چپتر 349: میدانِ قربانی
چپتر 349: میدانِ قربانی
دوستانش ناپدید شده بودند؟ لومیان شمعی سفید در دست میفشرد. به مردِ جوانی که به سویش میدوید چشم دوخت و ابروهایش کمی تکان خورد.
ناپدید شدنِ آدمها در دخمهها امری عادی بود. اما غیرعادی این بود که این مرد هنوز دوستانش و ناپدید شدنِ عجیبشان را به یاد داشت.
او نه مدیرِ مقبره بود و نه فرشتهای درونش مهروموم شده بود!
بروزِ هر ناهنجاری نشان میداد که یک جای کار ایراد دارد!
لومیان با دستِ راستِ آزادش هفتتیر کشید، مردِ جوانِ مومشکی، چشمقهوهای و رنگپریده را نشانه گرفت و فریاد زد: «وایسا!»
در نورِ سوسوزنِ شمع، پسرک دیوانهوار سر تکان داد و گفت: «کمک! نجاتم بدید! همهشون ناپدید شدن!»
کمی سرعتش را کم کرد اما نایستاد.
بنگ!
لومیان ماشهٔ هفتتیر را چکاند. گلولهٔ زرد مماس با بدنِ پسرک گذشت و در تاریکیای که نورِ شمع حریفش نمیشد، ناپدید گشت.
پسرک که عزمِ لومیان را برای متوقف کردنش حس کرده بود، سرانجام ایستاد و چهرهای ملتمسانه به خود گرفت.
«نجاتم بدید! نجاتم بدید!»
لومیان که دید هلا ساکت است و قصدِ حرف زدن ندارد، چارهای جز پرسیدن ندید: «چی شده؟»
همزمان با حرف زدن، از نورِ زردِ شمعهایی که در دستِ هر سهشان بود بهره برد تا محیطِ طبقهٔ سومِ دخمهها را برانداز کند.
برخلافِ دو طبقهٔ اولِ مقبره که در محاصرهٔ استخوانهای سفید بودند و دو سوی مسیرشان را اجساد پوشانده بود، در این طبقه میدانِ کوچکی قرار داشت که خالی از جسد بود.
کفِ میدان با سنگفرشهای لکهدار پوشیده شده بود و در شکافهایش هیچ خزه یا خاکی به چشم نمیخورد. بهشکلِ باورنکردنیای تمیز بود.
دو ستونِ خاکستریِ مایل به سفید از جنسِ تختهسنگ در دو سوی آن ایستاده بودند. سطحشان بهشدت فرسوده شده بود و ردِ پوستهپوسته شدن بر آنها دیده میشد.
با این حال، لومیان با چشمانِ تیزبینش نشانِ مقدسِ خورشید و نشانِ مقدسِ مثلثی را که روی دو ستون حک شده بودند، تشخیص داد. پیرامونشان نمادهایی چون گلهای آفتابگردان، میللنگ و میلههای اتصال به چشم میخورد.
دورتادورِ میدان، آنجا که نورِ شمع نفوذ نمیکرد، تاریکی چنان غلیظ بود که گویی پیکرهای بیشماری آنجا ایستاده بودند و نگاههایی خیره میانداختند که مورمور به جانِ لومیان میانداخت.
مردِ جوانِ مومشکی، چشمقهوهای و رنگپریده با ترس جواب داد:
«نمیدونم. تازه میخواستیم میدانی رو که محرابهای خورشیدِ فروزانِ ابدی و خدای بخار و ماشین توش قرار داره ترک کنیم تا مقبرهٔ باستانیِ طبقهٔ سوم رو بگردیم. یهو، یکییکی پاشون به چیزی گیر کرد و افتادن. حتی شمعهای توی دستشون هم افتاد زمین و خاموش شد.
«مـ-من اون عقب بودم و دیدم که همینطوری ناپدید شدن!»
لومیان برای بیرون کشیدنِ اطلاعاتِ بیشتر، عمداً پرسید: «ناپدید شدن؟»
برای او، مهمترین سؤال این نبود که چطور ناپدید شدهاند، بلکه این بود که چرا شاهدِ ماجرا هنوز ناپدید شدنشان را به یاد داشت.
مردِ جوان با حرارت سر تکان داد: «آره، ناپدید شدن! انگار با سرعتِ خیلی زیادی درست جلوی چشمام تبخیر شدن. مـ-من اونقدر ترسیده بودم که جرئت نکردم دنبالشون بگردم یا برگردم بالا. فقط میتونستم توی این میدانِ قربانی منتظر بمونم و به درگاهِ خورشید دعا کنم. درست وقتی که شمعم داشت تموم میشد، بالاخره یکی رسید!»
مشخصه که اگه تحتِ تأثیرِ این اتفاقِ عجیب قرار نگیری و بتونی فرار کنی، ایمانت به خورشیدِ فروزانِ ابدی سر به فلک میکشه... لومیان نتوانست هیچ ایرادی در طرفِ مقابل پیدا کند، پس با بیخیالی سؤالِ دیگری پرسید:
«شماها دانشجو هستین؟»
پسرک دوباره سر تکان داد.
«بله، ما دانشجوهای دانشکدهٔ معلمانِ تریر هستیم. یه گروه تشکیل دادیم تا بیایم اینجا ماجراجویی. اسـ-اسمِ من ژراره.»
لومیان بیاختیار خندید. حتی به سرش زد ژرار را دعوت کند تا در جستوجوی چشمهٔ زنانِ سامری به او و هلا بپیوندد. هر چه بود، شانسِ زنده ماندنِ دانشجویی مثلِ او تا زمانِ فارغالتحصیلی بسیار اندک به نظر میرسید. شاید بهعنوانِ طعمه فایدهٔ بیشتری میداشت.
در حالی که داشت سبکسنگین میکرد چطور بفهمد مشکلی در ژرار وجود دارد یا نه، هلا ناگهان با لحنی سرد گفت: «ما برت میگردونیم.»
عجیبه، مهربون شده؟ لومیان جا خورد و به هلا نگاه کرد.
در تصورِ او، این بانو کسی بود که حتی خون در رگهایش هم سرد میدوید.
ژرار چنان سپاسگزار بود که اشک و آبِبینیاش روی صورتش روان شد. در حالی که نزدیک میشد، پیدرپی از آنها تشکر میکرد.
لومیان تمامِ حرکاتش را زیرِ نظر داشت. شمعی سفید از کیسهٔ برزنتیاش بیرون کشید و برایش پرت کرد.
ژرار با دستپاچگی آن را گرفت و شمعِ جدید را با شمعِ قدیمی که تنها تکهٔ کوچکی از آن باقی مانده بود، روشن کرد.
با دیدنِ نورِ سوسوزنِ شمع، دانشجو آهِ آسودگی کشید و به دنبالِ هلا و لومیان راهیِ پلههای سنگیِ منتهی به طبقهٔ دوم شد.
درست وقتی ده پله بالا رفت، ژرار ناگهان خشکش زد.
لومیان نگاهی انداخت و متوجه شد ترسی که در چهرهاش جا خوش کرده بود، ناپدید شده است.
هلا دوباره پرسید، اما حرفهایش کاملاً با قبل تفاوت داشت: «مشکلی نداری خودت برگردی بالا؟»
ژرار خندید.
«مشکلی نیست. ممنون بابتِ شمع. هعی، گم کردنِ شمعِ یدکی خیلی دردسرسازه.»
اوه... دلِ لومیان لرزید و برای کنکاش پرسید: «تنهایی اومدی طبقهٔ سومِ مقبره؟»
ژرار با افتخار سر تکان داد: «البته، من شجاعت و تجربهٔ کافی دارم.»
بالاخره هممدرسهایهاش رو فراموش کرد... دلیلِ اینکه تا الان یادش نرفته بود، این بود که توی میدانِ قربانی حضور داشت؟ مادام هلا متوجهِ این موضوع شده بود و برای همین پیشنهاد داد همراهیش کنیم؟ لومیان که تازه متوجهِ ماجرا شده بود، سر تکان داد.
پس از تماشای ژرار که از پلهها بالا رفت و از ورودیِ استخواندانِ قدیمی خارج شد، لومیان و هلا به میدانِ قربانی بازگشتند.
این بار، وقتی لومیان به دو ستونِ قربانی که نمادِ خورشیدِ فروزانِ ابدی و خدای بخار و ماشین بودند نگاه کرد، احساسش به آنها کاملاً متفاوت بود.
شاید آنها نمادِ محافظتِ یک ایزد بودند!
با این حال، حتی با نگاه و محافظتِ ایزد، دو ستونِ سنگی پس از سالهای بیشمار در اعماقِ دخمهها، ناگزیر نشانههایی از فرسایش و خوردگی را نشان میدادند.
لومیان بر این باور بود که محافظتِ بیشتر یعنی اطمینانِ بیشتر. با امتحان کردنش چیزی را از دست نمیداد. رو به ستونِ قربانی که نشانِ مقدسِ خورشید روی آن حک شده بود، بدنش را کمی بالا کشید و دستانش را گشود.
«ستایش بر خورشید!»
هلا در سکوت تماشا کرد و نیایشِ او را قطع نکرد.
پس از آنکه لومیان ستایشِ مختصرش را به پایان رساند، آن دو با دنبال کردنِ خطِ سیاه بالای سرشان و تابلوی راهنمای لبهٔ میدان، به سوی ستونِ شبِ کریسمونا در شمال به راه افتادند.
لومیان که شمعی سفید در دست داشت، تنها چند قدم از میدانِ قربانی دور شده بود که دلش لرزید. نگاهش را به جلو دوخت.
در نقطهای، اسکلتی پوشیده از کپکِ سبزِ تیره، کنارِ راه فروریخته بود. استخوانهای دستانش در عرضِ مسیر افتاده بود، گویی میخواست مچِ پای رهگذری را بگیرد.
اگر لومیان تندتر راه میرفت و محیط را با دقت وارسی نمیکرد، چهبسا پایش به جنازه گیر میکرد!
این بیدرنگ توصیفِ ژرار را به یادش آورد: همراهانِ دانشجوی کالج پایشان به چیزی گیر کرده و به زمین افتاده بودند و شمعهایشان خاموش شده بود. تنها پس از آن بود که دخمهها آنها را «بلعیدند» و هیچ ردی از وجودشان باقی نگذاشتند!
یعنی پایشان به این استخوانهای افتاده گیر کرده بود؟ لومیان متفکرانه با لگد استخوانِ دست را دور کرد.
در میانِ صدای تقتق، او و هلا به راهشان ادامه دادند. با این حال، پس از چند قدم، با اسکلتِ سفیدِ دیگری روبهرو شدند که نیمی از بدنش روی مسیر افتاده بود.
لومیان اخم کرد و بیاختیار به نقطهای که نزدیک بود پایش گیر کند، نگاهی انداخت.
نورِ کمسوی شمع بهسختی به آنجا میرسید، اما لومیان با بیناییِ شکارچیاش میتوانست بهزحمت جزئیات را تشخیص دهد.
وقتی فهمید استخوانِ رنگپریده و بیجانِ دستی که با لگد دور کرده بود به جای اولش برگشته و همچنان مانعی برای رهگذران است، مردمکهایش گشاد شد!
لومیان درحالیکه اعصابش متشنج شده بود، پرسید: «هنوز زندهان؟ موجوداتِ نامیرا؟»
هلا کوتاه جواب داد: «نه، اما احتمالش هست.»
با دیدنِ چهرهٔ سردرگمِ لومیان توضیح داد: «حتماً تحتِ تأثیرِ محیطِ اعماقِ مقبره قرار گرفتن و دارن ناهنجاریهای خاصی نشون میدن. وقتی خطراتِ پنهان و وحشتهای محیط فوران کنه، احتمالاً همهشون به موجوداتِ نامیرا تبدیل میشن.»
همهشون به موجوداتِ نامیرا تبدیل بشن... لومیان با تصورِ چنین وضعیتی، بیاختیار به خود لرزید.
چه کامل و چه ناقص، دستکم یک میلیون اسکلت در این طبقه بود. چهبسا دهها برابر بیشتر هم میشد. اگر همهٔ آنها به موجوداتِ نامیرایی تبدیل میشدند که از زندگان نفرت داشتند، وضعیت به غایت سهمگین میشد!
لومیان که دید هلا هیچ قصدی برای بازگشت ندارد، به دنبالش رفت. آنها با تکیه بر راهنماییِ تابلو و خطوطِ سیاه بالای سرشان، از میانِ استخوانهایی که سعی میکردند سدِ راهشان شوند گذشتند و آرامآرام به سوی مقصدشان پیش رفتند.
پس از گذشتِ زمانی نامعلوم، سرانجام بدونِ برخورد با هیچ انسانِ زندهٔ دیگری به ستونِ شبِ کریسمونا رسیدند.
ستونی غولآسا از مرمرِ سیاه بود که انتهای بالاییاش به سقفِ غار میرسید. هیچ نقش یا نمادی روی سطحش حک نشده بود و هیچ نشانهای از فرسایش یا خوردگی هم نداشت.
لومیان جا خورد.
در میدانِ قربانی، دو ستونِ سنگی که نمادِ خورشیدِ فروزانِ ابدی و خدای بخار و ماشین بودند، فرسوده و خورده شده بودند!
یعنی این ستون از ستونهای قربانی خاصتره؟
هلا گویی افکارِ لومیان را حس کرده باشد، سرد گفت: «کریسمونا یکی از اعضای فرقهٔ دیوبانوئه، که میشه بهش خاندانِ دیوبانو هم گفت.
«اون ردهٔ ۲ دیوبانو، فاجعه بود. توی جنگِ چهار امپراتور در دورانِ پیشین هلاک شد و داخلِ تریرِ دورانِ چهارم مُرد. با این حال، ویژگیهای فرابشریاش رو خاندانِ دیوبانو پس گرفتن.
«بهجز ستونِ شبِ کریسمونا، ستونِ شبِ ماریان و ستونِ شبِ لیوس هم در طبقهٔ سوم یا چهارم هستن.»
لومیان که باور داشت آنها هم فرشتهاند وگرنه همترازِ کریسمونا نمیشدند، پرسید: «این دو تا کی هستن؟»
هلا پس از توضیحی کوتاه گفت: «ماریان اون زمان پاپِ کلیسای شبِ ابدی بود و لیوس یکی از برکتیافتگانِ مرگِ باستانی، یه کنسولِ مرگ. ویژگیهای فرابشریشون رو هم جناحهای خودشون پس گرفتن. در موردِ اینکه آیا فرشتگانِ دیگهای هم اینجا هلاک شدن یا نه، مطمئن نیستم، اما خیلی از فرشتگانی که پیروِ امپراتورِ خون بودن حتماً هلاک شدن.» سپس به پلکانِ سنگیِ پشتِ ستونِ شبِ کریسمونا اشاره کرد. «بیا بریم طبقهٔ چهارم.»
لومیان کوتاه موافقت کرد و پیش از بالا رفتن به طبقهٔ چهارم، بهسرعت شمعهای سفیدشان را که تندتند میسوختند، عوض کردند.
...
پس از شرکت در گردهماییِ علومِ غریبه، فرانکا و ژنا مسیرِ رفته را تا محوطهٔ زیرزمینیِ متناظر با گذرگاهِ طاقدارِ تالارِ اپرا بازگشتند.
وقتی در یک دوراهی پیچیدند، فرانکا خم شد و در گوشِ ژنا زمزمه کرد:
«یکی داره تعقیبمون میکنه.»
یکی داره تعقیبمون میکنه؟ دلِ ژنا ریخت.