چپتر 359: خدای مرض
چپتر 359: خدای مرض
لومیان نگاهی انداخت و فرانکا را دید که با بلوزی بر تن، به شیشه میزند.
با پوزخندی پنجره را باز کرد و پرسید: «چرا از درِ اصلی نیومدی؟»
«مگه خودت همیشه از پنجره بالا نمیری؟» فرانکا با ظرافت به داخلِ اتاق پرید و ژنا هم به دنبالش آمد.
ژنا لحظهای نگاهش کرد و به کفِ دستِ چپِ لومیان اشاره کرد.
«زخمی شدی؟»
چرا باندپیچی شده؟
لومیان خندید.
«رفتم طبقهٔ چهارمِ دخمهها و به پستِ موجودی خوردم که شبیه روحِ پلید بود. درگیریِ سختی باهاش داشتم و آخرش چند تا خراش برداشتم.»
فرانکا گیجومنگ کفِ دستِ چپِ لومیان را وارسی کرد. «واقعاً؟ طبقهٔ چهارمِ دخمهها...»
لومیان با لبخند جواب داد: «میتونی باور کنی، میتونی هم نکنی.»
فرانکا مطلب را گرفت و بیخیالِ موضوع شد.
با این حال، ژنا زیرِ لب زمزمه کرد: «فکر کنم قاتیِ راست و دروغه...»
لومیان حرفِ ژنا را نادیده گرفت و پرسید: «برای شما هم اتفاقی افتاده؟»
فرانکا گفت: «دقیقاً.» در ادامه ماجرا را با جزئیات تعریف کرد و کلیدی برنجی بیرون آورد. با اشتیاق پیشنهاد داد: «موافقید غیببینی کنیم ببینیم این کلید کدوم در رو باز میکنه؟ کسی که ۵۰ هزار ورلدور جایزه گذاشته حتماً خرپوله!»
لومیان پوزخند زد.
«عجب روحیهٔ ماجراجویانهای داری.
«البته، مسئلهای به این تاریکی رو باید سپرد به پالایندهها تا بررسی کنن. گذشته از این، پای چند تا راهب از کلیسای خدای بخار و ماشین در میونه که به مغاک رفتن. که نمیخوای غارِ مخفیِ معدنِ سنگِ درهٔ عمیق رو تنهایی بگردی، هان؟»
فرانکا با خجالت اعتراف کرد: «راستش رو بخوای، وسوسه شدم. ایدهٔ طولانی کردنِ عمر با ماشینآلات و جون دادن به ماشینآلات برام جذابه. ولی عقلم جلوم رو میگیره.»
ژنا ساکت ماند؛ ظاهراً در راه با فرانکا در این باره حرف زده بود.
فرانکا پس از در میان گذاشتنِ خیالاتش، موافقت کرد ژنا راهی پیدا کند تا کلید را به دستِ پالایندهها برساند و ماجرا را گزارش دهد.
سپس رو به ژنا کرد و گفت: «من میخوام برم خیابانِ فوارهها. تو چطور؟»
ژنا از قبل برنامهاش را ریخته بود. به لومیان گفت: «مگه ازم نخواستی بفهمم صاحبِ کارخونه کجا زندگی میکنه؟ خب، تعقیبش کردم و کلی اطلاعات به دست آوردم. الان میتونیم خانوادههایی رو که منتظرِ غرامت هستن پیدا کنیم و بهشون خط بدیم تا حقِ قانونیشون رو بخوان.»
لومیان با لبخند جواب داد: «من ازت نخواستم این کار رو بکنی؛ خودت خواستی.»
فرانکا پیش از آنکه پیِ برنامهاش برای رفتن به خیابانِ فوارهها برود، جوابِ او را با تکانِ سر تأیید کرد.
...
در محلهٔ باغِ گیاهشناسی، در تقاطعِ خیابانِ پاستور و خیابانِ اولین.
ساختمانها آمیزهای درهموبرهم از اجزایی بودند که انگار هیچ ربطی به هم نداشتند؛ مثلِ بلوکهای خانهسازی که کودکی سربههوا روی هم سوار کرده باشد. فضا حسوحالی ناآرام داشت، شبیهِ جنگلی وحشی و ناپایدار.
ژنا به زنی که کنارِ خیابان چمباتمه زده بود و لباس میشست اشاره کرد و گفت: «اون مادام موگاناست. شوهرِ اون هم چند سال پیش تو اون حادثه کشته شد.»
مادام موگانا پیراهنی وصلهدار، کهنه و خاکستریوسفید به تن داشت و چینوچروکهای چهرهاش از بیش از پنجاه سال عمر حکایت میکرد.
لومیان که پس از روشن کردنِ بطریِ داستان، کمی بیشتر از اثراتِ معجون را هضم کرده بود، عجلهای نداشت. جواب داد: «خودت ردیفش کن.»
ژنا در سکوت به مادام موگانای لاغر و استخوانی با گونههای برجسته خیره ماند. پس از چند ثانیه گفت: «راستش رو بخوای، اصلاً ازش خوشم نمیاد.»
لومیان که کنجکاو شده بود پرسید: «چرا؟»
ژنا آهی کشید و توضیح داد: «خیلی بدذاته. از اون آدماییه که وقتی خودش تو سختیه، واسه همسایهاش هم بد میخواد. حتی وقتی سودی براش نداره هم دست به کارهای پستی میزنه.
«همونطور که میدونی، مادرم بازیگرِ تئاتر بود و یهکم سواد داشت. قبلاً معلمِ سرِخونهٔ یه خانوادهٔ متوسط بود. کارِ آبرومندانهای بود و حقوقِ خوبی داشت. ولی وقتی مادام موگانا فهمید، مادرم رو تعقیب کرد و اون خانواده رو پیدا کرد. به خدمتکارایی که واسه خرید بیرون اومده بودن گفت مادرم شبا تو خیابون کار میکنه، زنِ فاسدیه و تو تور کردنِ اربابهای مرد استاده. طولی نکشید که مادرم اخراج شد. مجبور شد به کارهایی مثلِ نظافتچی بودن، ظرف شستن یا حتی کار تو کارخونهٔ شیمیایی تن بده.
«مادام موگانا با اون بیسوادیاش، هیچ شانسی نداشت که جای مادرم رو بگیره، اما از کاری که کرده بود عجیب کیف میکرد.»
لومیان سر تکان داد. «حسادت واقعاً یکی از گناهانِ کبیرهٔ بشریته. چرا ازش انتقام نگرفتی؟»
ژنا با خندهای تلخ زمزمه کرد: «مالِ خیلی وقت پیشه. گذشته از این، تو همچین جایی دیر یا زود از این اتفاقها میافته. وقتی پدرم فوت کرد، برادرم پسرِ قوی و هیکلیای بود. وگرنه وضعِ خانوادهمون از این هم بدتر میشد. اگه یه زنِ بیوه با دخترش اسبابکشی کنه اینجا، فرداش یکی میاد درِ خونهش رو میکوبه، بهش فحش میده و ادعا میکنه شوهرش بهش چشم داشته. همسایه هم مثلاً از درِ دوستی درمیاد و اقوامِ مردش رو بهش معرفی میکنه.
«اگه دستِ رد به سینهشون میزدی، همون فامیل هر روز مینشست جلوی درِ خونهت و مشروب میخورد. پلیس هم که اصلاً به این چیزا اهمیت نمیداد، روی کمکِ هیچکس دیگهای هم نمیشد حساب کرد. یه روز که حسابی مست میکرد و شیر میشد، دیگه لازم نیست بگم چه اتفاقی میافتاد، نه؟
«گاهی هم پلیس دستگیرش میکرد، اما با دستگیر شدنِ یکی، دومی و سومی پیداشون میشد. حتی ممکن بود فامیلهاش رو هم کفری کنی. اونوقت هر شب شیشهت رو میشکستن، جلوی درِ خونهت کثافت میریختن و بچههای بزرگتر رو اجیر میکردن تا مزاحمِ دخترت بشن.»
«اما بدترین قسمتش این بود که هدفِ باند قرار بگیری.
«برای زنده موندن تو همچین جایی، یا باید چند تا مردِ بالغ تو خونه داشته باشی، یا باید سرسخت باشی و روشن کنی که حتی به قیمتِ جونت هم کوتاه نمیای. خوشبختانه وقتی اجارهمون تموم شد، مادرم به اون سرِ خیابون اسبابکشی کرد و محیط خیلی بهتر شد.»
ژنا چنان حرف میزد که گویی بارها شاهدِ چنین سختیهایی بوده است.
با اینکه لومیان سهمِ خودش را از سختیها چشیده بود، سختیهایی بدتر از مالِ ژنا، اما هرگز با چنین چیزی روبهرو نشده بود. درگیریها و کشمکشهای میانِ آوارگان حتی از این هم آشکارتر بود. مسئله یا کتک خوردن و تسلیم شدن بود، یا وادار کردنِ دیگران به تسلیم، یا پرسه زدن در حاشیهها مانندِ سگهای وحشی و لاشهخوری از تهماندهٔ دیگران. وقتی به کوردو رسید، خواهرش که یک فرابشر بود از او محافظت کرد و اجازه داد بدونِ نگرانی شیطنت کند. بقیهٔ روستاییان بیشتر در معرضِ قلدریِ خانوادهٔ کشیش بودند.
به ژنا که داشت گذشتهاش را بازگو میکرد نگاه کرد و متفکرانه پرسید: «مگه نگفتی همهٔ آدمای اینجا فقط دارن سعی میکنن زنده بمونن؟»
ژنا ناسزا گفت. استیصال در حرکاتش پیدا بود. با چانهاش به زنی که کمی آنطرفتر لباس میشست اشاره کرد و گفت: «لعنتی، این پستیشون رو توجیه نمیکنه. مثلاً همین مادام موگانا رو در نظر بگیر. روزی سه تا کارِ پارهوقت میکنه فقط برای اینکه به پسرش فرصت بده از اینجا فرار کنه. هه هه. شاید باورت نشه، ولی با اینکه از روی بدجنسی به مادرم تهمت میزنه، وقتایی که گشنهم و منتظرم مادرم بیاد خونه، بعضی وقتا یه تیکه نون میذاره تو دستم.»
لومیان نگاهی به مادام موگانا انداخت.
«آدمایی مثلِ اون راحت تحریک میشن.»
ژنا با سر تأیید کرد و گفت: «دقیقاً.» و به آن سمت رفت.
رفتارِ ژنا ناگهان تغییر کرد و بر سرِ زنی که لباس میشست فریاد زد: «مادام موگانا، خبر داشتی؟ اون آلفونسِ لعنتی بهمون خیانت کرد!
«اون تیکه گُه همیشه بهمون میگه یکم دیگه صبر کنیم. ادعا میکنه چون دادگاه حکم رو داده، ادموندِ بزرگ حتماً بهمون غرامت میده. اما اون خوکِ حقهباز قصد داره فرار کنه و اصلاً خیال نداره حتی یه کوپه هم بهمون بده!
«اون آلفونسِ خوک حتماً یواشکی سهمِ خودش رو زده به جیب که همچین حرفی میزنه!»
مادام موگانا ایستاد. قطراتِ آب از انگشتانِ زبرش میچکید.
چهرهاش با ترکیبی از خشم و نگرانی در هم رفت و پرسید: «راست میگی؟ میرم سراغِ اون خوک!»
چهرهٔ ژنا نیز از روی کینه در هم رفت.
«الان نمیتونیم وقتمون رو تلفِ اون کنیم. ادموندِ بزرگ داره فرار میکنه!
«بیا عجله کنیم و جلوش رو بگیریم. من میدونم خانوادهشون کجا زندگی میکنن!»
لومیان در فاصلهٔ پنج شش متری ایستاده بود و گوش میداد که چطور ژنا محلیهایی را که منتظرِ غرامت بودند تحریک میکند. او با بیقیدی نگاهی به اطراف انداخت و دریافت که این مکان شبیه به خیابانِ هرجومرج است. دستفروشان، کودکان، زنان و چند مرد با هم درآمیخته بودند و بیشترِ جاده را شلوغ کرده بودند. گهگاه کالسکههای معمولی که از آنجا میگذشتند، پس از نگاهی گذرا مسیرشان را تغییر میدادند.
در میانِ این صحنهٔ پرهیاهو، یک نفر بهطرزِ چشمگیری متمایز بود.
او که پیراهنِ کتانِ کهنه و شلوارِ تیرهای به تن داشت، صورتش نسبتاً تمیز و موهایش مرتب شانه شده بود. تضادِ شدیدی با دستفروشان و ساکنانِ اطراف داشت.
در آن لحظه، مرد مشغولِ گفتگو با چند زن بود که نانهای چاودارِ بلندی در دست داشتند.
او دستهای اسکناس را که نه خیلی ضخیم بود و نه خیلی نازک، نشان داد و آنها را با دقت یکییکی شمرد.
«۱۹۵، ۲۰۰... ببینید ۲۰۰ ورلدوره؟
«اگه بهم اعتماد ندارید، میتونید خودتون بشمرید.»
کوچکترین اسکناس ۵ ورلدوری بود.
زنان احتمالاً پیش از این هرگز اینقدر پولِ نقد در دست نگرفته بودند. با دستانی لرزان شمردند و تأیید کردند که واقعاً ۲۰۰ ورلدور است.
مرد اسکناسها را پس گرفت و دوباره شمرد.
«۱۹۵، ۲۰۰، ۲۰۵... میبینید، تا وقتی با خلوصِ نیت نامِ خدا رو به زبون بیارید، با هر بار شمردن یه اسکناسِ اضافه گیرتون میاد!»
تردستیهای چشمگیریه... یه کلاهبردار؟
لومیان هرگاه با کلاهبرداران روبهرو میشد، بیاختیار به یادِ مونت و تالارِ رقصِ بیهمتا میافتاد. خشم و خصومت در وجودش زبانه میکشید.
زنان دوباره پول را شمردند و دریافتند که واقعاً ۴۱ اسکناس وجود دارد. یک اسکناسِ اضافه در میان بود—۵ ورلدورِ اضافه!
مردِ میانسال با دیدنِ این صحنه با وقار گفت: «سرورِ من فرمانروای همهٔ بیماریهاست. اگه به اون ایمان بیارید، دیگه هرگز مریض نمیشید. حتی اگه مریض بشید، خیلی زود خوب میشید.
«بیماری مجازاتِ خدای مرضه. اگه به خدای مرض ایمان داشته باشید و با ارادت اون رو بپرستید، ازتون میگذره...»
لومیان با شنیدنِ این حرفها چشمانش را باریک کرد و نزدیک شد.
هفتتیرش را بیرون کشید، با مهارت چرخاندش و سپس آن را به سرِ مردِ میانسال کوبید.
بنگ!
مردِ میانسال غریزی چمباتمه زد و سرش را گرفت. حتی نمیتوانست فریاد بکشد.
از میانِ انگشتانش خونِ سرخِ روشنی به جریان افتاد.
در میانِ نگاههای بهتزده و ترسانِ جمعیتِ اطراف، لومیان چمباتمه زد و لولهٔ تفنگش را تکان داد. به مردِ میانسال لبخند زد و گفت: «بیا، بذار ببینیم خدای مرض چطور شفات میده.»
مردِ میانسال با شوک، ترس و خشم فریاد زد: «خدای مرض، فسسس، خدای مرض مجازاتت میکنه!»
لومیان اسکناسهایی را که افتاده بود برداشت و به او پس داد.
«اگه امروز نتونی ۱۰۰۰۰۰ ورلدورِ اضافه بشمری، خوابِ رفتن رو هم نبین.»
با این حرف، هفتتیرش را بالا برد و به کنارِ صورتِ مرد کوبید. خون به هر سو پاشید. صورتش تو رفت و دندانهایش به بیرون پرت شد.