چپتر 35: تفاوت‌ها
چپتر 35: تفاوت‌ها
لومیان به جسدِ هیولای بیپوست نگاه کرد و زیرِ لب گفت: «تقریباً هماندازهٔ دفعهٔ قبل قویه...»
پیش از بازگشتِ زمان، قدرتش با هیولا برابر بود و برای شکست دادنش به هوشِ خود تکیه کرده بود. اکنون، بهعنوانِ یک فرابشر، برای از پا درآوردنش تنها به یک ضربهٔ تبر نیاز داشت.
البته این برتری را هم داشت که پیشتر همین رشتهرویدادها را از سر گذرانده بود و شیوهٔ حملهٔ هیولا را میدانست. بدین ترتیب میتوانست حرکاتش را پیشبینی کند.
این تفاوتِ آشکارِ پیش و پس از دگرگونی، به لومیان نشان داد که با فرابشر شدن چقدر پیشرفت کرده است.
لحظهای در اندیشه فرورفت، سپس جسد و سرِ هیولا را به گوشهای کشید، اما آنها را زیرِ سنگ و چوب و گِل پنهان نکرد. گذاشت جسد همانطور کنارِ خونهای ریختهشده روی زمین، در معرضِ دید بماند.
سپس بهسرعت ساختمانِ نیمهآوار را گشت، ۱۹۷ ورلدور و ۲۵ کوپهٔ باقیمانده را یافت و آنها را در جیبهای مختلفش جاسازی کرد.
دوباره کتابِ آبی را ورق زد، اما چیزِ غیرعادی و تازهای در آن نیافت.
پس از پایانِ جستوجو، دزدکی به عمقِ ویرانهها خزید. با این حال، هنوز ۲۰ تا ۳۰ متر بیشتر نرفته بود که تغییرِ مسیر داد و به نقطهٔ آغاز برگشت. ردِ پای هیولای بیپوست را گرفت و چابکانه از بامِ نیمهآوار بالا رفت.
پس از فراهم کردنِ مقدماتِ لازم، پنهان شد.
لومیان، همچون شکارچیِ کارکشتهای، دقیقهها را با شکیبایی به انتظار نشست.
پس از گذشتِ زمانی نامعلوم، پیکری از میانِ ویرانهها بیرون آمد.
همان هیولایی بود که پیشتر ویژگیِ فرابشریِ شکارچی را نصیبِ لومیان کرده بود؛ با همان ظاهرِ نیمهآدم و نیمهجانور، زانوهای خمیده، موهای سیاه و چرب، و تفنگِ ساچمهای که بر پشت داشت.
هیولای تفنگدار با احتیاط جلو آمد، گویی در حالِ گشتزنیِ روزانه بود.
ناگهان هوا را بو کشید و بوی خون را از فاصلهای دور حس کرد.
بیدرنگ تغییرِ مسیر داد و بهسوی ساختمانِ نیمهآوار و سوخته به راه افتاد.
با دنبال کردنِ ردِ خون، جسد و سرِ هیولای بیپوست را یافت.
چمباتمه زد تا با دقت بررسیاش کند.
روی بامِ نیمهآوار، لومیان سر تکان داد و پیشِ خود زمزمه کرد.
از این فاصله هم نمیتونی بوی منو حس کنی؟ حتی با وجودِ بوی خون هم نباید منو ندید میگرفتی!
همزمان با این افکار، تبرش را بالا برد و محکم بر شکافِ سنگی کوبید که از پیش کنارِ خود آماده کرده بود.
غرمب!
بامِ نیمهآوار لرزید و تختهسنگهای سنگین فروریختند.
هیولای تفنگدار واکنشی برقآسا نشان داد؛ کمر چرخاند، پا بر زمین کوبید و بهسوی بخشِ سالمِ ساختمان خیز برداشت.
لومیان لبخندی زد و همچون عقابی که طعمهاش را در هوا میقاپد، از بخشِ سالمِ بام به پایین شیرجه رفت.
در میانِ زوزهٔ باد، لومیان و هیولای تفنگدار در هوا به هم برخوردند. لومیان تبر را با یک دست بالا برد و در همان حال، هیولا مذبوحانه کوشید بچرخد و ضربه را دفع کند.
لومیان دستِ چپ را مشت کرد و ضربهای به پایین حواله کرد. همین که هیولا بازویش را برای دفعِ ضربه جلو آورد، لومیان پنجه باز کرد، از شدتِ ضربهاش کاست و بازوی هیولا را چسبید.
لومیان با دستِ چپ بازوی جانور را به سوی خود کشید و همزمان، تبرِ دستِ راستش را محکم پایین آورد.
تیغه بر تنِ هیولا نشست و هر دو در گودالی از خون به زمین افتادند.
لومیان که بدنِ هیولا برایش حکمِ ضربهگیر را داشت، آسیبی ندید. دست بالا برد و یک بارِ دیگر با تبر، سرِ هیولا را از تنش جدا کرد.
سرِ جانور، با وجودِ مقاومتِ سرسختانهاش، دو غلت خورد و از بدن جدا افتاد.
لومیان از جا برخاست، نگاهی به هیولا انداخت و پوزخند زد: «ضعیف شدی!
«فقط یه ظاهرِ ترسناک برات مونده، از تو هیچی نیستی جز یه مترسکِ پوشالی!»
بهعنوانِ یک شکارچی، از رویاروییِ دوباره با هیولای تفنگدار اطمینانِ کامل داشت، اما هرگز انتظار نداشت کار تا این حد آسان پیش برود.
لومیان چشم به جسدِ روی زمین دوخت و صبورانه منتظر ماند تا ویژگیِ فرابشری پدیدار شود.
اما پس از انتظاری طولانی، هیچ اثری از آن نورِ سرخِ تیره ندید.
لومیان با سردرگمی زیرِ لب گفت: «هیچی؟»
با این حال، چندان هم جا نخورد.
دفعهٔ پیش، ویژگیِ فرابشریِ هیولای تفنگدار را به چنگ آورده و آن را به معجونی تبدیل کرده بود که پیشتر سر کشیده بود.
از اونجا که بازگشتِ زمان منو دوباره به یه آدمِ عادی تبدیل نکرد و ویژگیِ فرابشری هم از بدنم نرفته، پس یعنی اینجا یه ویژگیِ فرابشریِ شکارچی کمتر وجود داره. هیولای تفنگدار فقط زنده شده، ولی در اصل اون چیزِ مهم رو تو وجودش نداره. حالا سؤال اینجاست: چرا من هنوز همون آدمِ قبل از بازگشتِ زمانم؟
پاسخی برای این پرسش نیافت، پس تصمیم گرفت سکههای مسیِ هیولای تفنگدار را بردارد و ویرانهها را ترک کند.
......
صبحِ روزِ بعد، لومیان برخلافِ سیامِ مارس پیشِ خواهرش تمارض به سردرد نکرد. در عوض، زود از خواب برخاست و بساطِ صبحانه را به راه انداخت؛ نانِ تست، تخممرغِ نیمرو، ورقههای بیکن و مخلفاتِ دیگر.
اورور از دیدنِ اینهمه جنبوجوشِ لومیان جا خورد. «اوه، چه سحرخیز شدی! فکر میکردم با اونهمه مشروبی که دیروز خوردی، امروز صبح اصلاً نتونی از جات بلند شی.»
لومیان با خونسردی جواب داد: «فقط یه لیوان ویسکیِ سیبِ ترش خوردم با یه لیوان آبسنت. کجای این زیاده؟»
اورور سر تکان داد و لبخند زد: «افتخار کردن داره؟ غیر از شراب، بقیهٔ مشروباتِ الکلی ناسالمان و روی مغزمون اثر میذارن. جای تعجب نیست که داری روزبهروز احمقتر میشی، برادرِ دائمالخمرِ من.»
لومیان که نمیتوانست با خواهرش بحث کند، زیرِ لب گفت: «چرا شراب استثناست؟»
اورور در حالی که لومیان را به جواب دادن میطلبید، پاسخ داد: «چون من دوستش دارم.»
لومیان جوابی نداشت.
پس از صبحانه، بهجای بیرون رفتن در خانه ماند و خمیر ورز داد.
اورور با تعجب نوچنوچ کرد.
«دردسری درست کردی؟ خیلی حرفگوشکن شدی...
«بهم بگو، کتکت نمیزنم. فوقش یه کلاسِ مبارزهٔ اضافه برات میذارم.»
لومیان طفره رفت و گفت: «هیچی. به نظرم اوضاعِ دهکده داره عجیبتر و عجیبتر میشه. رفتارِ بعضیها داره روزبهروز غیرعادیتر میشه. اورور، تو هم همچین حسی داری؟»
لومیان متوجه شده بود که خواهرش هیچ خاطرهای از بازگشتِ زمان ندارد، اما غیرعادی بودنِ اوضاعِ دهکده باید پیش از ۲۹ مارس آغاز شده باشد. اورور بهعنوانِ یک رازکاو، چهبسا آن را حس کرده اما توجهِ کافی به آن نشان نداده بود.
چهرهٔ اورور جدی شد.
«حتی تو هم میتونی حس کنی که یه جای کار میلنگه؟
«بهم بگو، کیا باعث شدن همچین حسی پیدا کنی؟»
همونطور که انتظار میرفت، اورور میدونست یه مشکلی در موردِ بعضیها وجود داره، اما انتظار نداشت قضیه اینقدر جدی باشه... لومیان دستانش را شست و پیش از پاسخ دادن کمی فکر کرد: «مادام پوآلیس، کشیش، پونس بنه، و اون چوپان، پییر بری، که زودتر به دهکده برگشت.»
«مادام پوآلیس واقعاً یه مشکلی داره. وقتی با فرماندار به کوردو اومد، میدونستم یه جای کارش میلنگه، اما خیلی محتاط بود. غیر از روابطِ نامشروعِ مداومش، هیچ چیزِ پلیدی در موردش وجود نداشت. من یه چیزی روی اون دیدم...»
اورور حرفش را خورد، چون نمیخواست لومیان را به دنیای رازآلود بکشاند.
روابطِ نامشروعِ مداوم؟ پیش از آنکه لومیان بفهمد مادام پوآلیس با کشیش رابطه دارد، او را بانویی نجیب میپنداشت. از اینکه فهمید مادام پوآلیس با مردانی غیر از کشیش هم رابطه داشته است، جا خورد.
البته این با تصورِ قالبیِ لومیان از مادام پوآلیس همخوانی داشت.
اورور ادامه داد: «در موردِ کشیش، اونم مثلِ تو میلِ شدیدی به قدرتهای فرابشری داره، اما هرگز برکتِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی رو دریافت نکرده. آدمی مثلِ پونس بنه که تو کلهش بهجای مغز ماهیچه است، نمیتونه کارِ عجیبی بکنه. در موردِ چوپان، پییر بری، با عجله برگردوندنِ چندتا گوسفند یه کم بو داره. اما نمیتونم بگم مشکلش چیه و جرئت هم نمیکنم عمیقتر نگاه کنم...»
همونطور که از یه ردهٔ ۷ از مسیرِ رازکاو انتظار میره... قبل از بازگشتِ زمان، زیاد با خواهرِ بزرگتر در موردِ اینجور موضوعات حرف نزده بودم. در واقع، این سرنخِ مهم رو که ممکنه گوسفندهای پییر بری مشکلی داشته باشن، نادیده گرفتم... آره، اون موقع زیاد به پییر بری شک نکردم. فقط فکر میکردم یه کم عجیبه که زودتر برگشته تا تو جشنِ بهار شرکت کنه... درست زمانی که لومیان میخواست حرفی بزند، صدای جیرینگی از در به گوش رسید.
زنگِ در به صدا درآمد.
لومیان بهسوی در رفت و پرسید: «کیه؟»
شخصی از بیرون با صدای بلند پاسخ داد: «یه تلگراف برای اورور!»
اورور گیج شده بود: «تلگراف؟ کی ممکنه برام تلگراف بفرسته؟ اخیراً هیچ کارِ فوریای پیش نیومده...»
لومیان هم سردرگم شد.
آنها پیش از بازگشتِ زمان در ۳۰ مارس هیچ تلگرافی دریافت نکرده بودند.
صبر کن. من صبحِ زودِ ۳۰ مارس رفتم میدونِ دهکده تا منتظرِ ریموند بمونم. شاید خواهرِ بزرگتر تلگراف رو گرفته ولی به من نگفته. لومیان بهسرعت در را باز کرد.
بیرونِ در برتران ایستاده بود؛ زیردستِ فرماندار که مسئولِ تلگرافها بود. او تکهکاغذی به لومیان داد و گفت: «۱ ورلدور.»
برترانِ موقهوهای و چشمقهوهای اهلِ کوردو نبود و همراهِ فرماندار از داریژ به آنجا آمده بود. در ظاهر خونگرم به نظر میرسید، اما در واقع بسیار حریص بود.
لومیان سکهای نقرهای به ارزشِ یک ورلدور برای برتران انداخت و به تلگراف نگاه کرد.
محتوایش ساده بود. لومیان بهسرعت نگاهی به آن انداخت.
سالُنِ نویسندگان که پیشتر به آن اشاره شد، در ماهِ ژوئن برگزار میشود. دوشیزه اورور، اگر مایلید، میتوانید همین حالا راهیِ تریر شوید. زمانِ کافی برای گشتوگذار در نظر بگیرید. تضمین میکنیم که سفرِ بسیار زیبایی خواهد بود.
امضای هیئتتحریریهٔ «هفتهنامهٔ رمان» پای آن بود.
چی... چشمانِ لومیان گشاد شد.
این جوابِ «هفتهنامهٔ رمان» بود؟
اورور به جلو خم شد و تلگراف را خواند: «من کِی گفتم میخوام تو سالُنِ نویسندگان شرکت کنم؟ هیئتتحریریهٔ «هفتهنامهٔ رمان» چهشون شده؟ ملاقات با اینهمه آدم تو یه زمانِ واحد خیلی رو اعصابه!»
برتران دیگر حسابی از در دور شده بود. لومیان ماتومبهوت مانده بود و ناگهان حدسِ جسورانهای زد. تلگرافی که در دست داشت، در واقع جوابِ «هفتهنامهٔ رمان» بود، اما جوابِ تلگرافی که او قرار بود چند روزِ دیگر بفرستد!
دقیقتر بگوید، تلگرافی که پیش از بازگشتِ زمان فرستاده بود، پس از بازگشتِ زمان جواب گرفته بود. در تجربهٔ کنونیاش، آن تلگراف هنوز فرستاده نشده بود!