چپتر 340: گربهٔ سیاه
چپتر 340: گربهٔ سیاه
محلهٔ تالارِ اپرا، خیابانِ لومبار.
این خیابان به داشتنِ انواعِ شیرینیجات معروف بود و آبنباتهای رنگارنگ هر گوشهاش را زینت میداد.
در انتهای خیابانِ لومبار، کافهٔ مکانیکی چسبیده به یک کارخانهٔ کوچکِ شیرینیسازی ایستاده بود.
از بیرون جایی عادی به نظر میرسید و حتی با نگاه کردن از میانِ پنجرههای شیشهای هم هیچ نشانی از ماهیتِ مکانیکیاش به چشم نمیخورد. نشانِ مقدسِ مثلثی و سیاه روی درِ چوبیِ سنگین، تنها چیزی بود که هویتِ واقعیاش را یادآوری میکرد.
لومیان درِ قهوهایِ تیره را هل داد، اما در مقاومت کرد، گویی از داخل قفل بود.
پس از لحظهای وارسی، زنگِ در را که کنارِ پنجرهٔ فرعی آویزان بود، کشید.
در میانِ صدای جرینگجرینگِ زنگ، لومیان صدای برخوردِ نرمِ فلز را شنید و دید که در ذرهذره باز شد.
بازویی مکانیکی از پشتِ آن بیرون زده و همچون وسیلهای تزئینی تا پیشخوانِ بار کشیده میشد.
لومیان با نگاهی به اطراف، به گوشهای از کافه رفت. دو میزِ تکپایه آنجا قرار داشت که پنج نفر دورشان نشسته بودند.
در میانشان، مردی میانسال با موهای سرخِ آتشین جلبتوجه میکرد. با پوستی که از لوازمِ آرایش روشن شده بود و حلقههای تیرهای که چشمانِ قهوهایِ مایل به سرخش را برجسته میکرد، چهرهای گیرا داشت.
با صورتی کاملاً تراشیده، پالتوی مخملِ قهوهایِ بازی به تن داشت و پیراهنی سرخ بدونِ پاپیون، که حالوهوایی از اصالت و ظرافتی بیتکلف را القا میکرد.
این «کنت» پوفر بود، عضوِ خاندانِ سلطنتیِ سابقِ اینتیس، خاندانِ سورون، که لومیان به دنبالش میگشت.
او که ثروتِ هنگفتی از پدرش به ارث برده بود، واردِ سیاست، خدمتِ نظامی یا تجارت نشده بود. در عوض، بهعنوانِ منتقدِ ادبی در محافلِ هنریِ مختلف میچرخید و به گردهماییهای «گربهٔ سیاه» رفتوآمد داشت.
لومیان با لبخندی نزدیک شد و پرسید: «شما کنت پوفر هستین؟»
پوفر سورون بیتفاوت سر بلند کرد و با لحنی آسوده پرسید: «شما همون دوستی هستین که مارتن ازش حرف میزد؟»
لومیان بیهیچ ملاحظهای جواب داد: «بله، سیِل دوبوآ.» و با کشیدنِ صندلیای نشست.
پوفر با دقت براندازش کرد، در حالی که لبخندی از سرِ رضایت روی لبانش نقش بسته بود.
«اصلاً بد نیست؛ دوستِ کاملاً زیبایی هستین.»
«بینِ ادبیات، نقاشیِ رنگروغن، مجسمهسازی، شعر و موسیقی، کدوم رو ترجیح میدین؟»
لومیان بیدرنگ جواب داد: «رمان.»
پوفر به عقب تکیه داد و به مردِ میانسالِ چاقی که بهطورِ مورب روبهرویش نشسته بود، اشاره کرد.
«آنوری، نویسندهای با بیشترین فصاحتِ ادبی در دورانِ اخیر.»
همون نویسندهای که واردِ حیطهٔ ادبیاتِ شهوانی شده و یادش رفته که ذاتِ نوشتن، کاوش در طبیعتِ انسانه؟ لومیان ناخودآگاه ارزیابیِ اورور از این رماننویس را به یاد آورد.
در ابتدا، آثارِ آنوری عشق را بهعنوانِ ابزاری برای درکِ بشریت میکاویدند. اما با گذشتِ زمان، تمرکزش تغییر کرد و در اولی غرق شد. اورور معتقد بود اگر محدودیتها نبودند، آنوری چهبسا چیزی شبیهِ «راهبان در تعقیبِ سگها» مینوشت؛ یک رمانِ بیپروا.
البته لومیان اهمیتی به کاوش در طبیعتِ انسان نمیداد؛ او فقط از بخشهای جذابش لذت میبرد.
این را صادقانه به آنوری گفت: «رمانهای شما قطعاً افقِ دیدم رو گسترش دادن.»
آرنو با موهای سیاه و چشمانِ آبی، پُکی به پیپش زد و گفت: «خوشبختانه نگفتین که از "مرگِ یک پیامآور"ِ من خوشتون اومده.»
مرگِ یک پیامآور... این اثرِ آدری نیست؟ درسته، اورور از تشابهِ اسمیشون گفته بود که باعثِ اشتباهِ مداوم میشه. لومیان که دوزاریاش افتاده بود، پرسید: «منظورتون همون آدریئه که دولت ازش حمایت میکنه، سالی یه ثروتِ پنجرقمی به جیب میزنه، ولی فقط میتونه مزخرف تحویل بده؟»
آنوری زد زیرِ خنده.
«این حرفت یه لیوان آبسنت میارزه!»
با این حرف، سه بار روی دکمهٔ فلزیِ نقرهایخاکستریِ میزِ تکپایهٔ جلویش ضربه زد.
کنت پوفر از نحوهٔ برخوردِ لومیان خوشش آمد و به معرفیِ دیگر اعضای سازمانِ گربهٔ سیاه پرداخت.
در میانِ آنها مولن حضور داشت، نقاشی با چهرهای رنگپریده و خسته، ارنست یانگ، منتقدِ ادبی با ظاهری کمی جدی، و ایرائتا، شاعری که پیپی از چوبِ گیلاس در دست داشت.
درست زمانی که احوالپرسیِ لومیان رو به پایان بود، دید که سطحِ آهنیرنگِ میزِ تکپایهٔ آنوری ناگهان شکافته شد و مانندِ گلی شکوفا از هم باز شد.
درونِ «پرچمِ گل»، یک لیوان آبسنتِ زمردین که درخششی رؤیایی از خود ساطع میکرد، روی سینیای ظاهر شد که با یک بالابرِ مکانیکی بالا میآمد.
آنوریِ نویسنده لیوانِ آبسنت را برداشت و یک سکهٔ نقره به ارزشِ ۱ ورلدور روی سینی انداخت.
رفتهرفته، بالابرِ مکانیکی پایین رفت و باعث شد سطحِ فلزیِ بازشده بسته شود و میزِ تکپایه را به حالتِ اولیهاش بازگرداند.
آنوری در حالی که لبخندی بر چهره داشت، آبسنت را به سمتِ لومیان سُر داد.
«به سلامتیِ حرفی که زدی!»
واقعاً یه کافهٔ مکانیکیئه... لومیان شناختِ تازهای از این مکان پیدا کرد.
نگاهش به پایهٔ پهن و محکمِ میز کشیده شد و حدس زد که توخالی باشد و به یک مجرای زیرزمینی متصل شده باشد.
لومیان جرعهای از آبسنت نوشید و از تلخیِ آشنایش لذت برد، سپس توجهش را به میزِ تکپایه معطوف کرد.
«بقیهش چی؟»
آنوری با پوزخندی جواب داد: «اینجا یه لیوان آبسنت ۱ ورلدور قیمت داره.»
یه کم گرون نیست؟ تالارِ رقصِ نسیم و میخانهٔ زیرزمین فقط هفت لیک میگیرن. کیفیتشون هم تقریباً یکیه... لومیان در دل انتقاد کرد.
۱ ورلدور معادلِ ۲۰ لیک بود.
در همان لحظه، مولن، نقاشِ رنگپریدهای که همیشه خسته به نظر میرسید اما مردِ خوشقیافهای بود، جرعهای از قهوهاش نوشید و گفت: «شنیدم یه فیل آوردن باغوحشِ تریر. منظرهٔ کاملاً نادریه.»
آنوریِ چاقول زیرِ لب گفت: «فیل کجاش جذابه؟ به نظرم کاملاً پیشپاافتادهست.»
کنت پوفر خندهٔ آرامی کرد.
«پس میخواید دربارهٔ درگیریِ ادامهدارِ مجلسِ ملی و اون دو کلیسا حرف بزنیم؟ یا مقاماتِ عالیرتبهٔ دولتی که مدام گند میزنن، سانسورِ نفرتانگیزِ نشریات، و مأمورای مخفیای که مثل کفتار سایهبهسایهمون میان؟»
آنوری با درماندگی آهی کشید.
«بیاین همون بحثِ فیل رو ادامه بدیم.»
در میانِ خندهٔ اعضای گربهٔ سیاه، کنت پوفر پای راستش را روی پای چپ انداخت و پیشنهاد داد: «حالا که یه دوستِ جدید داریم، نظرتون با یه بازیِ علومِ غریبه چیه؟»
بازیای مربوط به علومِ غریبه؟ ابروهای لومیان پرید.
ایرائتای شاعر در حالی که متفکرانه به پیپش پک میزد، پرسید: «چه جور بازیای؟»
کنت پوفر لبخند زد و گفت: «بازیای به اسمِ پایِ شاه.»
کنت پوفر با دیدنِ چهرههای سردرگمِ دورِ میز خندید و ادامه داد: «هیچکدومتون بچگی یا خانواده نداشتید؟ تا حالا این بازی رو نکردید؟
«قانونش اینه که پایِ شاه رو به تعدادِ شرکتکنندهها بهعلاوهٔ یک قسمت تقسیم کنیم. تیکهٔ بزرگتر طیِ یه آیین تقدیم میشه به یه ایزد یا جدِ محترمی که براش احترام قائلیم. بینِ قسمتهای باقیمونده، توی یکیش یه باقلا یا سکه پنهان شده. هر کسی پیداش کنه، برای اون روز میشه "شاه" و میتونه به بقیه دستور بده. البته، این دستورها باید در حدِ معقول باشن.»
جنبهٔ علومِ غریبهش اینه که قسمتِ اضافهٔ پایِ شاه رو قربانی کنیم؟
لومیان نگاهی به آنوری، مالن و بقیه انداخت. ایده برایش جالب بود و کنجکاو شد بداند آیا فرابشری در این گروه هست یا نه.
البته ظاهراً هیچکدامشان فرابشر نبودند.
در کمی بیشتر از ده ثانیه، پیشنهادِ کنت پوفر موافقتِ همه جز لومیان را جلب کرد.
او با فشردنِ دکمهٔ مربوطه روی میزِ یکپایهاش شروع کرد و آن را به تعدادِ لازم فشار داد تا به آشپزخانه علامت دهد یک پایِ شاه بفرستند.
میگفتند این دسر از زمانِ دودمانِ سورون محبوب بوده است.
...
در زیرزمینِ کلیسای سنت روبر، در محدودهٔ تفتیشِ عقاید، گردهماییِ پاککنندگان در جریان بود. والانتن، ایمره و همکارانِ پاککنندهشان در دفترِ دستیارِ کشیش آنگولم جمع شده بودند.
آنگولم که پیراهنی طلاییروشن و شلواری سفیدرنگ به تن داشت، پروندهٔ توی دستش را بالا آورد و رو به گروه گفت: «ما تأیید کردیم که جسدِ پیداشده در پلاکِ ۵۰ خیابانِ ونسان در محلهٔ شاهزادهخانمِ سرخ، متعلق به گیوم بنه، کشیشِ تحتِ تعقیبِ سابق است. مطمئن بشید که مرکزِ پلیس اعلانهای تحتِ تعقیب رو از محلهٔ بازار جمع میکنه.»
پروندهٔ محلهٔ بازار در حوزهٔ اختیاراتِ پاککنندگان نبود، اما والانتن چیزهایی دربارهاش شنیده بود. سرانجام، تأییدیه رسیده بود.
والانتن که کُتی آبی و رسمی به تن داشت، نگاهی به آنگولم انداخت و پرسید: «دستیارِ کشیش، آیا پیشرفتی در تحقیقات دربارهٔ قاتلِ گیوم بنه حاصل شده؟»
آنگولم که موها، ابروها و ریشِ طلاییاش هالهای باابهت به او میبخشید، جواب داد: «در حالِ حاضر هیچ مظنونی نداریم.» و ادامه داد: «چیزی که میتونیم با اطمینان بگیم اینه که نشانههای واضحی از سوزاندن در صحنه وجود داشت و احتمالاً گیوم بنه تسلیمِ نفرینِ یه دیوبانو شده.»
ایمره که آشکارا جا خورده بود، گفت: «دستکم یه شکارچیِ ردهٔ ۷ و یه دیوبانو؟ ترکیبِ غیرمعمولیِ.»
تا جایی که او میدانست، بیشترِ کسانی که مسیرِ دیوبانو را دنبال میکردند، وابسته به خاندانِ دیوبانو بودند؛ سازمانِ سرّیِ مخوفی که بهندرت به همکاری نیاز پیدا میکرد.
آنگولم جواب داد: «غیرمعمول به معنای غیرممکن نیست.»
او بهعنوانِ دستیارِ کشیشِ پاککنندگان، در مقایسه با ایمره، والانتن و بقیه، به اطلاعاتِ محرمانهتر و تجربهٔ بیشتری دسترسی داشت. حتی شخصاً دو تن از اعضای خاندانِ دیوبانو را اعدام کرده بود.
والانتن اخم کرد، لحظهای در فکر فرو رفت و سپس پیشنهاد داد: «ممکنه پای لومیان لی در میون باشه؟ اون انگیزهٔ محکمی داره.»
ایمره مخالفت کرد: «اما قدرتِ کافی نداره. چطور ممکنه اینقدر زود بعد از ترکِ کوردو به ردهٔ آتشافروز ارتقا پیدا کرده باشه؟ نگرانِ از دست دادنِ مهارش نیست؟ تازه، طبقِ توصیفِ شما، حتی یه آتشافروز هم حریفِ گیوم بنه نمیشه.»
والانتن روی حدسِ خود پافشاری کرد:
«برای همین ممکنه از یه دیوبانو کمک خواسته باشه.
«ممکنه برای انتقام گرفتن به خاندانِ دیوبانو ملحق شده باشه و بعد خودش رو به یه دیوبانو تبدیل کرده باشه؟
«اگه اینطور باشه، ممکنه به مشکلِ بزرگی تبدیل بشه. لومیان لی مشکلاتِ مهمی با خودش داره. و شما به تمایلِ خاندانِ دیوبانو برای ایجادِ آشوب اشاره کردید.»
آنگولم سر تکان داد. «باید حواسمون رو جمع کنیم. من این موضوع رو گزارش میدم. در این حین، بررسیِ افرادِ مشکوک در محلهٔ بازار رو تشدید کنید.»
او که تصمیمش را گرفته بود، به والانتن اطمینان داد: «بیش از حد نگران نباش. لومیان لی تنها کسی نیست که برای از بین بردنِ گیوم بنه دلیل داره. جایزهبگیرهای قدرتمند، اعضای رسمیِ سازمانِ سپیدهدم، و عطیهگیرندگانِ خدایانِ پلیدِ دیگه هم هستن.»
والانتن کوتاه تأیید کرد و نشان داد که متوجه شده است.
پس از بحث دربارهٔ پروندههای فرابشریِ اخیر، والانتن و ایمره از دفترِ دستیارِ کشیش خارج شدند، از کنارِ شارلی که داشت با یک ماشینتحریرِ مکانیکی آشنا میشد گذشتند و سپس بهسمتِ تونلی که به کلیسای سنت روبر میرسید، به راه افتادند.
ایمره در حالی که با همتیمیاش صحبت میکرد، با کنجکاوی پرسید: «به نظرت چرا اون شبهدیوبانو دنبالِ ماست؟ اطلاعاتِ مهمی کشف کرده؟»
والانتن کمی فکر کرد و جواب داد: «ممکنه به مرگِ گیوم بنه ربط داشته باشه؟»
ایمره غافلگیر شد.
«منظورت اینه که با خاندانِ دیوبانو تماس داشته؟»
پیش از آنکه والانتن بتواند جواب دهد، ایمره سر تکان داد.
«غیرممکنه. خاندانِ دیوبانو از آدمکشهای زن متنفره. اگه با یکیشون روبهرو بشن، حتماً نابودش میکنن.»