چپتر 341: شاخه
چپتر 341: شاخه
در خیابانِ دویل، واقع میانِ محلهٔ بازار و محله کلیسای جامع یادبودِ باوقار، مسیرِ سرسبزی امتداد داشت. سنگفرشهای پاکیزه و سبکِ معماریِ نوینش، آن را از محیطِ پیرامون متمایز میکرد. ژنا عمداً این مکان را برای دیدار با پالایندگان برگزیده بود. کسانی که به این مکان رفتوآمد داشتند، ارتباطِ چندانی با زندگیِ پیشینِ او نداشتند و احتمالِ شناختهشدنش اندک بود.
پوششِ ژنا، با بلوزِ سفیدِ بینقص و پیراهنِ قهوهایِ روشنش، اندکی با دیدارهای پیشینش با دو پالاینده تفاوت داشت. این دگرگونیِ حسابشده برای آن بود که مبادا پوشیدنِ مکررِ یک لباس، به طرفِ مقابل فرصتی برای خواندنِ نیتهایش بدهد.
با این حال، ظاهرِ کلیاش همچنان به سبکی خاص وفادار مانده بود: نمایشی از پاکیزگی، درخشش و سرزندگی. این تصویر، چکیدهای بود از موعظههای اسقف و شور و حرارتی که در طولِ مشارکتش در فعالیتهای کلیسا دیده بود.
طلسمِ کوچکِ خورشید بر گردنش تاب میخورد و جلوهٔ موهای زرد و قهوهایاش را که مرتب بسته شده بود، دوچندان میکرد. سایههای کشیدهٔ درختان را گرفت و بهسوی آپارتمانِ ۱۷ به راه افتاد.
در میانهٔ راه، کالسکهٔ چهارچرخِ قهوهایرنگی با غریوِ چرخهایش از کنارش گذشت. پنجرهٔ نیمهبازِ کالسکه، چهرهای گیرا را به نمایش میگذاشت.
بانویی در لباسِ دربارِ سیاه، درونِ کالسکه نشسته بود. کلاهِ توردارِ تیرهای مزین به پرهای سپید بر سر داشت که قابِ ظریفی برای موهای کلاغیاش میساخت. چهرهاش خطوطی نرم و چانهاش انحنایی دلپذیر داشت. تیغهٔ باریک و کشیدهٔ بینیاش به لبهای سرخ، پر و اندکی رو به بالایش میرسید. در چشمانِ خاکستریِ تیرهاش، برقی از روشنی با رگهای از اندوه درهم آمیخته بود و حسی از ترحم برمیانگیخت.
با عبورِ کالسکه، ژنا از تهِ دل آه کشید. چقدر خوشگله...
هرچند ژنا خود نیز دختری جذاب به شمار میرفت، اما همچنان میتوانست زیباییِ دیگران را بستاید. همزمان، به تفاوتِ فاحشِ میانِ چهرهٔ خود با فرانکا که به ردهٔ زن شیطانی لذت ارتقا یافته بود، و نیز بانویی که تازه از آنجا گذشت، اذعان داشت.
ژنا حواسش را جمع کرد و به پشتبامِ آپارتمانِ ۱۷ در خیابانِ دویل رفت.
انتظارش دیری نپایید، چراکه ایمره و والانتن اندکی بعد پدیدار شدند.
والانتن با وجودِ ظاهرِ سردش، پیشدستی کرد و پرسید: «اطلاعاتِ مهمی گیر آوردی؟»
نگاهِ والانتن روی گردنِ ژنا که نشانِ مقدسِ خورشید از آن آویزان بود، چرخید. با تکانِ نامحسوسِ سر، رضایتش را نشان داد.
ژنا آرام سر تکان داد و گفت: «نه.»
بیآنکه به ایمره و والانتن مجالِ پرسش بدهد، با لحنی پراحساس گفت: «میخوام توبه کنم.»
توبه؟ ایمره نگاهِ پرسشگری با والانتن ردوبدل کرد.
مشکلی پیش آمده بود؟
ژنا نگاهش را پایین انداخت و درحالیکه به زمین خیره شده بود، لبخندی تلخ بر لب نشاند.
«مادرم مدام به خوابم میاد. دست از سرم برنمیداره.
«و هر بار که تو خوابم پیداش میشه، یه سؤالِ عذابآور میفته به جونم: چرا کلیسا گذاشت آدمی مثلِ اوگ آرتوآ تو انتخابات شرکت کنه؟ وقتی حقیقت رو فهمیدن، چرا همون موقع همدستاش رو دستگیر نکردن تا جلوی این فاجعه رو بگیرن؟
«مـ... من دلم رستگاری میخواد. این درد داره قلبم رو میخوره، تو ایمانم شک میندازه و باعث میشه از خودم بپرسم آیا خدا و کلیسا هنوز حواسشون به ما هست یا نه.»
این احساسات صادقانه بود، هرچند نه به آن شدتی که نشان میداد.
والانتن شرمنده شد و نمیدانست چه جوابی به ژنا بدهد.
ایمره که بارها با چنین موقعیتهایی روبهرو شده بود، آهی کشید و با مهارت دلداریاش داد: «نیازی نیست شک کنی که خدا همیشه حواسش به ما هست. خورشید هر روز به زمین برکت میده، اما ما میدونیم که رفتوآمدِ نور و تاریکی ذاتِ دنیای ماست. همونطور که خورشید ناگزیر غروب میکنه تا شب از راه برسه، همین چرخهست که به ما اجازه میده از درخششِ صبح و طلوعِ خورشید لذت ببریم.
«کلیسا هم قادرِ مطلق نیست. تو اینتیس، ما تابعِ محدودیتهایی هستیم که کلیسای خدای بخار و ماشین، مجلسِ ملی و دولت برامون تعیین میکنن. دستوپای ما بستهست؛ نمیتونیم بیگدار به آب بزنیم و هر جور دلمون خواست بازجویی کنیم.
«درد و بلا بخشِ جداییناپذیرِ هستیان. کم و زیاد میشن، اما گذرا هستن، درست مثلِ طلوعِ خورشید بعد از تاریکی.»
ژنا چند ثانیه در سکوتی متفکرانه فرو رفت و سپس نفسش را بیرون داد تا تنشش آرامآرام فروکش کند. دستانش را اندکی گشود و ندا داد: «ستایش بر خورشید!»
والانتن و ایمره همصدا پاسخ دادند: «ستایش بر خورشید!»
ژنا با همان اجرای صادقانهاش پرسید: «کی اوگ آرتوآ رو به مقامِ نمایندهٔ مجلس رسوند؟ و کی واسطهش شد تا نمایندهٔ یه خدای پلید بشه؟»
ایمره پس از کمی تأمل پاسخ داد: «داریم تحقیق میکنیم. تا الان هیچ پیشرفتِ مهمی نداشتیم.»
چهرهٔ ژنا رنگِ اضطراب و نگرانی به خود گرفت.
«چرا پیشرفتِ مهمی نداشتین؟ بهخاطرِ همون محدودیتهاییه که گفتین مانعِ پیدا کردنِ سرنخهای اصلی میشه؟ کمکِ منو میخواین؟ من هیچ محدودیتی ندارم و از زیر پا گذاشتنِ قانون هم نمیترسم!»
ایمره و والانتن از واکنشِ ژنا غافلگیر نشدند. این رفتار، بازتابی از همان روحیهٔ نهفته در ترورِ ناگهانیِ اوگ آرتوآ بود، هرچند به شکلی ملایمتر.
آن دو نگاهی ردوبدل کردند؛ مشورتی بیکلام بر سرِ اینکه آیا این مأموریت را به خبرچینی بسپارند که با قرارداد به آنها متصل است و درنتیجه، انعطاف و آزادیِ عملِ بیشتری به همراه میآورد یا نه.
ژنا با تکیه بر توصیههای فرانکا، از به کار بردنِ مستقیمِ قدرتِ تحریک خودداری کرد. درعوض، حالوهوای دو پالاینده را سنجید و با استفاده از کلمات، نیتش را پیش برد.
«اگه خودِ کلیسا دستوپاش بستهست، نمیتونه کار رو به پیروانِ توانمند بسپاره؟
«کدومش مهمتره؟ شأنِ کلیسا یا سلامتِ فرزندانِ خدا؟
«با هر فاجعهای که جلوش گرفته میشه، خانوادهها و جانهای زیادی نجات پیدا میکنن. اونا همه نیایشگرانِ مؤمنِ خورشید هستن.
«یه خدای شریر پشتِ اوگ آرتوآ بود!»
والانتن دید که تحتتأثیر قرار گرفته است و با دیدنِ سکوت و عدمِ مخالفتِ ایمره، با لحنی جدی به ژنا گفت: «مطمئنید میخواید تو بررسیِ این موضوع به ما کمک کنید؟ خیلی خطرناکه. احتمالِ اینکه جونتون رو از دست بدید بالاست.»
ژنا با لبخندی تلخ و پیچیده جواب داد: «من از مرگ میترسم، اما بیشتر از این میترسم که مثلِ مادرم بشم برهٔ قربانیِ بدعتگذاران.»
اصلاً نفرتش را پنهان نکرد.
سپس ایمره گفت: «تو جریانِ تحقیقاتمون، مطمئن شدیم که اوگ آرتوآ روابطِ نزدیکی با ژنرال فیلیپ داشته. ردِ بعضی فعالیتهای مخفی به اون برمیگرده. با این حال، ژنرال فیلیپ سالِ گذشته بر اثرِ بیماری درگذشت و باعث شد همهٔ سرنخها از بین بره.
«بقیهٔ حامیان و پشتیبانهای اوگ آرتوآ یا به ژنرال فیلیپ وفادار بودن، یا اون رو مهرهٔ باارزشی برای حمایت میدونستن. دخالتشون تو باورهای کفرآمیز یا سازمانهای سرّی هنوز ثابت نشده.»
ژنا بیدرنگ پرسید: «خانوادهٔ فیلیپ چطور؟ اون بدعتگذارانی که دورِ اوگ آرتوآ رو گرفته بودن چی؟»
والانتن با لحنی که رگههایی از آزردگی در آن مشهود بود، جواب داد: «خانوادهٔ فیلیپ هیچ مشکلی ندارن. ما فقط دو تا بدعتگذارِ مرتبط با کارزارِ انتخاباتیِ اوگ آرتوآ رو دستگیر کردیم. نقششون نسبتاً بیاهمیت بود. اونی که بیشترین اطلاعات رو داشت، وقتی دید راهِ فراری نیست خودکشی کرد. تعصبش باعث شد دستمون به سرنخهایی که میخواستیم نرسه. ما عملاً دو شاخه از اون سازمانِ سرّی، یعنی فرقهٔ انقراضِ کل رو نابود کردیم.»
فرقهٔ انقراضِ کل... ژنا سازمانِ سرّیای را که به خدایی شریر باور داشت، به یاد آورد.
ایمره اضافه کرد: «منبعِ اصلیِ اطلاعاتمون زنِ موقرمزی به اسمِ کاساندراست. از تبارِ سورونه، شاخهٔ فرعیِ خانوادهٔ سلطنتیِ سابق. یه فرابشر و بدعتگذاری که عطیه گرفته.»
ژنا پیگیر شد: «خانوادهٔ سورون مشکلی دارن؟»
ایمره سرش را به نشانهٔ نفی تکان داد.
«در حالِ حاضر، هیچ نتیجهگیریِ قطعیای وجود نداره. خانوادههای اشرافیای که از اوگ آرتوآ حمایت میکردن، روابطِ معمولی و استانداردی با خانوادهٔ سورون دارن. کاساندرا زندگیِ ماجراجویانه رو انتخاب کرد، چون تو سلسلهمراتبِ خانوادهٔ سورون کمترین توجهی بهش نمیشد. بعدش هم فرابشر شد و در نهایت سالِ گذشته به تیمِ اوگ آرتوآ پیوست.»
...
محلهٔ تالارِ اپرا، خیابانِ لومبار، کافهٔ مکانیکی.
با دقتی مکانیکی، «پایِ پادشاه» بهسمتِ پوفر سورون و همکارانش در سازمانِ گربهٔ سیاه هدایت شد. پای شبیهِ گلی قهوهای و شگفتانگیز بود که با نقشونگارهای پیچیدهٔ سیاه تزئین شده بود.
پوفر نگاهی به اطراف انداخت و به لومیان، آنوری و بقیه گفت: «پیشنهاد میکنم این بازیِ پایِ پادشاه، ادای احترامی باشه به یکی از اجدادِ محترمِ من. ایشون لقبِ اولین کنتِ آردنن و بیستوهفتمین کنتِ شامپانی رو داشت.»
پوفر عادت داشت در معاشرتهایش خود را کنتِ آردنن بنامد.
آنوریِ رماننویس با پوزخندی به شوخی گفت: «کنتِ شامپانی؟ همونی که چشمطمع به باسنِ روزل داشت؟»
در یک سالِ گذشته، پرطرفدارترین دستنوشتهٔ ممنوعه در بازارِ مخفیِ کتابِ تریر، «وقایعنگاریِ سرّیِ امپراتور روزل» بود. در لابهلای صفحاتش گنجینهای از شایعاتِ مربوط به امپراتور روزل نهفته بود که با مجموعهای از افشاگریهای عجیب و داغ در هم آمیخته بود.
پوفر آهی کشید و گفت: «اون سیامین کنتِ شامپانیه، نتیجهٔ جدِ نامدارِ من. از یه شاخهٔ دیگهٔ خانوادهٔ سورونه.»
مولن، نقاشِ موبور، بحث را به مسیرِ اصلی برگرداند: «من که اعتراضی ندارم.»
این فقط یک بازی بود؛ هیچکسِ دیگری اصرار نداشت سهمِ اضافهٔ پایِ پادشاه به شخصِ خاصی اختصاص یابد، به همین دلیل خیلی زود به توافق رسیدند.
با توجه به سبکوسیاقِ همیشگیِ لومیان، او باید اعتراض میکرد و کنت پوفر را به خشم میآورد. با این حال، به یاد آورد که نقشِ فعلیاش دوستِ گاردنر مارتن است؛ فرزندِ یک خانوادهٔ تاجر و مرفه که به هنر علاقه دارد. او در اصل داشت نقشِ یک احمقِ ولخرج را بازی میکرد؛ شخصیتی که غرق در ریختوپاشهای گزاف بود و فقط تحقیرِ دیگران را به جان میخرید.
پوفر نگاهش را به ارنست یانگ، منتقدِ ادبیِ کمحرفِ جمع دوخت و گفت: «افتخارِ بریدنِ پای با توئه.»
ارنست یانگ، در حالی که حلقههای موی سیاهش قابِ چهرهاش شده بود، لبخندی از سرِ خودتحقیری زد.
«از اینکه کافهٔ مکانیکی پیشخدمت نداره متنفرم. باعث میشه حس کنم خودم پیشخدمتم.»
آنوریِ رماننویس زیرِ لب گفت: «مگه این چیزِ خوبی نیست؟ اینطوری یعنی هیچ جاسوسی در کار نیست.»
ایرائتای شاعر پُکی به پیپش زد و دودِ تنباکوی آلبالو را بیرون داد. با خندهای کوتاه جواب داد: «شاید هم جاسوس بینِ خودمون باشه.»
در آن لحظه، ارنست یانگ کاردِ روی میز را برداشته بود و پایِ پادشاه را به هفت قسمتِ مساوی تقسیم میکرد.
پوفر با ظرافت یکی از برشهای پایِ پادشاه را نزدیکِ لبهٔ بشقاب گذاشت، دستانش را در هم گره کرد و روی سینهاش فشرد. با صدایی ملایم و آهنگین، دعایی خواند: «تقدیم به تو، عضوِ خانوادهٔ قدرتمندِ سورون، ورموندا شامپانی سورونِ بزرگ.»
پوفر این ورد را سه بار تکرار کرد. لومیان بیاختیار متوجه شد که کافهٔ مکانیکی، که از پیشخدمتهایش خالی بود، در سکوتی سنگینتر فرو رفت؛ درست شبیهِ لحظهٔ آغازِ موعظهٔ اسقفها.
پس از تقدیمِ سهمِ اضافهٔ پایِ پادشاه به ورموندا سورون، پوفر نگاهش را بالا آورد، به لومیان دوخت و پوزخند زد.
«تو مهمانی. اول تو انتخاب میکنی.»
لومیان بیآنکه نگاه کند، دستش را بهسمتِ نزدیکترین برشِ پایِ پادشاه دراز کرد.
در آن لحظه، صدای پرطنینِ ترمیبوروس در گوشِ لومیان پیچید: «عوضش کن.»