چپتر 356: جای زخم

با گذشتِ زمان، لومیان حس کرد دمای بدنش بهآرامی در حالِ کاهش است. حتی خورشیدِ سوزانِ بیرونِ پنجرهٔ کالسکهٔ عمومی هم نمیتوانست جلوی این تغییر را بگیرد.

افکارش کند شد و پوستِ پشتِ دستش به رنگِ سفیدِ رنگپریدهای درآمد.

سرانجام، لومیان به محلهٔ بازار رسید.

وقتی از کالسکهٔ عمومی پیاده شد، انگار دستوپاهایش خشک شده بود.

همین که به خیابانِ روپوشسفیدها پیچید، مردی که به او نزدیک میشد جا خورد. نفسش را بیصدا در سینه حبس کرد و چشمانش پر از ترس شد.

لومیان ناخودآگاه به پهلو نگاه کرد و تصویرِ خودش را در شیشهٔ پنجرهٔ کافه سنجید.

موهای بلوند-مشکیاش طوری به نظر میرسید که انگار روزها شسته نشده بود و چهرهاش به رنگِ آبیِ کمرنگ و بیمارگونهای درآمده بود. لکههای قرمزِ مایل به بنفش و نشانههایی از پوسیدگی روی گردنش دیده میشد و چشمانش پوچیِ سردِ جنازهای را بازتاب میداد که روزها از مرگش میگذشت.

لومیان پوزخندی به مرد زد و گفت: «خب، نظرت چیه؟ قشنگ شبیهِ یه زامبی شدم؟»

متوجه شد صدایش لحنِ سردتری به خود گرفته که یادآورِ هلا بود.

نجیبزاده زیرلب ناسزایی گفت و از کنارِ مردی که به نظر میرسید آمادهٔ رفتن به مجلسِ رقصِ نقابدار است، گذشت.

لومیان میدانست فسادی که داشت او را میبلعید، در حالِ وخیمتر شدن است. قدمهایش را تندتر کرد و به خانهٔ امنی رسید که هنوز تحویلش نداده بود.

بهسرعت محراب را چید، تکهکاغذی را باز کرد و نامهٔ کوتاهی برای خانمِ شعبدهباز نوشت.

«مأموریتِ خانمِ عدالت را به انجام رساندم و آبِ چشمهٔ زنانِ سامری را به دست آوردم، اما خودم هم دارم تسلیمِ فساد میشوم. وضع دارد بدتر میشود. چطور میتوانم ریشهکَنش کنم؟»

لومیان پس از تا کردنِ مرتبِ نامه، نامهرسانِ خانمِ شعبدهباز را احضار کرد.

نامهرسانِ «عروسکی» بالای شعلهٔ آبیرنگِ شمع ظاهر شد و با تأیید به لومیان سر تکان داد.

«از این حالوروزِ الانت خیلی خوشم میاد، هرچند موهات زیادی چربه.»

هالهٔ نزدیک به مرگ؟ میلِ لومیان به غرولند کردن از قبل ضعیفتر شده بود.

پس از تماشای رفتنِ نامهرسانِ «عروسکی»، محدودیتِ زمانیِ پانزدهدقیقهای تعیین کرد. اگر خانمِ شعبدهباز تا آن موقع جواب نمیداد، باید راههای دیگری برای خلاص شدن از شرِّ فساد پیدا میکرد. یکی از احتمالات این بود که آیینی اجرا کند و به درگاهِ آقای ابله التماس کند.

تیکتاک. عقربهٔ ساعتِ جیبیِ امانتگرفتهشده از تالارِ رقصِ نسیم ریتمِ ثابتی داشت. با این حال، لومیان پیشتر متوجه شده بود که تقریباً ده دقیقه عقب است. انگار هرچه به چشمهٔ زنانِ سامری نزدیکتر میشد، تیکتاکش کندتر میشد.

ناگهان، نورِ ستارگان از خلأ پدیدار شد و دری رازآلود و اثیری شکل داد.

در باز شد و خانمِ شعبدهباز درحالیکه پیراهنی زردِ مایل به قهوهای به تن داشت، بیرون آمد. آنسوی در، تاریکیِ ژرفی با نورِ ستارگان آراسته شده بود.

دارندهٔ کارتِ آرکانای اعظمِ انجمنِ تاروت نگاهی به لومیان انداخت و بهآرامی سر تکان داد.

«برای تطهیرِ یه فرشته، به درگاهِ آقای ابله نیایش کن.»

باز هم باید به درگاهِ آقای ابله نیایش کنم؟ لومیان بیشتر از این کنجکاوی نکرد. او آیین را در محرابِ آمادهشده پیش برد.

شمعها را به ترتیبِ درست روشن کرد و گذاشت عصاره چکه کند. پس از سوزاندنِ گیاهان، عقب رفت، به شعلههای شمع خیره شد و با صدایی بم خواند:

«ابلهی که به این عصر تعلق ندارد،

فرمانروای رازآلودِ فرازِ مِهِ خاکستری،

شاهِ زرد و سیاه که بختِ نیک را در دست دارد...

تمنا میکنم،

تمنا میکنم فسادِ درونم را پاک کنید...»

با پایان یافتنِ آیین، لومیان بارِ دیگر فرشتهای از جنسِ نور دید که دوازده جفت بالِ درخشان احاطهاش کرده بودند.

درحالیکه تنها دیدِ محیطیاش باقی مانده بود، حس کرد سرمای بدنش از بین رفت و دمای بدنش بهسرعت به حالتِ عادی برگشت.

طولی نکشید که فرشته رفت. لومیان به آینهٔ قدیِ اتاق نگاه کرد و متوجه شد رنگِ پوست، موها و چشمانش کاملاً به حالتِ عادی برگشته است. لکههای قرمزِ مایل به بنفشِ پس از مرگ کاملاً ناپدید شده بودند. تنها چند ردِّ پوسیدگی باقی مانده بود، اما هیچ نشانهای از وخامت دیده نمیشد. به نظر میرسید این بقایا با گذشتِ زمان بهبود مییافتند.

لومیان از صمیمِ قلب از آقای ابله سپاسگزاری کرد و آیین را به پایان رساند.

همین که رویش را به سمتِ خانمِ شعبدهباز برگرداند، ناگهان چیزی به یادش آمد و با شتاب دستِ راستش را بالا آورد تا کفِ دستش را وارسی کند.

زخمِ ناشی از خوردگیِ سنگِ معدنِ خونِ زمین هنوز آنجا بود. هرچند دیگر به سرخیِ زمانی که برای اولین بار با «زنگار» ترکیب شده بود نبود، اما کمرنگ هم نشده بود. به نظر میرسید انگار با خون چند جای زخم روی کفِ دستش انداخته باشد.

لومیان با حس کردنِ جریانِ پنهان و ضعیفی از جنون و خشونت که از کفِ دستِ راستش ساطع میشد، با گیجی اخم کرد.

«این یکی رو نمیشه پاک کرد؟»

خانمِ شعبدهباز چند لحظه به کفِ دستِ راستش خیره ماند، اما جوابِ مستقیمی نداد. در عوض گفت: «جزئیاتش رو برام بگو.»

او پیشقدم شد، صندلیای جلو کشید و نشست؛ ظاهراً هیچ تمایلی نداشت که گفتگو را ایستاده ادامه دهد.

لومیان روی صندلیای پشتِ میزِ چوبی نشست و از مأموریتِ خانمِ عدالت شروع کرد و تعریف کرد که چطور او و هلا هر کدام به اندازهٔ یکسومِ ظرف از آبِ چشمهٔ زنانِ سامری برداشته بودند.

او رویارویی با آن پیکرِ غولآسا و دیوانه و قدرتِ عجیبش را روایت کرد. در عین حال، هیچکدام از جزئیاتِ مربوط به ظاهر و کارهای مونت و همچنین «بازگشتِ» عجیبِ سنگِ معدنِ خونِ زمین را از قلم نینداخت.

خانمِ شعبدهباز در سکوت به روایتِ لومیان گوش داد و سپس خندهٔ ریزی کرد.

«برای چهرههای واقعاً قدرتمند خیلی سخته که کاملاً بمیرن. اونا حتی بدونِ ویژگیهای فرابشری، بدن یا روح، اغلب ردهای ذهنی، نشانههای مرگ، هالههای باقیمونده و بقایای دیگهای از خودشون به جا میذارن. وقتی شرایطِ مناسب فراهم بشه، ممکنه با یه کالبدِ مناسب راهی برای برگشتن به دنیای واقعی پیدا کنن.»

لومیان که متوجهِ منظورِ خانمِ شعبدهباز شده بود، پرسید: «مثلِ قدیمیترین، آفریدگار؟ پس این شخص کیه؟»

خانمِ شعبدهباز لحظهای تأمل کرد و جواب داد: «احتمالاً امپراتور خونِ دورانِ چهارم، آلیستا تودوره.»

«امپراتور خون؟ یکی از چهار امپراتور؟» لومیان این لقب و نام را از زبانِ گاردنر مارتن شنیده بود.

امپراتوریِ آلیستا تودور زمانی سراسرِ اینتیسِ امروزی را در بر میگرفت. تریرِ غرقشده در زیرِ زمین، پایتختِ وی بود.

به گفتهٔ گاردنر مارتن، امپراتور خون خدای راستینی بود که مسیرِ شکارچی را در دست داشت؛ یعنی وی کاهنِ سرخِ ردهٔ ۰ بود!

خانمِ شعبدهباز تأیید کرد: «درسته. جنگِ چهار امپراتور یه درگیریِ واقعی بین خدایان بود. آلیستا تودور توی تریرِ دورانِ چهارم کشته شد و همون باعث شد پایتخت به زیرِ زمین فرو بره. اون از مدتها قبل به جنون کشیده شده بود و جنایتهای زیادی کرده بود. شایعهست که نزدیک بود تمامِ ایزدانی رو که کنارش تو جنگ شرکت کرده بودن، با خودش به گور ببره. حتی همین الان هم بقایای زیادی از اون جنگ زیرِ تریر دفن شده که تأثیرِ عمیقی روی بعضی از جنبههای تاریخِ دورانِ پنجم گذاشته.»

دورانِ پنجم، دورانی که لومیان و همراهانش در آن میزیستند، اغلب عصرِ آهن نامیده میشد.

نزدیک بود تمامِ ایزدانی رو که تو جنگ شرکت کرده بودن با خودش به گور ببره؟ امپراتور خون واقعاً روانپریش بوده... لومیان که حسابی کنجکاو شده بود، در دل گفت.

«توی جنگِ چهار امپراتور چه اتفاقی افتاد؟»

خانمِ شعبدهباز شانه بالا انداخت و اعتراف کرد: «منم کاملاً مطمئن نیستم. فقط از دو نفری که شخصاً شاهدِ اون جنگ بودن چیزهایی شنیدهام. حتی اونا هم تصویرِ کاملی از ماجرا ندارن. به هر حال، کسی نباید مستقیم به یه خدا نگاه کنه. یادت باشه، هرگز مستقیم به یه خدا نگاه نکن، حتی اگه یه موجود افسانهایِ ناقص باشه که از یه قدیسِ ردهٔ ۴ تبدیل شده.»

کسایی که شخصاً جنگِ چهار امپراتور رو تجربه کردن و تا امروز زنده موندن؟ برای شرکت تو همچین نبردِ الهیای، باید حداقل فرشته باشن... ممکنه همون دو فرشتهٔ کنارِ تختِ آقای ابله باشن؟ آره، کتابِ مقدس میگفت که فرشته زمانِ آقای ابله یه فرشتهٔ باستانیه، پس یکیشون میتونه همون باشه؟ لومیان اطلاعاتش را کنارِ هم گذاشت و دست به حدس و گمان زد.

لومیان که پیشتر از زبانِ اورور دربارهٔ مفهومِ موجود افسانهای و پیچیدگیهایش شنیده بود، هیچ شکی به هشدارِ «هرگز مستقیم به یه خدا نگاه نکن» نداشت.

لومیان مشتاقانه پرسید: «پس بعد از مرگِ امپراتور خون، ردِ ذهنی، نشانِ مرگ یا هالهٔ باقیموندهاش توی چشمهٔ زنانِ سامری مهروموم شده؟»

خانمِ شعبدهباز گمانهزنی کرد: «احتمالاً یه نشانِ مرگه، اما شک دارم که با ردِ ذهنی، هالهٔ باقیمونده و حتی ارواحِ سرگردانی که به دلایلِ نامعلومی به جا موندن، در هم آمیخته باشه. وگرنه امپراتور خون آلیستا تودور توی اون چشمه تو حالتِ مبارزه باقی نمیموند. هههه، مبارزه رو واقعاً میشه یه ویژگیِ شکارچی دونست.»

خانمِ شعبدهباز همزمان با صحبت، دستش را در خلأ دراز کرد که از دیدِ لومیان پنهان شد.

پس از جستوجویی کوتاه، در حالی که گیلاسِ وسوسهانگیزی از کِرش در دست داشت، دوباره نمایان شد.

خانمِ شعبدهباز جرعهای از شرابِ قرمزِ کمرنگ نوشید و با تکان دادنِ سر، بهشوخی سرزنشش کرد: «خواهرت بهت یاد نداده؟ وقتی مهمون داری، یادت باشه بپرسی چای میخواد یا شراب، یا حداقل یه چیزی برای خوردن تعارف کنی.»

تو همچین موقعیتی چطور میتونستم یادم بمونه؟ اصلاً شرابش رو از کجا آورد؟ تازه آن موقع بود که لومیان فهمید پرسیدنِ مهمترین چیز را فراموش کرده است.

او صادقانه به این درس گردن نهاد و سپس پرسشِ دیگری مطرح کرد.

«منشأ اون قدرتِ عجیبی که امپراتور خون رو به داخلِ چشمه کشید چیه؟»

خانمِ شعبدهباز صادقانه جواب داد: «نمیدونم. حتی یه خدای راستین هم ممکنه ندونه. تنها چیزی که میتونم ازش مطمئن باشم اینه که هیچ ربطی به جنگِ چهار امپراتور نداره.»

لومیان تصمیم گرفت فعلاً این موضوع را کنار بگذارد. پس توجهش را به دستِ راستش معطوف کرد، جایی که هنوز ردِ رازآلود روی آن باقی بود.

«این نشانهها چیه؟ آقای ابله نمیتونه پاکشون کنه؟»

خانمِ شعبدهباز در حالی که کِرشِ خود را مینوشید، توضیح داد: «اگه این تباهی نباشه، نمیشه پاکش کرد. بیشتر شبیه یه شیءِ رازآلوده که تو دستت جا خوش کرده. اثراتِ نامطلوبِ خاصی به همراه داره و این اثرات رو نمیشه پاک کرد، مگه اینکه خودِ شیء برداشته بشه.»

«یه شیءِ رازآلود... به چه دردی میخوره و چه خطراتی داره؟» لومیان انتظارِ شنیدنِ چنین چیزی را نداشت.

خانمِ شعبدهباز خندید: «به هیچ دردی نمیخوره. گفتم شبیهه، اما دقیقاً همون نیست. قطعاً منبعِ مستقیمی برای افزایشِ قدرت به حساب نمیاد. شایعهست که توی زیرزمینِ تریرِ دورانِ چهارم، گنجینههای زیادی هست که امپراتور خون آلیستا تودور تو مکانهای مخفیِ مختلفی به جا گذاشته. فقط کسایی که خونِ خاندانِ تودور تو رگهاشونه میتونن بازشون کنن. و حالا، تو هم میتونی همون کار رو بکنی.»

پس انگار کفِ دستم مقداری از خون و هالهٔ تودور رو تو خودش داره که هیچ ربطی به قدرتهای فرابشری نداره؟ لومیان سعی کرد با خودآگاهیاش زخمهای قرمزِ روشنِ روی کفِ دستِ راستش را کاوش کند.

به محضِ برقراریِ ارتباط، ناگهان موجی از هالهای جنونآمیز، خشن، سهمگین و سلطهجو او را در بر گرفت. تمامِ اتاق و حتی کلِ آپارتمان بیاختیار به لرزه درآمد.