چپتر 364: خانهٔ سرخ
چپتر 364: خانهٔ سرخ
درِ خانهٔ قدیمیِ خاکستری و سفید با صدای قیژژ! باز شد؛ برای ورود نیازی به کلید نداشت.
داخلِ خانه آشفتگی موج میزد و خرتوپرتهای گوناگون همهجا پراکنده بود، گویی کسی آنجا را غارت کرده باشد.
والانتن نگاهی به آن آشفتگی انداخت و گفت: «یکی چیزای باارزش رو از اینجا برده.»
نگاهش به درهای باز و اتاقهای خالیِ طبقهٔ اول افتاد؛ ردِ جعبههای سنگینی که زمانی آنجا بودند، بهخوبی دیده میشد.
ایمره با افسوس گفت: «خیلی دیر رسیدیم. همراهِ امانتدار حتماً بوی دردسر رو حس کرده و از اینجا رفته.»
پالایندگان پخش شدند و فضای تنگ را برای یافتنِ سرنخ گشتند.
طولی نکشید که آنگولم چند تکهکاغذِ سفید پیدا کرد که نزدیکِ لبهٔ راهپله پراکنده شده بودند. آنها را زیرِ نورِ خورشید بهدقت بررسی کرد.
مدادی از جیب درآورد و آرام شروع به سایهزدن روی یکی از کاغذها کرد.
رفتهرفته ردهایی کمرنگ پدیدار شدند و چند کلمهٔ خوانا شکل گرفت: «آلبر گنکور... زیرزمین... شورش... زمان...»
ایمره گفت: «آلبر گنکور...» نگاهی به کاغذِ دستِ دستیارِ کشیش انداخت و بیاختیار اخم کرد.
آلبر گنکور طراحِ اصلیِ قیامِ شش سال پیشِ تریر بود؛ یکی از رهبرانِ کاربوناری، جناحِ شبهنظامیِ برجستهٔ ضدحکومتی.
آنگولم ساکت ماند و به گروهش اشاره کرد تا به جستجو ادامه دهند.
پس از جستجوی کاملِ طبقاتِ اول و دوم، به سرداب رفتند.
در انتهای آن درِ آهنیِ سیاهی قرار داشت که قفلِ برنجیاش در نورِ کم میدرخشید.
آنگولم ضربهٔ آرامی به ماشینِ انساننمای خاکستری و سفیدِ کنارش زد و کلیدِ برنجی را که از سلیا بلو گرفته بود، در کفِ دستش گذاشت.
بیدرنگ، چند پیچِ تنظیم را روی آن وسیلهٔ مکانیکی چرخاند.
از کولهپشتیِ حرارتیِ پرانرژی روی پشتِ ربات، مِهِ سفیدی فوران کرد. ماشینِ زمخت را پیوسته به جلو راند و کلیدِ برنجی را در ارتفاعِ مناسب واردِ قفل کرد.
ایمره با تماشای این صحنه بیاختیار آهی کشید و گفت: «دستیارِ کشیش، توی تفتیشِ عقاید... نه، توی کلِ کلیسا، شما بیشتر از همه به ساختههای مکانیکی علاقه دارید.»
آنگولم نگاهی به زیردستِ معمولاً بیخیالش انداخت و جواب داد: «من فرقی نمیذارم، چه محصولِ کلیسای خدای بخار و ماشین باشه چه نباشه. من فقط به کاراییش اهمیت میدم.»
«وقتی یه ربات خراب میشه، میتونیم تعمیر یا عوضش کنیم. اگه یه آدم از پا دربیاد، باید با درخواستهای غرامت و خانوادهها و دوستای عزادار سروکله بزنم.»
پالایندگان لحنِ حمایتگرِ دستیارِ کشیش را شناختند و با لبخند توجهشان را به ماشینِ انساننمای خاکستری و سفید دادند.
در حالِ حاضر، این ربات فقط برای جابهجاییِ وسایل و کوبیدنِ میخ به کار میآمد. بهسختی راه میرفت و میدوید. از پسِ هیچ کارِ پیچیده یا فکریای برنمیآمد و دوامِ چندانی هم نداشت. وگرنه زحمتِ زیادی را از دوششان برمیداشت.
با صدای تقِ مکانیکی، ربات کلیدِ برنجی را چرخاند و درِ سنگینِ آهنی باز شد.
مِهِ رقیقی از درون بیرون زد، در را دگرگون کرد و چهرههایی اثیری را نشان داد که در مه نقش بسته بودند و از کینه و درد در هم میپیچیدند.
چهرهها از مِهِ سفید شکل گرفته بودند و لبریز از کینه و درد بودند.
آنها به ساختهٔ مکانیکی که در را باز میکرد چنگ میزدند و نفرینش میکردند، اما ماشین بیتفاوت ماند.
پرتوهای درخشانِ نورِ خورشید یکی پس از دیگری فرود آمدند و بهسرعت مهِ پشتِ درِ آهنیِ سیاه را پاک کردند.
با پراکندهشدنِ مه، والانتن و دیگران توانستند درونِ اتاق را ببینند.
محرابِ کوچکی بود ساخته از سنگهای خاکستری و سیاه که ارتفاعش فقط تا نیمه میرسید.
آنگولم، پس از اینکه چند بار مطمئن شد محیط امن است، ربات را به داخل هدایت کرد.
شیارِ باریک و کمعمقی را روی محرابِ خاکستری و سیاه دید که نشان میداد زمانی چیزی آنجا جاگذاری شده بوده اما حالا غایب است.
آنگولم زیرِ لب زمزمه کرد: «یه حلقه؟»
...
در محلهٔ بازار، خیابانِ روپوشسفیدها، پلاکِ ۳، جلوی درِ آپارتمانِ ۶۰۱.
فرانکا پیراهنِ نفیسی پوشیده بود که یقه و سرآستینهایش با گلهای توری تزئین شده بود و زیرِ نورِ خورشید با شلوارِ سوارکاریِ بژِ محبوبش هماهنگیِ زیبایی داشت. دمپاییهایش این ترکیب را کامل میکرد. نگاهی به لومیان انداخت و پرسید: «بازم چرا اومدی اینجا؟»
بیآنکه منتظرِ جوابش بماند، دستش را بالا برد و با شوخی گفت: «اگه تغییر شکل بدی و بشی مشنگ، قدمت روی چشم!»
لومیان خودش را به زور داخلِ اتاق جا کرد و نگاهی به اطراف انداخت.
«باید درموردِ یه چیزی باهات حرف بزنم.»
فرانکا که آشکارا نگران شده بود، پرسید: «باز چی شده؟ نمیتونی تا گردهماییِ هفتهٔ بعد صبر کنی؟»
لومیان خندید.
«نظرت درموردِ رفتن به تروکادرو چیه؟ دقیقتر بگم، کافهٔ خانهٔ سرخ؟»
فرانکا با تعجب پرسید: «همون کافهٔ خانهٔ سرخ که پاتوقِ عیاشیهای زنونهست؟»
اوه، درجا یادت اومد. حتماً خیلی بهش فکر میکردی، نه؟ لومیان با لبخند جواب داد: «آره.»
فرانکا سر تکان داد.
«بیخیال، بیخیال. همون خیالپردازی درموردش کافیه. نیازی نیست واقعاً بریم. دیگه خیلی زیادهرویه. من باید کنترلم رو حفظ کنم، در برابرِ هوسها مقاومت کنم و نذارم کاملاً غرقشون بشم.»
سپس، نگاهی موشکافانه به لومیان انداخت و با لحنی انتقادی گفت: «نکنه میخوای با استفاده از دروغ و تغییر شکل خودت رو شبیهِ یه زن جا بزنی و برای کسبِ تجربهٔ دستاول به اون عیاشی نفوذ کنی؟»
لومیان با تمسخر گفت: «واقعاً پیشِ خودت فکر کردی من همچین نقشهای میکشم؟ موضوع جدیه!»
او شکستِ مکتبِ گلِ سرخ و نگرانیهای خودش را بازگو کرد.
«یکی از اعضای جمعیتِ سعادت گفت که اونا با اعضای جمعیتِ لحظه و جمعیتِ نرگس که تو عیاشیهای زنانهٔ خانهٔ سرخ شرکت میکنن، در تماس هستن. میخوان اونا رو به پیروانِ درختِ مادرِ هوس تبدیل کنن.
«اگه این رد رو بگیریم، شاید بتونیم اعضای اصلیِ جمعیتِ سعادت رو پیدا کنیم، یا دستکم مایپو مایر و اونایی رو که از کلیاتِ نقشهٔ سوزانا ماتیس خبر داشتن، از بین ببریم.»
فرانکا سری تکان داد و گفت: «تازه، نمیتونیم این کار رو به فرابشرانِ رسمی بسپاریم. اگه اونا اطلاعاتی بیرون بکشن، ممکنه هویتت لو بره.»
با چهرهای مصمم اعلام کرد: «حالا که مسئله جدیه، باید حتماً اونجا باشیم.»
سپس با اشتیاق پرسید: «کِی میخوای بری؟ زمانِ مهمونی و شرایطِ دعوت شدن رو میدونی؟»
«هدفِ امروزمون همینه. به کافهٔ خانهٔ سرخ سر بزن، یکی دو ساعت قهوه بخور و تو این مدت جذابیتِ زنانهت رو زیرپوستی نشون بده. ببین میتونی توجهِ رابطهای احتمالی رو بینِ همجنسگراها جلب کنی یا زنایی رو که ممکنه تو عیاشی شرکت کنن، تشخیص بدی. سرِ صحبت رو باز کن و ارتباط بگیر تا اطلاعاتِ بیشتری جمع کنیم.» لومیان اهمیتِ رویکردی حسابشده را، بهویژه در چنین موقعیتهای حساسی، بهخوبی میفهمید.
فرانکا با تأکید سر تکان داد.
«مشکلی نیست.»
لومیان «دروغ» را که به شکلِ گردنبندی نقرهای بود، بیرون آورد و به فرانکا داد.
«با این موها، چشما و اجزای صورتت رو تغییر بده. نمیتونی با قیافهٔ اصلیت اونجا ظاهر بشی. اگه مایپو مایر اونجا کمین کرده باشه چی؟ درجا تو رو بهعنوانِ رئیسِ فعلیِ تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی میشناسه!»
فرانکا بهمحضِ اینکه «دروغ» را به گردن انداخت، مشتاقانه گفت: «همین الان بریم!»
گوشهٔ لبهای لومیان بالا رفت.
«یادم رفت بگم که این شیءِ رازآلود احساساتِ کسی رو که میپوشتش، تشدید میکنه.»
فرانکا جا خورد: «آها... پس بیدلیل نیست که اینقدر بیقرار شدم!»
لومیان با لبخند اضافه کرد: «احساساتی که از قبل وجود نداشته باشن، تشدید نمیشن.»
«...» فرانکا دندان غروچه کرد و جواب داد: «خب، میلِ من به مشت زدن به تو قطعاً تشدید شده.»
لومیان دست از مسخرهبازی برداشت و با جدیت شروع به توضیحِ کارکردها و احتیاطهای لازم در موردِ «دروغ» کرد.
فرانکا به سمتِ آینهٔ قدی رفت و دید که چطور موهایش بهسرعت سیاه شد، مردمکهایش به رنگِ قهوهایِ تیره درآمد، پوستش لطیفتر شد و خطوطِ چهرهاش نرمتر گشت.
در مقایسه با زیباییِ پرزرقوبرقِ پیشینش، اکنون متینتر و پختهتر به نظر میرسید. اجزای صورتش به سمتِ ظرافت و وقار متمایل شده بود و جذابیتی وصفناپذیر به او میبخشید.
فرانکا در حالی که به تصویرِ دگرگونشدهاش در آینه خیره مانده بود، لحظاتی طولانی سکوت کرد.
لومیان بیطرفانه تعریف کرد: «شبیهِ قیافهٔ اصلیت نیست، اما هنوزم زیبا و جذابه.»
میخواست بگوید که جذابیتِ یک دیوبانو را دارد، اما ترجیح داد حرصِ فرانکا را درنیاورد.
فرانکا به خود آمد، در سکوت چکمههایی غیر از چکمههای سرخش را پوشید و به سمتِ در رفت.
با ورود به راهرو، دوباره به خود آمد و نگاهی به لومیان که کنارش بود، انداخت.
«اگه داری دروغ رو میدی به من، خودت چطور میخوای خودت رو شبیهِ زنا کنی؟ میخوای به توهمِ تغییر شکل تکیه کنی؟»
لومیان با تهمایهای از سرگرمی جواب داد: «کی گفته من قراره خودم رو جای زنا جا بزنم؟»
او فرانکا را به خانهٔ امنِ جدیدی در خیابانِ بلبل برد، پوستِ سگِ آیینیِ زرد و قهوهایرنگی را بیرون آورد و آن را دورِ خودش پیچید.
سپس، وردی به زبانِ هرمس خواند.
«سگ!»
ناگهان نوری تاریک از پوستِ سگِ آیینی فوران کرد و لومیان را کاملاً در بر گرفت.
در یک چشمبههمزدن، سگی بزرگ با موهای زرد و قهوهای در اتاق ظاهر شد.
فرانکا با آن موهای سیاه و چشمانِ قهوهایاش، جا خورد.
تازه فهمید نقشهٔ لومیان برای زیر نظر گرفتنِ اوضاع در کافهٔ خانهٔ سرخ چیست.
پس از لحظهای کنجکاوی، پرسید: «تبدیل شدن به یه سگِ بزرگ چه حسی داره؟ مطمئنی احساسِ سنگینی نمیکنی؟»
سگِ موبور و قهوهای برای فرانکا چشم چرخاند و دهانش را باز کرد: «هاپ!»
احمقی؟ فکر میکنی سگها میتونن حرف بزنن و جوابِ سؤالات رو بدن؟
فرانکا نوچی کرد و همراه با لومیان که در هیئتِ سگی زرد و قهوهای بود، کالسکهٔ کرایهای گرفتند تا به شهرکِ تروکادرو در غربِ اسکلههای لاوینی بروند.
در طولِ راه، لومیان چند بار وسوسه شد او را گاز بگیرد. فرانکا هرازگاهی با کنجکاوی موهای سگ، شکم و سرش را نوازش میکرد، به این امید که چیزی متفاوت از یک سگِ واقعی پیدا کند.
پس از گذشتِ بیش از یک ساعت، کالسکه به بیرونِ تروکادرو رسید.
فرانکا کرایهٔ ۲ ورلدوری را پرداخت کرد و لومیان در پوششِ سگِ خود بیرون پرید، طوری رفتار میکرد که گویی هیچ ارتباطی با او ندارد. او شروع به گشتنِ خیابانها برای یافتنِ کافهٔ خانهٔ سرخ کرد، کافهای که بوی متمایزِ انگورِ تخمیرشده از آن به مشام میرسید.
خیلی زود، آن مکان را در نزدیکیِ جنگلِ لونیِ شرقی پیدا کرد.
با اینکه کلِ ساختمان سرخ نبود، بامِ سرخرنگِ قارچمانند و باشکوهی داشت. بنای اصلی به رنگِ بژ بود و با دیوارنگاریهای جسورانهای روی دیوارها تزئین شده بود.
لومیان نزدیکِ ورودیِ کافه جا خوش کرد، آرام دراز کشید و تماشا کرد که چطور فرانکا، که به زیبارویی سیاهمو تبدیل شده بود، قدم به داخلِ کافه گذاشت.