چپتر 347: سرقتِ عجیب
چپتر 347: سرقتِ عجیب
لومیان به کمدِ آهنیِ باز نگریست؛ همهچیز به نظرش نامعقول و غیرواقعی میآمد.
دزد واردِ خانه شده بود بیآنکه ارزشمندترین شیء، یعنی دستکشِ بوکسِ فلوگ را بردارد، یا حتی کتابهای جادوی اورور را ورق بزند تا ببیند اسکناسی لای آنها هست یا نه. فقط نمونهای معدنی را برده بود که اصلاً شبیهِ جواهر نبود.
گذشته از تلهها، اگر دزد واقعاً یک غارتگر با قدرتهای فرابشری بود، از دستکشهای بوکسی که از موادی بیهمتا ساخته شده و قابلیتهای قدرتمندی داشتند، نمیگذشت. اگر هم فقط یک دزدِ عادی بود، تنها به بردنِ سنگِ معدنِ خونِ زمین اکتفا نمیکرد. چهبسا آن شیءِ ظاهراً بیارزش را سرسری روی زمین میانداخت.
همهٔ اینها لومیان را به این شک انداخت که مزاحمِ سارق تنها یک انگیزه داشته است: بردنِ سنگِ معدنِ خونِ زمین!
طرفِ مقابل بهروشنی میدانست ویژگیِ خاصِ این نمونهٔ معدنی چیست و قصد داشت از آن بهرهبرداری کند!
لومیان هر چه فکر کرد نتوانست به هیچ مظنونی برسد. پرسید: «ترمیبوروس، کی سنگِ معدنِ خونِ زمین رو دزدید؟»
جز چند روزِ پیش که هنگامِ درگیری با گیوم بنه سنگِ معدنِ خونِ زمین را پس گرفت و به فرانکا داد، همیشه این نمونهٔ معدنی را در خانهٔ امن نگه میداشت. هرگز آن را با خود نمیبرد تا هدفِ حمله قرار نگیرد.
البته، شاید دزد غیببینی یا پیشگویی کرده بود تا محدوده را کوچکتر کند. بعد هم همهٔ اتاقها را گشته و در نهایت شیءِ موردنظر را یافته بود.
ناگهان صدای پرشکوهِ ترمیبوروس طنین انداخت.
«نمیدونم.»
نمیدونه... لومیان هراسان شد.
این پاسخ بهخودیخود بیمعنا بود، اما شنیدنش از زبانِ ترمیبوروس معناهای بسیاری داشت.
هرچند ترمیبوروس که درونِ بدنِ لومیان مهروموم شده بود نمیتوانست هیچ قدرتِ مستقیمی اعمال کند، سرشتِ فرشتهخویش بینشهایی بیهمتا به وی میبخشید. وی بهعنوانِ فرشتهای از قلمروی ناگزیری، تواناییِ عجیبی در تشخیصِ مشکلات و ردپاهایی داشت که از چشم و سرنوشتِ بسیاری از فرابشرانِ ردهٔ پایین پنهان میماند.
اما اکنون، وی ادعای بیخبری میکرد!
این افشاگری وزنِ سنگینی داشت و نشان میداد کسی که سنگِ معدنِ خونِ زمین را دزدیده، فردی عادی نبوده است. این موضوع به دخالتِ قدرتی ردهبالا اشاره داشت که چهبسا به سازمانی سرّی یا فرقهای مرتبط بود.
هیسس، باید یه نامه بنویسم و اینو به خانمِ شعبدهباز خبر بدم. بالاخره، اون پیشگویی کرده بود که سنگِ معدنِ خونِ زمین برام بدشانسی میاره. اما قبل از اینکه بدشانسی برسه، شیء گم شده... لومیان در ابتدا تردید داشت که دارندهٔ کارتِ آرکانای اعظمش را با این مسئله به دردسر بیندازد، زیرا ارزشِ چندانی برای آن نمونهٔ معدنی قائل نبود. کاربردهایش محدود بود و گمشدنش بیاهمیت به نظر میرسید. با این حال، اکنون که اوضاع چرخشی عجیب پیدا کرده بود، نمیتوانست بهسادگی از کنارش بگذرد.
در جهانِ علومِ غریبه، غفلت اغلب به درسهای دردناکی میانجامید.
راستش را بخواهید، لومیان از گم شدنِ داراییاش خشمی به دل نداشت و هیچ اجباری هم برای پس گرفتنش حس نمیکرد. هرچند سنگِ معدنِ خونِ زمین ممکن بود به رویاروییهای خوشیمنی بینجامد، اما همچنان مفهومی انتزاعی بود که سنجش یا دلبستگی به آن دشوار مینمود.
علاوه بر این، هشدارِ خانمِ شعبدهباز دربارهٔ بدشانسیِ احتمالی باعث شد گم شدنِ آن را راهی برای کاهشِ خطر ببیند.
لومیان یک بارِ دیگر خانهٔ امن را با دقت وارسی کرد و مطمئن شد که هیچیک از تلهها فعال نشدهاند. فقط سنگِ معدنِ خونِ زمین ناپدید شده بود. نشست تا نامهای بنویسد.
این بار، پیامرسانِ عروسکیِ احضارشده رفتارِ سردِ کمتری از خود نشان داد و دیگر احساساتِ شدیدش را سرکوب نمیکرد.
تنها چند دقیقه بعد، پاسخِ خانمِ شعبدهباز رسید؛ فشرده و سرراست:
توی این ماجرا واقعاً یه جای کار میلنگه. منم نمیتونم دزدِ سنگِ معدنِ خونِ زمین رو شناسایی کنم. اگه نمیترسی، میتونی بری جلوی ورودیِ تالارِ رقصِ بیهمتا و دنبالِ کسی بگردی که عینکِ تکچشمی روی چشمِ راستش داره. حتی اگه خودشون مقصر نباشن، باید از مظنون خبر داشته باشن. اگه فکر میکنی خیلی خطرناکه، صبر کن. یه نفر از طرفِ تو پرسوجو میکنه.
تالارِ رقصِ بیهمتا... منطقیه. ردهٔ قبل از کلاهبردار، غارتگره. یعنی اون آدمای تکچشمی روی همهٔ دزدهایی که تو تریر قدرتهای فرابشری دارن نفوذ دارن؟ لومیان در سکوت به این موضوع اندیشید.
کتابهای جادوی اورور اشاره کرده بودند که غارتگر ردهٔ ۹ در یکی از مسیرهای خدایی است. بالاتر از غارتگر، کلاهبردار قرار داشت و بالاتر از آن، رمزگشا.
لومیان پس از بررسیِ دقیق، تصمیم گرفت صبر کند تا کسی از طرفِ او پرسوجو کند. هیچ نیازِ فوری به سنگِ معدنِ خونِ زمین نداشت.
فکر کردن به تالارِ رقصِ بیهمتا، مونت، آن کلاهبردارِ اهلِ جزیره با عینکِ تکچشمی، و کلاهبردارانی که از سبکِ او تقلید میکردند، لرزه بر اندامش میانداخت. ترجیح میداد فعلاً از هرگونه تماسِ غیرضروری بپرهیزد.
لومیان پس از سوزاندنِ نامه، توجهش را به کمدِ آهنی معطوف کرد؛ مخزنِ کتابهای جادوی اورور، دستکشهای بوکسِ فلوگ و اقلامِ گوناگونِ دیگر.
خانهٔ امنی که زمانی ایمن بود، لو رفته بود و او باید مکانِ تازهای برای این داراییها پیدا میکرد.
فلوگ رو با خودم میبرم. بقیه رو هم اگه بتونم میبرم و هر چی قابلِ فروشه میفروشم. اگه نه، یه خانهٔ امنِ دیگه پیدا میکنم... برای کتابهای جادوی اورور و طلاها، یه صندوقِ اماناتِ بینام تو یه بانکِ بزرگ اجاره میکنم تا جاشون امن باشه... وقتی اجارهٔ این ملک تموم بشه، دیگه تمدیدش نمیکنم... لومیان راهبردی روشن در سر داشت.
نقشهٔ او شاملِ اقلامی میشد که نمیتوانست بهآسانی جابهجا کند یا میخواست از شرشان خلاص شود؛ اقلامی که عمدتاً دربرگیرندهٔ پنج پوستِ آیینی، در کنارِ کتابهای جادوی اورور و طلاهای انباشتهاش بود. یافتنِ خانهای تازه برای این اقلام، همراه با تأمینِ یک خانهٔ امنِ دیگر برای خودش، در اولویت قرار داشت.
با این افکار، لومیان شروع به نوشتنِ نامهای خطاب به هلا کرد.
در نامه فاش کرد که از طریق کانالی مخفی، اطلاعاتی دربارهٔ مکانِ تقریبیِ چشمهٔ زنانِ سامری به دست آورده است. منبعِ اطلاعات از او خواسته بود به زیرزمین برود و یک بطری آبِ اصیل از چشمه بیاورد.
اما همانطور که لومیان مینوشت، حسِ سردرگمی به او دست داد.
وقتی میتوانست وظیفهٔ آوردنِ آبِ چشمه را به هلا بسپارد تا از طرفِ او انجامش دهد، دخالتِ مستقیمش غیرضروری به نظر میرسید.
خانمِ عدالت باید این رو در نظر میگرفت. چرا من باید شخصاً برم طبقهٔ چهارمِ دخمهها؟ به خاطرِ اینه که هلا ممکنه برای آوردنِ آب بهتنهایی به مشکل بخوره؟ به کمکِ من نیاز داره؟
من چه چیزِ خاصی دارم؟ غیر از فرشتهای که درونم مهروموم شده، ردهام که بالا نیست...
ردهٔ مادام هلا نسبتاً بالاست. نزدیک شدن به چشمهٔ زنانِ سامری براش نسبتاً خطرناکه و مستعدِ جنون میشه. یعنی من مسئولِ اینم که وضعیتش رو زیرِ نظر بگیرم و اگه لازم شد بیدارش کنم؟
قبلاً فکر میکردم مادام هلا حداقل ردهٔ ۴ باشه. ادعا میکرد میتونه مشکلِ کوردو رو قبل از آیینِ فرود حل کنه، اما حالا انگار به نیمهخدا ارتقا پیدا نکرده. وگرنه نمیتونست واردِ طبقهٔ چهارمِ دخمهها بشه، چه برسه به اینکه به چشمهٔ زنانِ سامری نزدیک بشه... نکنه یه شیءِ مهرشدهٔ درجهٔ ۱ یا یه شیءِ رازآلود معادلِ یه قدیس داره؟ لومیان کلِ وضعیت را در ذهن مرور کرد و به حدسها و نتیجهگیریهایی رسید.
لومیان به نوشتن ادامه داد و درخواستِ منبعِ اطلاعات را بهانهای کرد تا تمایلِ شخصیاش را برای ورود به مقبرهٔ باستانی ابراز کند.
پس از پایانِ آیینِ احضار، جمجمهای که از نقرهٔ خالص ساخته شده بود و درخششِ ملایمی داشت، نامه را برداشت و رفت.
طولی نکشید که پیامرسانی با پاسخِ هلا بازگشت: «مشکلی نیست. فردا ساعتِ ۴ عصر دمِ دروازههای امپراتوریِ مرگ میبینمت.»
هوف... لومیان آهِ آسودگی کشید. بدنش از آمیزهٔ هیجان و دلهره میلرزید.
روحیهٔ ماجراجویانه و میلش به تجربههای تازه همیشه ویژگیِ بارزِ او بود. ناپدید شدنِ عجیبِ آن زوج در دخمهها، اثری ژرف بر روانش گذاشته بود.
...
صبحِ روزِ بعد، خیابانِ فوارهها، پلاکِ ۱۱.
لومیان وظیفهشناسانه به ویلای گاردنر مارتن رفت و جزئیاتِ دیدارش با کنت پوفر و دیگر اعضای گربهٔ سیاه را گزارش داد.
داخلِ ویلا، گاردنر مارتن که بهطرزِ غیرعادی هیجانزده بود، پشتِ میزش نشست و با تهمایهای از خوشحالی گفت:
«با وجودِ اینکه ادعا میکردید ذوقِ هنری ندارید، پیشینهتون بهتون اجازه میده خیلی خوب باهاشون همصحبت بشید. دقیقاً به همین دلیله که بهجای آلبوس، شما رو انتخاب کردم.»
«نگران بودم که شاید بهاندازهٔ کافی دستودلبازی نشون ندید، اما خیلی عالی از پسش برآمدید. حتی همون دیدارِ اول، ۴۰۰۰ ورلدور بهشون کمکِ مالی کردید.»
گاردنر مارتن، افسرِ فرماندهِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون، تلویحاً اشاره میکرد که جایگاهِ لومیان بهعنوانِ برادرِ کوچکترِ اورور لی، نویسندهٔ پرفروش، حتی بدونِ داشتنِ ذوقِ هنری، اطلاعاتِ درونیِ فراوانی دربارهٔ رسواییها، کینهتوزیها و دلخوریهای محافلِ ادبی و هنری به او داده است.
اما لومیان وقت را تلف نکرد و یکراست رفت سرِ اصلِ مطلب: «چیزی که نمیفهمم اینه که چرا بازیِ پایِ شاه بهم حسِ خطر داد. دیشب حتی چند تا کابوس هم دیدم.»
گاردنر مارتن متفکرانه سر تکان داد.
«به این خاطره که پوفر کاملاً منحصربهفرده. اون شباهتِ عجیبی به جدش، ورموندا داره. اونا پیوندِ خونیِ نیرومندی دارن که بهشون اجازه میده توی اجرای آیین، خیلی از مراحلِ کلیدی رو دور بزنن.»
لومیان بر پایهٔ استدلالِ منطقی و بدونِ اشاره به حرفهای آقای کِی پرسید: «جدش تبدیل به روحِ پلید شده؟ چطور هنوز بعد از قرنها میتونه قربانی بپذیره؟»
گاردنر مارتن با لحنی جدی پاسخ داد: «این چیزیه که وقتی به پوفر نزدیک میشید باید خودتون بررسیاش کنید. نگران نباشید؛ تا زمانی که هر دو سه روز یک بار توی بازیِ پایِ شاه شرکت نکنید، تنها عارضهای که تجربه میکنید همون کابوسهاست. اون حسِ خطر رو حفظ کنید و در برابرِ شاه شدن مقاومت کنید. شاه شدن برای شما از هر کسِ دیگهای، بهجز خودِ پوفر، آسونتره. اگه مطمئن نیستید انتخابِ درست چیه، بذارید اول پوفر انتخاب کنه.»
سازمانِ صلیبِ آهنوخون میخواد از مخفیگاهِ ورموندا سورونِ مرموز که قرنهاست ناپدید شده سر در بیاره؟ هه هه، پس چرا از قبل دربارهٔ خطراتِ بازیِ پایِ شاه بهم هشدار ندادن و نگفتن آخرین نفری باشم که انتخاب میکنه؟ لومیان شک داشت که گاردنر مارتن برای تأییدِ مسئلهای کلیدی، حرفی از این موضوع نزده باشد.
...
عصر همان روز، نزدیکِ تالارِ اپرای تریر، درونِ غارِ پنهانِ یک معدنِ سنگ، فرانکا و ژنا در حالی که نیمنقاب به چهره داشتند، بارِ دیگر با جادوگرِ سیاهپوش دیدار کردند.
او همان مشتریای بود که پیشتر مأموریتِ تحقیق دربارهٔ ناپدید شدنِ نگهبانِ صومعهٔ درهٔ عمیق را به آنها سپرده بود.
فرانکا نگاهی به اطراف انداخت و با صدایی که عمداً دورگه و خشنش کرده بود، گفت:
«توی تحقیقاتمون دربارهٔ ناپدید شدنِ نگهبانِ صومعهٔ درهٔ عمیق به پیشرفتهایی رسیدیم. میخوایم خصوصی در موردش باهاتون صحبت کنیم.»
مرد بیش از ده ثانیه سکوت کرد و سرانجام سر تکان داد: «خیلی خب.»
نگهبانِ اسکلتیِ نقابآهنیشان، آنها را به همراهِ مشتری به «اتاقِ گفتوگوی» خلوتی درونِ غارِ معدنِ سنگ راهنمایی کرد.
...
در حالی که یک ساعت تا زمانِ قرارشان باقی مانده بود، لومیان چراغِ کاربیدیِ خود را برداشت و از ورودیِ محلهٔ بازار، قدم به تریرِ زیرزمینی گذاشت.