چپتر 36: دیدارِ دوباره
چپتر 36: دیدارِ دوباره
لومیان به این نتیجه رسید که اگر حدسش درست باشد، فقط کوردو و مناطقِ اطرافش تحتتأثیرِ بازگشتِ زمان قرار گرفتهاند و جاهای دیگر مصون ماندهاند.
افکارِ لومیان بهسرعت میچرخید؛ با خود فکر کرد آیا ترکِ این مکان به او اجازه میدهد به زندگیِ عادیاش برگردد. رو به اورور کرد و خودش را به گناهکاری زد.
«خب، اِ، این تلگراف کارِ منه.»
اورور که هم عصبانی بود و هم خندهاش گرفته بود، اما بیشتر از همه گیج شده بود، پرسید: «تو؟»
!!
با خود فکر کرد نکند برادرش او را دست انداخته باشد.
این درست مثلِ آن بود که شکارچیِ کهنهکاری باشی، اما عقابی به چشمت نوک بزند!
لومیان «صادقانه» توضیح داد: «قضیه از این قراره. مگه من همیشه نمیخواستم برم تریر رو ببینم؟ برای همین، دو روز پیش یواشکی رفتم تلگرافخانه و یه تلگراف برای هفتهنامهٔ نوول فرستادم. به سبکِ خودت نوشتم و پرسیدم نزدیکترین سالُنِ نویسندگان کِی برگزار میشه. همونطور که انتظار میرفت، اونا هم گرم و صمیمی یه دعوتنامه فرستادن.»
چهرهٔ اورور چنان روشن شد که گویی سرانجام معما حل شده است. گفت: «پس قضیه اینه...»
ثانیهای بعد، تکهچوبی را از کنارش برداشت و دندانهایش را به هم سایید.
«پس بچه بزرگ شده!»
لومیان با شتاب اضافه کرد: «اورور، نه، خواهرِ بزرگتر، به بهونههام گوش بده. نه، به توضیحاتم گوش بده.»
نترسیده بود و حتی عمداً شوخی میکرد.
اورور در حالی که چوب را محکم گرفته بود، گفت: «بسیار خوب، بگو. من همیشه کاری کردم که بقیه هر مجازاتی رو با رضایتِ کامل بپذیرن. چطور میتونم کسی رو بدونِ شنیدنِ دفاعیاتش محکوم کنم؟ حتی اگه قرار باشه بمیری، کاری میکنم که بدونی برای چی داری میمیری!»
لومیان بیدرنگ گفت: «توی اینتیس، تریر بیشترین و بهترین دانشگاهها رو داره. منم قراره بهزودی توی آزمونِ ورودیِ دانشگاه شرکت کنم و میخوام برم ببینمشون تا تصمیم بگیرم برای کدوم سه تا درخواست بدم.»
اورور سر تکان داد و اشاره کرد که لومیان ادامه دهد.
لومیان خالصانه خواهرش را ستود.
«میدونم تا وقتی این درخواستِ منطقی رو مطرح کنم، حتماً منو میبری تریر. با این حال، مجبوری از جیبِ خودت خرج کنی. اگه هفتهنامهٔ نوول دعوتنامه بفرسته، نهتنها پولِ بلیتِ قطارِ بخار و هزینهٔ اقامت تو هتل رو میدن، بلکه هزینههای مختلفِ تفریح تو تریر رو هم حساب میکنن.
«میدونم نیازی به پول نداری، ولی تمامِ نوشتههات حاصلِ زحمتِ زیاده، کلمهبهکلمه. نمیذارم راهی برای پساندازِ پول هدر بره.»
چهرهٔ اورور آرام شد.
«دستکم به فکرمی. ولی به این فکر کردی که من دلم نمیخواد تو سالُنِ نویسندگان شرکت کنم؟ از معاشرت با اینهمه آدمِ غریبه متنفرم.»
لومیان لبخند زد.
«اورور، اِ، خواهرِ بزرگتر، به این فکر کردی که هفتهنامهٔ نوول اینقدر گرم دعوتت کرده نه برای اینکه تو سالُن شرکت کنی، بلکه برای اینکه باهات رابطهٔ خوبی بسازه؟ تو یه نویسندهٔ مشهور و پرفروشی. سالُن مهم نیست؛ مهم تویی. اگه حاضر بشی دعوتِ سفر به تریر رو بپذیری، میتونی بهانهای برای رد کردنِ سالُن پیدا کنی. آدمای هفتهنامهٔ نوول از اینکه بخشِ اولِ دعوت رو قبول کردی خوشحال میشن.»
اورور لومیان را ورانداز کرد.
«داری تو شناختنِ آدما بهتر میشی.»
نفسش را بیرون داد و گفت: «بسیار خوب، به چند تا کار میرسم و چمدونامون رو میبندم. دو روزِ دیگه راهیِ تریر میشیم. قبل از رفتن یه تلگراف به هفتهنامهٔ نوول بفرست و ازشون بخواه بیان ایستگاهِ قطارِ تریر دنبالمون.»
لومیان که نمیتوانست خوشحالیاش را پنهان کند، گفت: «باشه!»
با اینکه گمان میکرد محال است او و اورور بههمینسادگی از کوردو خارج شوند و منبعِ اصلیِ بازگشتِ زمان را پیدا کنند، اما باید تلاشش را میکرد. نمیتوانست خودش را در یک مکان حبس کند.
با چنین افکاری تلاش کرده بود اورور را متقاعد کند.
لومیان قصد نداشت دربارهٔ بازگشتِ زمان چیزی به اورور بگوید، زیرا او خاطراتِ مربوط به آن را از دست داده بود. لومیان میدانست بعید است اورور چنین گمانهزنیِ توهمآمیزی را باور کند، مگر اینکه لومیان مدام پیشگوییهایی میکرد که در نهایت به اثبات میرسیدند. با این حال، همچنان وانمود میکرد از بازگشتِ زمان بیخبر است. فعلاً قصد نداشت پیشگویی کند تا ببیند آیا میتواند سرنخی کشف کند یا نه.
لومیان با بهانه کردنِ مطالعه، به طبقهٔ دوم برگشت و واردِ اتاقِ کار شد.
نشست و با بیخیالی کتابی را باز کرد تا ببیند آیا آن را درست در دست گرفته است یا نه.
سپس در افکارِ خود غرق شد، به این امید که از طریقِ جزئیاتِ مختلفی که دیشب و امروز کشف کرده بود، درکِ بهتری از وضعیتِ کنونی به دست آورد.
همانطور که نگاهش در فضای خالی میچرخید، چشمش به کتاب آبی روی میز افتاد.
دلش ریخت و افکارش را پس راند. دست دراز کرد، کتاب آبی را برداشت و بهسرعت ورق زد.
صفحاتی که چند کلمهشان کنده شده بود و سوراخهایی داشتند، در برابرِ چشمانش پدیدار شدند.
لومیان بیصدا با خود گفت: اون نامه...
پاسخِ «دیرهنگامِ» هفتهنامهٔ نوول را با نامهٔ درخواستِ کمکی که لیا، رایان و بقیه دریافت کرده بودند کنارِ هم گذاشت و به حدسِ تازهای رسید.
شاید اون نامه رو واقعاً خودم نوشته باشم. قاتل منم!
شاید بازگشتِ زمان بیشتر از یه بار اتفاق افتاده باشه. طبقِ تعریفی که تو رمانِ اورور اومده، به این میگن چرخهٔ زمان.
توی یه چرخهٔ قبلی، من از طریقِ یه سری کارای اکتشافی متوجهِ یه ناهنجاریِ خاص شدم و تصمیم گرفتم بدونِ درگیر کردنِ اورور، با فرستادنِ یه نامهٔ بینامونشون از دنیای بیرون کمک بخوام. تا وقتی مقامات متوجهِ جدیتِ مشکل بشن و رایان و بقیه رو برای رسیدگی بهش بفرستن، کوردو واردِ یه چرخهٔ جدید شده بود. منم مثلِ الانِ اورور، تمامِ خاطراتِ مربوط به اون رو از دست دادم و به حالتِ «اولیه»ام برگشتم...
حالا این سؤال پیش میاد. چرا هنوز کلماتی از این کتاب آبی کمه؟
منطقاً باید به حالتِ «اولیهش» برمیگشت، درست مثل غذایی که تو چرخهٔ قبلی خوردم.
دو احتمال هست.
اول اینکه، اگه قبل از شروعِ چرخهٔ زمان یه چیزِ غیرعادی کشف کنم و درخواستِ کمک کنم، اونوقت خاطراتِ مربوط بهش نباید پاک بشن. ممکنه دلیلِ دیگهای باعث شده باشه یه بخش از خاطراتم رو از دست بدم؟ داره هی پیچیدهتر میشه...
دوم اینکه، تو اون چرخهٔ خاص راهی پیدا کرده بودم که نذارم یه چیزی تحتتأثیرِ چرخه قرار بگیره. اون چیز چی میتونه باشه؟ اگه همچین راهی هست، چرا یه تیکه کاغذ پیدا نمیکنم و چیزایی رو که فهمیدم روش نمینویسم؟
لومیان حس کرد لایهای از مه را کنار زده و وضعیتِ کلی را بازسازی کرده است، اما در نهایت در سردرگمیِ بیشتری فرو رفت.
باور داشت که تا الان چرخههای زمانیِ زیادی را تجربه کرده است. با این حال، در چرخههای قبلی، خاطرات و وضعیتِ جسمانیاش با شروع از نقطهٔ آغاز به حالتِ اولیه برمیگشت، برای همین اصلاً متوجهِ آن نشده بود.
دلیلِ اینکه این بار توانسته بود خاطراتش و ویژگیِ فرابشریِ شکارچی را حفظ کند، این بود که بانوی مرموز را دیده و کارتِ چوب را گرفته بود. به ویرانههای رؤیا رفته و ویژگیِ خاصِ درونش را بیدار کرده بود.
از آنجا که ویژگیِ خاصِ ناشی از آن دو نماد به لومیان اجازه میداد حالتِ فرابشریاش در رؤیا را به واقعیت «بیاورد»، کاملاً ممکن بود که وضعیتِ جسمانیِ کاملِ او را در نقطهٔ آغازِ چرخه «ذخیره» کنند.
بنابراین، حتی پس از اینکه وضعیتِ هیولای تفنگدار به حالتِ اولیه برگشت، باز هم نتوانست ویژگیِ فرابشریِ شکارچی را پس بگیرد... لومیان به پشتیِ صندلی تکیه داد و همانطور که نفسش را آهسته بیرون میداد، به سقف چشم دوخت.
سپس پوزخندی تلخ و خودتحقیرانه زد.
تازه فرابشر شدم، ولی باید با همچین چیزای غیرعادیای روبهرو بشم. حتی وقتِ پیشرفت هم پیدا نمیکنم...
آه، نمیتونم تأیید کنم که اون درخواستِ کمک کارِ من بوده. ممکنه کارِ اورور باشه، بانو پوالیس هم مظنونه. اونا بهعنوانِ فرابشر ممکنه تو یه چرخهٔ خاص متوجهِ چیزِ مشکوکی شده باشن و سعی کرده باشن خودشون رو نجات بدن. با دانشِ علومِ غریبهای که دارن، پیدا کردنِ راهی برای حفظِ بعضی ردپاها براشون خیلی آسونتر از منه. با این حال، چرخهٔ زمان واقعاً بهترین حدس برای وضعیتِ فعلیه.
همانطور که فکر میکرد، راهی برای تأییدِ منبعِ نامه به ذهنش رسید.
...
راهِ حل ساده بود. باید به ویرانههای رؤیا میرفت و همان کتاب آبیِ خانه را ورق میزد.
اگر آن کتاب آبی هم کلماتِ گمشدهای داشت، یعنی خودِ لومیان نامهٔ کمک را نوشته بود. خانهٔ درونِ آن رؤیای خاص، با فرافکنیِ ناخودآگاهِ او روی ویرانههای درهمآمیخته شکل گرفته بود. هر چیزی که در ناخودآگاهش میدانست، آنجا ظاهر میشد.
اگر نه، پس به احتمالِ زیاد کارِ اورور یا بانو پوالیس بود. ناخودآگاهِ لومیان از این موضوع خبر نداشت و مسئولیتی در قبالش نمیپذیرفت.
لومیان برای «جبرانِ خوابش» عجلهای نداشت. وقتی دید وقتش رسیده، پنهانی از خانه بیرون رفت و یکراست راهیِ میخانهٔ کهنه شد.
در گوشهای از میخانهٔ کهنه، چهرهای آشنا را دید.
همان بانویی بود که کارتِ چوب و فرمولِ معجون را به او داده بود.
پیراهنِ نارنجیِ بلند و پلیسهداری با یقهٔ چیندار و کلاهِ حاشیهدارِ روشنی به تن داشت.
لومیان آهِ آسودگی کشید؛ مثل غریقی بود که بالاخره به حلقهٔ نجات رسیده باشد.
با شتاب به سمتش رفت و متوجه شد روی میزِ جلوی بانو خبری از صبحانه نیست، بلکه سه دسته کارتِ تاروت قرار دارد.
لومیان پرسید: «میخواید یه کارت بکشم؟»
زن بدون اینکه سر بلند کند، سه دسته کارتِ تاروت را بر زد و گفت: «قبلاً کشیدی.»
...
لومیان حس کرد اشک در چشمانش حلقه زده است.
همونطور که انتظار میرفت، اون تحتتأثیرِ چرخهٔ زمان قرار نگرفته بود!
لومیان بیمقدمه نشست و مستقیم پرسید: «من و همینطور کلِ دهکدهٔ کوردو، تو یه چرخهٔ زمان افتادیم؟»
بانو سر بلند کرد و با لبخند جواب داد: «بله، تو یکی از ساکنانِ حلقهای.»
لومیان اصطلاحِ «ساکنانِ حلقه» را با خودش تکرار کرد و گیج پرسید: «منظورتون چیه؟ آدمایی که تو چرخهٔ زمان گیر افتادن؟»
بانو لبخند زد و گفت: «دو تا توضیح داره. اولی به آدمایی اشاره میکنه که بعدِ نیایش به یه وجودِ خاص، قدرتِ ویژهای معادلِ ردهٔ ۴ به دست آوردن. دومی هم به وضعیتِ فعلیِ تو اشاره داره.»
لومیان از توضیحِ اول دربارهٔ ساکنانِ حلقه خیلی جا خورد و گفت: «میشه با نیایش به یه وجودِ پنهان قدرت گرفت؟»
مگه اینطور نبود که هر ۲۲ مسیرِ فرابشری برای ارتقا به خوردنِ معجون نیاز داشتن؟
بانو آهسته سر تکان داد و گفت: «در تئوری، خورشیدِ فروزانِ ابدی هم میتونه بدونِ نیاز به معجون، موهبتِ قدرتهای فرابشری رو ببخشه. ولی این کار براش باره. فقط میشه بهعنوانِ یه اقدامِ موقت ازش استفاده کرد. هرچی آدمای بیشتری به برکت نیاز داشته باشن، بارِ روی دوشش سنگینتر میشه. حتی ممکنه روی وضعیتش هم تأثیر بذاره.
«کسایی هم که این موهبت رو میگیرن، با معایبی روبهرو میشن. اونا آرومآروم به خورشیدِ فروزانِ ابدی نزدیکتر میشن، چه تو جسم، چه ذهن یا روح.
«علاوه بر این، چون این هدیهای از طرفِ یه وجودِ برتره، هر وقت بخواد میتونه پسش بگیره؛ مگه اینکه قدرتِ بیهمتای مسیرهای خاصی رو داشته باشی و تا وقتی هنوز هدیه رو داری، مخفیانه سطحِ خاصی از دزدی رو کامل کنی.»