چپتر 346: جلسهٔ پیگیری
چپتر 346: جلسهٔ پیگیری
صدای خانمِ عدالت لبخند به همراه داشت: «چطور فهمیدید من اینجام؟»
لومیان به صندلیِ روبهرویش خیره شد و در حالی که پوزخندی روی لبانش نقش بسته بود جواب داد: «یه سلام کردن که ضرری نداره.»
سوزی بحث را پیش برد: «تبریک میگم که مرحلهٔ اولِ انتقامت رو تموم کردی. مایلی یه گپِ کوتاه بزنیم؟»
«مشکلی نیست.» خونسردیِ لومیان دستنخورد، و حتی با شنیدنِ کلمهٔ «انتقام» خم به ابرو نیاورد.
البته، بخشی از این رفتارِ آرامِ او از این واقعیت نشئت میگرفت که دستکشهای بوکسِ فلوگ را با خود نیاورده بود. هر چه بود، پای ارزیابیِ روانی در میان بود. نمیتوانست اجازه دهد تأثیراتِ بیرونی افکارش را آلوده کند و قضاوتِ دکتر را به هم بریزد.
او از زمانِ درخواستِ کمک و طراحیِ نقشه، تجربههای دو روزِ گذشتهاش را بازگو کرد. از رازِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری سرسری گذشت، اما از هر چیزِ دیگری روایتی فشرده ارائه داد.
پس از سکوتی کوتاه، صدای آرامبخشِ سوزی دوباره به جریان افتاد.
«وضعیتِ روانیت به شکلِ تحسینبرانگیزی دوام آورده. یه مقدار واکنشِ بیشازحد تو موقعیتهای خاص کاملاً طبیعیه. رواندرمانی احساسات یا عواطفِ آدم رو ازش نمیگیره. در عوض، کمک میکنه آدم بارِ روی دوشش رو زمین بذاره، به صلحِ درونی برسه و تابآوریِ درونیش رو کشف کنه. کابوسها دیگه ضربهٔ ویرانگری بهت نمیزنن. وگرنه، به گفتهٔ اون درمانگرهای مشکوکتری که برای رسیدن به آرامشِ ابدی قطع کردنِ لوبِ پیشانی رو پیشنهاد میدن، برای همیشه تو آرامش خواهی بود.»
«برداشتنِ لوبِ پیشانی؟» این مفهوم برای اولین بار به گوشِ لومیان میخورد.
لحنِ سوزی رنگی از انزجار گرفت.
«این ایدهایه که تو چند سالِ اخیر پیدا شده. نتایجِ دلخواه رو به بار نمیاره؛ در عوض، آسیبِ شدیدی به بیمار میزنه. پشتِ این پیشنهادِ درمانی یه بدخواهیِ آشکار وجود داره. انگار یه آدمِ بیرحم فقط با هدفِ مسخره کردنِ متخصصانِ پزشکی و اونایی که دنبالِ آرامش میگردن، این رو رواج داده.»
شوخیای که با زندگیِ بقیه بازی میکنه؟ لومیان مسیر را عوض کرد و مکالمه را به سمتِ دیگری کشاند.
«مادام سوزی، شما هنوز حتی تو احساساتم دقیق نشدید یا افکارم رو تحلیل نکردید، با این حال از همین الان نتیجه گرفتید که قدمهایی به سمتِ بهبودی برداشتم و شاید نیازی به جلسهٔ پیگیری نباشه؟»
حالتِ سوزی بهسرعت شاداب شد و با لبخندی جواب داد: «گاهی اوقات، اعمالِ یه نفر میتونه خیلی بیشتر از افکارش نشوندهندهٔ وضعیتِ روانیش باشه. بدون که آدما تو گول زدنِ خودشون مهارتِ فوقالعادهای دارن. اونا برای کارهاشون یه عالمه دلیل میتراشن، که اغلب کمتر از خودِ اعمالشون ریشه تو واقعیت داره. برای بیرون کشیدنِ یه تصویرِ روانیِ دقیق از این هزارتوی افکارِ پیچیده و متناقض، به تحلیلِ موشکافانهای نیازه. اما اینجور بررسیها بهراحتی میتونه مشکلاتی رو بیرون بکشه. برای همین، من ترجیح دادم با بررسیِ اعمالت شروع کنم.
«کاملاً مشخصه، چه بخوای اعتراف کنی چه نه، با موفقیت روابطِ اجتماعیت رو دوباره برقرار کردی و سطحی از اعتماد به دیگران رو تو خودت پرورش دادی. همینطور تمایل نشون دادی که اعتمادت رو به بقیه هم بسط بدی.
«قبل از کمین کردنت برای گیوم بنه، نشون دادی که ظرفیتِ تفکرِ آروم و آمادگیِ کامل رو داری. با اینکه رگههایی از تکانشگری و تمایلاتِ هولناک تو عملیاتت وجود داشت، اما اینا اجتنابناپذیر بودن. نبودِ اونا فقط نشوندهندهٔ آشفتگیِ روانیِ شدیدتری بود. و وقتی ماجرا تموم شد، بهسرعت به حالتِ عادیت برگشتی و دوباره شیرجه زدی تو زندگی و یه تحقیقاتِ دیگه رو شروع کردی.
«بر اساسِ زنجیرهٔ اعمالی که انجام دادی، بهت تبریک میگم. اون تمایلاتِ خودویرانگرِ بارز دیگه تسلطشون رو از دست دادن و تو واقعاً خودت رو از مغاکِ عذاب بیرون کشیدی.
«طبیعتاً، درد کاملاً از بین نمیره. کمرنگ میشه و عقبنشینی میکنه. شاید تو آینده یهو دوباره سر بربیاره و بازم ذهنت رو اشغال کنه. با این حال، نیازی نیست تسلیمِ وحشت بشی. با تکیه به تجربهٔ این مدت، مطمئنم که مجهزی تا با مهارت از پسش بربیای. از نظرِ روانشناسی، این نشوندهندهٔ مسیری رو به بهبودیه.
«به همین شکل، گذشته همیشه ردپاش رو روی ما جا میذاره. تمایلاتِ خودویرانگرت، افراطهات، رفتارهای بیمارگونهت—بدون شک از خیلی از آدما قویترن، اما همهشون تو چارچوبِ منطق و حالتِ عادی میگنجن.»
در پاسخ، لومیان نفسش را آرام بیرون داد و زمزمه کرد: «راستش خودم هم حسش میکنم. منِ الان، با اونی که اول پاش رو تو تریر گذاشت، آدمِ کاملاً متفاوتیه.
«ممنونم، مادام سوزی. ممنونم، خانمِ عدالت.»
فهمید دگرگونیاش از آن حالتِ بیتفاوتیِ اولیه، به لطفِ تلاشهای این دو روانپزشک و ماجراجوییهایش در محلهٔ بازار رقم خورده است. چشماندازِ مرگ دیگر گزندگیاش را از دست داده بود. او از شبحی کینهتوز و بدخواه، به فردی بدل شده بود که عطشی سوزان برای انتقام به او سوخت میرساند و میلِ شدیدی به عمل او را به پیش میبرد.
سوزی با لحنی لبریز از شعفی که پیش از این وجود نداشت گفت: «در اصل، این رستگاریِ خودته. عاملانِ اصلیِ این دگرگونی کسی نیستن جز خودت و خواهرت، اورور. اگه اون کوچکترین سوسوی امیدی که تو دلت داشتی، همراه با ارادهت برای پایداری نبود، و اگه دوشیزه اورور نزدیک به شش سال لحظاتِ عزیز رو بهت هدیه نمیداد تا ازشون لذت ببری و افکارت رو شکل بدی، ما شاید نمیتونستیم تو رو برگردونیم.»
وقتی لومیان این کلمات را هضم میکرد، مونتاژی از صحنهها در ذهنش جان گرفت: اورور که نفسِ عمیقی میکشید تا آزردگیِ ناشی از آموزش دادن به او را فرو بنشاند. توفانهای سهمگینِ تمریناتِ رزمی، همراه با «حملاتِ» بداههاش. آن دو که در اتاقِ کار جا خوش کرده بودند، هر کدام غرق در کتابِ خود، از آرامشِ شب لذت میبردند. و او که بهعنوانِ سوژهٔ آزمایشیِ شمارهٔ یک، موظف بود بازآفرینیهای آشپزیِ خواهرش از غذاهای زادگاهشان را، چه موفق چه ناموفق، بخورد...
چهرهٔ لومیان با به یاد آوردنِ جملهای از رمانِ خواهرش آرام گرفت: «شادی و دردِ روزهای گذشته با منِ اکنون برابر است.»
پس از مکثی بیش از ده ثانیه، روی صندلیاش صاف نشست و پرسید: «کابوسهای دیشب همه ریشه تو بازیِ پایِ پادشاه داشتن؟»
این بار خانمِ عدالت بود که پاسخ داد. صدایش از سرِ درک ملایم بود: «همینطوره. با در نظر گرفتنِ وضعیتِ فعلی، احتمالاً تو اون زمان دچارِ آلودگیِ روانی شدی.»
لومیان با کنجکاویِ واقعی پرسید: «آلودگیِ روانی؟ واقعاً به قدرتهای فرابشری ربط داره؟»
خانمِ عدالت پاسخ داد: «در حالتِ عادی، عملِ سادهٔ قربانی کردنِ پایِ پادشاه هیچ نتیجهای در بر نداشت. وگرنه این بازی قرنها تو اینتیس یه سنتِ محبوب باقی نمیموند تا اینکه تازه بعد از تأسیسِ جمهوری کمکم به دستِ فراموشی سپرده بشه. الان فقط تعدادِ انگشتشماری از خانوادهها هنوز به یاد میارنش.»
لومیان موافقت کرد: «آره، منم اون موقع همین فکر رو میکردم. پوفر از هیچ زبانِ رازآلودی استفاده نکرد یا یه نامِ مقدسِ کامل رو نخوند. غیرممکنه که قربانی موفقیتآمیز بوده باشه.»
خانمِ عدالت ادامه داد: «با این حال، استثناهایی هم وجود داره؛ قربانیکنندگانی که با موضوعِ قربانی پیوندِ خونی دارن و شباهتهای زیادی نشون میدن.
«اگه مدام تو بازیِ پایِ پادشاهِ پوفر شرکت کنی و بارها آلودگیِ روانیِ ناشی از اون رو تحمل کنی، عواقبش فقط با یه سری کابوس از بین نمیره. بلکه قبل از اینکه کاملاً برطرف بشن، رفتهرفته روانت رو منحرف میکنن و تو رو به جنون میکشونن.»
لومیان کوتاه پرسید: «ممکنه محتوای این کابوسها نمادین باشه؟»
پاسخِ خانمِ عدالت شمردهشمرده بیان شد.
«احتمالِ زیادی داره که اونا تلفیقی از اتفاقاتِ دیوانهوارِ خاصی از گذشتهت باشن که از طریقِ لکهٔ آلودگی به عالمِ رؤیات تابیده شدن.»
لومیان در حالی که متفکرانه سر تکان میداد، با خود زمزمه کرد: «پس اون قصرِ باستانی و اون آدمای مجنون واقعاً میتونن وجود داشته باشن...»
پس از آنکه لومیان مدتی با عدالت و سوزی گفتگو کرد، حس کرد جلسهٔ پیگیریِ امروز رو به پایان است.
در همان لحظه، خانمِ عدالت پیشقدم شد و گفت: «قبلاً نگفته بودم که ممکنه برای کاری به کمکت نیاز داشته باشم؟»
لومیان بهسرعت موافقت کرد: «البته، مشکلی نیست.»
بذارمش به حسابِ هزینهٔ درمانِ روانپزشکی!
گذشته از این، او بر این باور بود که خانمِ عدالت بدونِ ارزیابیِ تواناییهایش این کار را به او نمیسپرد. این مأموریت نمیتوانست بیش از حد خطرناک باشد.
خانمِ عدالت خندید و گفت: «اگه موفق بشی، پاداشِ اضافهای بهت میدم؛ چیزی که به شکلِ خاصی نیازهات رو برآورده میکنه.»
قلبِ لومیان از هیجان تپید: «چیزی که بتونه ظاهرم رو تغییر بده؟»
لحنِ در ابتدا ملایمِ خانمِ عدالت جدی شد: «یه چیزی تو همین مایهها. امیدوارم بتونی به یه مقبرهٔ باستانی تو طبقهٔ چهارمِ دخمههای تریر بری، بهطورِ خاص برای اینکه یه شیشه از آبِ چشمهٔ زنانِ سامری برام بیاری.»
چشمهٔ زنانِ سامری؟ لومیان جا خورد.
مادام هلا قبلاً اشاره کرده بود که برای پیدا کردنِ شیئی که در اعماقِ دخمهها پنهان شده، به تریر سفر کرده است. همزمان، دربارهٔ افسانهٔ پیرامونِ چشمهٔ زنانِ سامری هم پرسوجو کرده بود!
این دیگه خیلی تصادفی نبود؟
خانمِ عدالت، گویی که افکارش را حس کرده باشد، با لبخندی گفت: «به نظرت خیلی تصادفی نیست؟
«بله، امیدِ من اینه که بتونی از کاوشِ مادام هلا استفاده کنی تا برای بهدست آوردنِ کمی از آبِ چشمهٔ زنانِ سامری به من کمک کنی. اگه خودت بهتنهایی این کار رو بکنی، شانسِ موفقیتت خیلی کمه.
«راستش رو بخوای، میتونستم طوری "ترتیبش" رو بدم که این کار رو خیلی مخفیانهتر انجام بدی، اما این روش با فلسفه و اصولِ من در تضاده. من هنوز برای اینجور مسائل به ارتباطِ رودررو با تو و رضایتِ صریحت نیاز دارم. تمایلی ندارم برای رسیدن به اهدافم، با نشانههای پنهان تو رو منفعلانه تو تله بندازم.
«برای من، غرق شدن تو دستکاریِ ذهنِ دیگران کارِ خطرناکیه.
«البته، صداقت هم راهِ مؤثری برای تأثیر گذاشتن روی افکارِ دیگرانه.»
شک و تردیدِ لومیان رفتهرفته فروکش کرد. او با سردرگمی پرسید: «خانمِ عدالت، با توجه به اینکه شما از مکانِ تقریبیِ چشمهٔ زنانِ سامری آگاهیِ کلی دارید، چرا خودتون نمیرید بیاریدش؟ چرا یه فرابشرِ ردهٔ ۷ مثلِ من رو درگیر میکنید؟»
کارتِ آرکانای اعظمِ انجمنِ تاروت قطعاً یک نیمهخدا بود، بینهایت بار قویتر از او!
خانمِ عدالت خندید.
«اگه بخوام خلاصه بگم، بعضی مکانها با رفتن به ردههای بالاتر، خطرناکتر میشن.»
مکانی که ردههای بالاتر در آن با خطرِ بیشتری روبهرو میشوند؟ این تصور برای لومیان گیجکننده بود.
خانمِ عدالت افزود: «هرچه ردهها بالاتر میره، نزدیکی به قدیمیترین بیشتر میشه و تو این مسیر جنونِ بیشتری انباشته میشه. در نتیجه، افراد تو ردههای بالاتر در برابرِ شکلهای خاصی از آلودگی آسیبپذیرترن.
«هلا هم تو این مسئله مفیده. حداقلش اینه که این روش تو وقتش صرفهجویی میکنه و بهش اجازه میده جستجوش رو به یه منطقهٔ مشخص محدود کنه.»
پس از تأملی کوتاه، لومیان با درخواستِ خانمِ عدالت موافقت کرد. او از طریقِ خانمِ عدالت از مکانِ تقریبیِ چشمهٔ زنانِ سامری مطلع شد؛ واقع در غربیترین مقبرهٔ باستانی در طبقهٔ چهارمِ دخمهها.
...
پس از جلسه، لومیان به خیابانِ روپوشسفیدها در محلهٔ بازار برگشت. هدفش برداشتنِ دستکشهای بوکس فلوگ از کمدِ آهنی بود.
بهمحضِ رسیدن به خانهٔ امن، حسِ عجیبی به او دست داد.
نفوذ!
کسی به خانهٔ امنش نفوذ کرده بود!
قلبِ لومیان فشرده شد. با قاطعیت جلو رفت و قفلِ کمدِ آهنی را باز کرد.
با دیدنِ اینکه کتابهای جادوی اورور و دستکشهای بوکس فلوگ سرِ جایشان بودند، بیاختیار آهِ آسودگی کشید.
با این حال، به بازرسیِ دقیقِ خود ادامه داد و بررسیاش نتیجه داد. یک چیز بهوضوح سرِ جایش نبود: سنگ معدن خون زمین ناپدید شده بود!