چپتر 33: چپتر ۳۳
چپتر 33: چپتر ۳۳
لومیان لحظهای به چشمانِ اورور خیره شد و بعد آرام پرسید: «چند روز تا جشنِ بهار مونده؟»
شک داشت خواهرش بخواهد سرِ کارش بگذارد، اما هرگز ندیده بود در مسائلِ مهم سرسری رفتار کند. این لحظهای حیاتی بود که بر کلِ دهکده و چهبسا بر زنده ماندنشان اثر میگذاشت.
اورور وراندازش کرد و با طعنه گفت: «مگه بعدازظهر نخوابیدی؟ هنوز کامل بیدار نشدی؟ امروز ۲۹ مارسِ ۱۳۵۸ـه. هنوز چند روز تا جشنِ بهار وقت داریم.»
۲۹ مارس... لومیان لحظهای تاریخ را در ذهن مرور کرد و از خود پرسید آیا خواب میبیند.
او جشنِ بهار را بهوضوح تجربه کرده بود—دورانِ شادمانیای که به حمامِ خون ختم شد. به چشم دیده بود که چوپان پییر بری با تبر سرِ آوا را قطع کرد و خون همهجا فواره زد...
آیا اکنون خواب میدید، یا تجربهٔ گذشتهاش خواب بود؟ فرقی نمیکرد کدام باشد، هر دو بیش از حد واقعی جلوه میکردند. لومیان هیچ نشانی از فریب در چهرهٔ خواهرش نمیدید.
البته، اورور میتوانست بازیگرِ ماهری باشد، اما لومیان باور داشت که او چنین آدمی نیست.
پنج سال را با هم گذرانده بودند و او تکتکِ جزئیاتِ شخصیتِ خواهرش را میدانست. محال بود بتواند گولش بزند!
لومیان گیج شده بود و احتمالاتِ دروغ گفتنِ خواهرش دربارهٔ تاریخ را بررسی میکرد.
یا کشیش و موجودی پنهان کنترلش میکردند، یا همهچیز حل شده بود و فقط داشت سرِ به سرش میگذاشت.
اگر هیچکدام از این گزینهها درست نبود، پس احتمالاً اورور حقیقت را میگفت.
زمان به ۲۹ مارس به عقب برگشته بود، چند روز پیش از جشنِ بهار.
با شناختی که لومیان از جهان داشت، این امر آشکارا ناممکن بود و نباید رخ میداد. با این حال، رفتارِ خواهرش او را سردرگم کرده بود.
باید یه راهی برای تأییدش پیدا کنم...
لومیان کوشید هرچه را در آن بازهٔ زمانی رخ داده بود به یاد بیاورد و فهمید بهراحتی میتواند بیشترِ جزئیات را به خاطر بیاورد—اورور در آن روزِ ۲۹ مارس، که به برگزاریِ «موفقیتآمیزِ» جشنِ بهار ختم میشد، پیراهنی آبیروشن به تن داشت. همچنین به یاد آورد که آن شب پیش از بردنِ لیا، رایان و والانتن به کلیسای جامع برای مچگیری از کشیش، با آنها دیدار کرده بود.
اورور دستِ راستش را دراز کرد و جلوی برادرِ بهتزدهاش تکان داد: «چی شده؟»
لومیان بهسرعت افکارش را جمعوجور کرد و گفت: «اورور، تازه یه چیزی یادم اومد. باید یه سر برم بیرون. زود برمیگردم!»
لومیان فهمید تنها راه برای تأییدِ اینکه آیا زمان واقعاً به ۲۹ مارس برگشته یا نه، پیدا کردنِ آواست.
اگر او هنوز زنده بود، باید با این تغییرِ باورنکردنی کنار میآمد.
منتظرِ پاسخِ اورور نماند و با عبور از کنارش، بهشتاب به سمتِ در رفت.
اورور از پشتِ سرش فریاد زد: «گراند سور صدام کن! برای شام دیر نکنی!»
همانطور که به سوی خانهٔ آوا لیزیه میدوید، میترسید حتی اگر یک ثانیه دیرتر برسد، گرفتارِ کابوسی وصفناپذیر گردد و کاملاً بلعیده شود.
در طولِ راه، بسیاری از روستاییان متوجهش شدند، اما از ترسِ اینکه مبادا این هم یکی از شوخیهای او باشد، برای پرسیدنِ دلیلش توقف نکردند.
سرانجام، لومیان به مقصد رسید.
گیوم لیزیه، پدرِ آوا، کفاشِ معروفی در دهکدهٔ کوردو و کوههای اطراف بود. گرچه چندان ثروتمند نبودند، اما وضعشان هم بد نبود. آنها در ساختمانی دوطبقه، آبیخاکستری و نیمهزیرزمینی زندگی میکردند که فضای خالیِ پشتش پر از علوفه و هیزم بود و لانهٔ غازی در آنجا تعمیر شده بود.
وقتی لومیان رسید، تقریباً وقتِ شام بود و چند نفر در آشپزخانهٔ خانوادهٔ لیزیه مشغولِ کار بودند.
لومیان از درِ باز گذشت و بیدرنگ آوا را دید.
این دخترِ موقهوهای با چشمانِ آبیِ دریایی، پیراهنی خاکستریسفید به تن داشت و برای مادرش شام آماده میکرد. دست و پایش چابک بود و چشمانش سرزنده. لومیان تنها با یک نگاه میتوانست بگوید که او زنده است.
واقعاً نمرده...
لومیان در حالی که به گردنِ آوا نگاه میکرد و میکوشید نشانی از بخیه بیابد، این را از ذهن گذراند.
در یکی از رمانهای ترسناکِ اورور، صحنهای بود که در آن جنازهای را بخیه میزدند تا نقشِ آدمِ زنده را بازی کند.
اما گردنِ آوا کشیده و صاف بود، بدونِ حتی یک جای زخم.
گیوم لیزیهٔ کفاش متوجهِ لومیان شد که در چارچوبِ در ایستاده بود، و پرسید: «لومیان، چی شده؟»
او از روی صندلیِ آشپزخانه برخاست و رو به لومیان ایستاد؛ موهای قهوهایاش آشفته بود و پیشبندی قهوهایسفید و کمی چرب جلوی سینهاش آویزان بود.
آوا که در آشپزخانه مشغول بود، با تعجب برگشت و به لومیان نگاه کرد.
لومیان را دید که مبهوت آنجا ایستاده است.
پرسید: «چی شده؟»
لومیان لحظهای ماتش برد، اما بهسرعت خونسردیاش را بازیافت و قصد کرد دلیلی الکی برای آمدنش بتراشد.
با این حال، دیدنِ گیوم لیزیه سؤالی به ذهنش انداخت.
لحظهای تأمل کرد و پرسید: «مسیو، پییر بری یه جفت کفشِ چرمی به شما سفارش داده؟»
به یاد آورد که قرار بود او و ریموند صبحِ روزِ بعد با چوپان پییر بری دیدار کنند و وقتی فهمیدند او گلهاش را رها کرده تا با وجودِ خطراتِ سفری طولانی و دشوار، برای شرکت در جشنِ بهار با عجله برگردد، جا خورده بودند.
در آن زمان، پییر بری یک جفت کفشِ چرمیِ نرم و نو به پا داشت.
مگر اینکه به کفشفروشیای در داریژ رفته بود که محصولاتِ آماده میفروخت، وگرنه دوختنِ یک جفت کفشِ چرمی زمان میبرد. این یعنی پییر بری دستکم دو سه روزی میشد که به دهکده برگشته بود!
گیوم لیزیه از سؤالِ لومیان جا خورد و گفت: «پییر بری چند روز پیش برگشت، اما خیلیا تو دهکده خبر ندارن. به منم گفت به کسی چیزی نگم.»
همونطور که انتظار میرفت...
لومیان بهانهای تراشید و گفت: «یه نفر رو دیدم که خیلی شبیهش بود، فکر کردم توهم زدم.»
«چون طرف کفشِ چرمیِ نو پاش بود، اومدم از شما بپرسم تا مطمئن بشم.»
گیوم لیزیه با تأیید جواب داد: «خودشه. هنوزم سه چهار تا گوسفند میچروند که میگفت کارفرماش بهش داده.»
مگه گوسفندا رو فقط اوایلِ ماهِ مه برنمیگردونن دهکده تا پشمشون رو بزنن و بدوشن؟ اگه الان چند تا گوسفند آورده، چطور میخواد بچروندشون؟ چریدن تو چراگاههای کوهستانی که هنوز ممنوعه... لومیان هرچه بیشتر فکر میکرد، بیشتر حس میکرد رفتارِ چوپان، پییر بری، بهشدت غیرعادی است.
و نمایشِ او در پایانِ جشن هم قضاوتِ لومیان را ثابت میکرد.
با این حال، اصلاً خبر نداشت او، کشیش و بقیه میخواهند چه کنند یا تا حالا چه کردهاند.
لومیان به گیوم لیزیه و آوا لبخند زد و گفت: «خیالم راحت شد که واقعاً خودشه. فکر کردم از بس مینوشم، مغز و چشمام مشکل پیدا کردهن.»
سپس برای خانوادهٔ لیزیه دست تکان داد و گفت: «خداحافظ.»
همین که لومیان از خانهٔ لیزیه بیرون آمد، لبخندِ روی لبش بهسرعت محو شد.
حالا دیگر کاملاً مطمئن بود که امروز واقعاً ۲۹ مارس است.
تو زمان برگشتم عقب، یا یه رؤیای پیشگویانه دیدم؟ رؤیاها که نمیتونن اینقدر واقعی باشن. اونقدر واقعی که تمامِ جزئیات توش هست... لومیان همانطور که راه میرفت، عمیقاً در فکر فرو رفته بود.
در هر صورت، این چیزی بود که فقط در رمانهای اورور خوانده بود و هرگز تصور نمیکرد در واقعیت اتفاق بیفتد.
لومیان در راهِ بازگشت به خانه، میدان را دور زد و به کنارِ کلیسای جامعِ خورشیدِ فروزانِ ابدی رسید.
پنجرهٔ شیشهرنگی که باید کاملاً خُرد میشد، بینقص و سالم در دیوار جا گرفته بود و تصویرِ مُبلّغِ مذهبی، سنت سیت، روی آن زیرِ نورِ غروب بهروشنی میدرخشید.
لومیان با احساساتی دوگانه به این صحنه چشم دوخت. افکارِ بسیاری در ذهنش با هم اصطکاک داشتند، چنانکه گویی میخواستند از سرش دود بلند کنند.
در راهِ بازگشت به میدان، لومیان دید که چهرهای آشنا از ورودیِ اصلیِ کلیسای جامع بیرون میآید.
کشیش، گیوم بنه بود؛ با آن بینیِ کمی عقابی و هالهٔ باوقارش، که ردایی سفید با رگههای طلایی به تن داشت.
دلِ لومیان ریخت. بدنش را کمی خم کرد و برای حمله یا فرار آماده شد.
گیوم بنه نگاهی به او انداخت و بیحالت سر تکان داد.
«فردا هم برای نیایش بیا.»
آها... درسته. غروبِ ۲۹ مارس هنوز مچش رو نگرفتهم. هنوز باهام درنیفتاده و نگرانِ لو رفتنِ نقشهٔ مخفیانهش هم نیست... با این فکر، لومیان غریزی واکنش نشان داد.
صاف ایستاد و بازوانش را گشود.
«ستایش بر خورشید!»
گیوم بنه با همان حالت جواب داد: «ستایش بر خورشید!»
پس از ترکِ میدانِ دهکده، لومیان طبقِ عادت آنچه را تازه رخ داده بود مرور کرد.
ناگهان به نکتهای پی برد که پیشتر بهخاطرِ شوکِ «بازگشتِ زمان» از آن غافل شده بود.
هنوز قدرتهای فرابشریاش را داشت!
هنوز یک شکارچی بود!
برای دویدن تا خانهٔ لیزیه نیازی به نفستازه کردن پیدا نکرده بود و در مواجهه با کشیش بیدرنگ بهترین حالتِ بدنی را به خود گرفته بود. این یعنی وضعیتِ جسمانی و آمادگیاش بسیار فراتر از زمانِ پیش از نوشیدنِ معجون بود.
از این رو، لومیان نتیجه گرفت که تجربهٔ قبلی رؤیای پیشگویانه نبوده و او از همین حالا یک فرابشرِ ردهٔ ۹ است!
شب سعی میکنم واردِ اون رؤیای خاص بشم تا ببینم هنوزم میتونم برم توش یا تغییری کرده... لومیان بهسرعت گامِ بعدیِ نقشهاش را چید.
پس از بازگشت به خانه، لومیان وانمود کرد هیچ اتفاقی نیفتاده و با خواهرش، اورور، شام خورد.
چون اغلب هر وقت به دردسر میافتاد، برای اینکه اورور مجبور نشود گندکاریهایش را جمع کند همینطور رفتار میکرد، اورور با وجودِ اینکه حس میکرد چیزی سر جایش نیست، پرسوجوی بیشتری نکرد.
پس از شستنِ ظرفها و تمیز کردنِ آشپزخانه، لومیان به خواهرش خبر داد و یکراست به میخانهٔ کهنه رفت.
میخواست مطمئن شود آیا غریبههایی که اهلِ کوردو نبودند پیدایشان میشود یا نه.
پس از ورود به میخانهٔ کهنه، لومیان پشتِ پیشخوان نشست و با رئیس و متصدیِ بار، موریس بنه، و آن مردِ لاغراندامِ میانسال، پییر گیوم، احوالپرسی کرد.
با صمیمیتی زیاد گفت: «یه لیوان ویسکی ساوِر.»
ویسکی ساوِر مشروبی کمکیفیت بود که از سیب تخمیر میشد. در میخانهها فقط از بعضی آبجوها گرانتر بود و مردم اغلب آن را در خیابانهای شهر دستفروشی میکردند.
موریس بنه غر زد: «بچهٔ خسیس، مگه دردِ آبسنت رو دوست نداری؟»
لومیان همان کلماتِ آشنا را به زبان آورد: «مهمونِ توئه؟»
این حرف باعث شد ذهنش کمی احساسِ سرگردانی کند.
موریس بنه فوراً دهانش را بست و یک لیوان ویسکی ساوِر برای لومیان ریخت.
لومیان در حینِ انتظار، جرعهای از نوشیدنیاش نوشید.
چندی نگذشت که صدای جرینگجرینگی شنید.
برگشت و رایان را دید که کلاهِ لبهدارِ تیره و زبر، پالتوی ضخیمِ کدر و شلوارِ زردِ کمرنگی به تن داشت.
لیا با پیراهنِ کشمیرِ پلیسهٔ سفید، پالتوی سفیدِ مایل به خاکستری، چکمههای مارسیان و زنگولههای کوچکِ نقرهای که به چکمهها و تورِ کلاهش بسته بود، توجهِ تقریباً تمامِ مردانِ میخانهٔ کهنه را به خود جلب کرد.
به همین ترتیب، والانتن جلیقهای سفید، کُتِ فاستونیِ آبی و شلوارِ مشکی پوشیده بود و کمی پودر روی موهای بلوندش دیده میشد.
آن سه زیرِ نگاهِ خیرهٔ همه به سمتِ پیشخوان رفتند و کنارِ لومیان نشستند.
لومیان سرش را بالا نیاورد و با خود فکر کرد: یه لیوان شرابِ قرمزِ داریژ، یه لیوان آبجوی چاودار و یه لیوان کور اپیسه...
رایان کلاهِ سیلندریاش را برداشت و کنار گذاشت. سپس به موریس بنه گفت: «یه لیوان شرابِ قرمزِ داریژ، یه لیوان آبجوی چاودار و یه لیوان کور اپیسه.»
لومیان آهِ بلندی کشید و رایان پرسید: «مشکلی پیش اومده؟»
لومیان جرعهای از ویسکی ساوِرش نوشید و با صدایی بم گفت: «من آدمِ مهمی نیستم، وقتی هم برای تماشای درخششِ خورشید ندارم...»