چپتر 351: قصدِ کشتن
چپتر 351: قصدِ کشتن
لومیان با دیدنِ مونت بیاختیار در دل ناسزا گفت: لعنتی!
آمیزهای از خشم و ترس، در واکنش به تنشِ این موقعیت، وجودش را فرا گرفت.
چرا باز هم اونه؟
چرا تو همچین لحظهٔ حساسی زیرِ زمین جلوم سبز شد؟
دنبالِ چیه؟
چرا مثلِ ساسهای مسافرخانهٔ خروسِ زرین، سوسکهای توی زبالهها و موشهای تریرِ زیرزمینیه، که همهجا هستن و نمیشه از دستشون فرار کرد؟
هلا با سردی پرسید: «شما کی هستید؟»
رفتارِ بیتفاوتِ هلا بهسرعت احساساتِ لومیان را تسکین داد. ذهنش به تکاپو افتاد تا نیتهای مونت، کلاهبردارِ جزیرهای، و تالارِ رقصِ بیهمتا را که پشتش بود تحلیل کند.
مونت با لبخندی موذیانه، عینکِ تکچشمیِ حدقهٔ چشمِ راستش را با دو انگشت گرفت و جواب داد:
«مثلِ شماها، یه ماجراجوی مقبره.»
ماجراجوی مقبره... جوری حرف میزنی که انگار قبر دزدی خیلی کارِ شرافتمندانهایه... خانمِ عدالت یه بار گفت هرچی رده بالاتر باشه، ورود به دخمهها خطرناکتره... پس فرشتهای که مونت بهش باور داره نمیتونه اینجا هیچ کمکی بهش بکنه. قدیسهای دارای الوهیتِ تالارِ رقصِ بیهمتا هم جرئت ندارن وارد بشن... به عبارتِ دیگه، اگه من و مادام هلا با هم متحد بشیم، شانسِ زیادی داریم که مونت رو برای همیشه همینجا نگه داریم و نذاریم مثلِ سوسک اینور و اونور بپلکه! لومیان چشمانش را باریک کرد و به مونت خیره شد.
ترسِ درونِ قلبش تا حدِ زیادی رنگ باخت و افکارِ خطرناک برای استفاده از این فرصت و از میان برداشتنِ کلاهبردارِ روبهرویش بهسرعت در سرش پا گرفت.
لومیان لبخندی زد و به مونت نگاه کرد.
«ماجراجوی مقبره؟ اینجا رو خوب میشناسی؟»
مونت لبخند زد و گفت: «البته.»
دستِ راستش را بالا آورد و به مقبرهای باستانی در حاشیهٔ بردِ نورِ شمع اشاره کرد.
«اون متعلق به یکی از اعضای خاندانِ زوروآست از دورانِ چهارمه.»
بلافاصله پس از آن، مونت به چند مقبرهٔ مجاور اشاره کرد.
«اون یکی از اعضای خاندانِ ژاکوبه، یکی از اعضای خاندانِ ابراهیم، یکی از اعضای لژیونِ خون...
«متأسفانه هیچ ویژگیِ فرابشریای باقی نمونده.»
وقتی لومیان فهمید کلاهبردارِ جزیرهای واقعاً به سؤالش جواب داده، تعجب و سردرگمیاش بیشتر شد. این موضوع پرسشهای بیشتری دربارهٔ انگیزههای مونت به وجود آورد.
لومیان با احتیاط به مقبرهٔ باستانیای اشاره کرد که مونت از آن بیرون آمده بود.
«اون مقبرهٔ کیه؟»
مونت چند قدم به جلو برداشت و متوجهِ تغییرِ نامحسوسِ رفتارِ لومیان شد. ایستاد و لبخندِ مرموزش را حفظ کرد.
«یکی از اعضای خاندانِ آمون از دورانِ چهارم.»
دانشِ این کلاهبردار دربارهٔ خاندانهای دورانِ چهارم و طبقهٔ چهارمِ دخمهها خیلی گستردهتر از چیزیه که روی تابلوهای راهنما نوشته شده... در میانِ بهتِ لومیان، هلا دوباره به حرف آمد.
«پس میدونید چشمهٔ زنانِ سامری کجاست؟»
مونت لبهٔ بیرونیِ عینکِ تکچشمیاش را لمس کرد و پوزخند زد.
«چرا باید بهتون بگم؟ چه پاداشی میتونید بدید؟»
لومیان غریزی پرسید: «چرا باید باور کنیم که جای دقیقِ چشمهٔ زنانِ سامری رو میدونی؟»
لومیان شک کرده بود که مونت میخواهد فریبکاریِ همیشگیاش را از سر بگیرد.
مونت آرام خندید.
«واقعاً نمیدونم. اسمِ چشمهٔ زنانِ سامری اونقدرها هم چشمگیر نیست. انگار از یه کتابِ باستانی اومده که قبلاً خوندم. با این حال، بعد از اینکه بارها به این طبقه اومدم، متوجهِ پدیدههای عجیبی شدم. بعضی از استخونهایی که گهگاه جون میگیرن، خودبهخود تو این منطقه جمع میشن، میرن تو یه مقبره و دیگه هرگز بیرون نمیان.»
مردگانِ متحرکی که با تأثیرِ محیط جون میگیرن، تحتتأثیرِ ناهنجاریِ این مقبره قرار میگیرن و خودبهخود به سمتش کشیده میشن؟ یا همون چشمهٔ زنانِ سامریه؟ سمتِ غربی، یه مقبرهٔ باستانی. شرایط با هم میخونه... قلبِ لومیان تندتر زد و هوشیارتر شد.
مونت، اون کلاهبردارِ جزیرهای، داوطلبانه و بدونِ گرفتنِ هیچ پولی همچین اطلاعاتِ مهمی رو فاش کرد؟
این اصلاً به شخصیتش نمیخورد!
هر ناهنجاریای که رخ میداد به این معنی بود که یه جای کار میلنگه!
لومیان به دو حالتِ احتمالی شک داشت: یا مونت داشت او و هلا را به مقبرهٔ باستانیِ محلِ تجمعِ مردگانِ متحرک میکشاند تا در تله بیندازدشان، یا میخواست از آنها بهعنوانِ پیشاهنگ برای عبور از این قلمروی خطرناک استفاده کند.
هر دو احتمال به یک اندازه منطقی به نظر میرسید. اگرچه حالتِ اول سودی برای مونت نداشت، اما بعضیها از دیدنِ رنجِ دیگران لذت میبردند.
مونت عینکِ تکچشمیِ حدقهٔ چشمِ راستش را با دو انگشت گرفت و با لبخند گفت: «این تمامِ چیزیه که میدونم. من مقبرههای دیگه رو میگردم. اگه تونستید اون چشمهٔ زنانِ سامری رو پیدا کنید، یادتون نره تو مقبرهٔ عضوِ خاندانِ آمون برام یه یادداشت بذارید؛ بهم بگید چه ویژگیِ خاصی داره.»
در حینِ حرف زدن، به سمتِ لومیان قدم برداشت.
در حالی که لومیان در اوجِ تنش آماده بود تا در کسری از ثانیه حمله کند، کلاهبردارِ جزیرهای با شمعِ روشنِ سفیدی در دست، از کنارش گذشت و به سمتِ مقبرهٔ دوردست رفت.
طولی نکشید که سایهاش در تقاطع ناپدید شد و آن محدوده را بارِ دیگر در تاریکی فرو برد.
واقعاً رفت؟ لومیان هوشیار ماند و توجهش را روی واکنشِ ترمیبوروس متمرکز کرد.
فرشتهٔ ناگزیری ساکت ماند و ظاهراً از حضورِ دوبارهٔ مونت هیچ آشفتگیای نشان نداد.
هلا چند قدم به عقب برداشت، کنارِ مقبرهای باستانی ایستاد و درِ سنگی و لرزانش را هل داد و باز کرد.
هلا در برابرِ استخوانهای رنگپریده و بیجانی که در ورودیِ مقبره پراکنده بودند، دستِ راستش را بالا آورد.
استخوانها، گویی با نخهایی نامرئی کشیده شوند، بهسرعت به هم پیوستند و با صدای قیژژی به اسکلتی انساننما و لرزان تبدیل شدند.
هلا از دادنِ هرگونه فرمانی به موجودِ نامیرایی که احضار کرده بود، خودداری کرد. او با خونسردی دور شدنِ آرامِ اسکلت از مقبره را تماشا کرد که نیرویی نادیدنی آن را به درونِ تاریکی میکشید.
مادام هلا از مسیرِ مردهبَره یا شیءِ رازآلودِ مربوط بهش رو داره؟
لومیان کموبیش به مقصودِ هلا پی برد. او قصد داشت از ویژگیِ موجوداتِ نامیرا — کششِ خودکار به سمتِ مقبرهٔ باستانیِ مشکلساز — برای مسیریابی استفاده کند.
محتملترین ناهنجاری در این منطقه چشمهٔ زنانِ سامری بود!
آن دو در حالی که شمعهای سفید و روشنشان را در دست داشتند، اسکلتِ انساننما را از میانِ غربیترین مقبرهها دنبال کردند.
ناگهان پیکرِ دیگری از تاریکیِ سرِ پیچ بیرون آمد که شعلهٔ شمعی همراهیاش میکرد.
عینکِ تکچشمیِ بلورینی حدقهٔ چشمِ راستش را زینت داده بود و لبخندی مرموز بر چهره داشت.
باز هم همان مونت، کلاهبردارِ اهلِ جزیره بود!
لومیان از ترس از جا پرید و مونت با لبخند پرسید: «این چشمهٔ زنانِ سامری جالبه؟ میتونم همراهتون بیام؟»
چرا قبلاً نپرسیدی؟
قصدِ کشتن در لومیان بالا گرفت.
بدونِ اینکه خم به ابرو بیاورد گفت: «ما هنوز پیداش هم نکردیم. از کجا بدونیم جالبه یا نه؟ چرا تو سایهها قایم نشدی تا کاوشمون تموم بشه و قبل از اینکه خودت رو نشون بدی، مطمئن بشی خطر یا تلهای در کار نیست؟ اینطوری خطرش خیلی کمتر میشد. تازه اگه موفق هم بشیم، نمیتونیم کلِ چشمهٔ زنانِ سامری رو با خودمون ببریم.»
مونت پشتِ انگشتِ اشارهٔ راستش را به عینکِ تکچشمی فشار داد و بهنشانهٔ تأیید سر تکان داد.
«حرفِ منطقیای میزنی.»
مردِ کلاهبردار پوزخندی زد و به تاریکیِ سرِ پیچ عقب نشست.
شعلهٔ شمع بهسرعت کوچک شد تا اینکه در تاریکی فرو رفت.
به همین راحتی رفت؟
افکارِ لومیان به تکاپو افتاد، اما نمیتوانست دقیقاً از مقصودِ مونت سر در بیاورد.
نگاهی به هلا انداخت و متوجه شد دوباره دارد مشروب مینوشد، اما رنگِ چهرهاش رنگپریده و بیجان و تقریباً متمایل به آبی بود.
حالا بیشتر شبیه به یک جنازه شده بود.
لومیان پرسید: «میدونید قضیهٔ این آدمای عینکتکچشمیدار چیه؟»
هلا قمقمهٔ نظامیِ خالی را در جیبِ مخفیاش گذاشت. همانطور که به دنبال کردنِ اسکلتِ انساننما ادامه میداد، با صدایی سرد و اثیری جواب داد: «به خاندانِ آمون از دورانِ چهارم ربط داره.»
خاندانِ آمون از دورانِ چهارم... مقبرهٔ باستانیای که مونت ازش بیرون اومد متعلق به یکی از اعضای خاندانِ آمون بود... اونا مسیرِ غارتگر رو در اختیار دارن، درست همونطور که فرانکا از کنترلِ خاندانِ دیوبانو روی مسیرِ آدمکش میگفت.
لومیان که دید هلا تمایلی به توضیحِ بیشتر ندارد، چارهای ندید جز اینکه سکوت کند و به راهش ادامه دهد.
پیدا شدنِ دوبارهٔ مونت، هر فکری برای گپزدنهای بیهوده بهمنظورِ تسکینِ بیقراریاش را پس زد.
با پیشرویِ آنها، شمعهای در دستِ لومیان و هلا هالهای کمرنگ و وهمآور از رنگِ سبزِ تیره به خود گرفتند.
اسکلتِ «زنده شده»، به مقبرهای عظیم و در حالِ فروپاشی با درِ سنگیِ نیمهبازی پیچید.
روحیهٔ لومیان بالا رفت؛ حس میکرد چشمهٔ زنانِ سامری پیشِ رویشان است.
در همان لحظه، پیکرِ دیگری سرش را از کنارِ مقبره بیرون آورد.
در پرتوِ زردرنگِ شمع، عینکِ تکچشمیِ بلورین با درخششی آزاردهنده برق زد.
باز هم همان کلاهبردارِ اهلِ جزیره، مونت بود!
پوزخندی زد و پرسید: «پیغامی برای خانواده و دوستانتون ندارید؟ میتونم تو رسوندنشون کمک کنم.»
لومیان چنان جا خورد که نزدیک بود نتواند جلوی میلش برای از پا درآوردنِ مونت در همان لحظه و همان جا را بگیرد!
جایی بهتر از اینجا برای رسیدگی به حسابِ او پیدا نمیشد!
هلا که ترجیح میداد درگیر نشود، با سردی جواب داد: «نخیر.»
لومیان نفسش را بهآرامی بیرون داد و گفت: «منم همینطور.»
مونت با چهرهای مأیوس به تونلِ تاریکِ کنارِ مقبره برگشت و گفت: «چه حیف.»
نورِ زردرنگِ شمع کمی سوسو زد که نشان میداد او چندان دور نشده و همان نزدیکی منتظر است.
لومیان بیاختیار نگاهی به هلا انداخت و با دستِ راستش حرکتی شبیهِ بریدنِ گلو انجام داد.
داشت میپرسید که آیا باید پیشدستی کنند و کلاهبردارِ اهلِ جزیره را از سرِ راه بردارند یا نه.
هلا چند لحظه ساکت ماند و بعد بهآرامی سرش را بهنشانهٔ منفی تکان داد.
«بهمحضِ اینکه چشمهٔ زنانِ سامری رو به دست بیاریم، از اینجا میریم.»
قصد داشت روی هدفشان متمرکز بماند و از ایجادِ دردسرِ بیشتر جلوگیری کند.
آره، وقتی آبِ چشمه رو برداشتم، با مادام هلا تلپورت میکنم و میرم...
لومیان موافقت کرد و شمعهایشان را با شمعهای تازه عوض کرد.
پس از مدتی، اسکلت هنوز بیرون نیامده بود. آنها با احتیاط از لای درِ سنگیِ نیمهباز واردِ مقبرهٔ عظیم شدند.
در همان لحظه، صدایی خشن و سالخورده از اعماقِ مقبره طنینانداز شد:
«ایست!»
در محدودهٔ نورِ زردرنگِ شمع، پیکری لرزان پدیدار شد.