چپتر 343: بازخورد
چپتر 343: بازخورد
لومیان همانطور که در خیابانِ لومبار به سوی نزدیکترین ایستگاهِ کالسکههای عمومی گام برمیداشت، حسِ ناآرامی بر او سایه انداخت. با دیدنِ خیابانِ خلوت، صدایش را پایین آورد و زیرِ لب گفت: «ترمیبوروس، چرا کاری کردی که اون قاچ از پای شاه رو بردارم که باقلا نداشت؟»
چه میشد اگر آن باقلای سرنوشتساز را میخورد و به مقامِ «شاه» میرسید؟
اما ترمیبوروس خاموش ماند و پاسخی نداد.
لومیان لحظهای اندیشید و سپس پرسشش را به شکلی دیگر مطرح کرد.
«با اینکه کلِ ماجرا چندتا جزئیاتِ نگرانکننده داشت، اما نتیجهاش خیلی عادی به نظر میرسید. سخته بفهمم ربطی به علومِ غریبه یا قدرتهای فرابشری داره یا نه.»
پس از مکثی کوتاه، صدای بمِ ترمیبوروس در گوشِ لومیان طنین انداخت.
«دفعهٔ بعد میتونی به سرپیچی از دستوراتِ شاه فکر کنی.»
اگه تصمیم میگرفتم دستوراتِ شاه رو نادیده بگیرم چی؟ اگه بهجای اینکه پای شاه رو توی اتاقِ مجسمههای مومی بذارم یا حتی با اون کاغذ راه بیفتم برم، خودم میخوردمش چی؟ ذهنِ لومیان در افکارش غرق شد.
بهجای اینکه مستقیم به محلهٔ بازار برگردد، کالسکهای عمومی به مقصدِ خیابانِ شِر در بلوارِ بزرگ کرایه کرد.
بهعنوانِ عضوِ رسمیِ سازمانِ سپیدهدم، وظیفه داشت کشتنِ گیوم بنه و تازهترین تحولاتِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون را بیدرنگ به آقای کِی گزارش دهد. همزمان، امیدوار بود بتواند چیزی از آنها بکَند.
عضویت در سه سازمانِ سرّی امکانِ دریافتِ پاداشِ سهبرابر را به همراه داشت، اما در عین حال به معنای ارائهٔ سه گزارش برای هر مأموریت بود.
خیابانِ شِر، پلاکِ ۱۹، زیرزمینِ مقرِ واسطهٔ ارواح.
آقای کِی، مثلِ همیشه بیتغییر، روی مبلِ دستهدارِ قرمزی نشسته بود و با دقت گوش میداد. لومیان تعریف میکرد که چطور با استفادهٔ راهبردی از منابعِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون، گیوم بنهٔ کافر را پیدا کرده و از بین برده است.
وقتی لومیان اشاره کرد که چطور کشیشِ پیشینِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی برای رسیدن به قدرت و نیرو، موجودی به نامِ ناگزیری را پذیرفته است، آقای کِی سرش را پایین انداخت. با حرکتی شمرده از بالا به پایین و از چپ به راست، صلیبی روی سینهاش کشید. با صدایی گرفته و آرام، دعایی خواند: «پدرِ مهربان، گناهانِ این جهان را ببخشای.»
گوشهٔ لبِ لومیان پرید و در ظاهر با توبهٔ آقای کِی همراهی کرد، هرچند که لزومِ چنین توبهای را درک نمیکرد.
پس از پایانِ توبه، او ماهیتِ دوگانهٔ اورور و سازمانِ شومِ گناهکاران را که حامیِ روش لویی سانسون بود، بهاختصار بازگو کرد. در پایان گفت: «آقای کِی، از شما میخوام برای پیدا کردنِ خانوادهٔ اصلیِ اورور، یا بهتره بگم روش لویی سانسون، کمکم کنید. اونا ممکنه با گناهکاران در ارتباط باشن؛ گروهی کافر که خودشون رو وقفِ ناگزیری کردن.»
چهرهٔ آقای کِی، پنهان زیرِ کلاهِ گشادِ ردایش، همچنان در سایه پوشیده بود. کلماتش که رنگی از خشنودی داشت، با صدایی گرفته طنین انداخت: «اشتیاقت رو برای گرفتنِ انتقامِ اورور درک میکنم. هیچ مشکلی توش نیست. پدرِ مهربان و خدای قادرِ مطلق، مؤمنان رو از تأمینِ آیندهشون منع نمیکنن. اگه بتونن مسائلِ شخصی رو با جنگِ مقدس علیه کفر پیوند بزنن، چه بهتر.
«توی این مسیر، استفاده از داراییهات و به کار گرفتنِ منابعِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون برای رسیدن به هدفت، راهبردیه که تحسینش میکنم. برای انجامِ کارای اینچنینی بیشتر تلاش کن.
«من در موردِ گناهکاران تحقیق میکنم.»
او با درخواستِ لومیان موافقت کرد، چرا که کاملاً با اهدافِ خودش همخوانی داشت.
با یافتنِ خانوادهٔ روش لویی سانسون، میتوانست به حسابِ گناهکاران برسد؛ جناحی که خود را وقفِ خدای پلید، ناگزیری، کرده بود!
لومیان با لحنی صمیمانه گفت: «ممنونم، آقای کِی.»
او پیش از ادامه دادن، لحظهای اندیشید: «مرگِ گیوم بنه ممکنه باعث بشه فرابشرانِ رسمی با شدتِ بیشتری دنبالمون بگردن. میخواستم بدونم آیا شیءِ رازآلودی هست که به دردم بخوره و بتونم باهاش هر وقت خواستم ظاهر و قدم رو تغییر بدم؟»
او به دنبالِ راهی بود تا هویتِ اورور را به خود بگیرد و در نقشِ مشنگ به جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری نفوذ کند.
لحنِ آقای کِی ناگهان دگرگون شد و رنگی از اشتیاق گرفت.
«فقط خونِ حیاتی که من دارم میتونه خواستهت رو برآورده کنه. تا زمانی که بتونی روی گوشت و خونت مسلط باشی، تغییر دادنِ قد و ظاهرت امکانپذیره. با اینکه شاید دقیقاً همون چیزی نشه که میخوای، اما برای پنهان کردنِ هویتِ واقعیت کافیه. مشکلش اینه که باید از قبل تزریق بشه و مدتش هم محدوده. این آزادی رو نداری که هر وقت دلت خواست تغییرِ شکل بدی.»
دقتِ چندانی لازم نیست؛ اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری تغییرِ قیافه میدن و توی گردهماییها خودِ واقعیشون رو پنهان میکنن... با این حال، این کافی نیست. یه تماشاگرِ تیزبین ممکنه از چشمای اورور یا خطِ چونهاش متوجهِ چیزی بشه. برای اینکه کاملاً خودم رو جای مشنگ جا بزنم و همه رو گول بزنم، چهرهٔ نقابدار باید بینقص شبیهِ اورور باشه... تازه، عوارضِ جانبیِ خونِ حیات فراتر از تحملِ منه... افکارِ لومیان منسجم شد و پاسخش را به زبان آورد.
«نگرانم که تزریقِ خونِ حیات من رو به بدویترین شکلِ انسانی برگردونه. با اینکه محافظتِ سرورمون پیامدهای شدیدِ جسمی و روانی رو کاهش میده، اما سازمانِ صلیبِ آهنوخون بهراحتی میتونه این ناهنجاری رو تشخیص بده و وفاداریِ واقعیِ من رو بفهمه.»
آقای کِی با ناامیدی آهی کشید.
«این یه مشکله. با اینکه باور دارم سرورمون ازت محافظت میکنه و نمیذاره چهرهٔ مؤمنت لو بره، اما نگرانیهات هم بیراه نیست.»
لومیان پس از رد کردنِ پیشنهادِ خونِ حیات، ادامه داد: «اخیراً سازمانِ صلیبِ آهنوخون تعاملی رو به من محول کرده...»
او احضارِ گاردنر مارتن را با جزئیات شرح داد و تا پایانِ بازیِ پای شاه پیش رفت.
تنها چیزی که از قلم انداخت هشدارِ ترمیبوروس بود؛ دلیلی که زیرکانه به درکِ پیچیدهاش از علومِ غریبه ربطش داد. شکی آزاردهنده او را واداشت تا از این موضوع بگذرد و از هرگونه ناهنجاریِ احتمالی دوری کند.
آقای کِی سراپا گوش بود و میانِ حرفش نپرید. وقتی حرفهای لومیان به پایان رسید، آقای کِی برخاست و در اتاق قدمی زد.
«هدفِ بعدیِ شما اینه که بفهمید سازمانِ صلیبِ آهنوخون به چه دلیلی با خانواده سورون درگیر شده. چشمطمع به میراثِ سورونها دارن یا به همکاری باهاشون فکر میکنن؟»
«بله، آقای کِی.» لومیان میدانست چه آقای کِی دستور بدهد و چه ندهد، باید خودش را در جریانِ امور نگه دارد.
آقای کِی از قدم زدن ایستاد و نگاهش را به لومیان دوخت.
«شمِّت درست کار میکنه. اگه توی اون بازی اتفاقِ ناگواری بیفته، میتونه یه فاجعهٔ رازآلود به بار بیاره.
«شخصیتِ محوریِ قربانیِ پوفر، یعنی ورموندا سورون، در خانوادهٔ سلطنتیِ سورونِ اون زمان جایگاهِ مهمی داشت. اون توی تبارِ شامپانی به دنیا اومد، اما پادشاه اودوی دوازدهم به فرزندخواندگی قبولش کرد و اونو به خانوادهٔ اصلی آورد و منابعِ زیادی رو صرفِ بزرگ کردنش کرد.
«ورموندا شروعِ درخشانی داشت اما پایانش شوم بود. توی سالهای آخرِ عمرش بیهیچ ردی ناپدید شد و ضربهٔ سنگینی به دودمانِ سورون زد. توی دو دههٔ بعد، چندتا از اعضای برجستهٔ خانواده سورون دچارِ مرگهای نابهنگام و مرموز شدن، یا ناگهان به جنون افتادن. قدرتِ خانواده رو به افول گذاشت و راه رو برای سرنگونیِ نهایی به دستِ روزل هموار کرد.»
غصبِ موفقیتآمیزِ دودمانِ سورون به دستِ امپراتور روزل تا حدی بهخاطرِ افولِ آشکارِ این تبارِ سلطنتیِ باستانی بود؟ ناپدید شدنِ غیرقابلتوضیحِ ورموندا مالِ دو سه قرن پیشه. چطور قربانیِ امروز میتونه باعثِ یه تغییرِ رازآلودِ خطرناک بشه؟ افکارِ لومیان با سرعت از سرش میگذشت و جزئیاتی را که آقای کِی بازگو کرده بود، در ذهن میسنجید.
...
آپارتمانِ ۶۰۱، خیابانِ روپوشسفیدها، پلاکِ ۳.
ژنا که اطلاعاتی از پالایندگان به دست آورده بود، به سراغِ فرانکا رفت تا یافتههایش را با او در میان بگذارد.
نگاهِ ژنا در اتاق چرخید و به درِ نیمهبازِ اتاقخوابِ اصلی جلب شد. از آنجا صدای تقتقِ موزونی به گوش میرسید.
صدا زد: «فرانکا؟»
صدای رسا و واضحِ فرانکا بلند شد.
«من اینجام! بیا تو.»
ژنا پیش از آن هرگز پا به اتاقخوابِ فرانکا نگذاشته بود. لحظهای تردید کرد، سپس جلو رفت و در را گشود.
با دیدنِ دستگاهِ پیچیدهای که دور از پنجره، کنارِ دیوار جا خوش کرده بود، برقی از حیرت در چشمانِ آبیاش درخشید.
این دستگاه از انبوهی چرخدندهٔ درهمتنیده تشکیل شده بود که استوانههای برنجی را در میان گرفته و با اهرمها، میللنگها و پیچها به هم متصل بودند.
ژنا با شگفتی به آن دستگاهِ بلندقامت نگاه کرد و پرسید: «این دیگه چیه؟»
فرانکا که روبهروی آن سازوکارِ پیچیده نشسته بود، انگشتانش روی یک ماشینتحریرِ مکانیکیِ پیشرفته میرقصید. با افتخار دستگاه را به دوستش معرفی کرد: «این یه ماشینِ تفاضلیِ نسلِ سومه که هوشمندانه دستکاری شده؛ یه جور تحلیلگر. البته نسخهٔ خلاصهشدهست که ساده و کوچیکش کردن. مدلِ کاملش توی اتاقِ من جا نمیشد.»
ژنا بیاختیار گفت: «تو واقعاً به خدای بخار و ماشین ایمان داری؟»
فرانکا خندید و توضیح داد: «بعضی وقتا.»
نگاهِ دقیقِ ژنا روی این بهاصطلاح تحلیلگر ماند و متوجهِ اتصالِ یک دستگاهِ تلگراف و دو ماشینتحریرِ مکانیکیِ فلزی در قسمتِ پایینیِ آن شد.
طولی نکشید که فرانکا دست از تایپ کردن کشید. بازوی مکانیکیِ تحلیلگر ماشینتحریرِ دوم را به کار انداخت و حروفی روی کاغذِ سفید نقش بست. انگار نیرو و اطلاعات از فرستندهگیرندهٔ رادیویی سرازیر میشد.
ژنا که حس میکرد کاملاً بیسواد است، پرسید: «داری... داری چیکار میکنی؟»
فرانکا با خوشحالی به تحلیلگر اشاره کرد و گفت: «وقتی رمزگذاری ثابت بمونه، این دستگاه میتونه بهطورِ خودکار تلگرافها و رمزها رو برام رمزگشایی کنه. از طریقِ انگشتای فلزی که به صفحهکلیدِ ماشینتحریرِ مکانیکی وصلن، حروفِ مربوطه رو تایپ میکنه و کلماتِ موردنظر رو میسازه.
«در واقع، میتونم مستقیماً محتوای تلگرافها رو بخونم. دیگه نیازی نیست برای رمزگشاییِ پیامهای رمزنگاریشدهای که میگیرم، کلی زحمت بکشم. اینطوری تو وقت و زحمتم خیلی صرفهجویی میشه.
«به همین ترتیب، میتونم تلگرافها رو به زبونِ معمولی پیشنویس کنم. ماشین خودش اونا رو رمزگذاری میکنه و از طریقِ یه فرکانسِ رادیوییِ ازپیشتعیینشده میفرسته.»
ژنا در حالی که به چرخدندهها و چرخششان در حالتهای مختلف نگاه میکرد، بهسختی میتوانست منظورِ فرانکا را بفهمد.
با گیجی پرسید: «ولی هدف از این کار چیه؟»
فرانکا جا خورد.
«هدف؟ خب، هدفش اینه که گفتوگوهای تلگرافی رو سادهتر کنه. تبدیلش کنه به یه کارِ روزمره و عادی. هرچند باید اعتراف کنم که کاغذِ زیادی مصرف میکنه.»
«گفتوگوهای تلگرافی؟» ژنا کمی احساسِ سردرگمی کرد.
یعنی فرانکا چنین دستگاهِ پیچیدهای ساخته بود و فقط برای یک گفتوگو دست به چنین کارِ پردردسری زده بود؟
صدای ماشینتحریر در دلِ شب، فقط بهخاطرِ این بود که فرانکا داشت گپِ دوستانه میزد؟
فرانکا با پوزخندی ازخودراضی تأیید کرد: «دقیقاً. یکی از دوستام تو ارتشِ لوئن قبول کرد اطلاعاتی رو که آنتونی رید برای اون بازهٔ زمانی میخواد، در اختیارمون بذاره. همین الان داشتیم یه گپِ کوتاه میزدیم.»
هرچند فرانکا میتوانست بهراحتی اطلاعاتِ مربوطه را از خانمِ داوری درخواست کند، اما ترجیح میداد تا زمانی که واقعاً ضرورت نداشت، وبالِ گردنِ عضوِ آرکانای اعظمِ خود نشود.
وقتی حرفِ فرانکا تمام شد، کارِ تایپِ تحلیلگر هم به پایان رسید و تلگراف به زبانِ اینتیسی روی کاغذ پدیدار شد.
فرانکا کاغذ را قاپید و با مرورِ محتوایش، چهرهاش در هم رفت.
...
شبهنگام، در آپارتمانِ ۶۰۱.
لومیان، آنتونی رید، فرانکا و ژنا دوباره دورِ هم جمع شدند.
فرانکا کاغذِ توی دستش را تکان داد و رو به آنتونی رید گفت: «جوابش به دستم رسید. گزارشِ رسمیِ ارتشِ لوئن دربارهٔ اون درگیری میگه: چنین نبردی اصلاً رخ نداده!»
«چنین نبردی اصلاً رخ نداده؟» چشمانِ آنتونی رید گشاد شد و از جا پرید.
اصلاً نبردی در کار نبوده؟ لومیان ابرویی بالا انداخت.
بیشک کسی انتظارِ چنین پاسخی را نداشت.
فرانکا بهآرامی سر تکان داد و نگاهش را به آنتونی رید دوخت.
«اگه بخوام ساده بگم، احتمالِ خیلی زیادی وجود داره که حمله به تو و همراهانت کارِ ارتشِ لوئن نبوده باشه!»