چپتر 34: تفاوت
چپتر 34: تفاوت
لومیان قصد داشت اوضاع را بسنجد، از این رو کلِ فرایندِ آشنایی با لیا و همراهانش را از سر گذراند تا اینکه به بیرونِ کلیسای جامعِ خورشیدِ فروزانِ ابدی رسیدند.
مطمئن شد که این سه غریبه واقعاً او را نمیشناسند و در برابرِ شوخیاش هیچ گارد و احتیاطی ندارند.
یعنی زمان واقعاً به عقب برگشته...
لومیان لحظهای مبهوت ماند.
والانتن در حالی که به ساختمانِ باشکوهِ روبهرویش که در سیاهیِ شب حل شده بود نگاه میکرد، «دیالوگهایش» را به زبان آورد: «ما قبلاً اینجا بودیم. کسی اینجا نیست.»
لومیان به خودش مسلط شد و دیگر طبقِ روال پیش نرفت.
بیمقدمه گفت: «چون کشیش حوصلهٔ شما رو نداره.»
قصد داشت این تصور را در ذهنِ این سه غریبه که گمان میرفت فرابشرِ رسمی باشند، به جا بگذارد که اهلِ شوخی است اما قصد و غرضی ندارد.
لیا چند احتمال را در ذهن مرور کرد و پرسید: «یعنی میگی کشیش تو کلیسای جاموعه، اما به خاطرِ یه سری مسائل جوابِ در زدنها رو نمیده؟»
لومیان لبخند زد.
«خوبیت نداره بقیه ببینن داری تو کلیسای جامع با کسی عشقبازی میکنی.»
پس از این حرف، بیاختیار در دلش گفت: حیف شد، این بار نمیتونم اون دیالوگِ کلاسیکِ «شما نقشههای کلیسای مقدس رو به هم ریختید!» رو بشنوم.
البته پس از اینکه شناختِ بیشتری از مادام پوآلیس پیدا کرده بود، حس میکرد حرفِ کشیش چندان هم بیراه نبوده است.
شاید کشیشها هم میتوانستند مثلِ شخصیتهای اصلیِ رمانهای جاسوسیِ اورور باشند؛ کسانی که حاضر بودند برای نفوذ به نیروهای پلیدی که مادام پوآلیس نمایندهشان بود و انجامِ مأموریتی مهم، تحقیری موقت را به جان بخرند و از بدنشان مایه بگذارند.
حالتِ سردِ والانتن تغییر کرد و با اضطراب پرسید: «عشقبازی تو کلیسای جامع؟»
لومیان دستهایش را از هم باز کرد. «مشکلش چیه؟ کشیش هر روز همین کار رو میکنه. سخت نگیر. مگه یه ضربالمثل نیست که میگه: 'از قدیمالایام همین بوده و هست: مردا همیشه دنبالِ زنا میرن'؟»
والانتن براشفته گفت: «ولی اینجا کلیسای جاموعه!»
لومیان لحظهای فکر کرد و با کنجکاوی پرسید: «یعنی تا وقتی که کشیش تو کلیسای جامع عشقبازی نکنه، ایرادی نداره؟»
والانتن که در آستانهٔ انفجار بود، گفت: «این کفرگویی به درگاهِ خداست!»
رایان با زدن روی شانهاش او را آرام کرد. سپس، خونسردترین غریبهٔ گروه پرسید: «میدونی کشیش امشب با کی قرار داره؟»
لومیان سر تکان داد.
«احتمالات خیلی زیاده. معشوقههاش مادام پوآلیس، مدونا بنه، فیلیپا گیوم و سیبِل بری هستن...»
لیا میانِ حرفش پرید: «مدونا بنه؟ فامیلیش با کشیش یکیه؟»
لومیان سر تکان داد. «اون و کشیش با هم دخترعمو پسرعموی دور هستن.»
«...» والانتن لحظهای مبهوت ماند. دندانهایش را روی هم سایید و پرسید: «گیوم بنه خادمِ خداست یا خادمِ اهریمن؟»
فقط همین یه دیالوگ رو بلدی؟ پس چرا نمیبینم مغزش رو متلاشی کنی...
لومیان عمداً از کشیش دفاع کرد: «چیزِ مهمی نیست. تو داریژ یه ضربالمثل داریم که میگه: 'فامیلای دور، راحت با هم بخوابید.'»
لیا خندید و زنگولهٔ نقرهایِ روی سرش به صدا درآمد. «چرا اینقدر ضربالمثل دارید؟»
لومیان دوباره دستهایش را از هم باز کرد. «تو روستاها همینه دیگه.»
رایان متفکرانه به میانِ حرفشان پرید: «از کجا میدونی ما اهلِ داریژ نیستیم؟
«وگرنه نمیگفتی 'تو داریژ یه ضربالمثل داریم.'»
خودت این رو بهم گفتی...
لومیان بیفکر حرف زده بود و در واقع چیزی را که «قبلاً رخ داده بود» بهعنوانِ اطلاعاتی که از پیش میدانست، به زبان آورده بود.
چارهای نداشت جز اینکه دلیلی سرهم کند.
«به محلیهای داریژ نمیخورید.»
به جادهای که به دهکده میرفت اشاره کرد و گفت: «من که کمکتون کردم کشیش رو پیدا کنید. الان دیگه باید برم خونه.»
لیا لبخندِ کمرنگی زد و گفت: «فکر میکردم دنبالمون بیای.»
لومیان با بیخیالی گفت: «جرئت ندارم سر به سرِ کشیش بذارم. اون روستاییای که قبلاً لوش داده بود، خیلی وقته غیبش زده.»
بیآنکه منتظرِ واکنشِ رایان و بقیه بماند، دست تکان داد و به آن سوی میدان دوید و گفت: «یادتون نره رازم رو نگه دارید، کلمهای من!»
......
لومیان در امتدادِ جادهای روستایی و پرستاره قدم میزد؛ ماهِ سرخ در پسِ ابرها پنهان شده بود.
دست در جیب، به اتفاقاتِ اخیر میاندیشید.
با نزدیک شدن به خانه، نگاهی به بامِ ساختمانِ دوطبقهٔ نیمهزیرزمینی انداخت.
همانطور که انتظار میرفت، اورور آنجا نشسته بود؛ زانوهایش را بغل کرده و به کیهان خیره شده بود.
در تاریکی، تنها و دور از دسترس به نظر میرسید.
واقعاً تکرار شده... ممکنه اتفاقاتِ قبلی واقعی بوده باشن و الان دارم خواب میبینم؟
لومیان تازه به این حدسِ جدید رسیده بود که ناگهان متوجهِ تفاوتِ میانِ دو ۲۹ مارس شد.
فهمید زنی که کارتِ چوب را به او داده و دانشِ علومِ غریبه را به او آموخته بود، در میخانهٔ کهنه حضور نداشت؛ همین مانع از آن میشد که بفهمد خواب میبیند یا نه.
فردا مطمئن میشم...
لومیان به خودش مسلط شد، به سمتِ خانه رفت و در را باز کرد.
درست مثل دفعهٔ قبل، لومیان از نردبانِ طبقهٔ دوم بالا رفت، به پشتبام رسید و کنار اورور نشست.
لومیان عمداً گفت: «این منظره چیش اینقدر جالبه؟»
اورور سرش را برگرداند و آهی کشید. درست وقتی میخواست حرفی بزند، لومیان اضافه کرد: «منظورم اینه که کیهان برات چه معنایی داره؟»
اورور او را برانداز کرد.
«امروز خیلی رک شدی؟»
سپس به کیهان نگاه کرد و با صدایی ضعیف گفت: «همونطور که میدونی، من اهلِ کوردو یا داریژ نیستم. نمیدونم تا حالا این جمله رو شنیدی یا نه که میگن خونه جاییه که نمیتونی بهش برگردی...»
لومیان به کیهان چشم دوخت و هیچ شوخیای نکرد.
اورور سپس پرواز کرد و به اتاقخوابش رفت تا برای دوستِ مکاتبهایاش نامهای بنویسد. لومیان مقامِ تازهیافتهاش بهعنوانِ یک فرابشر را فاش نکرد. به طبقهٔ دوم برگشت، با خواهرش دربارهٔ دوستِ مکاتبهایِ او گپ زد، سپس درِ اتاقِ اورور را بست و به اتاقِ خودش برگشت.
با دیدنِ تختِ سفیدِ چهارپارچه، دلِ لومیان ریخت. بالش را بلند کرد و کارتِ تاروتِ آرکانای صغیر را که نشاندهندهٔ هفتِ چوب بود، پیدا کرد!
با نگاه به مردی با لباسِ سبز و چهرهای مصمم که چوبی در دست داشت و آمادهٔ نبرد با دشمنانش بود، لومیان تفسیرِ آن زن از کارت را به یاد آورد: «بحران، چالش، رویارویی، شجاعت...»
لومیان هرچه بیشتر به آن فکر میکرد، بیشتر حس میکرد این چهار کلمه واقعاً وضعیتِ کنونیاش را آشکار میکنند.
پیش از کشیدنِ کارت، احتمالِ زیادی وجود داشت که واردِ بحرانی شود و با چالشهایی روبهرو گردد!
یعنی کاری که بعدش باید بکنم اینه که شجاعتم رو جمع کنم و با مشکل روبهرو بشم؟ صبر کن، مگه زمان به عقب برنگشته؟ من هنوز اون خانم رو ندیدم یا کارتی نکشیدم. پس این چرا اینجاست؟ لومیان نگران شد. دیگر چندان به حدسهای قبلیاش مطمئن نبود.
انواع و اقسامِ افکار و استنتاجها بهسرعت در ذهنش پدیدار شدند، مثلِ حبابهایی که در آبِ جوش میجوشند.
سرِ لومیان از این افکار به درد آمد؛ حس میکرد چیزی نمانده دیوانه شود.
در نهایت، لومیان تصمیم گرفت فعلاً آن زن و شیئی را که به او داده بود، یک «استثنا» در نظر بگیرد.
با توجه به رازآلود بودن و بیهمتاییِ آن خانم، طبیعی بود که تحتتأثیرِ بازگشتِ زمان قرار نگیرد!
اگه فردا بتونم پیداش کنم و هنوز من رو بشناسه، یعنی حدسم هیچ مشکلی نداشته... لومیان نفسش را بیرون داد. از نظرِ ذهنی احساسِ خستگی میکرد.
برای شستوشو به دستشویی رفت و زود خوابید.
......
لومیان در مِهِ خاکستریِ آشنا و کمرنگ بیدار شد، نشست و میز و صندلیِ چوبیِ جلوی پنجره را دید.
بارِ دیگر واردِ آن رؤیای خاص شده بود.
وقتی فهمید کارتِ چوب هنوز وجود دارد، میدانست که میتواند وارد شود.
لومیان ناخودآگاه جیبِ داخلیِ لباسش را لمس کرد و حالتِ چهرهاش خشک شد.
سکههای طلا ناپدید شده بودند!
همهٔ سکههای طلا ناپدید شده بودند!
لومیان با شتاب از روی تخت پرید و تمامِ بدنش و جایی را که دراز کشیده بود گشت، اما نتوانست پیدایشان کند.
حتی به اندازهٔ ۱ کوپه سکهٔ مسی هم نداشت.
اینجا هم زمان به عقب برگشته؟ لومیان ناگهان چنین حدسی زد.
به اطراف نگاه کرد و تفنگِ ساچمهای، تبر یا چهارشاخی را که باید آنجا میبودند، ندید.
خودش را آرام کرد و به طبقهٔ اول رفت؛ آنجا چهارشاخ و تبرِ دستی را دقیقاً در جای اصلیشان پیدا کرد، درست مثلِ اولین باری که ویرانههای رؤیا را کاوش کرده بود.
به همین ترتیب، سطلِ روغنِ ذرت هم کنارِ اجاق گذاشته نشده بود.
اما در موردِ تفنگِ ساچمهای، لومیان همهجا را گشت ولی پیدایش نکرد.
لومیان هر لحظه بیشتر باور میکرد که زمان در رؤیا نیز به عقب بازگشته است.
بهتره ویرانهها رو بگردم و ببینم اون دو تا هیولا هنوز اونجان یا نه... لومیان در دل با خود زمزمه کرد. تبرش را برداشت و در را باز کرد.
طولی نکشید که از میانِ بیابانِ پر از شکاف و علفهای هرز گذشت و به حاشیهٔ ویرانهها رسید.
برخلافِ اولین باری که این مکان را کاوش کرده بود، اکنون بهعنوانِ یک شکارچی، متوجهِ ردپاهای بسیاری شد که جانوران از خود به جا گذاشته بودند؛ از جمله دو ردپا که وقتی دقت میکرد، اغلب در آن حوالی به چشم میخوردند. او یکی از مسیرهای ردپا را دنبال کرد تا به خانهای نیمهویران رسید.
اگه قبلاً همچین قدرتهایی داشتم، چطور ممکن بود تو اولین کاوشم اونجوری غافلگیر بشم؟ لومیان تبر به دست واردِ ساختمان شد.
یکراست بهسوی «مقصدش» رفت و به کوزهٔ سفالیِ خردشده رسید.
باریکهای از طلا از درونش بیرون زده بود.
لومیان خم شد و لوییدور را برداشت.
درست به همان رنگِ درخشانی بود که لومیان اولین بار آن را برداشته بود.
واقعاً زمان به عقب برگشته. به جز چند تا استثنای کوچیک، همهچیز به حالتِ اولش برگشته... لومیان آهی کشید.
ناگهان دو قدمِ سریع به جلو برداشت، کمرش را چرخاند و نیمچرخی به راست زد.
با تمامِ توان، تبرِ در دستش را فرود آورد.
هیولای بیپوست و خونآلود درست در لحظهای که از پشتبام پایین پرید، هدفش را گم کرد. چیزی که به پیشوازش آمد، یک تبر بود.
خچّ!
سرش به پرواز درآمد و پیکرِ بیسرش در میانِ خون و چرک، بهسختی روی زمین افتاد.