چپتر 336: خاستگاهِ سایهٔ زرهپوش
چپتر 336: خاستگاهِ سایهٔ زرهپوش
لومیان افکارش را از روش لویی سانسون، طلسم احضار روح و دروغ آوریل دور کرد. به درخواستِ فرانکا، ماجرا را از همان ابتدا بازگفت.
«بعد از فاجعهٔ کوردو، متوجه شدم که به فسادِ خدای شریر، ناگزیری، آلوده شدم. خوشبختانه محافظتِ آقای ابله باعث شد عقلم رو از دست ندم و به هیولا تبدیل نشم.
«این فساد که هم نفرینه و هم موهبت، حالا طبقِ راهنماییهای خانمِ شعبدهباز داره مرحله به مرحله استخراج میشه. هدف اینه که این فساد رو به قدرتِ خودم تبدیل کنم و با ویژگیِ فرابشریِ ردهٔ مربوطهش به تعادل برسونم.»
موضوع برای فرانکا روشن شد.
«پس، چیزی که به عنوان یه "قراردادِ خاص" بهش اشاره میکردی، در اصل قدرتِ یه پیمانکاره؟ جای تعجب نیست که گفتی محاله من بتونم یادش بگیرم.»
از آنجا که لومیان قدرتهای ردهٔ ۶ مسیرِ ناگزیری را نمیشناخت، فرانکا وضعیتِ فعلیِ او را دومسیرهٔ ردهٔ ۷، ترکیبی از آتشافروز و پیمانکار، در نظر گرفت.
لومیان سر تکان داد.
«برای همینه که گیوم بنه جرئت نمیکنه بیگدار به آب بزنه و با سرنوشتِ من دربیفته. میزانِ فسادِ درونم خیلی زیاده.»
ناگهان فکری از ذهنِ فرانکا گذشت: «اینکه به محافظتِ آقای ابله نیاز داره، یعنی پای الوهیت در میونه. ممکنه منم شانسی برای دریافتِ عطیههای مشابه داشته باشم؟»
میخوای هر چیزی رو یه امتحانی بکنی؟ لومیان نوچی کرد و پرسید: «حاضری بری سراغِ مادر بزرگ و هر روز درگیرِ چرخهٔ حاملگی، زایمان و شیردهی بشی؟ یا ترجیح میدی به درختِ مادرِ هوس ایمان بیاری و سگهای ولگرد رو بکشونی تو تختت؟»
فرانکا با صدای «هیسسس...» نفسش را تو داد و گفت: «فقط داشتم فکر میکردم. درگیر شدن تو کارِ خطرناکِ پیروی از یه خدای شریر اصلاً برام مطرح نیست. اینکه آدم مثل تو فقط با یه تماسِ کوچیک با قدرتِ یه خدای شریر فوراً محافظتِ آقای ابله رو به دست بیاره، واقعاً اتفاقِ نادریه.»
لومیان برای از بین بردنِ افکارِ غیرواقعبینانهٔ فرانکا، کمی بیشتر توضیح داد: «این فقط یه تماسِ کوچیک با قدرت نیست. قدرتِ ناگزیری درونِ من مهروموم شده. در اصل، من بهجای موجودی که به عنوان ناگزیری شناخته میشه، از آقای ابله و فسادِ درونِ خودم عطیه میخوام. این روش برای تضمینِ زنده موندنم حیاتیه. وگرنه، ممکنه به چیزی غیرقابلتشخیص تبدیل بشم یا یهو بمیرم.»
فرانکا بیاختیار نفسش را بیرون داد و گفت: «فقط دربارهٔ طلسم هارومف بهم بگو.»
لومیان روایتش را از نو ساخت و گفت: «برای جلوگیری از هرگونه تأثیرِ غیرمستقیم از طرفِ ناگزیری، بیخیالِ موجوداتِ عجیبی شدم که با دانشِ اعطاشده از عطیه همراه بودن. در عوض، از طریقِ خانمِ شعبدهباز اطلاعاتِ زیادی دربارهٔ موجوداتِ عالمِ ارواح به دست آوردم. بقیهش رو هم که میدونی.
«طلسم هارومف از یه موجودِ عالمِ ارواح میاد که احضارش کردم. اولش، هدفم احضارِ سایهٔ جیغ بود. اما، نمیتونم با اطمینان بگم به خاطرِ این بود که آقای ابله شاهدِ احضارم بود یا وِردِ احضارم دقتِ کافی نداشت، ولی موجودی که احضار کردم خیلی با توصیفِ سایهٔ جیغ فرق داشت...»
لومیان وردِ احضارِ مربوطه، مفهومِ پشتِ ساختارش، ویژگیهای ظاهریِ سایه زرهپوش و مجموعهٔ تواناییهایش را با جزئیاتِ دقیق شرح داد. حتی مهارتِ نقاشیِ دستوپاشکستهاش را به کار گرفت تا طرحی ابتدایی از آن بکشد.
زرهِ فلسماهی... طلسم هارومف... رژهٔ شبانهٔ دههزار اهریمن... جیغِ روحخوار... فرانکا در حالی که به طرحِ روی میزِ عسلی خیره شده بود، این نامها را آرام با خودش زمزمه کرد، گویی نگاهش در دوردستها سیر میکرد.
لومیان پرسید: «مشکلی هست؟»
اگه اورور اینجا بود، اونم همینطوری واکنش نشون میداد؟
فرانکا به خود آمد. چهرهاش آمیزهای از جدیت و هیجان بود.
«اون سایه زرهپوش خیلی ممکنه از دنیای ما باشه!»
«دنیایی که شماها ازش اومدین؟» لومیان انتظارِ چنین جوابی را نداشت.
با این حال، منطقی به نظر میرسید. طراحیِ زره و نامِ تواناییها بیهمتاییِ خاصی داشتند و آنها را از دنیای کنونی متمایز میکردند.
فرانکا کوتاه تأیید کرد.
«تو دنیای ما کشورهای زیادی هستن و فرهنگ و زبانِ هر کشور با بقیه فرق داره. سایه زرهپوش خیلی شبیهِ یه موجود تو اسطورهها و افسانههای کشوریه که من و خواهرت ازش اومدیم.»
لومیان بیش از همه دغدغهٔ این موضوع را داشت: «تو و اورور از یه کشورین؟»
او مکثی کرد و ادامه داد: «یعنی قدرتِ آقای ابله، همراه با وردِ نادقیقِ من، سایه زرهپوش رو از دنیای شما احضار کرده؟ یا اینکه اونم مثل شما خیلی وقت پیش به این دنیا اومده و در نهایت بعد از مرگش به یه سایهٔ عالمِ ارواح تبدیل شده؟»
فرانکا با هیجان گفت: «اگه اولی باشه، میتونه نشونهٔ یه پل بینِ دو دنیای ما باشه. این یعنی احتمالِ برگشتنمون وجود داره! اگه دومی باشه، این سؤال پیش میاد: چطور از تواناییهای دنیای اصلیمون استفاده کرده؟ این مهارتها رو با خودش آورده، یا بعداً به دستشون آورده؟»
حل کردنِ این معماها او را یک قدم به حقیقتِ تناسخ نزدیکتر میکرد و چهبسا مسیرِ بازگشت به خانه را هموار میساخت!
فرانکا از جایش برخاست. در حالی که رو به لومیان ایستاده بود، چشمانش از کنجکاوی میدرخشید.
«میتونی سایه زرهپوش رو احضار کنی؟ خیلی مشتاقم با چشمای خودم ببینمش.»
«من باهاش پیمان بستم. برای احضارِ دقیق دیگه نیازی به دخالتِ آقای ابله نیست.» لومیان اشتیاقِ آشکارِ فرانکا را دید، گویی آماده بود در برپاییِ محراب کمک کند. مسیرِ گفتگو را عوض کرد و افزود: «با این حال، حس میکنم بهشدت خطرناکه. تا وقتی زیرِ سایهٔ محافظتِ آقای ابله باشیم، خطر کمتره. اما اگه اون محافظت از بین بره، خیلی راحت ممکنه به دستِ سایه کشته بشیم. از طرفی، اگه تحتِ محافظتِ آقای ابله بمونیم، ارتباطِ مستقیم غیرممکن میشه و مانع از احضارِ روح میشه. فقط میتونیم آیینِ احضار رو اجرا کنیم.»
فرانکا با ناامیدی اخم کرد.
«پس حالا باید چیکار کنیم؟»
لومیان لحظهای درنگ کرد و گفت: «صبر کنیم تا به اندازهٔ ۱۰۰ هزار ورلدور طلا جمع کنم و قرارداد رو انجام بدم.
«اینطوری، قدرتِ پیمان مثل یه سپر برامون عمل میکنه و میتونیم بفهمیم چرا سایهٔ زرهپوش همچین مبلغِ هنگفتی میخواد.»
پس از وقفهای متفکرانه که نزدیک به یک دقیقه طول کشید، فرانکا سرانجام نفسش را بیرون داد و گفت:
«فعلاً فقط همین کار از دستمون برمیاد.»
در ابتدا، قصد داشت بیدرنگ وضعیتِ مربوط به سایهٔ زرهپوش را تأیید کند و اطلاعاتِ مفیدی از آن بیرون بکشد. پس از آن، برنامه داشت به جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری خبر دهد تا با روی هم گذاشتنِ توانشان، راهحلهای عملی پیدا کنند. با این حال، در حالِ حاضر چارهای جز به تعویق انداختنِ این کارها نداشت.
پس از مدتی غرق شدن در وردِ احضار، روشن شد که میزانِ موفقیتِ فرانکا در احضار نسبتاً پایین است؛ مسئلهای که احتمالاً از روشِ نادقیقِ او نشئت میگرفت. هرچند ممکن بود بتواند سایهٔ جیغی را احضار کند، لومیان حدس میزد با حذفِ سطرِ توصیفیِ خاصی و استفاده از «موجودِ همپیمان با لومیان لی»، میتوان هدف را بسیار دقیقتر مشخص کرد.
پس از مدتی، ژنا با بساطِ قهوه، شیرینی و میتلوف بازگشت. اشتهای سیریناپذیری که از نبردِ پیشینشان ناشی شده بود، اکنون در چایِ عصرانه تسکین مییافت.
با نزدیک شدنِ عصر، آنتونی رید در پوششِ یک منشی، به آپارتمانِ ۶۰۱ در خیابانِ روپوشسفیدها، پلاکِ ۳ بازگشت.
لومیان پرسید: «چطور پیش رفت؟»
نگرانیاش آشکار بود و بیهیچ پردهپوشی آن را نشان میداد.
آنتونی کلاهِ سیلندریِ کهنهاش را کنار گذاشت و اندکی سر تکان داد.
«بانو، پیشخدمت، نوکر، ندیمه و کالسکهچیاش رو تا خیابانِ تراس، پلاکِ ۲۰ در محلهٔ کتابخانه تعقیب کردم.
«به نظر میرسه یه جور اقامتگاهِ جایگزین باشه، چیزی شبیه به یه خانهٔ امن.»
فرانکا نگاهش را به لومیان دوخت و پرسید: «بهتره همچنان زیر نظر بگیریمشون؟»
لومیان لحظهای تأمل کرد و سپس پوزخند زد.
«نیازی نیست. همین که هر از گاهی سر بزنیم تا مطمئن بشیم نرفتن، کافیه.»
ژنا پرسید: «چرا؟»
انتظار داشت سیِل برای جمعآوریِ اطلاعاتِ بیشتر، با شتاب به سراغشان برود.
لبخندِ درخشانی بر لبِ لومیان نشست.
«پشتِ سرِ اونا سازمانی به اسمِ گناهکاران قرار داره. رابطشون احتمالاً از مرگِ گیوم بنه خبر داره، برای همین عقب کشیدن و هر ردی رو پاک کردن تا تحقیقات رو سخت کنن.
«با این حال، اگه گناهکاران بفهمن که تونستن از دستِ تعقیبِ ما فرار کنن و هیچ نظارتی در کار نیست، ممکنه چی بشه؟
«شاید دوباره ارتباطی برقرار بشه!
«فقط یه عدمِ نظارتِ واقعی میتونه گناهکاران رو قانع کنه که قضیه خوابیده. اونوقت میتونن دوباره فعال بشن و از سوراخِ موشِشون بخزن بیرون!»
لعنتی...
ژنا در دل ناسزا گفت.
سیِل خیلی آبزیرکاهه!
آنتونی که اطلاعاتِ مهمی جمعآوری کرده بود، دو سوم از ۱۵ هزار ورلدورِ نهایی را برداشت و سهمی ۵ هزارتایی برای ژنا باقی گذاشت.
وقتی اسکناسها با مهارت در جیبهای مختلف جا گرفتند، آنتونی رید توجهش را به لومیان معطوف کرد.
«مشتاقم که رازهای پیرامونِ اوگ آرتوآ و حقیقتِ پشتِ خیانتش رو واکاوی کنم. امیدوارم زودتر تحقیقات رو شروع کنم.»
دلیلِ اصلیِ مشارکتِ او در این عملیات همین بود.
لومیان گفت: «بسیار خوب.»
او پیشتر این موضوع را با ژنا و فرانکا در میان گذاشته بود.
قرار بود ژنا جزئیاتِ مربوطه را از پالایندگان به دست آورد.
از آنجا که فرانکا دربارهٔ مسئلهٔ سایهٔ زرهپوش بسیار هیجانزده بود، پیشقدم شد و پیشنهاد داد:
«من آشناهایی از لوئن دارم. میبینم میتونم یه گزارشِ نبرد از ارتشِ لوئن گیر بیارم یا نه. شاید نورِ تازهای به این قضیه بتابونه.»
چشمانِ آنتونی رید برق زد.
«فکرِ خوبیه.»
ایدهٔ جستجوی حقیقت مستقیماً از سوی حملهکننده، پیش از این به ذهنش خطور نکرده بود.
...
در شبهای همیشه شلوغِ خیابانِ هرجومرج، لومیان که وظیفهٔ غیببینیِ وردها را به فرانکا سپرده بود، به سوی مسافرخانهٔ خروسِ زرین به راه افتاد. قصدش این بود که پیکِ خانمِ شعبدهباز را احضار کند تا مسائلِ مربوط به گیوم بنه، سازمانِ گناهکاران و سایهٔ زرهپوش را به اطلاعش برساند. همزمان، امیدوار بود او بتواند آمادگیاش را برای آخرین جلسهٔ درمان به خانمِ عدالت و مادام سوزی اطلاع دهد.
در آغوشِ خنکِ نسیمِ شبانگاهی، افکارِ لومیان بهآرامی گشوده میشد.
پس از آنکه از فرانکا دربارهٔ ویژگیِ مشترکِ اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری شنید، تصورِ لومیان از اورور شفافتر شد.
البته، این ابهام چیزی بود که در ابتدا درکش نمیکرد، اما آن را بیاهمیت میدانست. نیازی به تحقیقات نبود.
جای تعجب نیست که اورور پیوندهای خانوادگیش رو قطع کرد تا تو کوردو، یه دهکدهٔ مرزی زندگی کنه. جای تعجب نیست که میلی به تریر نداره. جای تعجب نیست که همیشه کلماتِ عجیبوغریب به کار میبره و دوست داره معنیشون رو برام توضیح بده. جای تعجب نیست که رمانهاش با رمانهای امروزی فرق دارن. جای تعجب نیست که دوست داره بگه «یه فیلسوفی تو ولایتِ ما میگفت» و بعدش حرفش رو عوض کنه و بگه «امپراتور روزل میگفت»...
لومیان با آهنگی بیصدا و متفکرانه با خود اندیشید و حسِ آرامشی وجودش را فرا گرفت، گویی نه در خیابانِ هرجومرج، بلکه در کوردو قدم میزد.
همان جایی که دیگر هرگز راهِ بازگشتی به آن نداشت.
همزمان، لومیان درکی از عناصرِ نمادینِ رؤیا به دست آورد.
تصاحبِ زمینی که پیشتر متعلق به جادوگری مرده بود توسطِ اورور—آیا این میتوانست نمادی از تسخیرِ بدنِ روش لویی سانسون به دستِ او باشد؟
در نتیجه، آیا ممکن بود جادوگرِ افسانهای، روش لویی سانسون، نمادی از پیروانِ نخستینِ ناگزیری باشد؟
آقای شاعر پیشتر نتوانسته بود این معانیِ نمادینِ دوگانه را تفسیر کند، زیرا اطلاعاتِ حیاتی را در اختیار نداشت. او تنها به لومیان اشاره کرده بود که این موارد احتمالاً اهمیتِ خاصِ خود را دارند.
در حالی که افکارش بهسرعت از سرش میگذشتند، لومیان به اتاقِ ۲۰۷ بازگشت و نامهٔ تاشدهٔ سادهای را روی میز دید.
نامه؟ به نظر نمیاد مالِ خانمِ شعبدهباز باشه...
لومیان با هشدار و بدگمانی به سمتِ میز رفت. نامه را برداشت و تای آن را باز کرد.
دو سطر با خطِ زیبای اینتیسی روی کاغذ نقش بسته بود:
«به تریر رسیدهام.
«هلا.»