چپتر 335: دنیای دیگر
چپتر 335: دنیای دیگر
لومیان توجهش را از کتابِ جادو گرفت و به فرانکا معطوف کرد.
«مشکلی توش هست؟»
بارها طلسمِ احضارِ روح را با دقت خوانده بود. اگر مشکلی داشت، باید زودتر میفهمید.
محدودیتش این بود که نمیتوانست طلسم را یاد بگیرد و از اثرهای نهاییاش سر در بیاورد. با این حال، بهعنوانِ آتشافروز، فاقدِ گنجایشِ لازم برای چنین یادگیریهایی بود و با ردهٔ مربوطه همخوانی نداشت.
فرانکا چند ثانیه ساکت ماند و بعد به حرف آمد: «اگه طلسمِ احضارِ روح رو روی بقیه اجرا کنی چی میشه؟»
لومیان با توصیفِ طلسم بر اساسِ کتابِ جادوی اورور شروع کرد: «باعث میشه روحی که از بدنش جدا شده، دوباره به اون برگرده. اینطوری میشه فرافکنیهای اختریِ گمشده تو عالمِ ارواح رو برگردوند و فرصتی برای اتصالِ دوبارهشون با فرمِ فیزیکی فراهم کرد.» سپس برای روشنیِ بیشتر مثالی از خودش زد: «تو نبردِ قبلی، اگه گرفتارِ طلسمِ رازآلودِ همسانسازیِ روحِ گیوم بنه میشدم و هوش و حواسم رو از دست میدادم، طلسمِ احضارِ روح میتونست منو از بیهوشی دربیاره. البته، شرطش اینه که فرابشرانی باشن که بتونن این طلسم رو یاد بگیرن و اجراش کنن.»
فرانکا جوابِ لومیان را نادیده گرفت و با لحنی جدی پرسید: «اگه یکی اونو روی خودش اجرا کنه چی؟»
این دیگه چه سؤالیه؟ لومیان لحظهای درنگ کرد و گفت: «بیتأثیره. اگه هیچ نشونهای از جداییِ روح و بدن نباشه، اجرای طلسم روی خودِ آدم هیچ اثری نداره. اگه از قبل مشکلی شبیهِ این حالت وجود داشته باشه هم که آدم اصلاً نمیتونه هیچ طلسمی اجرا کنه.»
فرانکا گفت: «اما اگه فرضاً...» و حرفش نیمهتمام ماند.
ژنای تیزبین و حاضرجواب نگاهی به فرانکا و سپس به لومیان انداخت، از جایش بلند شد و لبخندی زد.
«خیلی وقته گرمِ بحثیم. شما دو تا گشنهتون نیست؟ چطوره برم عصرونه بگیرم؟»
لومیان بهجای فرانکا موافقت کرد: «حتماً.»
حس کرد فرانکا در آستانهٔ فاش کردنِ چیزی است که اگر ژنا بویی از آن میبرد، چهبسا دردسرساز میشد. به همین دلیل حرفش را نیمهکاره رها کرد.
لومیان از پیش به معرفیِ ژنا به دینِ آقای ابله فکر کرده بود. آنها اکنون همرزم بودند و قرار بود کارهای مشترکِ بسیاری بکنند. در چنین شرایطی، نمیشد برخی رازها را پنهان نگه داشت و پنهانکاریِ مدام ناگزیر به همکاریشان لطمه میزد.
اما دربارهٔ اینکه اطلاعاتِ انجمنِ تاروت و جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری را در میان بگذارد یا نه، لومیان هنوز تصمیمی نگرفته بود.
پس از بررسیِ دقیق، به این نتیجه رسید که تبلیغِ دین برای ژنا زمانی مناسبتر است که او ساحره شود. ردهاش هنوز خیلی پایین بود و قدرتِ به دوش کشیدنِ بارِ چنین دانشی را نداشت. اطلاعاتِ بیش از حد میتوانست او را آسیبپذیر کند و باعث شود ناخواسته رازها را فاش سازد. با این حال، ساحرههای ردهٔ ۷ از مسیرِ قاتل، تحولی کیفی زیرِ سطحِ نیمهخدا به شمار میرفتند و ژنا را قادر میساختند از خودش دفاع کند.
هرچند لومیان هنوز با ردهٔ ۵ِ این مسیرِ خاص — نامش و قدرتهای فرابشریِ آن — ناآشنا بود، باور داشت که زنِ شیطانیِ لذتِ ردهٔ ۶ در مقایسه با ساحره دگرگونیِ چشمگیری نشان نمیدهد. ساحره حتی میتوانست جنسیتِ فرد را تغییر دهد که شکافِ قابلتوجهِ تواناییهایشان را نشان میداد.
نگاهِ فرانکا قامتِ دورشوندهٔ ژنا را دنبال کرد تا اینکه صدای قدمهای محوشوندهاش به گوشش رسید. روی صندلیِ راحتی چهارزانو نشست و آهِ آرامی کشید.
«اینطور نیست که ژنا نتونه این موضوع رو بدونه، ولی نگرانم که باعث بشه از من بترسه، ازم فاصله بگیره و جورِ دیگهای نگاهم کنه.»
لومیان این سؤال را نپرسید: «نگران نیستی منم همین واکنش رو نشون بدم؟» دوباره سرِ جایش نشست و با چهرهای که صبر در آن موج میزد، منتظرِ توضیحِ فرانکا دربارهٔ طلسمِ احضارِ روح ماند.
لبهای فرانکا جمع شد و حالتش میانِ تردید و دلهره در نوسان بود. پس از مکثی، با تمسخرِ خود خندید.
«به همین خاطره که تو این قضیه یه هالهٔ خطرناک حس کردم، وگرنه اصلاً به فکرم نمیرسید باهات در میون بذارمش. این راز رو با خودم به گور میبردم. آهان، یه دلیلِ دیگه هم داره؛ خاستگاهِ طلسمِ هارومفِ تو برام خیلی مهمه. امیدوارم همهٔ جزئیاتش رو برام فاش کنی، درست همونطور که من قراره رازم رو بهت بگم.
«آه، ما اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری یه وجهِ اشتراک داریم: همهمون از یه دنیای دیگه اومدیم!»
با این حرف، فرانکا بیشتر در صندلیِ راحتی فرو رفت؛ گویی تمامِ انرژیاش تحلیل رفته بود.
دیدنِ زنِ شیطانیِ لذت در چنین حالتی، با وجودِ اینکه افکارِ لومیان جای دیگری بود، ناخواسته گرمای نامحسوسی در درونش شعلهور کرد.
لومیان با صدایی که رنگی از تعجبِ واقعی داشت، تکرار کرد: «یه دنیای دیگه؟»
حتی چنین نتیجهای به ذهنش هم خطور نکرده بود.
چنین احتمالی چیزی بود که آدمهای عادی بهندرت به آن فکر میکردند و حتی در داستانها نیز کمتر پیدا میشد.
در یک لحظهٔ گذرا، همسوییِ عجیبی با این تصور حس کرد.
با تلاشی آگاهانه برای مهارِ احساساتش، متفکرانه پرسید: «این همون ‹خونهای›ـه که خواهرم اغلب ازش حرف میزنه؟ همون جایی که میگه دیگه هرگز نمیتونه بهش برگرده؟»
در ابتدا، لومیان گمان میکرد زادگاهِ خواهرش در اثرِ درگیری یا فاجعهای ویران شده و به همین دلیل ادعا میکرد که قادر به بازگشت نیست. وگرنه، با تکیه بر قدرتِ جادوگریاش، حتی اگر تمامِ جهان هم در تعقیبش بودند، میتوانست مخفیانه به آنجا سر بزند.
بعدها، لومیان فهمید که اورور یک تریری است و همین باعث شد اشارههای او به «خانهٔ» مرموزی او را گیج کند.
با شنیدنِ سؤالِ لومیان، حالتِ چهرهٔ فرانکا به ترکیبی از احساساتِ پیچیده تغییر کرد. سیمایش آمیزهای از حسرت، اندوه و غصه را نشان میداد.
فرانکا چشمانش را لحظهای بست تا احساساتِ متغیرِ درونش را پنهان کند و پرسید: «زیاد از "خونه" حرف میزنه؟»
فرانکا بیآنکه منتظرِ جوابِ لومیان بماند، لبهایش را روی هم فشرد و ادامه داد: «یه سیارهٔ دیگه یا یه بُعدِ موازی در نظرش بگیر.»
لومیان در خاطراتش غرق شد و با خودش زمزمه کرد: «بیدلیل نبود که دوست داشت بره پشتبام و به کیهان خیره بشه...»
فرانکا با آهی تکرار کرد: «کیهان...»
فضایی خاموش آپارتمانِ ۶۰۱ را در بر گرفت و لومیان و فرانکا در افکارِ درونیِ خود غوطهور شدند.
پس از مکثی، خاطرهای در ذهنِ لومیان جان گرفت.
خانمِ شعبدهباز گفته بود خدایانِ پلیدی مانندِ درختِ مادرِ هوس بیرون از جهانِ ما وجود دارند و سدی آنها را جدا کرده است. این موجودات پیوسته میکوشیدند راهی برای رخنه در آن مرز بیابند.
نگاهِ لومیان به سمتِ فرانکا چرخید و افکارش را به زبان آورد: «نکنه همهتون تخموترکهٔ یه خدای پلید هستین که تو این دنیا رها شدین؟»
فرانکا بلافاصله از حالتِ متفکرانهاش بیرون آمد و پوزخند زد: «پفف! به قیافهمون میخوره همچین چیزی باشیم؟»
لومیان پس از اندکی تأمل جواب داد: «نه. خیلی ضعیفتر از اون هستین که خدایانِ پلید بخوان برای فرستادنتون به اینجا انرژی صرف کنن. میتونستن بهجاش تمرکزشون رو بذارن روی فرستادنِ قدیسهای بیشتری از خودشون. یا شایدم امیدشون رو به پتانسیلِ رشدتون بستن؟»
به هر حال، ضعیف بودن مزایای خودش را داشت. احتمالِ کشف شدنِ رخنهشان از میانِ سد کمتر بود.
فرانکا که هم خندهاش گرفته بود و هم کمی آزرده شده بود، وسوسه شد حرفهایش را رد کند. اما چون مدرکِ ملموسی در دست نداشت، چارهای برایش نماند.
«به هر حال، من به آقای ابله ایمان آوردم. حتی یه نفر از اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری که دیدم هم به خدای پلید باور نداره.»
لومیان زیرلب گفت: «حتی اگه باور هم داشتن، احتمالاً بهت نمیگفتن...»
فرانکا حرفش را نادیده گرفت و ادامه داد: «منم هنوز نمیدونم دلیلِ تناسخمون چیه. خیلی وقته که دنبالِ جواب میگردم. چیزی که میدونم اینه که ما بهشکلِ روح واردِ این دنیا شدیم و دیدیم که توی بدنِ آدمای دیگه دوباره متولد شدیم. شبیهِ فرایندِ تولدِ دوبارهٔ گیوم بنهست.»
با این تشبیه، لومیان بیدرنگ وضعیتِ فرانکا و همراهانش در جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری را درک کرد.
«به بیانِ دیگه، شما توی بدنِ آدمای دیگه ساکن شدین؟»
فرانکا نگاهی از گوشهٔ چشم به لومیان انداخت و گفت: «بله. از اینکه فهمیدی خواهری که اینقدر برات عزیزه در اصل یه روحِ سرگردانه که بدنِ یکی دیگه رو تسخیر کرده، دلسرد شدی؟»
لومیان با بیقیدی جواب داد: «چرا باید دلسرد بشم؟ اورور لی، کسی که منو پناه داد و نزدیک به شش سال تو کوردو باهام زندگی کرد، خواهرِ منه. گذشتهٔ اون بدن یا تاریخچهش برام اهمیتی نداره.»
انگار فرانکا میخواست دیدگاهِ لومیان را برای آرامشِ خاطرِ خودش بداند: «این وضعیت به نظرت از نظرِ اخلاقی مشکوک نیست؟ خواهرت و من رو دزدایی نمیدونی که جنازهها و زندگیِ بقیه رو تصاحب کردیم؟ این برات دوراهی یا تضادِ اخلاقی ایجاد نمیکنه؟»
لومیان با آرامش جواب داد: «من اصلاً اخلاقیات ندارم.»
و برای بسط دادنِ حرفش افزود: «من به کسایی محبت میکنم که بهم محبت میکنن.»
دهانِ فرانکا کمی باز ماند و به تقلا افتاد تا جوابِ دندانشکنی پیدا کند.
لومیان نگاهی به او انداخت و گفت: «اون شخص از قبل مرده. این فقط استفادهٔ عملگرایانه از منابعِ موجوده. اگه احساسِ گناه سنگینی میکنه، با خانوادهش—نه، با خانوادهٔ اون مرد خوب رفتار کن. شاید حتی بتونی بعضی از آرزوهای برآوردهنشدهش رو برآورده کنی.»
فرانکا لبهایش را روی هم فشرد و در تأیید سر تکان داد: «درسته.»
سپس مسیرِ گفتگو را به مسیرِ اولیهاش برگرداند و پرسید: «اگه آدمایی مثلِ ما طلسمِ احضارِ روح رو روی خودشون اجرا کنن، ممکنه چه اتفاقی بیفته؟»
رشتهٔ افکارِ لومیان ناگهان گسترش یافت: «ممکنه یه روحِ درگذشته رو احضار کنه؟ و اگه خودِ روح مشکلِ پنهانی داشته باشه...»
همزمان، خطِ تحقیقی را به یاد آورد که مادام هلا، نایبرئیسِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری، مطرح کرده بود.
«پدر و مادر و بقیهٔ بستگانِ مشنگ احتمالاً تو این دنیا زنده موندن. اون به دلیلی ازشون فاصله گرفته و از برگشتن به تریر خودداری میکنه. معلوم نیست مشکلی تو کارشونه یا با بدعتگذارها در تماس بودن...»
آیا مادام هلا از قبل شک کرده بود؟ لومیان اخم کرد و زمزمهوار گفت:
«نکنه روش لویی سانسون روحِ اصلیِ اون بدن باشه؟ آیا اون و بعضی از اعضای خانوادهش با ناگزیری ارتباط دارن، یا شاید حتی به سازمانِ گناهکاران وصلن؟»
فرانکا پس از لحظهای تأمل پذیرفت: «ادامه دادنِ تحقیقاتمون تو این مسیر واقعاً یه احتماله. دو تا سؤالِ دیگه هم پیش میاد. چرا مشنگ برای خودش به طلسمِ احضارِ روح متوسل شد؟ آیا عضوِ دروغِ آوریل که طلسم رو بهش فروخت، این نتیجه رو پیشبینی میکرد؟»
فرانکا تصمیم گرفته بود رازِ تناسخشان را با لومیان در میان بگذارد. حس میکرد ممکن است در جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری کاسهای زیرِ نیمکاسه باشد و خطرِ قریبالوقوعی را تشخیص داده بود.
لومیان با چهرهای تهی از احساسات، آرام سر تکان داد. لبخندِ محوی روی لبهایش نقش بست و گفت: «گفتی دروغِ آوریل رو اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری تشکیل دادن که از آینده دلسرد شدن و فقط دنبالِ لذتجوییان. ممکنه کسی که طلسمِ احضارِ روح رو به اورور فروخته، امید داشته همچین سرگرمیای رو تجربه کنه؟»
فرانکا پیش از پاسخ دادن، در سکوتی کوتاه و متفکرانه فرو رفت: «نمیدونم. من مسئولیتِ پیدا کردنِ عضوِ دروغِ آوریل رو به عهده میگیرم و انگیزههاشون رو بررسی میکنم.»
لومیان با تأییدی کوتاه گفت: «منم ردِ روش لویی سانسون رو میگیرم.»
با پایان یافتنِ گفتگوی پیرامونِ طلسمِ احضارِ روح، سکوتی موقت در اتاقِ نشیمنِ آپارتمانِ ۶۰۱ حکمفرما شد.
پس از مکثی، فرانکا نفسش را آرام بیرون داد و به لومیان گفت: «حالا میتونی دربارهٔ طلسمِ هارومف بهم بگی.»