چپتر 363: مطالعه به پیشرفت می‌انجامد
چپتر 363: مطالعه به پیشرفت می‌انجامد
لومیان هنوز شبی را که «پای شاه» بازی کرده بود، بهروشنی به یاد داشت. کابوسها رهایش نمیکردند. هر بار خود را در قصری باستانی و کِرِمرنگ مییافت؛ دیوارهایش آلوده به لکههای خونِ کهن، و درونش بومِ هولناکی از جنون.
گاردنر مارتن که سکوتِ او را دید، لبخندی اطمینانبخش زد.
«فقط یادتون باشه تو موقعیتهایی مثل بازیِ پای شاه، بذارید پوفر اول انتخاب کنه. اینطوری هیچ مشکلی پیش نمیاد.»
ولی من دیگه اون آدمِ سابق نیستم. وقتی هالهٔ امپراتور خون داره دستِ راستم رو تباه میکنه، واقعاً میتونم دلم رو به این خوش کنم که با آخر موندن تو انتخاب، از شرِ مشکل خلاص میشم؟ لومیان پیش از آنکه جواب دهد، لحظهای در سکوت اندیشید: «بله، افسرِ فرمانده.»
سپس پرسید: «قصرِ قویِ سرخ کجاست؟»
قصد داشت در اولین فرصت منطقه را بررسی کند. دستکم باید جای نزدیکترین کلیسای جامع را پیدا میکرد.
گاردنر مارتن کوتاه جواب داد: «محلهٔ اِراست، نزدیکِ کاخِ تابستانیِ امپراتور روزل و جنگلِ لوگنسِ غربی.»
محلهٔ اِراست همان محلهٔ ۱۷ بود. در زمانِ روزل، تفرجگاهی ییلاقی برای اشراف و خاندانِ سلطنتی به شمار میرفت، اما اکنون درونِ دیوارهای شهر قرار گرفته و به یکی از بزرگترین محلههای تریر تبدیل شده بود. این محله که به خاطرِ اردوگاههای نظامیِ متعددش به محلهٔ پادگانها شهرت داشت، در شمالِ غربی واقع شده بود و یک پارکِ ملی، جنگلِ لوگنسِ غربی، یک مرکزِ همایش و زرادخانههای بیشماری را در خود جای میداد. افزون بر این، بزرگترین صومعهٔ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی در تریر، یعنی صومعهٔ قلبِ مقدس، در همین محله قرار داشت.
لومیان نقشهٔ تریر را در ذهن مرور کرد و در تأیید سر تکان داد.
«نزدیکِ محلهٔ میدانه.»
کاخِ تابستانیِ امپراتور روزل در محلهٔ اِراست نبود؛ در محلهٔ میدان و میانِ جنگلِ لوگنسِ غربی و شرقی جای داشت.
گاردنر مارتن نگاهی به دستِ چپِ لومیان انداخت.
«چرا زخمی شدید؟»
لومیان صادقانه لبخند زد و گفت: «تازگیها با دوستی که تو یه گردهماییِ علومِ غریبه دیدم، رفتیم تو دخمهها و زخمی شدم.»
نمیتوانست این حس را از خود دور کند که سازمانِ صلیبِ آهنوخون به جهانِ زیرزمینی علاقه دارد و چهبسا جاسوسانی در اطرافِ مقبرهها داشته باشد. امنتر بود که دروغش را روی چیزِ دیگری متمرکز کند. گذشته از این، جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری هم نوعی گردهماییِ علومِ غریبه به حساب میآمد.
گاردنر مارتن با رضایت سر تکان داد.
«از این به بعد از گشتوگذارها و خطرهای غیرضروری دوری کنید. نه اون دانشِ رازآلودی رو که دنبالشید بهتون میدن، نه چیزای باارزشی نصیبتون میکنن. اونجا فقط خطر، خطر و باز هم خطر در انتظارِ شماست.»
واقعاً؟ یعنی چشمهٔ زنانِ سامری چیزِ باارزشی به حساب نمیاد؟ لومیان در دل انتقاد کرد. با این حال، مشتاقانه تأیید کرد: «بله، افسرِ فرمانده.»
اگر درخواستِ خانمِ عدالت نبود، هیچ تمایلی نداشت قدم به طبقهٔ چهارمِ دخمهها بگذارد.
اکنون این احتمال به صفر نزدیکتر شده بود. مدام با خود فکر میکرد که مبادا به یکی دیگر از مقبرههای آمون بربخورد!
لومیان پس از خداحافظی با گاردنر مارتن، سوارِ کالسکهٔ عمومی شد تا به بلوارِ بازار برگردد.
در حالی که کالسکه با سروصدا پیش میرفت، به دیواره تکیه داد و گذاشت افکارِ گوناگون در ذهنش بچرخند. از این فرصت برای استراحت و اندیشیدن به مشکلاتِ احتمالی که شاید از قلم انداخته بود، بهره برد.
در میانِ صدای موزونِ سمِ اسبها و چرخهای کالسکه، ناگهان فکری به ذهنِ لومیان خطور کرد.
ممکنه مکتبِ گلِ سرخ، بعد از اینکه یه بار دیگه از گاردنر مارتن شکست خورد، تصمیم بگیره بره سراغِ بقیهٔ کسایی که تو ماجرای درختِ سایه دست داشتن؟
جمعیتِ سعادت فقط شارلوت کالوینو و کاهنهٔ اعظم، سوزانا ماتیس، رو از دست داده. هنوز اعضای دیگهای هم هستن که باید باهاشون دستوپنجه نرم کرد؛ مثل مایپو مایر، مدیرِ سابقِ تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی، یا بازیگرای زنی که قبل از رفتنشون اونجا نقشِ اصلی بازی میکردن.
نمیدونم سوزانا ماتیس جزئیاتِ درختِ سایه رو به این اعضا لو داده بود یا نه. اگه این کار رو کرده باشه، اونا احتمالاً میدونن که هدفِ اصلیِ کاهنهٔ اعظم یا من بودم، یعنی سیِل دوبوآ، یا بهتره بگم، لومیان لی...
اگه اینطور باشه، مکتبِ گلِ سرخ و جمعیتِ سعادت ممکنه تمرکزشون رو برگردونن سمتِ من. این میتونه دردسرساز بشه...
چقدر روی اعصابه. واقعاً دلم میخواد بتونم تکتکِ اعضای مکتبِ گلِ سرخ و جمعیتِ سعادت رو از بین ببرم...
در پایان، لومیان با پی بردن به آثارِ منفیِ گوناگونی که بر او میگذاشت، پیش از آنکه خود را کنترل کند، در دل ناسزایی گفت.
اگر مهارتِ چشمگیرِ بازیگران در تغییرِ چهره و پنهان کردنِ خودشان نبود، چهبسا برای از بین بردنِ هرگونه تهدیدِ پنهان، جداً به فکرِ حذفِ تمامِ اعضای جمعیتِ سعادت میافتاد.
گمان میکرد دستکشهای بوکسِ فلوگ ممکن است روی افرادی با امیالِ بیمارگونه، مانندِ اعضای جمعیتِ سعادت، تأثیری معجزهآسا داشته باشد.
چطور باید پیداشون کنم؟ لومیان در فکری عمیق فرو رفت.
درست در همان لحظه، وقتی کالسکهٔ عمومی در ایستگاهی بینِ راه توقف کرد، مسافری سوار شد.
پسری بود حدوداً هفتهشتساله، با پیراهنی سفید و یک دست کتوشلوارِ رسمی و مشکیِ مینیاتوری به همراهِ شلوارکی همرنگ. جورابهای سفید و کفشهای مشکی به پا داشت، موهای بلوندش کوتاه بود و در چشمانِ قهوهایاش عزمی راسخ دیده میشد. گونههای تپلش نشان میداد هنوز کمی از چربیِ نوزادی در صورتش باقی مانده است.
اوه، این پسرخواندهٔ بارون برینیه، لودویگ نیست؟ حالِ لومیان جا آمد و لبخندی زد.
تقریباً در همان زمان، لودویگ متوجهِ او شد
و حالتِ چهرهاش به وحشت تغییر کرد. بهسرعت تلاش کرد از کالسکه پیاده شود.
هنوز آن کیفِ مدرسهٔ سفت و قرمزِ تیره و سنگین را به همراه داشت.
بازم از خونه فرار کرده؟ لومیان با این فکر از جا برخاست و پیش از موعد از کالسکه پیاده شد.
پسرک دیگر از حوالیِ تابلوی ایستگاه ناپدید شده بود.
خیلی سریعه... لومیان ردپاهای همان حوالی را تشخیص داد و با خونسردی مسیری را در پیش گرفت.
فرار از تعقیبِ یک شکارچی، بدونِ از بین بردنِ بیدرنگِ ردپاها، تقریباً ناممکن بود.
لومیان پس از دنبال کردنِ ردپاها در چند خیابان، به کوچهٔ خلوتی پیچید و به سنگرِ نیمهمخروبهای نزدیک شد که بهزحمت تا کمر میرسید. بیاختیار خندید و گفت: «بیا بیرون.»
لودویگ با احتیاط چهرهٔ کودکانهاش را از پشتِ سنگر بیرون آورد. آمیزهای از اضطراب و کینه در صدایش مشهود بود که گفت: «کلاهبردار، نیا جلو! اگه نزدیکتر بیای، مـ-میخورمت!»
لومیان متفکرانه دستِ راستش را بالا آورد و چانهاش را مالید.
«باز چرا از خونه فرار کردی؟»
لودویگ با خشم جواب داد: «همهش تقصیرِ اون مشقهای لعنتیه!»
لومیان بیاختیار سربهسرش گذاشت: «اوهو، فحش دادن هم که یاد گرفتی. از دفعهٔ پیش تا حالا پیشرفت کردی.»
متوجه شد که لودویگ، حتی با نادیده گرفتنِ اشتهای غیرعادی و عادتهای غذا خوردنش، در مقایسه با دیدارِ قبلیشان حالا بیشتر شبیه به کودکی واقعی به نظر میرسد.
لومیان با این فکر نتیجه گرفت: «این نشون میده که درس خوندن هنوزم مفیده.»
لودویگ لحظهای جا خورد و ظاهراً یادش رفت جوابش را بدهد.
لومیان او را برانداز کرد و با لحنی صادقانه گفت: «تو با هوشِ بالا به دنیا نیومدی؛ یه جورایی نسبتاً کمهوش محسوب میشی. اما اگه درس نخونی، مشقهاتو مرتب ننویسی و هر از گاهی امتحان ندی تا قدرتِ تفکرت کمکم بهتر بشه، میتونم بهت تضمین بدم که آدمی مثلِ من، بهمحضِ اینکه پاتو از خونه بیرون بذاری، راحت گولت میزنه و خودتم اصلاً نمیفهمی چطور افتادی تو تله.»
لودویگ گیج و مبهوت با خودش زمزمه کرد: «واقعاً پیشرفت کردم؟ یعنی درس خوندن و مشق نوشتن و امتحان دادن واقعاً مفیده...؟»
نکنه واقعاً خنگ به دنیا اومدی؟ مغزت عیب کرده؟ به همین راحتی حرفمو باور کردی؟ اصلاً نمیتونم تصور کنم اگه ولت کنن دمِ درِ تالارِ رقصِ بیهمتا چه بلایی سرت میاد... لومیان در دل با خود میگفت، اما لبخندش بیتغییر ماند.
«دقیقاً. اگه برات خیلی سخته، با برینیه حرف بزن تا مشقهاتو کمتر کنه. نیازی نیست از خونه فرار کنی. ول کردنِ درس فقط تو رو خنگتر میکنه.»
در آن لحظه، لومیان فقط یک فکرِ غالب در سر داشت:
بهتره اینجور آدمها یا موجوداتِ انساننمای غیرعادی و بیمغز، زیرِ نظرِ کلیسای رسمی بمونن.
اما کلیسای خدای دانش و خرد زیادی مغرور نیست که فکر میکنه بارون برینیه میتونه موجودی رو که هر چی میبینه میخوره، مهار کنه؟
همین الانشم دو بار فرار کرده!
اگه هر بار به پستِ من نمیخورد، تا حالا کلی دردسر درست کرده بود!
لودویگ چند ثانیه ساکت ماند و بعد به حرف آمد: «تو برام باهاش چونه میزنی؟»
لومیان بیدرنگ جواب داد: «مشکلی نیست.»
چانهزنی کاری بود که در آن تجربهٔ زیادی داشت، بهویژه در برخورد با خواهرش.
لودویگ پیش از آنکه تصمیمش را بگیرد، لحظهای درنگ کرد و گفت: «پس بازم بهت اعتماد میکنم.»
سپس از روی سنگرِ مخروبه پرید.
اینطوری نگو. فقط باعث میشه دلم بخواد دوباره گولت بزنم... لومیان در دل گفت و لودویگ را به نزدیکترین ایستگاهِ کالسکهٔ عمومی برد.
در راه، نگاهی به لباسهای کثیفِ پسرک انداخت و پرسید: «لباسِ عوضی با خودت آوردی؟»
لودویگ سر تکان داد: «نه.»
بدونِ لباسِ اضافه از خونه فرار کرده؟ لومیان با تفریح پرسید: «پس تو کیفت چیه؟ غذا؟»
لودویگ دوباره سر تکان داد و رفتارِ نسبتاً مطیعی از خود نشان داد.
غذا یا لباس نیست... لومیان نگاهِ سردرگمی به کیفِ مدرسهٔ سفت و قرمزِ تیره انداخت.
«نکنه پر از کتاب و کاغذه؟»
«اونم نیست...» لودویگ ناگهان دهانش را بست.
پس چیه؟ لومیان چشمانش را ریز کرد.
در همان لحظه، لودویگ معصومانه پرسید: «چیزی برای خوردن هست؟»
لومیان بیرحمانه جواب داد: «نه، وقتی برگشتیم بلوارِ بازار غذا میخوریم.»
شوخیت گرفته. با این اشتهایی که تو داری، چرا باید از جیبِ خودم بهت غذا بدم؟
لودویگ با ناامیدی آهی کشید و شروع کرد به مکیدنِ انگشتش، گویی میخواست آن را گاز بگیرد.
خوشبختانه مقصدشان، بلوارِ بازار، چندان دور نبود. پس از یک ایستگاهِ دیگر رسیدند و لومیان بارون برینیه را دید که دمِ درِ شرکتِ رباخواری منتظر ایستاده است. آن نجیبزاده با دیدنِ لودویگ بهوضوح نفسِ راحتی کشید.
لومیان پیش از آنکه طرفِ مقابل حرفی بزند، پرید وسطِ حرفش: «اینطوری نمیشه. فکر کردید هر بار قراره به پستِ من بخوره؟ مشقهاشو نصف کنید.»
بارون برینیه لحظهای گزینهها را سبکسنگین کرد و گفت: «بسیار خوب.»
لودویگ با صدایی خفه پرید وسطِ حرفشان: «یه وعده دسر هم اضافه کنید.»
حالا که رابطهٔ پدرخوانده و پسرخوانده ظاهراً به حالتِ عادی برگشته بود، لومیان با آنها خداحافظی کرد و بیاختیار در این فکر فرو رفت: چرا کلیسای خدای دانش و خرد همچین بچهٔ غیرعادیای رو فرستاده تریر؟
...
در محلهٔ تپه، در شهرکِ درهٔ عمیق، والانتن و ایمره که حالا کلیدِ برنجیِ بهدستآمده از سلیا بلو را در اختیار داشتند، با چهرههایی جدی پشتِ سرِ دستیارِ کشیش آنگولم، در برابرِ خانهای قدیمی و خاکستریسفید که فقط دو طبقه داشت ایستاده بودند.
طبقِ واکنشِ یک شیءِ مهرشده، کلیدِ برنجی که موکلِ مرموزِ پروندهٔ ناپدید شدنِ دربان از خود به جا گذاشته بود، دقیقاً به همین ساختمان اشاره داشت.