم بنهٔ قلابی لرزید و گفت: «من واقعیام. من واقعاً اربابِ اینجام!
«اما اون زن—اون زن یه شیطانِ مادهست. یواشکی یکی رو کشوند و تو زیرزمین قایمش کرد!
«او-اون با یه دیو سر و سرّ داره!»
سر و سرّ با یه دیو... تو زیرزمین... نکنه مخفیانه با کشیشِ واقعی قرار میذاشته؟ آره، اثراتِ منفیِ میلِ گیوم بنه به همخوابگی همیشه هست. فقط به خاطرِ اینکه دو تا جایگزین داره از بین نمیره... لومیان گیوم بنهٔ قلابی را که سرسختانه به نقابش بهعنوانِ اربابِ واقعیِ پلاکِ ۵۰ خیابانِ ونسان چسبیده بود، برانداز کرد. دستِ چپش را بالا برد، نیرویش را مهار کرد و با دقت، ضربهای حسابشده به پشتِ گوشِ مردِ شیاد زد.
گیوم بنهٔ قلابی دوباره از هوش رفت.
نقشهٔ لومیان شاملِ جستوجوی سریعِ اقامتگاه بود، زیرا رها کردنِ مردِ شیاد میتوانست ناخواسته فاجعه به بار بیاورد.
از جا برخاست، شقیقههای ضرباندارش را مالید و برای گرفتنِ خبرِ تازه رو به فرانکا و ژنا کرد: «خبری از آنتونی رید نشد؟»
فرانکا آرام سر تکان داد: «نه. انگار طبقِ دستورِ تو رفته تا مادام پاولینا رو تعقیب کنه.»
لومیان کوتاه تأیید کرد.
«پس بیاید اینجا رو بگردیم و منتظرِ خبرش بمونیم.»
فرانکا کلاهِ سیاه و گشادش را مرتب کرد و تأکید کرد: «یه گروهِ سهنفره. از هم جدا نمیشیم.»
اینجا «قلمرو»ی کافران بود. حتی اگر پیشتر گریخته بودند، چهبسا هنوز ردپایی باقی مانده بود. اگر از هم جدا میشدند و به دردسر میافتادند، نجاتِ بهموقع به خطر میافتاد.
وقتی مأموران چنین عملیاتهایی را اجرا میکردند، باید دستکم در گروههای سهنفره میبودند یا اگر میخواستند از هم جدا شوند، باید در تیررسِ نگاهِ یکدیگر میماندند.
لومیان به راهپلهٔ مجاورِ اتاقِ پذیرایی اشاره کرد و گفت: «بریم زیرزمین.»
آن سه پایین رفتند و در همان حال، فرانکا به سمتِ ژنا خم شد و با لحنی آرام گفت:
«گفتوگوی سیِل با اون قلابی یه نمونهٔ بینقص از تحریک بود. وقتی برگشتی، نیتِ پشتِ تکتکِ جملههاش رو تحلیل کن.»
ژنا که این نصیحت را مثلِ اسفنجی تشنه جذب میکرد، گفت: «باشه.»
پس از مدتی به درِ زیرزمین رسیدند. لومیان رو به همراهانش کرد:
«قبل از اینکه بریم داخل، آماده بشید.»
برای مقابله با پسماندههای قدرتِ ناگزیری یا جانورانِ نامتعارف، احتیاط از هر چیزی مهمتر بود.
بیدرنگ، لومیان که اکنون چهرهاش تغییر کرده و موهایش کمی بلندتر شده بود، در را هل داد و باز کرد و فضای تاریکِ زیرزمین نمایان شد.
درونِ آن، مجموعهای معمولی از خرتوپرتهای گوناگون فضا را پر کرده بود. هیچ ناهنجاریِ آشکاری به چشم نمیخورد.
درست وقتی فرانکا برای پیشگویی آینه جادویی آماده میشد، لومیان با فراستِ شکارچیاش، ردهای ظریفی را تشخیص داد.
با چند صدای جرینگِ فلزی، درِ پنهانی را نمایان کرد.
پشتِ آن، راهپلهای قرار داشت که بیشتر به اعماقِ زیرزمین میرفت.
آن سه با احتیاط پایین رفتند و پس از چند لحظه به تالاری پهناور اما ابتدایی رسیدند که در درخششِ چراغِ گاز غرق بود.
معلوم نبود گیوم بنه خودش آن را ساخته یا بخشی از تریرِ زیرزمینی را مهروموم کرده و به «قلمرو»ی خصوصیِ خودش تغییر داده است.
درست وسطِ تالارِ سنگفرششده، محرابی ایستاده بود که با استخوانهای سفید و ترسناکِ انسانی، پوستِ کاملِ گوسفند، پوستِ گاو و پوستِ سگی غولآسا احاطه شده بود.
با دیدنِ این صحنه، لومیان جا خورد، چرا که یکی از پنج جادوی آیینیِ ویژه را که راهبِ گدا داشت، به یاد آورد:
طلسم آفرینش حیوان!
همزمان، خاطراتِ گربهها، پرندگان و سگهایی که در طبقهٔ بالا زندگی میکردند و سگِ موقهوهای که کنارِ گیوم بنهٔ قلابی لم داده بود، در ذهنش هجوم آورد.
سگ... سگ... طلسم آفرینش حیوان... لومیان با هجومی از الهام، پنهانکاریِ گیوم بنهٔ واقعی را کنارِ هم چید.
او طلسم آفرینش حیوان را اجرا کرده بود تا خودش را به سگِ موقهوهایِ غولآسا تبدیل کند. در این هیئت، وقیحانه در برابرِ بدلِ خود و تماشاگرانِ اطراف رژه میرفت.
با خواندنِ وردی ازپیشتعیینشده، گیوم بنهٔ واقعی میتوانست بهسرعت ظاهرِ سگیِ خود را کنار بگذارد و دوباره به هیئتِ انسانیاش برگردد.
...
در محدودهٔ اتاقِ پذیرایی، گیوم بنهٔ قلابی همچنان در خلسهای ناآگاهانه غرق بود و کاملاً از دوگانگیِ آشکارِ میانِ واقعیت و توهم بیخبر مانده بود.
با احتیاط، لای درِ اتاقِ مهمان را باز کرده و با صحنهای تکاندهنده روبهرو شده بود. پیشِ رویش، همسرِ زیبایش، پاولینا، برهنه روی تختِ مجلل دراز کشیده بود و سگِ موقهوهایِ غولآسایی کنارش ایستاده بود. کنارِ تخت، بشقابی حاویِ استیکِ نیمپز قرار داشت...
...
لومیان از میانِ دندانهای کلیدشده، معمای طلسم آفرینش حیوان و فرضیهاش را برای فرانکا و ژنا توضیح داد و صدایش طنین انداخت: «امیدوارم اون سگِ لعنتی رو پیدا کنیم. نه، تا الان باید پوستِ سگیاش رو انداخته باشه.»
طلسم آفرینش حیوان... تبدیل شدنِ آدما به سگ... ژنا وحشت کرد.
دنیای علومِ غریبه چقدر عجیب و ترسناکه!
آن سه با هم همکاری کردند و بهسرعت دنبالِ ردپاها گشتند.
طولی نکشید که ژنا چیزی را از شکافِ تختهسنگی برداشت و با تعجب فریاد زد: «یه چیزی پیدا کردم!»
فرانکا دوید و دید که موی قهوهایرنگِ سگ است.
هر دو به لومیان که با شور و حرارت به بررسی ادامه میداد نزدیک شدند و یافتهشان را نشانش دادند.
خوشحالیِ لومیان کاملاً مشهود بود. او فرض را بر این گذاشت که گیوم بنه از طریقِ مسیری مخفی در زیرزمین فرار کرده و خود را از پاولینا و بقیه جدا کرده است.
سپس، چند تارِ موی قهوهایِ سگ کشف کردند. با دنبال کردنِ موها، درِ پنهانِ دیگری یافتند.
پس از باز کردنِ درِ پنهان در دیوارِ سنگی، فرانکا یک پیشگویی آینه جادوییِ ساده انجام داد و مکاشفهای دریافت کرد که هیچ مشکلی در کار نیست. سپس، بهدنبالِ لومیان و ژنا وارد شد.
در آن لحظه، ژنا که در وسطِ گروه بود، لومیان را گم کرد. فرانکا هنوز پشتِ سرش میآمد.
بیآنکه منتظر بماند ژنا حرفی بزند، فرانکا اتاق را برانداز کرد و اخمهایش در هم رفت.
«دوباره دور زدیم و برگشتیم به تالارِ قربانی.»
...
لومیان با عبور از درِ مخفی، واردِ فضایی شد که شبیهِ غارِ معدنِ سنگ بود.
چون هیچ چراغِ گازی به چشم نمیخورد، لومیان شعلهای سرخرنگ احضار کرد تا تاریکی را بشکافد.
تقریباً همان موقع، حس کرد که ژنا و فرانکا بهدنبالش نیامدهاند.
همینطوری از هم جدا شدیم؟ سردرگمی در ذهنِ لومیان چرخید، اما صدای بمی که از اعماقِ معدنِ متروکه طنین انداخت، آن را پس زد: «لومیان لی!»