چپتر 37: فصل ۳۷
چپتر 37: فصل ۳۷
لومیان لحظهای مکث کرد و بعد گفت: «پس بدن، ذهن و روان به عطیهدهنده نزدیک میشن، چون قدرتِ اون عطیه نشانِ مربوط به خودش رو داره؟»
او این نتیجه را از ویژگیهای فرابشریِ بهجامانده از قدیمیترین و صاحبانِ پیشین گرفته بود.
هرچند این عطیه قدرتِ خالص بود و هیچ ویژگیِ فرابشریای در خود نداشت، اما احتمالاً به تمامِ خصلتهای عجیبِ صاحبِ پیشین آلوده شده بود.
بانو کارتهای تاروت را در دست نگه داشت و بهنشانهٔ تأیید سر تکان داد.
«تواناییِ منطقیت تحسینبرانگیزه. باید از اورور تشکر کنی که آموزشِ پایهٔ کافی بهت داده.»
لومیان در دل غرغر کرد: نیازی به یادآوریِ شما نیست...
بانو ادامه داد: «حتی اگه عطیهدهنده نخواد روی عطیهگیرنده تأثیر بذاره، سخته که جلوی نزدیک شدنِ طرفِ مقابل رو از نظرِ جسمی، ذهنی و روانی به خودش بگیره. دلیلش اینه که اگه قدرتِ اعطاشده ارادهٔ عطیهدهنده رو در خودش نداشته باشه، کنترلش برای عطیهگیرنده خیلی سخت میشه و بهسرعت از بین میره.
«بنابراین، برکتِ خدایانِ رسمی در این زمینه اساساً موقتی و تا حدِ مشخصی محدوده.»
و خدایانِ پلید براشون مهم نیست چه بلایی سرِ عطیهگیرنده میاد؟ لومیان متفکرانه سر تکان داد و با کنجکاوی پرسید: «فرابشران، منظورم اینه که، آیا آدمایی که ویژگیهای فرابشری دارن بازم میتونن عطیه بگیرن؟ آیا این دو تا با هم تضاد پیدا میکنن و باعث میشن مهارشون رو از دست بدن؟»
بانو لبخند زد و سر تکان داد: «شاید کمی تضاد پیش بیاد، اما نه خیلی.
«بهش فکر کن. قدرتِ عطیه بدنت رو تغییر میده تا با بدنِ عطیهدهنده همخوان بشه، اما بدنِ تو از قبل با ویژگیهای فرابشریت سازگار شده. پس تا وقتی که تعادلِ جدیدی پیدا کنی، تضاد وجود خواهد داشت. با این حال، این تضاد روی ذهن یا روانت تأثیری نمیذاره، در نتیجه مهارِ خودت رو از دست نمیدی، مگه اینکه در آستانهٔ فروپاشی باشی. تنها مشکل اینه که شاید مجبور بشی به دیدنِ چشمِ سوم و دستِ چهارمی که روی بدنت سبز میشه عادت کنی. البته، پیششرطش اینه که قدرتِ اعطاشده به تو مدتِ زیادی دوام بیاره. ردهٔ مربوطهش هم باید خیلی بالا باشه. در غیرِ این صورت، میشه از تغییراتِ کوچیکِ بدنت چشمپوشی کرد.»
لومیان این اطلاعات را با پاسخی کوتاه تأیید کرد.
پرسید: «اگه عطیه از همون مسیر یا یه مسیرِ همسایه باشه چی؟»
بانو سر تکان داد.
«هیچ تضادی ایجاد نمیکنه.»
سپس خندید.
«اما معنیش این نیست که تغییراتِ فیزیکی در کار نخواهد بود.»
این یعنی چی؟ لومیان گیج شده بود و میخواست توضیح بخواهد که بانو با خندهای حرفش را قطع کرد.
«فکر میکردم بعد از فهمیدنِ ماجرای ساکنانِ حلقه، بیشتر به چرخهٔ زمانی علاقه نشون بدی. عجیبه که داری به این دانشی توجه میکنی که شاید در آینده به دردت نخوره. این اصلاً شبیهِ تو نیست!»
لومیان لبخندی از سرِ خودتحقیری زد.
گفت: «میخواستم بپرسم میتونید تو شکستنِ چرخهٔ زمانی کمکمون کنید یا نه. اما بعدش حرفِ قبلیتون یادم اومد. گفتید بهای حلِ این مشکل، نابودیِ کاملِ کوردوئه. همه میمیرن. اگه میخواستم به نتیجهٔ بهتری برسم، فقط میتونستم به خودم تکیه کنم. اون موقع نفهمیدم، اما الان میتونم دلیلش رو حدس بزنم. اگه بخواید چرخه رو بشکنید و ساکنِ حلقه هم نباشید، تنها راه نابود کردنِ همهچیزه؟»
بانو بهنشانهٔ تأیید سر تکان داد.
«درسته.»
لومیان گیج شد و پرسید: «پس چرا قبلاً اینو روشن نکردید؟»
اینطوری نیست که گفتنش باعثِ نابودی بشه!
یا اینکه این بانو عادت داشت همهچیز رو نصفهونیمه بگه؟
بانو بیدرنگ خندید.
«اگه بهت میگفتم کلِ دهکده تو یه چرخهٔ زمانی گیر افتاده، حرفمو باور میکردی؟»
لومیان لحظهای به این موضوع فکر کرد و جواب داد: «احتمالاً نه...»
باور کردنِ چنین داستانِ مضحکی بدونِ تجربهٔ دستاولِ آن دشوار بود.
بانو لبخند زد و گفت: «برای همین روشنش نکردم. نمیخواستم وقتِ زیادی رو صرفِ توضیح دادنش به تو بکنم.»
«...» لومیان لحظهای ساکت شد و بعد، از فرصت استفاده کرد و پرسید: «میدونید کلیدِ شکستنِ این چرخه چیه؟ باید تلاشم رو روی چه مسیری متمرکز کنم؟»
بانو سر تکان داد.
«غیببینی دربارهٔ بعضی مسائل اینجا خیلی خطرناکه.»
لومیان گیج شد: «ها؟»
زن تنها توانست اضافه کند: «اگه کلیدش رو میدونستم، بهت میگفتم. هرچی زودتر اینو حل کنم، زودتر میتونم به این سفر پایان بدم.» آهی کشید. «کِی میتونم یه تعطیلاتِ بدونِ کار داشته باشم...»
کار؟ لومیان نتوانست هیچ الهامی از بانوی مرموز بگیرد، پس کاوشگرانه پرسید: «اگه کشیش کشته نشه، زمان از تکرار شدن دست برمیداره؟»
بانو با دقت جواب داد: «نه. نقاطِ محرکِ زیادی تو این چرخه وجود داره، از جمله رسیدنِ زمان به شبِ دوازدهم. بقیهش رو میتونی خودت بفهمی.»
شبِ دوازدهم... هنوز زمانِ زیادی برای بررسی هست... لومیان لحظهای فکر کرد و گفت: «چون ویژگیِ خاصِ بدنم رو فعال کردم، میتونم هر بار که چرخه تکرار میشه، خاطرات و ویژگیهای فرابشریم رو حفظ کنم، درسته؟»
با دیدنِ سر تکان دادنِ بانو، باز هم پرسید: «پس تا وقتی که زندهم و به بررسی ادامه میدم، دیر یا زود میتونم کلیدِ پایان دادن به همهچیز رو پیدا کنم؟»
این کاربردی از همان «روشِ بررسیِ همهجانبه» بود که اورور به آن اشاره کرده بود.
«در تئوری، درسته.» چشمانِ پرحسوحالِ زن که لومیانِ گیج نمیتوانست دلیلش را بفهمد، دوباره نمایان شد. «اما باید فهمیده باشی که فقط کوردو و مناطقِ اطرافش تو چرخهٔ زمانی هستن. زمان تو دنیای بیرون داره عادی میگذره و تاریخش با تاریخِ کوردو کاملاً متفاوته.»
«اون سه بازرس برای شرحِ وضعیتشون و دهکده تلگرافهایی میفرستن و مقامات بهمحضِ اینکه اونا به تاریخ اشاره کنن، متوجهِ ناهنجاریِ اینجا میشن.
«حتی اگه بازرسها نتونن قبل از شروعِ دوبارهٔ چرخه تلگرافی بفرستن یا به تاریخ اشاره نکنن، با گذشتِ زمان مقامات به مشکل پی میبرن. فکر میکنی برای حلِ مشکلِ چرخهٔ زمانیِ کوردو چه کار میکنن؟»
لومیان لحظهای ساکت ماند و بعد جواب داد: «مستقیماً نابودش میکنن، درست مثلِ انتخابِ جایگزینِ شما.»
بانو با احساساتی آمیخته سر تکان داد و گفت: «این کار میتونه بهطورِ مؤثری جلوی گسترشِ ناهنجاری و اثر گذاشتنش روی بقیه رو بگیره. اگه در آینده فرصت کردی به دریای سونیا بری، میتونی دربارهٔ بندرِ بنسی بپرسی. اونجا رو کلیسای توفانها بهخاطرِ نوعی فساد نابود کرد. هیچکس جونِ سالم به در نبرد.»
لومیان عزمی تازه در خود احساس کرد تا نقطهٔ کلیدیِ چرخه را بهتنهایی پیدا کند.
پوزخندی به خودش زد و گفت: «انگار وقتِ زیادی برام نمونده.»
میدانست که تنها سه یا چهار چرخهٔ دیگر فرصت دارد و نمیتواند هر بار چرخه را تا شبِ دوازدهم کش بدهد.
بانو برخاست و با آرامش گفت: «دستکم تو هنوز یه شانس داری. خیلیا همونم ندارن.»
......
لومیان پس از خروج از میخانهٔ کهنه، در جاده ایستاد و به معدود رهگذران و خانههای اطرافش نگاه کرد. در دهکدهٔ کوردو همهچیز در ظاهر عادی به نظر میرسید. روستاییان همان احساساتی را داشتند که مردمِ همهجا داشتند: شادی و خشم، میل و اشتیاق.
با این حال، در پسِ این ظاهرِ آرام و پرهیاهو، این دهکده وحشتی تصورناپذیر را پنهان کرده بود. همهٔ آدمهای اینجا در چرخهای گرفتار شده بودند و همان چند روز را بارها و بارها زندگی میکردند.
بهجز چند نفر مثلِ کشیش گیوم بنه، چوپان پییر بری، پونس بنه و آوا لیزیه، لومیان موقتاً نمیتوانست تشخیص دهد چه کسی بیگناه است.
حتی صددرصد مطمئن نبود که ریموند گرِگ، که معمولاً کمی کندذهن و بیریا بود، مشکلی نداشته باشد.
شاید قدرتِ فرابشریِ کشیش بر رفتارِ عجیبِ پسرها در پایانِ جشنِ بهار تأثیر گذاشته بود، نه اینکه از قبل مشکلی داشته باشند.
برای لحظهای احساس کرد کوردو مانندِ جنگلی بکر و پر از خطرهای پنهان است. نمیتوانست تشخیص دهد چه کسی طعمه است و چه کسی شکارچی.
احتیاط و صبر برای زندهماندن در چنین محیطی از همهچیز مهمتر بود. توانایی، شجاعت، خرد و تجربه باید در درجاتِ بعدی قرار میگرفتند.
این وضعیت تا حدودی شبیهِ روزهای آوارگیاش بود، اما در عینِ حال تفاوتی آشکار داشت.
با ظهورِ این افکار، احساس کرد معجونِ شکارچی نشانههایی از هضمشدن نشان میدهد.
این اولین قدم از روشِ ایفای نقشه؟
خیلی سریعه. فکر میکردم یکی دو ماه طول بکشه تا شروع بشه.
از احتمالِ هضمِ معجونِ شکارچی هیجانزده شد.
میتونم معجونِ شکارچی رو تو یکی دو چرخه هضم کنم؟
با کمکِ شکار در ویرانههای رؤیا، شاید میتوانست بهسرعت به ردهٔ ۸: تحریککننده برسد و شانسش را برای حلِ مشکلِ چرخهٔ زمانی افزایش دهد.
لومیان در حالی که به جلو قدم برمیداشت، در فکر فرو رفت. خیلی زود به میدانِ دهکده رسید.
نقشهٔ فعلیاش این بود که با کشیش «گپ بزند» تا او را برای یافتنِ ناهنجاریها محک بزند و سرنخهایی به دست آورد.
وقتی به اطراف نگاه کرد، پیکری را دید که بهسمتِ کلیسای جامع میرفت.
پیکر پالتویی بلند و قهوهایتیره با کلاه به تن داشت، طنابی دورِ کمرش بسته بود و یک جفت کفشِ چرمیِ نرم و نونوار به پا داشت. او چوپان پییر بری بود.
خودشه... لومیان بهسرعت به پییر نزدیک شد و عمداً پرسید: «پییر، چرا برگشتی؟»
موهای سیاه و فرفریِ پییر چرب بود و مدتها بود که صورتش را نتراشیده بود.
او با خوشحالی جواب داد: «مگه جشنِ بهار نزدیک نیست؟ سالهاست که توش شرکت نکردم. امسال هر طور شده نمیتونم از دستش بدم...»
چشمانِ آبیاش پر از لبخندی ملایم بود و کاملاً با آن چوپانی که پیشتر لومیان را وحشتزده کرده بود، فرق داشت.
آها، جوابش تو یه جای دیگه و با یه سؤالکنندهٔ دیگه، کمی با چرخهٔ قبلی فرق داره. با اینکه اصلِ ماجرا عوض نمیشه، بعضی کلمهها فرق میکنن... لومیان با دقت گوش داد و پیش از آنکه بپرسد، به کفشهای نوی پییر نگاه کرد: «پولدار شدی؟»
«نه خیلی. فقط میتونم بگم رئیسِ فعلیم آدمِ بدی نیست. چیزای زیادی بهم داده. امشب نوشیدنی مهمونِ من.» خوشحالیِ پییر کاملاً آشکار بود.
لومیان موافقت کرد: «باشه.» و به کلیسای جامع اشاره کرد. «میخوای بری نیایش کنی؟»
پییر آهی کشید و گفت: «آره، خیلی وقته تو کلیسای جامع به درگاهِ خدا نیایش نکردم.»
گرچه این جمله چندان مهم به نظر نمیرسید، اما لومیان هرچه بیشتر گوش میداد، بیشتر حس میکرد که جای کار میلنگد.
چوپانها کاملاً از سکونتگاههای انسانی دور نبودند. دهکدههای متعددی در دشتها و مراتع پراکنده بودند. شاید علفزارهای کوهستانی متروک بودند، اما چوپانها گهگاه برای تأمینِ آذوقه از کوه پایین میآمدند. چطور ممکن بود نتواند یک کلیسای جامع پیدا کند؟
البته، اگر پییر بری به فیناپوتر یا لنبرگ رفته بود، پیدا کردنِ کلیسای جامعِ خورشیدِ فروزانِ ابدی تلاشی بیثمر بود. با این حال، لومیان نمیتوانست این حس را از خود دور کند که در هر کلمهای که از دهانِ پییر بری خارج میشود، چیزی اشتباه است.
در عوض، پییر بری پرسید: «تو هم داری میری کلیسای جامع؟»
لومیان سر تکان داد و جواب داد: «نه، فکر میکردم آدمایی باشن که تو میدان گپ بزنن، اما خالی بود.»
سپس دستش را تکان داد.
«من میرم خونه.»
پییر بری هم دستش را تکان داد و جواب داد: «امشب میبینمت.»
لومیان پس از تماشای چوپان که بهسمتِ کلیسای جامع میرفت، راهش را بهسمتِ دهکده کج کرد.
تصمیم گرفت از گپزدن با کشیش منصرف شود. مقصدِ بعدیاش مشخص بود: خانهٔ چوپان پییر بری!