چپتر 348: زیرزمینِ پرهیاهو
چپتر 348: زیرزمینِ پرهیاهو
چراغِ کاربیدی نوری زرد و آبیرنگ ساطع میکرد و درخششی وهمآور بر تونل که با ستونهای سنگی به چند بخش تقسیم شده بود، میانداخت.
لومیان با خونسردی قدم میزد و کیف برزنتیِ سیاهی را حمل میکرد که در سالهای اخیر میانِ دانشجویانِ دانشگاه محبوب شده بود. داخلش، دستکشهای بوکس فلوگ و دستهای شمعِ سفید را پنهان کرده بود.
لومیان پس از انجامِ آزمایشهای متعدد، کشف کرده بود که حملِ آنها در کیفش خطرِ کمتری نسبت به چپاندنشان در جیبِ پیراهن یا شلوارش دارد. اگرچه تفاوتِ چشمگیری ایجاد نمیکرد، اما همچنان از گزینهٔ دیگر بهتر بود.
وقتی مسیرِ مشخصشده روی نقشهٔ گاردنر مارتن را دنبال میکرد که او را به سمتِ زیرزمینِ محله رصدخانه میبُرد، لومیان ناگهان گوشهایش را تیز کرد تا صدای قدمهایی را که نزدیک میشدند بشنود.
همهمهای از صدای قدمهای ضعیف در هوا پیچید که بهسختی شنیده میشد.
لومیان مسیرِ پیشِ رو و سمتِ راستش را از نظر گذراند، نامطمئن از اینکه گروهِ ناشناس کدام مسیر را انتخاب میکند. برای اینکه جلبِ توجه نکند، از ستونِ سنگیای که سقفِ تونل را نگه میداشت بالا رفت، چراغِ کاربیدیاش را خاموش کرد و در سایهها ناپدید شد.
طولی نکشید که گروهی از مردان پدیدار شدند.
بیشترشان کتهای پاره به تن داشتند یا بالاتنهشان برهنه بود و در حالی که جعبههای سنگینی را حمل میکردند، قوز کرده بودند. بیش از دوازده مردِ تنومند با لباسهای کهنه و چهرههایی شرور، سلاحهای گرمِ مختلف و چراغهای کاربیدی در دست داشتند و در میانِ گروه پراکنده بودند.
لومیان به بیرون سرک کشید و جعبههایی را که با نورِ قاچاقچیان روشن شده بود، بررسی کرد. به نظر میرسید درخششی فلزی از آنها ساطع میشد.
سلاحِ گرم یا یه چیزِ دیگه؟ در سکوت با خودش زمزمه کرد و کاروانِ قاچاق را زیرِ نظر گرفت که واردِ تونلِ سمتِ راست میشد.
وقتی جلوتر رفتند، احتمالاً به دلیلِ سایهای که بیش از حد شبیهِ انسان حرکت میکرد، یکی از قاچاقچیان تفنگش را بالا آورد، نشانه گرفت و شلیک کرد.
با صدای بنگِ بلندی، هشدار متوقف شد و گروه به راهش ادامه داد.
لومیان نوچنوچ کرد و سر تکان داد، چرا که واکنشِ آنها را بیش از حد تنشزا و افراطی میدانست.
در تریرِ زیرزمینی، چنین اقداماتی بهراحتی میتوانست به دردسر ختم شود!
همه میدانستند که غیر از دانشجویانِ دانشگاه که در حالِ کاوش بودند و شهروندانی که برای گذرانِ زندگی قارچ پرورش میدادند، بیشترِ افرادی که به زیرزمین میرفتند را نباید دستکم گرفت. احتمالِ برخورد با فرابشران در زیرزمین بهمراتب بیشتر از سطحِ زمین بود. شلیک به هر رهگذری میتوانست اعضای سازمانهای مخفی، برکتیافتگانِ خدایانِ شیطانی، شبهنظامیانِ ضددولتی یا ماجراجویانِ قدرتمندِ غار را تحریک کند.
با در نظر گرفتنِ این موضوع، لومیان هفتتیرش را بیرون کشید و ماشه را به سمتِ کاروانِ قاچاق که در آستانهٔ ناپدید شدن در انتهای تونلِ سمتِ راستش بود، چکاند.
او کسی را نشانه نگرفته بود، فقط تیرهوایی شلیک کرد.
بنگ! قاچاقچیانِ مسلح یا چرخیدند یا برای پناه گرفتن هجوم بردند و رگباری از گلولهها را به سمتِ تقاطع شلیک کردند.
با این حال، لومیان دیگر نگران نبود. او همان موقع از دیوارِ صخرهای بالا رفته و تقریباً به سقف رسیده بود.
پس از تبادلِ آتش با هوای خالی برای لحظهای کوتاه، قاچاقچیان با عصبانیت، گیجی و دستپاچگی موقعیتِ خود را تغییر دادند.
لومیان به پشتِ سرِ آنها نگاه کرد و بیاختیار لبخند زد.
نیازی به تشکر نیست. این رو یه درسِ مجانی در نظر بگیرید!
او به زمین پرید و چراغِ کاربیدیاش را دوباره روشن کرد.
لومیان با استشمامِ بوی ماندگارِ باروت، پوزخندی زد و پیش از ادامه دادن در مسیرِ برنامهریزیشدهاش، هفتتیرش را در غلاف گذاشت.
چند دقیقه بعد، با گروهی از افسرانِ پلیسِ معدن با یونیفرمهای تیره و مسلح به هفتتیرهای نیمهخودکار روبهرو شد.
افسری که گروه را رهبری میکرد، با دیدنِ ظاهرِ جوانِ لومیان، کولهپشتیای که کج انداخته بود و لباسهای مرتبش، زیرِ لب زمزمه کرد: «تخمسگ، چرا بازم یه دانشجوی دیگهست!؟»
سپس نفسش را صدادار بیرون داد و پرسید: «همین الان چیزی شنیدی؟»
لومیان بیآنکه چیزی دربارهٔ کاروانِ قاچاق پنهان کند، پاسخ داد: «اونجا یه تیراندازی شد. بنگ، بنگ، بنگ. میخواستم برم یه نگاهی بندازم، ولی جرئت نکردم.»
افسرانِ پلیسِ معدن نگاهی به هم انداختند و بهسرعت از لومیان گذشتند و به سمتِ تقاطع دویدند.
...
در اتاقِ «گفتگو».
مردی که لباسِ جادوگر به تن داشت، با تماشای رفتنِ میزبانِ اسکلتی با نقابِ آهنی، توجهش را به فرانکا و ژنا معطوف کرد و گفت:
«چی پیدا کردید؟ همونطور که گفتم، برای گرفتنِ پاداشتون باید دربان یا بقایاش رو پیدا کنید.»
ژنا با آرامش پاسخ داد: «ما هنوز به دستمزد فکر نکردیم. فکر میکنیم اوضاع پیچیدهتر از چیزیه که شما توصیف کردید.
«یه شب، ما به معدنِ سنگِ درهٔ عمیق نفوذ کردیم...»
مرد که زیرِ سایهٔ کلاهش پنهان شده بود، با شنیدنِ عبارتِ «معدنِ سنگِ درهٔ عمیق»، نامحسوس نگاهش را بالا آورد.
فرانکا با دقت زبانِ بدنِ او را زیرِ نظر گرفت.
او با آنتونی رید مشورت کرده بود و میدانست انسانهای عادی در چنین موقعیتهایی چه نوع واکنشهای ناخودآگاهی از خود نشان میدهند.
حرکاتِ مرد نشان میداد که او به نامِ معدنِ سنگِ درهٔ عمیق بسیار حساس است.
تنها کسی که از موضوع خبر داشت، چنین واکنشی نشان میداد.
ژنا به بازگوییِ یافتههایشان، از جمله راهبِ سایبرنتیکچشم و غارِ مخفیِ مزین به دستوپاهای قطعشده ادامه داد.
مردی که لباسِ جادوگر به تن داشت، خونسردیاش را حفظ کرد و هیچ حرکتِ اضافهای انجام نداد. با این حال، برای فرانکا، این نشان میداد که او ناهنجاریِ درونِ معدنِ سنگِ درهٔ عمیق را درک کرده است.
پس از شنیدنِ گزارشِ ژنا، مرد عمداً صدایش را بالا برد و گفت: «نمیتونم تأیید کنم که این به ناپدید شدنِ دربان ربط داره یا نه، اما اگه بتونید واردِ غارِ مخفی بشید، چند تا عکس بگیرید یا اشیاءِ ارزشمندی بیارید، حاضرم نصفِ دستمزد رو پیشاپیش بدم. شاید اون تو سرنخهایی از محلِ اختفای دربان پیدا کنید.»
ما رو احمق فرض کرده؟ انتظار داره برای فقط ۱۰,۰۰۰ ورلدور همچین خطری بکنیم؟ فرانکا در دل غرولند کرد.
اگر دوستش این گردهماییِ علومِ غریبه را برگزار نکرده بود، راهی مییافت تا مشتری را تعقیب کند و به هویتِ واقعیاش پی ببرد. آنوقت میتوانست اطلاعاتِ دقیقتری از او بیرون بکشد و بدهد ژنا آنها را به پالایندگان بفروشد.
...
«ایست!
امپراتوریِ مرگ پیشِ روست!»
لومیان بارِ دیگر خود را جلوی طاقِ طبیعی دید که با آمیزهٔ عجیبی از استخوانهای سفید، گلهای آفتابگردان و نشانهای بخارِ کندهشده روی سنگ تزیین شده بود.
پیش از آنکه بتواند برای دیدنِ زمان دست به ساعتِ جیبیای ببرد که از تالارِ رقصِ نسیم قرض گرفته بود، هلا با موهای بلوندِ پژمرده و در ردای سیاه و مرموزِ بیوگان، از سمتِ دیگر نزدیک شد.
زن سر تکان داد و گفت: «حالا که اینجایی، بیا زودتر از برنامه پیش بریم.»
لومیان کیفش را باز کرد و دو شمعِ سفید بیرون آورد و گفت: «خیلی خب.»
پس از روشن کردنشان و دادنِ یکی به هلا، پوزخندی زد و گفت: «نگران نیستی اطلاعاتی که دربارهٔ چشمهٔ زنانِ سامری گیر آوردم غلط باشه؟»
هلا با سردی و بیاعتنایی جواب داد: «موفقیت بعد از شکستهای متعدد به دست میاد.»
لومیان بیاختیار خندید.
«فکر کردم شاید بگی شکست مادرِ موفقیته.»
هلا کوتاه جواب داد: «اینجا جمعیتِ پژوهشی نیست.»
لومیان دیگر وقت تلف نکرد. چراغِ کاربیدیاش را خاموش کرد و در حالی که شمعِ سفید را محکم در دست داشت و شعلهاش اکنون به نارنجیِ تندی میزد، بهسوی طاقِ سنگی پیش رفت.
همانطور که انتظار میرفت، شبحی از میانِ سایههای پشتِ در پدیدار شد.
مرد جلیقهای آبی و شلواری زرد به تن داشت، با موهای خاکستری و چینوچروکهایی اندک. چشمانِ زردِ روشنش هالهای از کدورت داشت که نشان میداد مردی سالخورده است.
پیرمرد نگاهی سرزنشآمیز به شمعِ سفیدِ توی دستِ لومیان انداخت و با ابروهای درهمکشیده پرسید: «راهنما پیدا نکردی؟»
تو... نگفت شما؟ لومیان از گوشهٔ چشم نگاهی به هلا انداخت و متوجه شد نورِ شمعِ اطرافِ او کمسو شده است، گویی تاریکیِ زیرزمین آن را خورده یا در مِهی غلیظ پوشانده باشد.
در این حالت، ظاهراً از دیدِ مدیرِ گورستان ناپدید شده بود.
لومیان لبخندی به پیرمرد زد.
«من به راهنما نیازی ندارم. بارها به این گورستان اومدم، هرچند بیشتر عادت دارم از ورودیِ محلهٔ کلیسای جامعِ یادبود بیام تو. نگران نباشید، همهٔ تابوها رو یادمه و عمداً زیر پا نمیذارمشون.»
پیرمرد تشر زد: «امان از شما دانشجوها! یادت باشه قبل از اینکه شمعت بسوزه و تموم بشه، بری بیرون!»
با این حرف، کنار رفت و در تاریکیِ پشتِ در ناپدید شد.
لومیان وقتی از گذرگاهِ سنگی گذشت و واردِ امپراتوریِ مرگ شد، رو به مدیرِ سالخوردهٔ گورستان کرد و با کنجکاوی پرسید: «چرا شما میتونید شمعِ سفیدِ روشن دستتون بگیرید؟»
چشمانِ زردِ روشن و کمی کدرِ مدیرِ گورستان ناگهان تاریک شد و هالهای یخزده از او ساطع گشت.
با صدایی بم جواب داد: «من فقط دمِ ورودی مستقرم، زیاد جلو نمیرم.»
که اینطور؟ لومیان که دیگر واردِ دخمهها شده بود، عاقلانه از پرسوجوی بیشتر دست کشید. حواسش را به سرمای درونِ قلبش و نگاههای نادیدنیِ تاریکیِ اطراف معطوف کرد.
بیاختیار شباهتی میانِ هالهٔ کنونیِ مدیرِ گورستان و حضورِ هلا احساس میکرد.
زیرِ نگاهِ همیشهبیدارِ جسدهای درونِ گودالِ سنگی و تودههای استخوانی که دو سوی گذرگاه چیده شده بودند، لومیان در هوای نمور به راهش ادامه داد. او دوشادوشِ هلا قدم برمیداشت و از نشانههایی چون مقبرهٔ نمازخانهای و مقبرهٔ ستونِ یادبود میگذشت.
هلا با لحنی سرد سکوت را شکست: «داریم به کدوم طبقه میریم؟»
لومیان در حالی که شمعِ سفید را بالا گرفته بود و به یکی از تابلوهای نزدیکِ مقبره اشاره میکرد، بیهیچ پنهانکاریای جواب داد: «طبقهٔ چهارم.»
هلا بارِ دیگر سر تکان داد و بر سرعتش افزود و جلوتر از لومیان به راه افتاد.
ظاهراً با طبقهٔ اولِ دخمهها آشناییِ کاملی داشت. پس از چند پیچوخم، لومیان را به راهپلهای رساند که به طبقهٔ دوم پایین میرفت.
در مقایسه با طبقهٔ قبلی، گردشگرانِ بسیار کمتری اینجا بودند. گهگاه به دانشجویانی برمیخوردند که زیرِ «نگاهِ» جسدهای شمعافروز آواز میخواندند، میرقصیدند یا شجاعتشان را میآزمودند.
هلا هیچ نشانهای از کم کردنِ سرعت بروز نداد. طولی نکشید که لومیان درِ سنگیِ فرسودهای را دید.
در پرتوِ زرد و لرزانِ شمع که راه را روشن میکرد، کتیبهٔ اینتیسیِ روی درِ سنگی را خواند: «ورودیِ استخواندانِ قدیم.»
هلا با صدایی که هنوز سرد بود، توضیح داد: «از اینجا واردِ طبقهٔ سوم میشیم. درست پشتِ در، محرابِ خورشید و بخاره. به رفتن ادامه میدیم تا به ستونِ شبِ کریسمونا برسیم، همونجا واردِ طبقهٔ چهارم میشیم.»
لومیان که میدانست فقط نقشهٔ طبقهٔ اول بهراحتی در بازار پیدا میشود، نتوانست جلوی کنجکاویاش را بگیرد و پرسید: «نقشهٔ کاملِ دخمهها رو داری؟»
هلا سرش را تکان داد.
«هرچی پایینتر میریم، کمتر میدونم. از طبقهٔ سوم به بعد، باید به تابلوهای راهنما و خطِ سیاه و راهنمای روی سقفِ غار تکیه کنی.»
لومیان تصمیم گرفت بیشتر پافشاری نکند. با پیشگامیِ هلا، از آستانهٔ استخواندانِ قدیم گذشتند و از راهپلهٔ سنگیِ پهنی پایین رفتند که حسِ ملموسی از تاریخ در خود داشت.
با رسیدن به طبقهٔ سومِ مقبره، با نورِ لرزانِ شمعی و محرابی دستساز روبهرو شدند که از دو تختهسنگِ فرسوده ساخته شده بود.
شعلهٔ شمع متعلق به مردِ جوانی بود با موهای سیاه، چشمانِ قهوهای و چهرهای رنگپریده.
او با دیدنِ لومیان و هلا، چنان بهسویشان دوید که گویی به طنابِ نجاتی چنگ میاندازد.
در حالی که میدوید، فریاد زد: «دـدوستام غیبشون زد! همینطوری یهو!»