چپتر 338: هلا
چپتر 338: هلا
کافهٔ گاوِ کوچک پاتوقِ کارگرانِ خیابانهای اطراف بود و صبحانه و ناهاری ارزانقیمت پیشِ رویشان میگذاشت. حتی در شلوغیِ بازارِ شبانه، مشتریان میتوانستند تنها با ۱ ورلدور غذایی مفصل و دلچسب بخورند. بسیاری از کمدرآمدها، مانند کارکنانِ مسافرخانهها، پادوهای رستورانها و نظافتچیهایی که ماهانه بین ۶۰ تا ۸۰ ورلدور مزد میگرفتند، هر چند هفته یک بار، تنها یا با خانواده، به کافه میآمدند تا دلی از عزا دربیاورند.
وقتی لومیان سرانجام رسید، هیاهوی صبحانه فروکش کرده بود. در کافه فقط چند مشتری به چشم میخورد و کارکنان خسته و بیحوصله بودند.
لومیان پس از سفارشِ یک فنجان قهوهٔ ماکائلِ دَمشده از دانههای آسیابشده، در جای مقرر نشست و صبورانه منتظرِ آمدنِ هلا ماند.
همزمان با زنگِ ساعتِ دیواریِ کوکو در کافه، زنی در را هل داد و پا به درون گذاشت.
پیراهنِ سیاه و چشمگیری به تن داشت و جذبهای رازآلود از خود ساطع میکرد؛ پوششی که بیشتر برازندهٔ بیوهزنان بود.
لومیان با دیدنِ زنی که نزدیک میشد، کمر راست کرد و با دقت به او خیره شد.
پوستش رنگپریدگیِ غیرطبیعیِ داشت، گویی مدتها رنگِ آفتاب را ندیده بود. موهای طلاییِ روشنش، نرم اما بیجلا، طبیعی روی شانههایش ریخته بود. چشمانش گویی تمامِ نورِ محیط را میبلعید و چنان تاریک بود که رنگِ واقعیشان تشخیص داده نمیشد. با وجودِ چهرهٔ نسبتاً جذابش، تأثیرِ چندانی روی لومیان نگذاشت. انگار رفتارِ سردش سایهای انداخته بود که نمیگذاشت لومیان برداشتی کامل از او داشته باشد.
رفتارِ یخیاش فقط فاصله ایجاد نمیکرد؛ گویی این سرما از درونش میجوشید و دمای محیط را کمی پایین میآورد.
پیش از آنکه لومیان بتواند جزئیاتِ بیشتری را دریابد، زن روبهرویش نشست و با لحنی سرد پرسید: «برادرِ مشنگ؟»
هرچند لومیان از پیش حدس زده بود که او مادام هلا است، اما صراحتش کمی غافلگیرش کرد.
انتظار نداشت زن بدونِ هیچ تلاشی برای تغییرِ چهره ظاهر شود، گویی هیچ نگرانیای از خیانتِ احتمالی نداشت.
لومیان از چهرهٔ نیز یا عینکِ رازکاوی استفاده نکرده بود، اما معمولاً تغییرِ چهرهای ابتدایی به کار میبست. با تکیه بر موهای خاصِ طلاییمشکی و گریمی ساده، تفاوتِ کافی را با لومیان لیِ اعلانهای تحتِ تعقیب حفظ کرده بود.
شاید این یه جور تغییرِ چهرهست که من نمیتونم تشخیص بدم...
لومیان لبخندِ مؤدبانهای زد و سر تکان داد و پرسید: «مادام هلا؟»
بانو با تکانِ مختصری در سر، هویتش را تأیید کرد.
لومیان مؤدبانه پرسید: «میل دارید چیزی برای نوشیدن سفارش بدم؟»
هلا تعارف نکرد.
«یه لیوان آبسنت، با یه اسپرسوی سهشات.»
ساعتِ ۱۰ صبح مشروب میخوره. چقدر به عادتهای من میخوره... تازه اسپرسوی سهشاتِ ریم هم میخواد... یعنی کلِ شب رو نخوابیده؟ یا شاید تمامِ شب رو مست کرده و حالا آبسنت میخواد تا سرش هوای بیاد؟
لومیان دستِ راستش را بالا برد و بشکنی زد تا پیشخدمت را صدا کند.
وقتی آبسنتِ سبزِ روشن و اسپرسوی غلیظِ ریم جلوی هلا قرار گرفت، لومیان نگاهی به اطراف انداخت تا از امن بودنِ فضا برای صحبت مطمئن شود.
قلپ... هلا نیمی از لیوانِ آبسنت را یکنفس سر کشید و چهرهٔ رنگپریدهاش رفتهرفته کمی رنگ گرفت.
لیوان را روی میز گذاشت و با شست و اشارهٔ دستِ چپ، انگشتری را در انگشتِ میانیِ دستِ راستش چرخاند.
انگشتر سادگیِ ظریفی داشت؛ الماسی سیاه با تراشهای متعدد که بر پایهای از نقرهٔ خالص نشسته بود.
همزمان با چرخشِ نرمِ انگشتر به دستِ هلا، لومیان تغییرِ نامحسوسی در محیط حس کرد، گویی نورِ فضا کمتر شد.
هلا با همان صدای سرد گفت: «دیگه کسی نمیتونه حرفامون رو بشنوه.»
تحسینبرانگیزه... این تسلط فراتر از تواناییهای فرانکا ست. واقعاً برازندهٔ عضوی از جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفریـه که در مسیرهای خدایی از همه جلوتر رفته...
لومیان نگاهش را از چشمانِ سیاه و نوربلعِ هلا برنداشت. با خونسردی و آرامش ادامه داد:
«تازگیها چیزای جدیدی کشف کردم.»
هلا چیزی نگفت. نگاهش را به لومیان دوخته بود و انتظارِ توضیحاتِ بیشتر را میکشید.
«گیوم بنه رو گرفتم.»
لومیان این جمله را بیهیچ فخرفروشی به زبان آورد؛ لحنش شبیه متصدیِ بارِ تالارِ رقصِ نسیم بود که از ساختنِ کوکتلی جدید خبر میداد.
هلا فقط سر تکان داد و علاقهٔ چندانی به جزئیاتِ دستگیریِ گیوم بنه نشان نداد.
لومیان صحبت را از گیوم بنه آغاز کرد و دگرگونیهای مشنگ—اورور—را بازگو کرد. او تمامِ اتفاقاتِ عجیب، از جمله ظهورِ پریِ مارمولکمانند و نامِ روش لویی سانسون را با جزئیات شرح داد.
در پایان، دستهای کاغذ روی میز گذاشت.
«این کتابِ جادوییه که خواهرم سه ماه قبل از گسترشِ آیینِ ناگزیری تو کوردو نوشته. لطفاً نگاهی بهش بندازید و ببینید چیزِ غیرعادیای توش هست یا نه.»
هلا در تمامِ مدتِ روایت، با دقت گوش میداد. با این حال، نوساناتِ احساسی و حالاتِ چهرهاش بسیار محدود بود. تنها زمانی که لومیان به دومین ظهورِ پریِ مارمولکمانند اشاره کرد و نامِ «روش لویی سانسون» را به زبان آورد، اخمِ کمرنگی بر چهرهاش نشست.
هلای ساکت، بهسرعت نگاهی به کتابِ جادو انداخت. سرعتش تقریباً فراطبیعی بود، گویی با هر ورق زدن میتوانست درکی رازآلود از صفحات به دست بیاورد و هر ناهنجاریای را تشخیص دهد.
پس از پنجشش دقیقه، برگهای از میانِ دفترچه بیرون کشید.
روی برگه طلسم احضار روح نوشته شده بود که اورور ثبتش کرده بود.
فقط اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری و اونایی که تجربههای مشترک دارن میتونن تو یه نگاه متوجهِ مشکل بشن...
لومیان ناگهان موجی از احساسات را در وجودش حس کرد.
هلا بار دیگر آبسنت را بالا آورد و باقیماندهٔ مایعِ سبزِ رؤیایی را یکنفس سر کشید.
پس از آن نگاهش را به لومیان دوخت و گفت: «دربارهٔ ماجرای پریِ مارمولکمانند چی فکر میکنید؟»
لومیان جواب داد: «شنیدم که اخیراً بهشت گروهی از پریان رو تبعید کرده. بینشون کسایی هستن که شبیهِ مارمولکهای شفافن.» او از پرداختن به تفسیرهای نمادینی که آقای شاعر ارائه داده بود، خودداری کرد. در عوض ترجیح داد روایتی را که بازرسِ رسمی، رایان، بیان کرده بود، بازگو کند.
رنگِ چهرهٔ هلا کمی گلگونتر شد و از سرمای رفتارش کاسته شد.
«من شناختِ خاصی از این پریان دارم و تا حدی روشون مطالعه کردم.
«اونا از بهشت تبعید نشدن. این احتمال وجود داره که از یه قلمروی دیگه اومده باشن. همراستا شدنِ بعضی افسانههای عامیانه و رویدادهای اون قلمروی دیگه، همراه با گذشتِ زمان، ممکنه باعث شده باشه عناصری از اون قلمرو به عالمِ ارواح نفوذ کنن و واردِ دنیای ما بشن.
«در حالِ حاضر این فرضیهایه که من شخصاً دارم. هنوز ثابتش نکردم. فقط میخوام بگم که تو سالهای اخیر پدیدهٔ این پریان رو مطالعه کردم و شخصاً با پریانِ مارمولکمانندِ شفافی که توصیف کردید روبهرو شدم. با این حال، اونا با موجوداتِ مارمولکمانندِ شفافی که شما گفتید فرق دارن.»
«پریانِ واقعی نیستن؟» لومیان از این ادعا تعجبی نکرد. هرچه باشد، رایان و همکارانش فقط نظریهپردازی کرده بودند و دیدگاهِ آقای شاعر بیشتر به این سمت متمایل بود که آنها به جناحِ دیگری وابستهاند.
هلا ترجیح داد توضیحی ندهد و با تکان دادنِ سر، شکِ لومیان را تأیید کرد.
«من به جستوجوی الگوهای مشابه تو افسانههای پریان از منابعِ مختلف ادامه میدم.»
با گفتنِ این حرف، کتابِ جادویی را که حاویِ طلسم احضار روح بود، چرخاند و بهسوی لومیان هل داد.
«احتمالاً مشکلِ خواهرتون از همینجا نشئت میگیره.»
چشمانِ لومیان گویای انتظارش برای شنیدنِ توضیح بود.
او واقعاً کنجکاو بود که دیدگاهِ هلا را بشنود. با این حال، انتظار نداشت که او مانندِ فرانکا، پنهانترین رازِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری را فاش کند.
لحنِ هلا همچنان مثلِ یخ سرد بود. او شروع کرد: «من تعاملاتِ زیادی با خواهرتون داشتم و متوجه شدم که اون با آشفتگیِ روانیِ ناشی از خانوادهٔ اصلیش دستوپنجه نرم میکرد.
«یه جای کارِ خانوادهٔ خونیِ اون میلنگه. در نتیجه، خواهرتون چارهای نداشت جز اینکه از اونا فاصله بگیره و به اون دهکدهٔ مرزی پناه ببره. این درست مثلِ اینه که شما بهتدریج متوجهِ غیرعادی شدنِ کوردو شدید و همین باعث شد بخواید فرار کنید. به همین دلیل بود که توجهِ شما رو به این مسیرِ تحقیق جلب کردم.
«و اگه کسی طلسم احضار روح رو که تو این دفترچه اومده روی خودش اجرا کنه، خیلی محتمله که پریشانیِ روانیِ خواهرتون به یه بیماریِ روانی تبدیل بشه و چهبسا به تجزیهٔ واقعیِ شخصیتش منجر بشه.»
لومیان لحظهای درنگ کرد و سپس پرسید: «منظورتون اینه که روش لویی سانسون یه شخصیتِ تجزیهشده از خواهرمه؟ و پایه و اساسِ ایمان به ناگزیری از خانوادهٔ خونیِ اون سرچشمه میگیره؟»
این استنتاج، با وجودِ خودداری از افشای پنهانترین رازِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری، منطقیترین نتیجه به نظر میرسید. با این حال، خانمِ شعبدهباز هم اختلالِ تجزیهٔ هویت را بهعنوانِ یکی از علتهای احتمالی در نظر گرفته بود.
هلا جرعهای از اسپرسوی سهشاتِ ریمِ خود نوشید.
«ممکنه اوضاع پیچیدهتر از یه مورد اختلالِ تجزیهٔ هویت باشه. به نظر میرسه یه پدیدهٔ رازآلود و عجیب هم در کار باشه. اما این موضوع به تحقیقاتِ آیندهٔ شما بستگی داره.»
لومیان با تکان دادنِ سر پاسخش را تأیید کرد و با چهرهای جدی پرسید:
«مشکلی در موردِ عضوِ دروغ آوریل که طلسم احضار روح رو به خواهرم فروخت وجود داره؟ اونا سناریویی شاملِ اختلالِ تجزیهٔ هویت رو پیشبینی کرده بودن؟»
هلا چند ثانیه سکوت کرد و بعد جواب داد: «مشکوکه، اما نمیتونم با قطعیت مطمئن باشم. قصد دارم بیشتر بررسی کنم، هرچند ممکنه زمانِ زیادی ببره. همونطور که میدونید، ساختارِ سازمانیِ جمعیتِ پژوهشی کاملاً غیررسمیه و ارتباطِ من با افرادِ دروغ آوریل محدوده.»
«میفهمم.» لومیان حرفِ مشابهی را از فرانکا هم شنیده بود.
هلا نگاهی به او انداخت و لحظهای به فکر فرو رفت.
«در واقع شما مناسبترین گزینه برای تحقیق در این باره هستید. متأسفانه پیشنیازهای لازم رو ندارید.»
لومیان با تعجبی واقعی در کلامش پرسید: «چرا اینطور میگید؟»
برای کسی که در کوردو به شوخطبعی و شیطنت معروف بود، چشماندازِ رهبریِ این تحقیقات غیرمنتظره بود. او تصور میکرد که نقشش فقط به حمایت از فرانکا محدود میشود.
لحنِ هلا همچنان سردیش را حفظ کرده بود.
«اگه قدرتِ فرابشریای داشتید که میتونستید ظاهرتون رو بهطورِ فیزیکی تغییر بدید، میتونستید به مشنگ تبدیل بشید و بهعنوانِ اون تو گردهماییهای مختلفِ جمعیتِ پژوهشی شرکت کنید.
«اونوقت در صورتِ لزوم میتونستید هر عضوِ دروغ آوریل رو که واکنشِ عجیبی به حضورِ مشنگ نشون میده و علائمِ رفتارِ غیرعادی داره، زیرِ نظر بگیرید. حتی میتونستید از خودتون بهعنوانِ طعمه استفاده کنید تا هر کسی رو که انگیزههای پنهانی داره بیرون بکشید.»
من خودم رو جای اورور جا بزنم و با نامِ رمزِ مشنگ عضوِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری بشم؟ لومیان هرگز چنین سناریویی را تصور نکرده بود.
اخمهایش در هم رفت و گفت: «واقعاً حتی با یه شیءِ تغییرشکلدهنده هم میتونم نقشِ خواهرم رو بازی کنم؟ اونم تو جمعیتِ پژوهشیِ شما؟»
او با دنیای آنها و پیچیدگیهایش آشنا نبود. چطور میتوانست این شکافِ ارتباطی را بهخوبی پر کند؟
فقط یک یا دو جمله میتوانست بهراحتی دستش را رو کند!