چپتر 353: پیکرِ دیوانه

اسکلتهای سفیدِ ترسناک به لومیان خیره شدند و هالهٔ سهمگینشان او را به وحشت انداخت. با تمسخر خندیدند؛ خندهای اغراقآمیز و مجنونوار. گفتند: «حالا که به دستش آوردی. چطور میتونی امتحانش نکنی؟»

شالاپ!

آبِ تاریکِ چشمه، که بهاندازهٔ کافی رنگپریده و بیجان نبود، از سوراخِ تاریک فوران کرد و «برکهٔ» کوچک را پر کرد.

در مقایسه با قبل، پیکرِ دیگری در آب حضور داشت.

انگار پیکر در جهنمی سوزان غرق شده بود و شعلههایی تقریباً بیرنگ سراسرِ بدنش را میپوشاند.

با اینکه فقط گوشهای از چشمه را اشغال کرده بود، لومیان که از ترس خشکش زده بود، حس کرد این پیکر بهطورِ غیرعادی غولآساست، همچون قلهٔ یک کوه.

در میانِ شعلههای تقریباً ناملموس، موهای بلند و خونرنگِ پیکر نمایان شد. چهرهٔ تراشیدهاش با پوسیدگی و چرک مخدوش شده بود و استخوانهایش با درخششی فلزی برق میزد. چشمانِ سیاهِ آهنینش زنگزده به نظر میرسید و درخششِ سرخ و شومِ خونرنگی از خود ساطع میکرد.

«ماگما»ی زردرنگی از بدنِ پیکر میچکید و بهسرعت با آبِ رنگپریده و بیجانِ چشمه خاموش میشد.

همین که چشمهٔ زنانِ سامری دوباره خروشید، استخوانهای سفید و متراکمی که آن صدا را درآورده بودند، ساکت شدند؛ گویی داشتند میپوسیدند و به گِل تبدیل میشدند.

با دیدنِ آن پیکرِ کوهمانندِ در حالِ پوسیدگی، بوی گندِ خون و زنگآهن در سوراخهای بینیِ لومیان شدت گرفت. ذهنِ بهتزدهاش آمیخته به جنونی شد که میل داشت همهچیز را نابود کند و هالهٔ خشن و درندهخوی او را شعلهورتر کرد.

اگر در آستانهٔ مرگ نبود و افکارش کاملاً متوقف نشده بود، چهبسا عقلش را از دست میداد و مجنون میشد.

در آن صورت، هر لحظه ممکن بود مهارش را از دست بدهد.

در هر حال، سرِ جایش خشکش زده بود؛ گویی با ترسناکترین دشمنِ طبیعیاش روبهرو شده است. جز لرزیدن کاری نمیدانست؛ مقاومت و فرار را از یاد برده بود.

شالاپ!

پیکرِ بهشدت پوسیده، که در شعلههای ناملموس پوشیده شده بود، واردِ غارِ قیرگون شد. مصمم بود خود را به لبهٔ چشمهٔ زنانِ سامری برساند. کفِ دستِ راستش را دراز کرد که مایعِ زرد و سرخِ کمرنگی از آن میچکید و سعی کرد لومیان را که آنجا ایستاده بود، چنگ بزند.

آبِ چشمه خروشید و مِهِ رقیقی جمع شد و مانع از آن شد که پیکر، که همچون کوهی عظیم به نظر میرسید، از چشمه خارج شود.

غرشِ خفهای از پیکر خارج شد و چشمانِ سیاهِ آهنینش سرخیِ تباهکنندهای از خود ساطع کرد که میتوانست هر کسی را که چشمش به آنها میافتاد، آشفته کند.

تحتِ این تأثیر، ذهنِ لومیان به وزوز افتاد و افکارش محو شد. چشمهٔ زنانِ سامری بهشدت لرزید.

اگرچه پیکرِ ترسناک نمیتوانست از قیدوبندهای چشمه رها شود، اما با موفقیت راهِ پسرویِ آبِ چشمه به درونِ سوراخِ تاریک را بست.

همزمان، پیکرهای پوسیده و سایهوارِ درونِ چشمه بهسوی ساحل هجوم آوردند؛ پیکرهایی که با آن غرشِ خفه به حرکت درآمده بودند.

در میانشان، زنی پر از چرک که خلقوخویی آرام و شبمانند از خود بروز میداد، جنازهای در حالِ پوسیدگی آراسته به تاجی زرین، اسکلتی آهنرنگ که پرهای چرب از آن روییده بود، پیکری درهمپیچیده با بیشمار کرمِ حشرهٔ متلاشیشده و موجودِ سیاهِ عجیبی به چشم میخورد...

این پیکرها نیز نمیتوانستند چشمهٔ زنانِ سامری را ترک کنند، اما به لبه نزدیک شدند و کفِ دستهای رنگپریده و بیجان، پوشیده از چرک، یا بهشدت پوسیدهشان را که از کرمهای حشرهٔ چندشآور تشکیل شده بود، بهسوی پاهای لومیان دراز کردند.

موهای سیاهِ بلندی که روی سطحِ آب شناور بود و به کلافی از علفهای هرز میمانست، ناگهان جان گرفت و بهسرعت تا بیرون از چشمه امتداد یافت.

زنِ سفیدپوشی که در اطرافِ چشمهٔ زنانِ سامری پرسه میزد، فوراً در دامِ موهای سیاهِ بلند گرفتار شد. پیکرِ لومیان در چشمانِ آبیِ سرد و بیروحش انعکاس یافت.

دستهای عجیب و ترسناک لومیان را چنگ زدند و موهای سیاهِ بلند او را کشیدند. آرام و بیاختیار، بهسوی چشمهٔ زنانِ سامری سُر خورد و به پیکرِ غولآسایی که از جنون و شعلهها شکل گرفته بود، نزدیکتر شد.

بدنش سردتر شد و افکارش محو گشت.

در آن لحظه، ناگهان تمامِ نورها ناپدید شد و ژرفترین تاریکی او را در خود بلعید.

آواز و همخوانیِ خوشآهنگی از دوردست طنینانداز شد و فضا را آرام کرد. پیکرهای تار و سایهوار دیگر جنونِ پیشین را از خود نشان نمیدادند؛ گویی آرام گرفته بودند.

دستهای ترسناکی که پاهای لومیان را چسبیده بودند و چیزی نمانده بود روان و جسمش را منجمد کنند، عقب کشیدند. موهای سیاهِ بلندی که بدنش را میکشیدند، جانشان را از دست دادند و بیرمق روی زمین افتادند. پیکری که گمان میرفت دیوبانوی ردهبالایی باشد و دورِ چشمهٔ زنانِ سامری پرسه میزد نیز متوقف شد؛ انگار داشت به سمفونیِ شبانهای گوش میداد.

حتی ترسناکترین و مجنونترین پیکر نیز کند شد و هالهٔ سهمگینش بهطرزِ چشمگیری رو به ضعف گذاشت.

لومیان از بهت بیرون آمد و فوراً فهمید چه اتفاقی افتاده است.

دزدی که سنگِ معدنِ خونِ زمین را دزدیده بود، کسی نبود جز مونت از تالارِ رقصِ بیهمتا!

مونت عمداً برخوردِ تصادفی با او در طبقهٔ چهارمِ دخمهها را ترتیب داده بود. او با استفاده از مهارتهای دزدیاش، مخفیانه سنگِ معدنِ خونِ زمین را برگردانده بود تا لومیان بتواند بدونِ اینکه متوجه شود، نمونهٔ سنگِ معدن را به چشمهٔ زنانِ سامری بیاورد و این اتفاقاتِ عجیبوغریب را رقم بزند!

لومیان هرگز قصد نداشت سنگِ معدنِ خونِ زمین را به زیرِ زمین ببرد، چرا که با توجه به تواناییهای فعلیاش، آن را بسیار خطرناک میدانست.

دزدیدن و برگرداندنِ سنگِ معدن توسطِ مونت، روشی منفعلانه برای تحریکِ یک رویارویی بود که ماهیتش هنوز نامعلوم بود!

در موردِ انگیزههای مونت، لومیان میدانست که شاید تنها پس از پایانِ این مصیبت بتواند به آنها پی ببرد.

با افکاری که بهسرعت میچرخید، لومیان بیاختیار دست دراز کرد و بازوی هلا را گرفت تا نشانِ پیمانش را فعال کند و با پیمایش دنیای ارواح بگریزد.

در همین حین، سعی کرد از شرِّ سنگ معدن خون زمین خلاص شود، به این امید که حواسِ آن پیکرِ مجنون با موهای بلند و خونین را پرت کند.

با این حال، انگار سنگ معدن خون زمین تحتتأثیرِ محیطِ غیرعادی قرار گرفته بود و نشانههای آشکاری از فروپاشی نشان میداد.

بیصدا خُرد شد و در هوا تحلیل رفت. لکههای پنهانِ خون روی کفِ دستِ لومیان نقش بست و پوستش را خورد.

در همین حال، شعلهٔ شمعِ سفیدی که هلا در دست داشت، بهطرزِ خطرناکی سوسو زد و در آستانهٔ خاموشی بود. انگشترِ الماسِ سیاه در دستِ راستش تاریکیِ ژرفی بیرون میداد.

لومیان پس از گرفتنِ بازوی او، فهمید که هر دو سرِ جایشان خشک شدهاند.

انگار این ناحیه از عالمِ ارواح جدا شده بود و فرار را ناممکن میکرد!

نمیتونم فرار کنم... لومیان قاطعانه دستش را پس کشید و رو به پیکرِ آتشین که با جنون به او خیره شده بود، کرد: «ها!»

پرتویی زردِ کمرنگ از دهانش بیرون زد و به پیکرِ تاریک و کوهمانند برخورد کرد.

پیکر تلوتلو خورد، اما آسیبی ندید. بارِ دیگر غرشی ناملموس سر داد.

با دریافتِ این «فرمانِ» جدید، پیکرهای عجیبوغریب که پیشتر با شبِ آرام تسکین یافته بودند، به لرزه افتادند. دوباره دستهای پوسیده یا چندشآورشان را دراز کردند و پاهای لومیان را چسبیدند. موهای سیاه که پیشتر خفته بودند، دوباره بالا آمدند.

لومیان که فهمید فرار بیفایده است، بدنش در شعلههای آتشین فوران کرد.

شکوفههای زرشکیرنگِ نابودی بهسرعت کمنور و محو شدند، گویی سرزندگیشان در یک لحظه خاموش شده بود.

دستِ رنگپریده و پر از چرک اولین چیزی بود که پای راستِ لومیان را چسبید، و در حالی که افکارش بهسرعت محو میشد، او را «ساکت» کرد.

دستِ بهشدت پوسیده، اسکلتِ آهنیرنگِ آراسته به پرهای زردِ روشن، و پیکری که با حشرههای لهشده در هم تنیده بود، یکی پس از دیگری وظایفشان را انجام دادند. آنها لومیان را که با چشمانِ کاملاً باز گویی در خلسه بود، بهسوی چشمهٔ زنان سامری کشیدند.

هلا خود را در محاصرهٔ لایههایی از موهای بلندِ سیاه یافت. موها آرامشِ شب را شکافتند و بانویی را که نشانههای پوسیدگی در او نمایان شده بود، در بر گرفتند.

لومیان مبهوت به آن چهرهٔ خشک و در حالِ تجزیه نگاه میکرد، به چشمانِ سیاه و آهنیرنگی که رگههای خون داشت. جنونی کوبنده و خالص را حس میکرد، اما نمیتوانست هیچ فکرِ منسجمی را در سر بپروراند.

بدنش خشکتر شد و کبودیهای ارغوانیرنگِ پس از مرگ روی گوشتش پدیدار گشت.

اکنون تنها یک قدم با چشمهٔ رنگپریده فاصله داشت.

در همان لحظه، چشمهٔ زنان سامری که مدتِ زیادی توسطِ پیکرِ غولآسا عقب نگه داشته شده بود، سرانجام به جلو فوران کرد و سد را در هم شکست. تمامِ پیکرها، از جمله پیکرِ غولآسایی را که در شعلههای نامرئی غرق بود، روبید و به ورطهٔ بینورِ سوراخِ تاریک بازگرداند.

پیکرِ غولآسا غرشِ خشمگینانهای سر داد، اما در برابرِ جریانِ بیامانِ آبِ رنگپریدهٔ چشمه درمانده بود و در اعماقِ ورطه ناپدید شد.

لومیان «بیدار شد» و زنِ سفیدپوش را دید که در همان نزدیکی پرسه میزد. بهسرعت چرخید و بهسوی تاجِ شیب دوید.

نقشهاش سرراست بود:

از آنجا که این وضعیتِ غیرعادی از سنگ معدن خون زمین نشئت میگرفت که تا حدودی با کفِ دستش در هم آمیخته بود، باید از این فرصت برای فرار استفاده میکرد. وقتِ جمعآوریِ آبِ باقیماندهٔ چشمه نبود.

اگر میتوانست پیش از فورانِ دوبارهٔ چشمهٔ رنگپریده و ظهورِ مجددِ پیکرهای تهدیدآمیز فرار کند، هلا در آنجا امنتر میبود. او میتوانست با آرامش آب را جمع کند و بعداً با لومیان شریک شود.

برای فرار، با توجه به اینکه تلپورت شکست خورده بود، اکنون پاهایش تنها گزینهاش بودند.

لومیان در حالِ دویدن، خود را برای هرگونه مانعِ احتمالی آماده کرد.

با بهرهگیری از تواناییهای آتشافروزِ خود، شعلهٔ شمعِ سفید را ثابت نگه داشت و دستکشهای بوکس فلوگ را از کیفش بیرون آورد و دستش کرد.

همزمان، سعی کرد نامِ مقدسِ ابله را به زبانِ هرمس بخواند.

ابلهی که به این عصر تعلق ندارد...

این فکر ناشی از مِهِ خاکستریسفیدی بود که چشمهٔ زنان سامری را در بر گرفته بود!

شلپ!

در میانهٔ خواندنِ نیایش و در حالی که مسافتی را طی کرده بود، لومیان صدای فورانِ آبِ چشمه را شنید.

سریعتر از چیزی بود که انتظار داشت!

غرشِ آغشته به بوی خون و زنگآهن، در محیط طنینانداز شد.

هلا که از فرایندِ فکریِ لومیان بیخبر بود، بدنش بارِ دیگر لرزید، گویی از جسدی بیاحساس به موجودی زنده و وحشتزده تبدیل شده بود.

با گوشهٔ چشم، پیکرِ غولآسای پوشیده در شعلههای نامرئی را با موهای خونین و زرهِ پاره و خونآلود دید.

لومیان نیز جا خورد. حتی میلِ تسلیم شدن و دست کشیدن از مقاومت را در خود احساس کرد.

او بهسختی تاب آورد و نتوانست به خواندنِ نامِ مقدس ادامه دهد. تنها چارهاش این بود که به دستکشهای بوکس فلوگ امید ببندد.

اگر میتوانست فقط کمی بیشتر دوام بیاورد، خدایانِ شیطانیِ پنهان ممکن بود بهخاطرِ جنسِ دستکشهای بوکس، توجهِ خود را به او معطوف کنند و موجوداتِ خطرناکی را برای تأثیرگذاری یا حمله به او بفرستند.

در گذشته، لومیان دعا میکرد که وضعیتِ غیرعادیِ پیشرو قابلمهار بماند. اما اکنون، امیدوار بود که هرچه خطرناکتر بشود، بهتر است!

تنها با گلآلود کردنِ آب بود که ماهی شانسِ فرار پیدا میکرد!