چپتر 362: دروغ
چپتر 362: دروغ
لومیان پیش از لمس کردنِ نقابِ نقرهای کمی تردید کرد. با احتیاط نامه را باز کرد و مشغولِ خواندنِ دستخطِ زیبایی شد که با خطِ خانمِ شعبدهباز کاملاً تفاوت داشت.
این همان پاداشِ موعود است.
دروغ:
به شما اجازه میدهد ظاهرتان را واقعاً دگرگون کنید، فرمِ بدنتان را تا حدِ مشخصی تغییر دهید و قدتان را عوض کنید.
همزمان، تواناییِ کنترلِ شعله و انتقالِ آسیب را مانندِ یک شعبدهباز به شما میبخشد. همچنین حسِ خطرتان را تقویت میکند و تعادل و چالاکیتان را بهبود میدهد.
میتواند ظاهرش را به دلخواه تغییر دهد. میتواند به هر چیزی که بخواهید تبدیل شود.
اما وقتی آن را میپوشید، احساساتتان تشدید میشود. باید یاد بگیرید خودتان را مهار کنید، وگرنه مشکلاتِ بزرگی پیش خواهد آمد.
همچنین، به یاد داشته باشید:
خودتان را در دروغ گم نکنید.
واقعاً میشه بدونِ هیچ اثرِ منفیای جابهجاش کرد؟ واکنشِ اولیهٔ لومیان پس از خواندنِ نامه، خوشحالی از این نبود که اثرهای دروغ با نیازهایش جور درمیآید، بلکه از این جا خورده بود که اثرهای منفیِ این شیءِ رازآلود بسیار ضعیفتر از چیزی بود که تصور میکرد.
فقط وقتی پوشیده میشد احساسات را تشدید میکرد!
به بیانِ دیگر، لومیان میتوانست آن را در کیف، کیفِ پول یا هر محفظهٔ دیگری بگذارد و همیشه همراهش داشته باشد، بیآنکه با هیچ عارضهٔ جانبیای روبهرو شود.
در مقایسه با دروغ، نزاکت باید در مشروب غوطهور میماند، که برداشتن و نگهداریاش را حسابی دردسرساز میکرد. فلوگ هم حتی وقتی فقط حمل میشد، تأثیرش را میگذاشت.
لومیان آهی کشید و بیاختیار در دل به خودش طعنه زد.
چرا همیشه باید یه چیزی باشه که گند میزنه به احساساتم؟
با این ترکیب، حتی یه راهبِ صدقهگیر هم درجا منفجر میشه...
این ترکیبِ تباهیِ تاریکِ ناشی از موجوداتِ پیمانبسته، نوساناتِ هوسِ برآمده از فلوگ، و «هدیه»ای که امپراتور خون آلیستا تودور به او بخشیده بود، قطعاً احساساتش را ویران میکرد. وقتی دروغ هم به این معجون اضافه میشد، معادله چیزی شبیه به ۴ < ۱+۱+۱+۱ میشد.
لومیان که تازه درمانِ روانپزشکی برای زخمهای گذشته و خاطراتِ دردناکش را تمام کرده و به حالتِ عادی برگشته بود، فهمید اگر میخواهد به ورطهٔ جنون نیفتد و مهارش را از دست ندهد، نباید بگذارد دستکشهای بوکسِ فلوگ و دروغ همزمان اثر کنند.
دروغ برای گردهماییهای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفریه. برای معاشرته؛ اونجا نیازی به فلوگ ندارم. وقتایی هم که از دروغ استفاده نمیکنم، چهرهٔ نیس رو دارم که جاش رو پر کنه. لومیان این را در ذهن گذراند، لحظهای اندیشید و سپس کیفِ حاویِ دستکشهای بوکسِ فلوگ را روی تخت انداخت.
پس از این تصمیم، دست دراز کرد، نقابِ نقرهایِ دروغ را برداشت و روی صورتش گذاشت.
نقاب شروع به ذوب شدن کرد. مادهٔ نقرهایاش مانندِ جیوه در پوستِ لومیان رسوخ کرد و سرش را کاملاً پوشاند.
در یک چشمبههمزدن، همهچیز شروع به تغییر و دگرگونی کرد. خطوط و اجزای چهرهٔ لومیان بهسرعت تنظیم شد.
طولی نکشید که مایعِ نقرهای ظاهراً جذب یا تبخیر شد و پوستِ لومیان به حالتِ عادی برگشت، هرچند اکنون از قبل هم سفیدتر شده بود.
سپس، بدنش دستخوشِ تغییری ناگهانی شد و پیراهنِ سفیدش روی سینهٔ برجستهاش کشیده شد.
لومیان سر به زیر انداخت و چند ثانیه با دقت ظاهرش را وارسی کرد، سپس زیرلب با خودش گفت: برای کوتاهتر یا بلندتر شدن یه محدودیتِ دهسانتی هست...
قبلاً قدم ۱.۷۶ متر بود، فقط هشت سانت بلندتر از اورور، اما الان ۱.۸۱ مترم. آره، سه سانت اختلاف نباید برای آدمای عادی قابلتشخیص باشه. گذشته از این، کاملاً طبیعیه که هم مردا و هم زنا از کفشای مخصوص برای بلندتر نشون دادنِ خودشون استفاده کنن...
حتی میتونم صداها رو هم تقلید کنم. اینا همه بخشی از دگرگونیِ واقعیِ ظاهرِ آدمه...
لومیان با شلواری گشاد و پیراهنی چسبان، اتاقِ ۲۰۷ را ترک کرد و واردِ دستشویی شد. نگاهش را به آینه دوخت.
زنی زیبا از درونِ آینه به او خیره شده بود. موهای بلوندِ بلند و پرپشت، چشمانِ آبیِ روشن، بینیِ کشیده و ظریف، و لبانی سرخ به درخشندگیِ آفتابِ بامدادی داشت.
جزئیاتِ اجزای چهره و خطوطِ صورتش دهها ثانیهٔ دیگر به تغییراتِ نامحسوسِ خود ادامه دادند تا اینکه سرانجام در فرمِ نهاییشان ثابت شدند.
لومیان به زنِ درونِ آینه خیره ماند. چشمانش رفتهرفته نرمتر شد و گوشههای لبش به بالا متمایل گشت.
پس از چند ثانیه، خندهای کوتاه کرد و گفت: «خیلی وقته ندیدمت، اورور.»
...
فرانکا که از خیابانِ فوارهها برمیگشت، با ظرافت درِ آپارتمانِ ۶۰۱ را باز کرد.
چیزی که هنگامِ ورود دید، او را ماتومبهوت کرد؛ چهرهای دقیقاً شبیهِ چهرهٔ خودش.
این شخص موهای دماسبیِ کتانرنگ، چشمانِ روشن و خندان به رنگِ دریاچه، ابروهای قهوهای که تا شقیقههایش میرسید، و لبانِ سرخ و باریکی داشت...
تنشِ فرانکا کاملاً محسوس بود. بیاختیار به زبان آورد: «تو کی هستی؟ چرا خودت رو جای من جا زدی؟»
بدلِ او نیز به سمتش اشاره کرد و گفت: «تو کی هستی؟ چرا خودت رو جای من جا زدی؟»
فرانکا از روی استیصال خندید و پنهانی تارِ عنکبوتی را که رها کرده بود، دورِ شیاد پیچید.
در یک چشمبههمزدن، شعلههای سرخرنگ فوران کردند و تارهای نامرئیِ اطرافشان را به آتش کشیدند.
فرانکا فوراً حقیقت را فهمید. به فرانکای قلابی اشاره کرد و گفت: «ای ماکاکِ ششگوش، چطور جرئت میکنی خودت رو جای من جا بزنی!»
چهرهٔ فرانکای قلابی در هم پیچید و دوباره به لومیان تبدیل شد.
بدنش بلندتر شد.
لومیان پس از برداشتنِ گوشوارهٔ دروغ، با کنجکاوی پرسید: «ماکاکِ ششگوش چیه؟»
فرانکا لحظهای تردید کرد. با خود کلنجار رفت که آن را مخفی نگه دارد یا نه، اما بعد فهمید لومیان از قبل هرچه را باید بداند، میداند. نیازی به پنهانکردنِ چنین جزئیاتِ پیشپاافتادهای نبود.
جواب داد: «توی زادگاهِ من و خواهرت، اسطورهها و افسانههای زیادی هست. ماکاکِ ششگوش یکیشونه. میتونه تمامِ رازها رو بشنوه و دقیقاً شبیهِ تو بشه.»
فرانکا بیآنکه منتظرِ جوابِ لومیان بماند، با هیجان پرسید: «یه شیءِ رازآلود گیر آوردی که میتونه ظاهر و هیکلت رو تغییر بده؟»
لومیان دستِ چپش را که در چند باندِ سفید پیچیده شده بود، بالا آورد و جواب داد: «نمیبینی زخمیام؟ مأموریتِ خانم عدالت رو قبول کردم و کمکش کردم یه چیزی رو از طبقهٔ چهارمِ دخمهها بیاره. اینم دستمزدشه: دروغ.»
لومیان همانطور که حرف میزد، با دستِ راستش تلنگری به شیءِ رازآلودِ گوشوارهمانند زد.
«که اینطور؟» فرانکا حدس میزد که رفتنِ لومیان به دخمهها احتمالاً کارِ انجمنِ تاروت بوده، برای همین جلوی ژنا بیشتر پرسوجو نکرده بود.
با کنجکاوی پرسید: «اون چیز چی بود؟»
لومیان لحظهای فکر کرد و متوجه شد نه خانم شعبدهباز، نه خانم عدالت و نه مادام هلا هیچکدام از او نخواستهاند آن را مخفی نگه دارد. از این رو جواب داد: «آبِ چشمهٔ زنانِ سامری.»
«واقعاً چشمهٔ زنانِ سامری وجود داره؟» فرانکا حیرت کرده بود.
او مجلههای علومِ غریبهٔ تریر را خوانده و شایعاتی دربارهٔ چشمهٔ زنانِ سامری شنیده بود. حتی به دخمهها رفته بود تا چشمهای را که مدیران نامگذاری کرده بودند پیدا کند، اما هیچچیزِ جادویی و رازآلودی نیافته بود.
لومیان پس از کمی فکر تأیید کرد: «آره. تو اعماقِ دخمههاست و یه ربطی به تریرِ دورانِ چهارم داره.»
چشمانِ فرانکا برقی زد و پرسید: «جادوییه؟»
لومیان نگاهی به او انداخت.
«جادوییه، ولی فقط برای فرابشرانِ مسیرهای مردهبَر، جنگاور و بیخواب. اگه میخوای امتحانش کنی، فقط یه نتیجه داره. فراموش میکنی کی بودی و اون خونهای که همهش ازش حرف میزنی کجاست. از اون به بعد، تبدیل به یه دیوبانوی واقعیِ تریری میشی.»
فرانکا لرزید و ناخودآگاه سر تکان داد.
«این چه فرقی با مردن داره؟»
دیگر دربارهٔ چشمهٔ زنانِ سامری سؤالی نپرسید و با هیجان گفت: «میتونی شبیهِ مشنگ بشی؟ بذار یه نگاهی بندازم.»
لومیان چند ثانیه به فرانکا خیره ماند و سرانجام دوباره گوشوارهٔ نقرهایسفید را به گوش انداخت.
طولی نکشید که اورور، ملبس به پیراهنی سفید، جلیقهای سیاه و شلواری ساده، پیشِ روی فرانکا ظاهر شد.
فرانکا با صدای بلند گفت: «واو! حتی از چیزی که تصور میکردم هم خوشگلتره!»
لومیان با صدای اورور پرسید: «نکتهش همینه؟»
فرانکا لبخندِ خجالتزدهای زد.
«نمیدونم چقدر به مشنگِ واقعی نزدیکه، ولی ما تو گردهماییها تغییرقیافه میدیم. همین کافیه.»
لومیان به شکلِ اصلیاش بازگشت. همانطور که گوشوارهٔ دروغ را درمیآورد، گفت:
«من از قبل یه نامه برای مادام هلا نوشتم. گفت گردهماییِ بعدی رو بهم خبر میده و منو میبره اونجا.»
فرانکا با ناامیدی نگاهش را دزدید.
«پس دیگه نیازی نیست نگران باشم. آره، بذار دربارهٔ روشهای مختلفِ گردهمایی و ویژگیهای اعضای جمعیتِ پژوهشی برات بگم...»
کلاسِ تقویتیِ فرانکا تا ظهر ادامه یافت.
وقتی دید لومیان آمادهٔ رفتن میشود، لحظهای تردید کرد و گفت: «اِممم، میتونی... میتونی دوباره شبیهِ من بشی؟»
لومیان که گیج شده بود اما نمیخواست رد کند، اخم کرد.
کمی بعد، با داشتنِ الگو، دقیقاً به فرانکای دیگری تبدیل شد.
فرانکا به چهرهٔ خودش خیره شد، گویی مسحور شده بود.
ناگهان دستِ راستش را دراز کرد و گونهٔ لومیان را لمس کرد.
لومیان یک قدم به عقب برداشت: «هی!»
فرانکا به خودش آمد و لبخندِ خجالتزدهای زد.
«حسِ یه آدمِ واقعی با آینه واقعاً فرق داره. با این حال، حس میکنم هنوز یه چیزی کم داری، ولی نمیدونم چی.»
لومیان لحظهای فکر کرد و با لبخند پرسید: «جذابیتِ زنانه کم دارم؟»
فرانکا نفسش را بیرون داد و رفتنِ لومیان را به سمتِ در تماشا کرد: «شاید.»
درست وقتی لومیان در را باز کرد، صدای فریادِ دیوبانوی لذت را از پشتِ سر شنید: «لعنتی، داشتی تو دلت بهم فحش میدادی؟ کدوم جذابیتِ زنانه!»
...
در تالارِ رقصِ نسیم، همین که لومیان نشست، سارکوتا با یک اعلانِ تحتِ تعقیب به او نزدیک شد و گفت:
«اون سگهای سیاه تو این دو روز با این عکس همهجا پرسوجو میکردن.»
لومیان نگاهی به آن انداخت و متوجه شد اعلانِ تحتِ تعقیبِ خودش است.
با بیخیالی لبخند زد. «اشکالی نداره. بذار بگردن.»
سارکوتا چیزِ دیگری نگفت و به لومیان اطلاع داد: «سرکرده میخواد امروز یه سر بری خیابانِ فوارهها.»
باز چی شده؟ لومیان با خود فکر کرد و سر تکان داد.
نزدیکِ غروب بود که به پلاکِ ۱۱ خیابانِ فوارهها در محلهٔ کلیسای جامعِ یادبود رسید.
چمنزار انگار ویران شده بود و تالاری که پر از سلاح و زره بود، آسیبِ شدیدی دیده بود.
لومیان با دیدنِ گاردنر مارتن سردرگمیاش را پنهان نکرد:
«اتفاقی افتاده؟»
گاردنر مارتن در حالی که چهرهاش میدرخشید، لبخند زد و گفت: «بعد از ماجرای گرگینه، یه حملهٔ غافلگیرانه کردن و عقب رونده شدن. تلفات دادن.»
مکتبِ گلِ سرخ بالاخره تو تلهٔ سرکرده افتاد؟ لومیان که دید گاردنر مارتن نمیخواهد بیشتر توضیح دهد، پرسید: «سرکرده، برای چی منو احضار کردید؟»
گاردنر مارتن دعوتنامهای نفیس بیرون آورد.
«کنت پوفر ازت دعوت کرده آخرِ این هفته برای یه سالُن به قصرِ قویِ سرخ بری.»
قصرِ قویِ سرخ؟ لومیان کمی اخم کرد.