چپتر 339: هدفِ دیدار
چپتر 339: هدفِ دیدار
هلا با صدای سردش ادامه داد: «نگران نباشید، دلیلی برای اضطراب نیست. جمعیتِ پژوهشیِ ما نسبتاً غیررسمی کار میکنه. غیر از چند عضو که ارتباطِ خصوصیِ نزدیکی با هم دارن، بقیه فقط سالی دو تا چهار بار دورِ هم جمع میشن، اون هم با چهرهٔ پنهان.
«خواهرتون توی این گردهماییها خیلی راحت رفتار میکنه. برخوردش شبیه همون رفتارِ همیشگیشه که با شما داره. با این حال، حواسش هست که اطلاعاتِ واقعیش رو لو نده. شما قطعاً میتونید این نقش رو بازی کنید.
«و خیلی از اصطلاحاتِ رمزگذاریشده و عبارتهایی که ما برای ارتباط به کار میبریم، برای شما آشناست. با توجه به رابطهای که با خواهرتون دارید، عمداً اونا رو ازتون پنهان نمیکرده یا از گفتنشون خودداری نمیکرده.»
لومیان که ناگهان خلقش تنگ شده بود، گفت: «فهمیدم. معنیِ دقیقشون رو هم برام توضیح میداد و ربطشون میداد به یه فیلسوف از زادگاهش یا حتی امپراتور روزل.»
هلا با شنیدنِ این حرف جواب داد: «اگه واقعاً این توانایی رو دارید که خودتون رو جای مشنگ جا بزنید و با اعضای جمعیتِ پژوهشی معاشرت کنید، نیازی نیست بهزور از فیلسوفهای زادگاهش نقلقول بیارید. فقط به بخشِ دومِ حرفاش اشاره کنید.»
لومیان با جدیت دربارهٔ جزئیات فکر کرد و پرسید: «پس باید جملهٔ "امپراتور روزل زمانی گفت" رو هم قاطیِ حرفام کنم؟»
او یک وسیلهٔ کلیدی کم داشت و نمیتوانست بهطورِ کامل نقشِ اورور را بازی کند. و با اینکه چهرهٔ نیز بیشتر یک توهم بود، فرابشرانی که تواناییهای مربوطه را داشتند میتوانستند فوراً دستش را بخوانند—حتی اگر طرفِ مقابل فقط در ردهٔ ۹ رازکاو بود، در یک نگاه میفهمید که او زن نیست. با این حال، مصمم بود تمامِ تلاشش را بکند. چه کسی میدانست، شاید در آینده فرصتی برای تغییر شکل با اثرهای منفیِ کمتر پیش میآمد.
در موردِ گریمِ رازآلودی که با استفاده از عینکِ رازکاوی به دست میآمد، از آنجا که شرکتکنندگان در گردهمایی چهرهشان را میپوشاندند، این گریم تلقینِ روانی ایجاد نمیکرد. گذشته از آن، نمیتوانست جنسیتش را هم تغییر دهد.
هلا در سکوت فرو رفت و عضلاتِ چهرهاش نامحسوس منقبض شد.
«اگه فرصتی پیش اومد که چنین نقشی رو بازی کنید، حتماً از این اشارهها دوری کنید. ممکنه تشخیصِ دقیقی نداشته باشید که کِی این حرفا مناسبه.
«فقط یادتون باشه، بقیهٔ اعضا هم برای عوض کردنِ حالوهوا یا شوخی، زیاد از جملهٔ "امپراتور روزل زمانی گفت" استفاده میکنن.»
چرا حس میکنم تصویرِ امپراتور روزل تو جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری خیلی هم جالب نیست... نه اینکه بد باشه. بیشتر حالتِ کمدی داره... حرفش که شد، انگار اورور هم همینطور بود. هر وقت حالش گرفته بود، کافی بود عمداً به حرفای امپراتور روزل اشاره کنم تا یهکم شل کنه و بیاختیار بزنه زیرِ خنده... لومیان بهسختی میتوانست منطقِ اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری را درک کند، اما از کنکاشِ بیشتر خودداری کرد، چرا که میدانست باید دربارهٔ عمیقترین رازشان خود را به نادانی بزند.
قصد داشت اگر فرصتی پیش آمد، نظرِ فرانکا را در این باره بپرسد.
هلا ادامه داد: «موقعِ شرکت تو گردهمایی، یادتون باشه بیشتر از اینکه حرف بزنید، گوش بدید. اگه اعتمادبهنفس ندارید، واردِ بحثهای عمیق نشید. اگه بقیه رفتن سراغِ گذشته، در صورتِ امکان بحث رو عوض کنید و لحنِ ازبالابهپایین داشته باشید. تقلید از رفتار و ویژگیهای مشنگ کمکتون میکنه نقشِ اونو بهتر بازی کنید.»
لومیان لحظهای در اندیشه فرو رفت.
«ولی این پوشش فقط یه فریبِ سطحیه. تو جمعیتِ پژوهشیِ شما فرابشرانی هستن که تو غیببینی مهارت دارن و شهودشون قویه. اونا خیلی راحت میتونن بفهمن که من خواهرم نیستم.»
هلا پاسخی داد که دور از انتظارِ لومیان بود: «نه، کاملاً برعکس. اونا ممکنه ثابت کنن که شما همون مشنگِ واقعی هستید.»
در میانِ حیرتِ آشکارِ او، هلا توضیح داد: «اولاً، بیشترِ ما از هویتِ واقعیِ بقیهٔ اعضا بیخبریم و همین باعث میشه نتونیم غیببینی یا پیشگوییِ مؤثری انجام بدیم.
«علاوه بر این، با شناختی که از خواهرتون داشتم، از یه شیء استفاده کردم تا وضعیتش رو غیببینی کنم. اما نتونستم زنده یا مرده بودنش رو تشخیص بدم. انگار به یه سدِّ ضدغیببینیِ قدرتمند خورده باشم.»
چی— لومیان پیش از آنکه منطقِ نهفته در این حرف را درک کند، غافلگیر شد.
طبقِ گفتهٔ خانمِ شعبدهباز، اورور کاملاً نمرده بود. امکانِ بازگشتش وجود داشت و پارهٔ روحش توسطِ آقای ابله مهروموم شده بود، در نتیجه غیببینیِ معمولی نمیتوانست از این مهروموم عبور کند و وضعیتِ واقعیِ اورور را بسنجد. یک اثرِ قویِ ضدغیببینی در کار بود.
هلا جرعهای دیگر از اسپرسوی ریمِ سهشاتِ خود نوشید.
«مهمتر از همه، بعد از دیدارِ امروزمون، شهودِ روحیِ من میگه وقتی با شما روبهرو میشم، غیببینی یا پیشگویی دربارهٔ اورور به شما اشاره میکنه.»
چی؟ لومیان چیزی نمانده بود این سؤال را به زبان بیاورد.
طولی نکشید که نگاهش را به سمتِ چپِ سینهاش دوخت و پوزخندی زد.
«شاید دلیلش اینه که پارهای از روحِ خواهرم بهطورِ ویژهای درونِ من حفظ شده.»
لومیان آهی طولانی کشید.
«چه حیف...»
پس از تحلیلِ هلا، به این باور رسید که میتواند بیهیچ نقصی و بدونِ اینکه لو برود، در میانِ اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری جای خواهرش را بگیرد.
تهِ دلش همین را میخواست. اینگونه نه تنها میتوانست در عملیات به فرانکا کمک کند، بلکه او را از خطراتِ تنهایی نیز در امان نگه میداشت. آنها میتوانستند با هم عمل کنند—یکی در روشنایی و دیگری در تاریکی—و دشمنشان را در تلهای که با دقت چیده شده بود، گرفتار سازند.
همزمان، لومیان به این فکر افتاد که میتواند از گردهماییهای جمعیت برای جمعآوری اطلاعاتی گرانبها دربارهٔ اورور بهره ببرد.
متأسفانه، تنها مانعش نداشتنِ تواناییِ تغییر شکل بود. از قدرتِ تغییرِ جنسیت، قد یا هیکلش بیبهره بود.
پیش از آنکه هلا دوباره بر عزمِ خود برای بررسیِ مسئلهٔ دروغ آوریل تأکید کند، سکوتِ کوتاهی فضا را فرا گرفت.
پس از آن، بیپرده گفت: «این بار اومدم تریر تا به اعماقِ دخمهها برم. اطلاعاتی دربارهٔ اونجا دارید؟»
اعماقِ دخمهها؟ لومیان جا خورد و بیدرنگ هشدار داد: «اونجا خیلی خطرناکه.»
راهنماییهای مادام هلا در نامهها و پیشنهادِ پیشینش بسیار گرانبها بود. با قدردانیِ عمیق، دانستههایش از دخمهها و پدیدههای عجیبی را که به چشم دیده بود، بازگو کرد. سرانجام گفت: «به دلیلی نامعلوم، فقط من خاطراتِ اون زوجِ نگونبخت رو به یاد دارم. بقیه خودشون رو به اون راه میزنن، انگار که اصلاً وجود نداشتن. البته، کندال، مدیرِ گورستان هم باید متوجهِ قضیه شده باشه، ولی اونم خودش رو به بیخبری زد.»
هلا در سکوت و با تأمل گوش داد. بیآنکه تعجب کند یا جا بخورد، پرسید: «چیزی دربارهٔ چشمهٔ زنانِ سامری شنیدید؟»
لومیان در حالی که ابرو در هم کشیده بود و میکوشید روایتِ آستا ترال را به یاد بیاورد، با لحنی متفکرانه گفت: «شنیدم، اما از زبونِ یه شیاد... ادعا میکرد چشمهٔ زنانِ سامری تو طبقهٔ بالای دخمهها الکیه. فقط یه گودالِ آبه که به خاطرِ اشتباهِ معماریِ اون زمان به جا مونده. مدیرها هم ازش یه افسانه ساختن. اما تو اعماقِ دنیای زیرزمینی، داخلِ یه گورِ باستانی، چشمهٔ فراموشیِ واقعی قرار داره.»
هلا دربارهٔ حرفهای لومیان نظری نداد و تنها سر تکان داد.
«ممنونم.»
پس از تشکر، تهماندهٔ اسپرسوی سهشاتش را سر کشید، از جا برخاست و بهسوی درِ خروجیِ کافه رفت.
با برخاستنِ او، سکوتِ سنگینِ فضا در هم شکست و نورِ خورشید بارِ دیگر با درخششِ خود همهجا را روشن کرد.
لومیان کمی بیشتر نشست و آخرین جرعههای قهوهٔ ماکائلش را مزهمزه کرد. سپس در خیابانِ قدیم به راه افتاد؛ مقصدش میدانِ برزخ بود. قصد داشت از آنجا کالسکهٔ عمومی بگیرد و به محلهٔ بازار برگردد.
هنگامِ عبور از کنارِ تالارِ رقصِ بیهمتا و میخانهٔ تنها، ناگهان صدای جیرینگجیرینگی شفاف به گوشِ لومیان رسید.
دلش ریخت و بیدرنگ برگشت. قامتِ آشنایی را دید که تازه قدم به درونِ میخانهٔ تازهتأسیسِ تنها گذاشته بود.
آن شخص پیراهنِ توریِ ظریف و رنگپریدهای به تن داشت و کلاهِ گرد و کوچکی مزین به گلهای ابریشمی بر سر گذاشته بود. دو زنگولهٔ نقرهایِ کوچک از میانِ موهای گوجهایِ پیچیدهاش آویزان بود که با تزئیناتِ مشابهِ روی چکمههای تیرهرنگش همخوانی داشت.
لیا... لیای ادارهٔ ۸... لومیان او را شناخت؛ لیا، بازرسِ رسمی که واردِ رؤیایش شده بود.
او که زمانی عضوِ شاخهٔ استانِ ریستونِ ادارهٔ ۸ بود، اکنون در تریر پیدایش شده و به میخانهٔ نسبتاً عجیبِ تنها رفته بود.
تالارِ رقصِ بیهمتا خطرناکه. نکنه ادارهٔ ۸ داره از میخانهٔ تنها برای زیرِ نظر گرفتنِ پایگاهِ دشمن استفاده میکنه؟ لومیان نگاهش را گرفت و طوری به راهش ادامه داد که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است.
...
لومیان بهمحضِ بازگشت به تالارِ رقصِ نسیم، درست زمانی که امید داشت کمی استراحت کند، از سوی گاردنر مارتن به خیابانِ فوارهها، پلاکِ ۱۱ در محله کلیسای جامع یادبود احضار شد.
درونِ اتاقی پر از قفسههای کتاب، گاردنر مارتن با پیراهنی روشن و شلواری تیره، با لبخندی پرانرژی به پیشوازش آمد.
«فرانکا گفت انتقامت رو گرفتی؟»
لومیان هیجانِ عجیبی را در سرکرده حس کرد؛ گویی لذتِ عظیمی برده و هنوز کاملاً آرام نگرفته بود.
بیپرده پاسخ داد: «بله، گیوم بنه رو کُشتم. خوشبختانه چکمههای سرخ، ژنا و آنتونی رید، دلالِ اطلاعاتی که استخدام کرده بودم، کمکم کردن.»
هیچ جزئیاتی را دربارهٔ همدستانش پنهان نکرد؛ پنهانکاری فایدهای نداشت. هرچه باشد، آنها برای ارتباط با یکدیگر به کریستو موش و جانورانش وابسته بودند.
گاردنر مارتن سر تکان داد و گفت: «سرعتِ عملت فراتر از انتظارم بود. فرانکا واردِ جزئیات نشد. میشه یه نمای کلی از ماجرا بهم بدی؟»
لومیان دربارهٔ سازمانِ گناهکاران هیچچیز را پنهان نکرد. تواناییهای گوناگونِ گیوم بنه را توضیح داد و تأثیراتِ دقیقِ هر کدام را بهتفصیل شرح داد.
گاردنر مارتن با دقت گوش سپرد و متفکرانه پرسید: «به نظرت قدرتِ گیوم بنه معادلِ چه ردهایه؟»
لومیان بیدرنگ پاسخ داد: «ردهٔ ۵.»
گاردنر مارتن لحظهای در سکوتی متفکرانه فرو رفت و سپس گفت: «برای کارِ خاصی احضارت کردم؛ یه مأموریت.»
لومیان کنجکاویاش را پنهان نکرد: «چه مأموریتی؟»
لبخندِ گاردنر مارتن دوباره روی لبش نشست.
«خیلی سرراسته. برو به کافهٔ مکانیک تو محلهٔ تالارِ اپرا و با یه گروهِ ادبی و هنری به اسمِ "گربهٔ سیاه" ارتباط بگیر.»
لومیان صادقانه اعتراف کرد: «من هیچ ذوقِ هنریای ندارم.»
گاردنر مارتن لبخندی زد و گفت: «نیازی به ذوقِ هنری نیست. وظیفهٔ اصلیت اینه که حامیِ مالیِ یکی از اعضای گربهٔ سیاه بشی و باهاش طرحِ دوستی بریزی.
«جدش لقبِ اشرافیِ کنت داشته و خودش هم خیلی دوست داره با این لقب صداش کنن.
«آها، اسمش پوفر سورونه.»