چپتر 337: گمانه‌زنیِ شعبدهباز
چپتر 337: گمانه‌زنیِ شعبدهباز
مادام هلا رسیده تریر؟
لومیان نامه را در دست داشت و چهرهاش درهم و پیچیده بود.
ظاهراً هیچچیزِ این اتفاق غیرعادی نبود. هر چه باشد، نایبرئیسِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری، با نامِ رمزِ هلا، از پیش به سفرِ قریبالوقوعش به تریر اشاره کرده بود. با این حال، آشناییِ لومیان با روش لویی سانسون تازه همان روز بعدازظهر رخ داده بود؛ اتفاقی که سوءظنهایی را دربارهٔ باورِ بدنِ اصلیِ اورور به ناگزیری برانگیخت و به ناهنجاریِ احتمالی در گروهِ دروغ آوریل اشاره داشت. در کمالِ تعجب، درست در همین عصر، این زن به تریر رسیده و درخواستِ ملاقات کرده بود.
او به لومیان توصیه کرده بود ریشههای خانوادگیِ مشنگ را بهدقت زیرِ نظر بگیرد و حدس میزد این مسیر برای تحقیقات امیدبخش باشد.
تصادفِ محضه یا دلیلِ دیگهای داره؟
لومیان پیش از آنکه راحت روی صندلیاش بنشیند، اندکی تأمل کرد. زیرِ نورِ چراغِ کاربیدی، قلم بر کاغذ گذاشت و نامهنگاری با خانمِ شعبدهباز را آغاز کرد.
با نثری موجز، اتفاقاتِ روز، گفتوگویش با فرانکا و معمای سایهٔ زرهپوش را شرح داد. اگرچه رسیدنِ هلا را پنهان نکرد، اما از فاش کردنِ این حقیقت که اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری از جهانی دیگر آمدهاند، خودداری کرد.
حدودِ نیم ساعت بعد، لومیان پاسخی از خانمِ شعبدهباز دریافت کرد:
دست کشیدن از موجودی که همراهِ عطیه میآید و انتخابِ خودکارِ یک شریکِ قرارداد از عالمِ ارواح، انتخابی محتاطانه بود. تبدیل شدنِ تو به شکارچیِ ناگزیری، در حالی که برکتیافتهٔ مسیرِ ناگزیری را هدف گرفتهای، ثابت میکند که راهنماییِ نامحسوسِ من در نهایت ثمر داده است.
در این لحظه، لومیان کمی گیج شد.
خانمِ شعبدهباز کِی به گذشتن از موجوداتِ عجیبی که با عطیه میومدن اشاره کرده بود؟
ناگهان، چیزی در ذهنش جرقه زد.
پیش از نیایش برای عطیهٔ پیمانکار، زمانی که خبر نداشت دانشِ رازآلودی که به همراه میآورد شاملِ اهدافِ قرارداد هم میشود، خانمِ شعبدهباز اطلاعاتی دربارهٔ موجوداتِ عالمِ ارواح به او داده بود تا بررسیشان کند.
واقعاً یه اشاره بود، ولی مجبور بود اینقدر نامحسوس باشه؟
لومیان با خود اندیشید کسانی که در غیببینی مهارت دارند یا شیفتهٔ ستارهخوانیاند، ظاهراً از توضیحِ سرراست بیزارند. در عوض، ترجیح میدهند سرنخهایی جزئی بدهند یا معماهایی ببافند که برای دیگران درکناپذیر است.
پس از پی بردن به این موضوع، لومیان سرش را پایین انداخت و دوباره به خواندنِ پاسخِ خانمِ شعبدهباز مشغول شد.
گناهکاران، سازمانِ سرّیِ ستایندهٔ ناگزیری، بیش از شش سال است که وجود دارد. ریشههای آن را میتوان در مراحلِ پایانیِ جنگِ پادشاهیِ لوئن، امپراتوریِ فیساک و جمهوریِ اینتیس جستوجو کرد. روش لویی سانسون، نامی که به آن اشاره کردی، چهبسا از پیروانِ ناگزیری بوده باشد، هرچند شاید عطیههای مربوط به آن را دریافت نکرده بود. در مجموع، آن جنگ شکافهای بیشتری برای یورشِ خدایانِ پلید به جهانِ ما فراهم کرد.
احتمالاً متوجهِ ارتباطِ نزدیکِ میانِ روش لویی سانسون و خواهرت اورور شدهای. تا حدودی، آنها یکی هستند، اما نه شخصیتهایی کاملاً مجزا. درست مانندِ تواناییِ باززایی، خواهرت پیشینهای قبلی به همراه داشت و درونِ پیکرِ بیجانِ روش لویی سانسون زنده شد. طبقِ روندِ عادی، خواهرت باید چنین مسیری را طی میکرد:
ادغامِ خاطرات و احساساتِ روش ← کشمکشِ درونی ← پیشدرآمدی بر اختلالِ تجزیهٔ هویت ← هماهنگیِ خویشتن ← پذیرشِ حیاتی تازه.
اگر آشتی با خویشتن ناکام میماند، مراجعه به یک روانپزشکِ واقعی الزامی بود.
با قضاوت از روی رفتارِ خواهرت در پنج سالِ نخست، حتی اگر هماهنگیِ خویشتنِ او ناقص مانده باشد، وضعیتِ نسبتاً خوبی داشته است. احتمالاً بیقراریاش مهارپذیر بود. با این حال، ارتباطِ روش با یک خدای پلید برایش پذیرفتنی نبود. این مسئلهٔ حلنشده، رخنهای برای طلسمِ احضارِ روح فراهم کرد.
همانطور که تو گیج شدهای، چرا باید میخواست طلسمِ احضارِ روح را روی خودش اجرا کند؟ این پرسشی حیاتی است...
گمان میکنم گناهکاران تنها نامِ این سازمانِ سرّی نیست، بلکه ردهٔ ۲ یا ردهٔ ۱ از مسیرِ ناگزیری نیز هست.
موجودی که به نامِ ناگزیری شناخته میشود، بر گذشته، اکنون و آینده اقتدار دارد. این را در رؤیایت دیدی، مگر نه؟ گناهکارانِ گذشته و رنجبرندگانِ اکنون، آیا به شکلی عالی با هم هماهنگ نیستند؟ اما چه چیزی برازندهٔ آینده است؟
گناهکارانِ گذشته، رنجبرندگانِ اکنون... برام سؤاله که ترمیبوروس نشونهٔ گذشتهست یا آینده... آره، حدسِ خانمِ شعبدهباز شبیهِ حدسِ فرانکا بود، ولی ظاهراً موافق نیست که این فقط طغیانِ دوبارهٔ یه شبح باشه. بیشتر شبیهِ تلفیقی از تجزیهٔ هویت و روحِ باقیموندهست...
لومیان با دقت به توصیفاتِ پیام اندیشید و مراقب بود هیچ سرنخی را از قلم نیندازد.
حالا نسبتاً آرام بود. چه احیای روش لویی سانسونِ واقعی در میان باشد، چه تجزیهٔ هویتِ اورور و بقایای روحی که از طریقِ طلسمِ احضارِ روح آشکار شده، میتوانست هر دو را بیهیچ سختیِ چندانی بپذیرد.
یکیشون آدمِ پلیدی بود که کارای پلید میکرد و اون یکی خواهرم بود که بیمار شده بود—کجای این غیرقابلپذیرش بود؟
لومیان نفسش را شمرده و آرام بیرون داد و نگاهش را به ادامهٔ نامه دوخت.
مشکلِ سایهٔ زرهپوش بسیار پیچیده است. در این مقطع، نه تو و نه دو جام نباید از جزئیاتش باخبر شوید. در واقع، پیش از احضارِ چنین سایهای به دستِ تو، من تنها از طریقِ آقای مردِ آویخته دربارهٔ موجوداتِ مشابه شنیده بودم. او تنها سه یا چهار بار با آنها روبهرو شده است که یک موردش حتی درونِ یک رؤیا بود.
«در آینده، وقتی دوباره سایهٔ زرهپوش را احضار کردی و به عهدت وفا کردی، یادت باشد به من نامه بنویسی و از هر تغییرِ قابلتوجهی باخبرم کنی.»
آقای مردِ آویخته... دارندهٔ کارتِ مردِ آویخته تو انجمنِ تاروت؟ مسئولِ رسیدگی به مشکلِ اون یکی جهان؟ ذهنِ لومیان بهشدت درگیر شد و پیامِ ضمنیِ خانمِ شعبدهباز را فهمید: این مسئله اهمیتِ بالایی دارد. فعلاً جزئیات از درکش خارج است، اما میتواند در حدِ تواناییهایش تحقیق کند و سرنخها را دنبال کند.
این یعنی انجمنِ تاروت به جهانی که سایهٔ زرهپوش نمایندهشه، علاقهٔ خاصی داره... لومیان در سکوت سر تکان داد و حواسش را دوباره به باقیماندهٔ نامه داد.
«وقتی زمانِ آخرین درمانِ روانپزشکی قطعی شد، به تو خبر میدهم...
«شیءِ رازآلودت باید در هفتهٔ آینده آماده شود...
«با هلا ملاقات کن. از طرفِ من هیچ نگرانیِ خاصی وجود ندارد. حتی میتوانی اشاره کنی که شاید ناهنجاریِ اورور ریشه در فروشِ طلسمِ احضارِ روح توسطِ یکی از اعضای دروغِ آوریل داشته باشد و واکنشش را بسنجی. در موردِ گفتنِ ماجرای سایهٔ زرهپوش به او، تصمیم با تو و دوِ جام است.»
لومیان بهآرامی نوکِ انگشتانش را به هم کشید و باعث شد شعلههای زرشکیرنگ نامه را به آتش بکشند.
پس از انجامِ این کار، پاسخی برای هلا نوشت.
«مادام هلای محترم، اگر برایتان مقدور است، فردا ساعتِ ۱۰ صبح در کافهٔ گاوِ کوچک در خیابانِ قدیمِ محلهٔ رصدخانه همدیگر را ببینیم.»
لومیان در ابتدا قصد داشت محلِ ملاقات را در محلهٔ بازار که بهخوبی میشناخت انتخاب کند. اما خطرِ اینکه سازمانِ صلیبِ آهنوخون او را با غریبهای ببینند بسیار زیاد بود.
گزینهٔ دومش انتخابِ کافه یا آبجوفروشیای نزدیکِ یک کلیسای جامع بود. با این حال، حس میکرد این کار ممکن است بیش از حد محتاطانه به نظر برسد. انگار اگر اوضاع به هم میریخت، میتوانست به کلیسای جامع پناه ببرد. اما حقیقت این بود که جرئت نداشت آنجا پنهان شود.
در نهایت، خیابانِ قدیم را انتخاب کرد؛ همان خیابانی که تالارِ رقصِ بیهمتا در آن قرار داشت.
وقتی زمانش میرسید، اگر هلا مشکلی داشت، خطر را به سمتِ تالارِ رقصی میکشاند که اعصابش را خرد میکرد. میخواست ببیند آیا میتواند دردسرسازان را به جانِ هم بیندازد یا نه.
پس از دریافتِ پاسخِ هلا و تأییدِ زمان و مکان، لومیان با سنگِ معدنِ خونِ زمین به خیابانِ روپوشسفیدها بازگشت. یک بارِ دیگر درِ خانهٔ فرانکا و ژنا را زد.
فرانکا هنوز لباسِ همیشگیاش را به تن داشت و لباسِ خواب نپوشیده بود. با حالتی گیج به لومیان نگاه کرد و پرسید: «چرا دوباره اومدی اینجا؟»
لومیان بهجای پاسخ دادن پرسید: «ژنا کجاست؟»
فرانکا که حس میکرد لومیان مسائلِ مهمی برای گفتن دارد، جواب داد: «چرا میخوای بدونی؟ پولی رو که بهش دادی گرفت و رفت تا به برادرش سر بزنه.»
تازه آن موقع بود که لومیان موضوعِ ملاقاتش با هلا در روزِ بعد را پیش کشید. در نهایت این سؤال را مطرح کرد: «باید حرفی از سایهٔ زرهپوش بزنم؟»
فرانکا پس از کمی تأمل گفت: «هنوز نه. صبر میکنیم تا تصویرِ روشنتری داشته باشیم. فعلاً حرفی از من نزن. جوری رفتار کن که انگار تا حالا همدیگه رو ندیدیم.»
لومیان خندید: «تو به همه شک داری.»
فرانکا آهی کشید: «احتیاط شرطِ عقله. طلسمِ احضارِ روح منو بیش از حد محتاط کرده.»
پس از تأییدِ جزئیات، لومیان نگاهی به فرانکا انداخت: «داری میری بیرون؟»
فرانکا با لبخندی شیطنتآمیز روی صورتش، بیپرده جواب داد: «آره، میرم خیابانِ فوارهها تا گاردنر رو پیدا کنم. میخوام لذتِ واقعی رو بهش نشون بدم.»
لومیان لحظهای زبانش بند آمد.
فرانکا نرم خندید.
«چارهٔ دیگهای ندارم. از اونجایی که نه تو و نه ژنا کمکم نمیکنید، باید یکی دیگه رو پیدا کنم تا تو این لذت شریک بشه.»
بدونِ اینکه منتظرِ پاسخِ لومیان بماند، با لبخند اضافه کرد: «به گاردنر هم میگم که به درخواستِ ژنا تو عملیاتت علیه دشمنت شرکت کردم و سهمِ قابلتوجهی از غنائم رو گرفتم.»
لومیان جا خورد: «فکر میکردم این موضوع رو ازش مخفی میکنی.»
فرانکا خندید و توضیح داد: «اون یارو در واقع آدمِ خیلی شکاکیه. تو بیشترِ موارد، گفتنِ حقیقت بهش بهتر از پنهانکاری جواب میده.»
لومیان بهنشانهٔ موافقت سر تکان داد. فرانکا چیزی به یاد آورد.
«وردهای آیینی غیببینی شدن. وردِ باطلکننده ‹حضرتِ والا›ست، و وردهای استفاده ‹گاو›، ‹گوسفند› و ‹سگ› هستن. بستگی به نوعِ پوستِ استفادهشده داره. همهشون هم به زبانِ هرمس هستن.»
با این حرف، دیوبانو دست تکان داد و با چهرهای شادمان رفت.
وردِ باطلکننده «حضرتِ والا»ست... کشیش قطعاً تشنهٔ قدرته... لومیان واردِ آپارتمانِ ۶۰۱ شد، هر پنج پوستِ آیینی را برداشت و بهسمتِ خانهٔ امنش به راه افتاد.
البته، فراموش نکرد در را برای فرانکا قفل کند.
...
صبحِ روزِ بعد، در خیابانِ قدیم، محلهٔ رصدخانه.
لومیان در میانِ ساختمانهای قدیمی قدم میزد و متوجه شد که تالارِ رقصِ بیهمتا و میخانهٔ تنها در این ساعت هنوز بستهاند.
دینگ دینگ دینگ. پستچیای با کُتی آبی و گلدار رکابزنان از آنجا گذشت.
لومیان نگاهش را از درِ محکمبستهشدهٔ تالارِ رقصِ بیهمتا گرفت و به قدم زدن ادامه داد و بهسمتِ کافهای به نامِ گاوِ کوچک رفت.