چپتر 358: غفلت
چپتر 358: غفلت
خانمِ شعبدهباز خندید.
«چرا برات مهمه؟ تو که نمیتونی ازش استفاده کنی. فقط میتونی ازش استفاده کنی تا همهٔ خاطرات و احساساتِ اصلیت رو فراموش کنی و تبدیل به یه آدمِ جدید بشی.
«راستی، تو مسیرهای مردهبَر و بیخواب و جنگاور چشمهٔ زنانِ سامری بسته به نوعِ استفاده و آیین و سازگاری کاربردهای متفاوتی داره. این کاربردها شاملِ پاک کردنِ موقتِ خاطرات، ترمیمِ آسیبهای اساسیِ روان و تقویتِ درکِ روحی میشه. همچنین میتونه مادهای برای آیینهای مهم باشه و تواناییهای مختلف رو باز کنه، اما فقط به اینا محدود نیست.»
مطابق با سه مسیرِ همسایه و قابلِ مبادله، یعنی مردهبَر و بیخواب و جنگاور؟ لومیان اطلاعاتِ مهم را بیرون کشید.
در همان لحظه، خانمِ شعبدهباز با لبخندی مهارشده اما پرمعنا نگاهی به او انداخت.
«سؤالِ دیگهای هست؟»
لومیان لحظهای فکر کرد و بعد جواب داد: «فعلاً نه.»
خانمِ شعبدهباز سر تکان داد. «پس حالا نوبتِ منه که بپرسم.»
لومیان گیج شد: «چی بپرسید؟»
او تمامِ جزئیات را مو به مو گفته بود.
خانمِ شعبدهباز با انگشت به هوای خالیِ جلویش ضربه زد.
«چرا به من خبر ندادی که خانمِ عدالت تو رو به چشمهٔ زنانِ سامری فرستاده؟»
لومیان جا خورد.
«فکر میکردم خودش بهتون خبر داده. تازه، چون اونم دارندهٔ کارتِ آرکانای اعظم تو انجمنِ تاروته، نیازی ندیدم که با شما هماهنگش کنم.»
خانمِ شعبدهباز چهرهای متفکر به خود گرفت.
«تو حالتِ عادی مشکلی پیش نمیاومد، اما این دنیا پر از ناهنجاریه.»
لومیان که حالا سردرگم شده بود، پرسید: «مشکلی برای خانمِ عدالت پیش اومده؟»
خانمِ شعبدهباز سر تکان داد. «نه، قضیه این نیست. مشکل اینجاست که کمی بعد از اینکه سفر به چشمهٔ زنانِ سامری رو قبول کردی، سنگِ معدنِ خونِ زمین گم شد. من از سفرِ قریبالوقوعِ تو به طبقهٔ چهارمِ دخمهها خبر نداشتم و خانمِ عدالت هم نمیدونست که سنگِ معدنِ خونِ زمین به دستِ کسِ دیگهای افتاده. مسئله این نیست که میخواستی اونو با خودت ببری یا نه.»
«اگه از قبل با هم حرف زده بودیم، میتونستم مأموریت رو عقب بندازم تا از جای سنگِ معدنِ خونِ زمین مطمئن بشم یا ترتیباتِ مناسبی بدم.»
لومیان به حرفهایش فکر کرد و به درستیِ آنها پی برد.
از آنجا که خانمِ شعبدهباز پیشبینی کرده بود سنگِ معدنِ خونِ زمین باعثِ رویاروییهای خاصی در زیرِ زمین میشود، نمیتوانست ارتباطِ پنهانِ میانِ گم شدنِ آن و سفر به چشمهٔ زنانِ سامری را نادیده بگیرد.
غفلتِ لومیان، یا بهتر بود بگوید فرضِ او مبنی بر منطقی بودنِ روالِ کار، رویاروییهای بعدی را برایش رقم زده بود.
خانمِ شعبدهباز چند ثانیه به لومیان خیره ماند و بعد گفت: «نمیشه بابتِ نحوهٔ برخوردت با این موقعیت کاملاً مقصر دونستت. فقط دارم بهت یادآوری میکنم که در آینده بیشتر احتیاط کنی.»
مکثی کرد؛ کلماتش بارِ معناییِ سنگینی به همراه آورد.
«این موضوع تو روزهای آینده که دنبالِ ورودیِ تریرِ دورانِ چهارم میگردی، حیاتیتر هم میشه.»
«بله، خانمِ شعبدهباز.» لومیان راهنماییِ او را از صمیمِ قلب پذیرفت.
پس از آنکه خانمِ شعبدهباز با بطریِ آبِ چشمهٔ زنانِ سامری ناپدید شد، لومیان بهسرعت محراب را مرتب کرد و دوباره نشست.
خطاهایش در طولِ عملیات را در ذهن مرور کرد.
اولاً، حق با خانمِ شعبدهبازه. باید مأموریتِ خانمِ عدالت رو بهش خبر میدادم. حتی اگه خودشون خصوصی با هم حرف زده بودن و مشکلی نبود، بازم باید میگفتم. هر چی باشه، دارندهٔ کارتِ آرکانای اعظمِ من عدالت نیست، بلکه شعبدهبازه. کمک به بقیهٔ دارندههای کارتِ آرکانای اعظم به اجازهٔ دارندهٔ کارتِ آرکانای اعظمِ خودم نیاز داره.
ثانیاً، قبل از ورود به چشمهٔ زنانِ سامری، باید وضعیت و وسایلم رو برای تأییدِ نهایی بررسی میکردم. مگه اینکه نبردی در کار باشه یا وضعیت اضطراری پیش بیاد، وگرنه این کار باید یه روندِ ضروری باشه.
اگه یادم مونده بود و این کار رو میکردم، میتونستم از خیلی از مشکلات پیشگیری کنم. اینطوری سنگِ معدنِ خونِ زمین رو بدونِ اینکه متوجه بشم، به منطقهٔ چشمهٔ زنانِ سامری نمیبردم. مونت... نه، آمون چند بار ظاهر شد و عمداً منو ترسوند تا افکارم رو به هم بریزه و حواسم رو به جای وضعیتِ خودم روی خودش نگه داره؛ همین باعث شد برگشتنِ سنگِ معدنِ خونِ زمین رو نادیده بگیرم.
ثالثاً، متوجهِ غیرعادی بودنِ ترمیبوروس نشدم. اون در برابرِ ظاهر شدنِ مونت ساکت موند، برعکسِ هوشیاری و اضطرابِ قبلیش. هه، با اینکه مهروموم شده، میتونه از طریقِ من محیطِ اطرافش رو حس کنه. بهعنوانِ یه فرشته، چطور ممکنه متوجه نشه که آمون سنگِ معدنِ خونِ زمین رو دوباره تو جیبم چپونده؟
تازه، سرنوشتِ اون با من گره خورده. وقتی با سنگِ معدنِ خونِ زمین واردِ چشمهٔ زنانِ سامری شدم، سرنوشتم حتماً عوض شده. چطور ممکنه متوجه نشده باشه؟ چرا بهم هشدار نداد؟
نکنه اونم میخواد از محیطِ خاصِ چشمهٔ زنانِ سامری و ناهنجاریِ ناشی از سنگِ معدنِ خونِ زمین استفاده کنه تا راهی برای فرار از مهروموم پیدا کنه؟ آره، خودش بود که بهم هشدار داد سنگِ معدنِ خونِ زمین خاصه و گفت برام یه رویاروییِ اتفاقی به همراه میاره!
اون نیروی عجیب در نهایت نذاشت به هدفش برسه. کی میتونه باشه؟
واقعاً نمیشه به فرشتهٔ یه خدای پلید کاملاً اعتماد کرد. ترمیبوروس اخیراً خیلی قابلاعتماد رفتار میکرد. اون هر از گاهی بهم یادآوری میکنه از خطراتی که ممکنه روش تأثیر بذاره دوری کنم، اما این کارش فقط برای محافظت از خودش نیست، بلکه میخواد منو خام کنه. منتظرِ فرصته تا از پشت بهم خنجر بزنه.
هه هه، تو هم یه شکارچی هستی؟
بعد از ورود به چشمهٔ زنانِ سامری، انتخابهام مشکلی نداشت. اثرهای منفی فوران کرد و با انواع و اقسامِ فسادهای ذهنی که روی هم تلنبار شده بود، واکنش نشون دادن برام خیلی سخت شده بود. فارغ از درست و غلط... اگه فسادها با هم تضاد پیدا نمیکردن و مانعِ هم نمیشدن، چهبسا همونجا دیوونه میشدم.
لومیان کلِ ماجرا را مرور کرد و ناگهان خندید.
«ترمیبوروس، چطور متوجه نشدی مونت سنگِ معدنِ خونِ زمین رو دوباره چپوند تو جیبم؟»
اما ترمیبوروس ساکت ماند و پاسخی نداد.
لومیان کموبیش به نقشی که این فرشتهٔ ناگزیری در اتفاقاتِ اخیر ایفا کرده بود، پی برد. وسایلِ همراهش را بررسی کرد، از ترسِ اینکه مبادا آنها هم او را به «مرگ» بکشانند.
خوشبختانه، اشیاءِ بیجان نسبتاً بیتأثیر مانده و آسیبِ چندانی ندیده بودند. «زنگزدگیِ» دستکشهای بوکسِ فلوگ هم حملهٔ واقعی نبود. جز بهجاگذاشتنِ چند رد، تأثیری روی کارکردش نداشت.
دربارهٔ نگاهها و جانورانِ خطرناکی که پوشیدنِ دستکشهای بوکس به همراه میآورد، لومیان هیچ نظری نداشت. باور داشت محیطِ خاصِ چشمهٔ زنانِ سامری اثرهای منفیِ مربوطه را محدود کرده است.
پس از این کار، لومیان اطراف را از نظر گذراند. ترس و انزجاری وصفناپذیر به خانهٔ امنی که آمون زمانی واردش شده بود، حس میکرد. انگار چشمهایی در هوای اطراف پنهان بود.
البته این بیشتر روانی بود. هرچه باشد، خانمِ شعبدهباز پیشتر سر زده بود.
پس از جمعکردنِ تلههای پنهانِ خانهٔ امن، لومیان در را باز کرد و با تمامِ وسایلش بیرون رفت. قصد داشت هرگز برنگردد و ترجیح میداد اجارهاش هدر برود.
...
در تریر، در پارکی سرسبز.
شعبدهباز، در لباسی زردِ مایل به قهوهای، سگِ گلدن رتریوری را تماشا میکرد که با فراغِ بال در مسیرِ چمنی پرسه میزد. به زنی که کنارِ سگ ایستاده بود برگشت؛ زنی با پیراهنِ سادهٔ سفید و نقشونگارهای ظریفِ سبز. موهای بلند و بلوندش، که شُل بسته شده بود، بیقید روی کمرش میریخت. چشمانش به زمردِ درخشان میمانست و درختانِ مجاور در ژرفای زلالشان بازتاب مییافت.
«چشمهٔ زنانِ سامری به دست اومده.»
زن لبخند زد و گفت: «اتفاقی افتاده؟ باید میدادی یه پیامرسان بیاردش.»
شعبدهباز سر تکان داد و اطلاعاتِ کلیدی را خلاصه کرد. در آخر گفت: «از قضا، تو این چند روز همو ندیدیم و ارتباطی نداشتیم.
«همین باعث شد من بدونم که سنگِ معدنِ خونِ زمین رو گم کرده و احتمالاً آمون دزدیدتش، اما نمیدونستم قراره بره چشمهٔ زنانِ سامری رو بیاره. از اون طرف، تو میدونستی قراره بره سراغِ چشمهٔ زنانِ سامری، ولی خبر نداشتی سنگِ معدنِ خونِ زمین دزدیده شده.»
عدالت چند ثانیه در سکوت گوش داد و سپس آه کشید.
«خیلی شبیهِ سبکِ اون شخصه...»
«واقعاً همون شخصه؟» شعبدهباز کمی اخم کرد. کی نگاهش رو به این سمت انداخته؟ یعنی از همون اول نتونستیم ازش پنهان بشیم؟
عدالت لحظهای تأمل کرد و گفت: «جای تعجب نداره. الان مهمترین چیز اینه که چه نقشههایی تو سرشه.»
شعبدهباز با لبخندی حاکی از سرزنشِ خود پاسخ داد: «نمیدونم. اما از اونجا که ماجرای چشمهٔ زنانِ سامری پیش اومده، میتونم پیشبینی کنم...»
همانطور که پا در خلأ میگذاشت و نورِ ستارگان احاطهاش میکرد، آهی کشید و گفت: «طولی نمیکشه که دروازهٔ تریرِ دورانِ چهارم واقعاً باز میشه.»
...
بیرونِ قصری متروکه.
عدالت دمِ در ظاهر شد، در حالی که قوطیِ طلاییِ حاویِ چشمهٔ زنانِ سامری را محکم در دست داشت.
دریایی تاریک و وهمآلود پیشِ رویش پدیدار شد. قدم در آن گذاشت و به رؤیایی خاص رسید.
در رؤیا، نه تنها بخشی از مقبرهٔ سیاه و وارونه گم شده بود، بلکه به دو نیم نیز شکافته بود. ترکهای عمیق سطحش را پوشانده بود و پرهای زردِ کمرنگِ آغشته به روغن و نمادهای گوناگونِ مرگ همهجا پراکنده بود.
عدالت در هوا شناور شد و قوطیِ طلاییِ توی دستش را کج کرد.
با هدایتِ او، بخشی از آبِ چشمهٔ زنانِ سامری به بارانی تاریک بدل شد که نرمنرمک روی زمین بارید.
تمامِ آسیبها بیشتر التیام یافت و دو نیمهٔ مقبره رفتهرفته به هم نزدیک شد.
در میانِ این دگرگونی، عدالت قوطیِ طلایی را کنار گذاشت و به آبِ باقیماندهٔ چشمهٔ زنانِ سامری خیره شد. زیرِ لب با خود گفت: «دو دورِ دیگه باید کافی باشه.»
...
در طبقهٔ دومِ تالارِ رقصِ نسیم، اتاقخوابِ لومیان.
پس از چرتی کوتاه، کفِ دستِ راستش را بالا آورد و متوجه شد که جای زخمِ قرمزرنگ بسیار کمرنگ شده است. بیشتر به ردِّ ناشی از فشردگی میمانست.
لومیان آهِ آسودگی کشید. اینطوری زیاد جلبِ توجه نمیکنه.
نقشهٔ اولیهاش این بود که کفِ دستِ راستش را با باندِ سفید ببندد تا سرکرده و دیگران متوجهِ چیزِ مشکوکی نشوند.
اما حالا، لومیان لحظهای فکر کرد و باند را دورِ دستِ چپش پیچید که عادی به نظر میرسید.
پس از پایانِ این کار، مشتاقانه منتظرِ غرامتی ماند که خانمِ عدالت از آن حرف زده بود. در این فکر بود که کِی به دستش میرسد.
باور داشت بیش از چند روز طول نمیکشد.
ناگهان، لومیان سر برگرداند و به پنجرهٔ رو به کوچهٔ پشتی نگاه کرد.
بنگ! بنگ! بنگ!
کسی به شیشه ضربه میزد.