چپتر 374: گمانه‌زنیِ اولیه
چپتر 374: گمانه‌زنیِ اولیه
با وجود اینکه فرانکا به زبانِ اینتیسی حرف میزد، لومیان گیج شده بود. بهسختی میتوانست معنی یا منظورش را بفهمد.
با نگاهی به ویرانههای خاموشِ اطرافش، چیزِ غیرعادیای نیافت. توجهش را دوباره به فرانکا معطوف کرد و پرسید: «میشه توضیح بدی؟»
فرانکا لحظهای درنگ کرد و بعد جواب داد: «پسرِ آسمان تقریباً معادلِ امپراتوره. در موردِ دائویست هم، اِ... فرض کن یه فرابشرِ قدرتمنده.»
«در اصل، این امپراتور که لقبِ "خون" رو داره، تو جهنم آشوب به پا کرده. در موردِ اون دائویست که به اسمِ "دنیای زیرین" شناخته میشه و یه فرابشرِ قدرتمنده، اون فداکاریِ نهایی رو کرده و واردِ یه رودخونهٔ خاص شده تا این امپراتور رو مهروموم کنه.»
امپراتوری با لقبِ خون... لومیان جا خورد.
«امپراتورِ خون؟»
خاطراتِ چشمهٔ زنانِ سامری به ذهنش هجوم آورد.
در آن خاطراتِ زنده، پیکرِ گریزپای امپراتورِ خون در شعلههایی پنهان میسوخت و زرهِ درهمشکستهاش غرق در خون بود. آبهای تاریک در چشمه پس نشستند تا دوباره به بیرون بجوشند، با مِهِ اثیری درآمیختند و به چشمهای رنگپریده بدل شدند. شبحِ آلیستا تودور با نیرویی وصفناپذیر به اعماقِ چشمه کشیده شد. گویی نبردی سهمگین میانِ آن دو موجود رخ داده بود...
با توضیحِ فرانکا، ذهنِ لومیان شروع به کنارِ هم چیدنِ برداشتی تازه از کلماتِ مرموزِ سایه زرهپوش و رویاروییاش کرد.
او متفکرانه به فرانکا گفت: «فکر میکنم "پسرِ آسمانِ خونین" که میگی، کسی جز شبحِ "امپراتورِ خون" آلیستا تودور نباشه.»
«اما شبحِ امپراتورِ خون چطور راهش رو به خونهٔ من پیدا کرده؟» فرانکا فوراً آن را به آلیستا تودور ربط نداد، اما استنتاجهای لومیان کمکم داشت منطقی به نظر میرسید.
زرهِ خاصِ فلسماهی و طلسم هارومف، که ریشه در اسطورهها و افسانهها داشت، باعث شد گمان کند سایه زرهپوش از زادگاهش آمده است. و حالا، زبان هم اساساً همخوانی داشت و او را مطمئنتر میکرد.
لومیان سر تکان داد و ادامه داد: «باید از اتفاقاتِ چشمهٔ زنانِ سامری شروع کنم، جایی که من و مادام هلا آب آوردیم...»
فرانکا زمزمه کرد: «با مادام هلا رفتی؟» کنجکاویاش برانگیخته شده بود، اما گذاشت لومیان حرفش را ادامه دهد.
لومیان وقایعِ چشمهٔ زنانِ سامری را با جزئیات بازگو کرد و مطمئن شد فرانکا روی روایتش متمرکز مانده است. سپس نظریهاش را ارائه داد.
«فکر میکنم تو جنگِ چهار امپراتور، امپراتورِ خون کاملاً از بین نرفت. به دلایلی خارقالعاده، اون پارهای از روحِ باقیماندهاش رو حفظ کرد. تو جنگِ خدایان، گذرگاهی بینِ دنیای ما و زادگاهِ تو باز شد و به یه رودخونهٔ مرموز از دنیای تو اجازه داد به دنیای ما نفوذ کنه. آقای ابله اون رو مهروموم کرد و چشمهٔ زنانِ سامری رو به وجود آورد.
«به نظر میرسه این رودخونه ارتباطِ نزدیکی با قلمروهای مرگ و جهانِ زیرین داره. شبحِ امپراتورِ خون که تو حالتِ مرگ گرفتار شده، بینِ دنیای تو، چشمهٔ زنانِ سامری و حتی تریرِ دورانِ چهارم رفتوآمد میکنه.
«امپراتورِ خون میلِ ذاتی به رستاخیز داره، و قدمِ اول برای رسیدن به این هدف، فرار از حبسِ رودخونهست. تو این فرایند، اون به جهانِ زیرینِ زادگاهِ تو آشوب آورد. اون فرابشرِ قدرتمند از قلمروهای مرگ و جهانِ زیرین چارهای جز این نداشت که فداکاریِ نهایی رو بکنه و خودش رو تو رودخونهٔ مرموز غرق کنه تا بتونه از قدرتش بهطورِ کامل استفاده کنه و شبحِ امپراتورِ خون رو مهروموم کنه.»
فرانکا میانِ گیجی و روشنی در نوسان بود. وقتی لومیان نظریهاش را تمام کرد، با آمیزهای از تعجب و شک جواب داد: «حدست خیلی واقعبینانه و منطقی به نظر میرسه...»
توضیحِ او کلماتِ سایه زرهپوش و اتفاقاتِ عجیبِ چشمهٔ زنانِ سامری را روشن میکرد.
فرانکا لحظهای سکوت کرد و بعد ادامه داد: «تو زادگاهِ من، اون رودخونهٔ گریزپا و مرموز به اسمِ چشمههای زرد شناخته میشه.
«با این حال، قبل از اینکه مهاجرت کنم، چشمههای زرد و جهانِ مردگان چیزی جز افسانه و اسطورههای غیرقابلاثبات نبودن. هیچ داستانی از پسرِ آسمانِ خونین یا دائویست دنیای زیرین وجود نداشت...
«نکنه من فقط یه آدمِ عادی بودم که هرگز فرصتِ روبهرو شدن با اینجور چیزا رو نداشتم؟»
لومیان خندید.
«قبل از اینکه بفهمم اورور یه جادوگره، مفاهیمی مثلِ قدرتهای فرابشری، اهریمنها و ارواح اصلاً وجود نداشتن.»
فرانکا حرفهایش را تأیید کرد و حالتِ چهرهاش رفتهرفته به هیجان تغییر یافت.
«حالا که گذرگاهی هست که دنیاهای ما رو به هم وصل میکنه، برگشتن به خونه دیگه یه رؤیای دستنیافتنی نیست!»
لومیان با لحنی دوستانه هشدار داد: «مادام هلا گفت که آبِ رنگپریدهٔ چشمه برای هر کسی که لمسش کنه کشندهست.»
چهرهٔ فرانکا لحظهای خشک شد، سپس جواب داد: «شاید الان برای ما اینطور باشه. اما با مقام خدایی و رسیدن به مقامِ قدیسی، شاید بتونیم از پسش بربیایم.»
لومیان دوباره به او یادآوری کرد: «پیکرِ یه فرشته و یه خدای راستین تو چشمه زندانی شدن.»
«...» فرانکا برای لومیان چشم چرخاند. «چقدر تو ضدحالی! در مقایسه با قبل، وقتی هیچ جواب، هیچ مسیر و هیچ امیدی نداشتیم، الان یه سوسوی امیدی هست. میدونیم تلاشمون رو کجا متمرکز کنیم. یکی از دلایلی که مادام هلا رفت تا آبِ چشمهٔ زنانِ سامری رو بیاره، شاید این بود که تأیید کنه آیا به چشمههای زرد وصله یا نه. اون تو پیدا کردنِ سرنخ واقعاً بینظیره!»
لومیان فقط شانه بالا انداخت و ترجیح داد خوشبینی و اشتیاقِ تازهیافتهٔ فرانکا را کور نکند.
هیجانِ فرانکا کاملاً محسوس بود؛ در اتاق قدم میزد که ناگهان سؤالی پرسید.
«داشتی میپرسیدی سایه زرهپوش از کجا اومده؟ چرا به امپراتورِ خون و دائویست دنیای زیرین اشاره کرد؟»
این که جواب نبود!
آیا ممکن بود رازِ پنهانی در کار باشد؟
لومیان لحظهای فکر کرد و گفت: «این سایهایه که بعد از مرگ به وجود اومده و بعضی از تواناییهاش به وضوح متعلق به قلمروی مرگه. همچنین میلِ شدیدی داره که از قیدوبندهاش رها بشه و از زندان فرار کنه... با توجه به این عوامل، به نظرم این یه موجودِ روحماننده که دائویستِ دنیای زیرین مهرومومش کرده. پرسیدن دربارهٔ خاستگاهش ناگزیر به کشفِ وضعیتِ فعلیِ دائویستِ دنیای زیرین منجر میشه، برای همین اون جواب رو گرفتم.»
فرانکا موضوع را دریافت.
«منطقیه!
«دائویستِ دنیای زیرین پیکرِ زرینش رو نابود و مهرومومش کرده. ممکنه به همین دلیل باشه که داره طلا جمع میکنه تا پیکرِ زرینش رو بازسازی کنه و از زندانش رها بشه؟»
فرانکا با دیدنِ چهرهٔ گیجِ لومیان، مفهومِ پیکرِ زرین و برداشتِ خودش را روشن کرد.
لومیان آرام سر تکان داد و گفت: «که اینطور؟ به نظر میرسه بتونیم در آینده به مبادلهٔ طلا با سایهٔ زرهپوش ادامه بدیم، اما باید از بازگردوندنِ کاملش به حالتِ اولیه جلوگیری کنیم. این موجود بینهایت خطرناکه و کینهٔ عمیقی داره. نمیدونم وقتی از مهرومومش فرار کنه چه کار میکنه.»
فرانکا از صمیمِ قلب موافقت کرد: «دستکم باید قبل از اینکه به این موضوع فکر کنیم، به ردهٔ ۴ ارتقا پیدا کنیم.»
لومیان پوزخند زد: «مگه نگفتی رسیدن به الوهیت و قدیس شدن کارِ خیلی سختیه؟ این اعتمادبهنفسِ تازه از کجا اومده؟»
فرانکا به لومیان چشمغره رفت: «بهخاطرِ این نیست که الان یه هدف دارم؟ نمیتونم با اینهمه انگیزهای که دارم یکم خیالبافی کنم؟ جدی میگم، نکنه نقشهامون عوض شده؟»
به یاد آورد که چندی پیش گفته بود لومیان مسیرِ الوهیت و تغییرِ مسیر را بیش از حد ساده جلوه میدهد.
لومیان خندید و گفت: «خوبه که آدم هدف و انگیزه داشته باشه. آره، گردهماییِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری هفتهٔ آیندهست. به بقیه دربارهٔ سایهٔ زرهپوش، امپراتورِ خون، دائویستِ دنیای زیرین و چشمههای زرد خبر بدم؟»
فرانکا لحظهای تأمل کرد و گفت: «در گذشته این اطلاعات رو به اشتراک میذاشتم، اما الان تا وقتی مشکلِ دروغِ آوریل رو حل نکنم، نمیتونم این کار رو بکنم. با این حال، میتونیم دربارهٔ رودِ وهمآلودِ مربوط به مرگ پرسوجو کنیم و ببینیم کسی اطلاعاتِ مرتبطی داره یا نه.»
لومیان لحظهای فکر کرد و گفت: «من میپرسم.»
فرانکا لحظهای جا خورد، اما خیلی زود دلیلِ لومیان را فهمید.
لومیان با مادام هلا به چشمهٔ زنانِ سامری رفته بود. منطقیتر بود که همراهِ او، که خودش را بهجای مشنگ جا زده بود، دربارهٔ وضعیتِ چشمهٔ زنانِ سامری پرسوجو کند. دلیلِ منطقیای پشتِ این کار بود.
از دیدِ هلا، لومیان و تیغهٔ پنهان غریبههایی بودند که یکدیگر را نمیشناختند. اگر فرانکا بیمقدمه به رودِ مرگ اشاره میکرد، بیشک شکبرانگیز میشد.
...
دوشنبه، فرانکا بارِ دیگر به کافهٔ خانهٔ سرخِ تروکادرو رفت.
این بار دقت کرده بود تا لباسی بپوشد که بیشتر با پوششِ معمولش همخوانی داشته باشد؛ پیراهن، شلوار و چکمه پوشیده بود، هرچند هنوز ظاهرِ مو مشکی و چشمقهوهایاش را حفظ کرده بود.
قصدش این بود این توهم را ایجاد کند که مردی است که به دیوبانو تبدیل شده است؛ امیدوار بود این کار مانع از هرگونه حملهٔ ناگهانی از سوی دیوبانویی شود که منتظرش بود.
با این حال، دیوبانوی مو بلندِ نارنجیقرمز در تمامِ طولِ صبح پیدایش نشد. در عوض، فرانکا خودش را درگیرِ گفتوگو با دو مشتریِ زن یافت که از فرصت استفاده کرده بودند تا با او سرِ صحبت را باز کنند.
فرانکا آرام قهوهاش را نوشید و ظاهراً از این برخوردها خم به ابرو نیاورد.
بیاختیار متوجه شد که لومیان بهطرزِ عجیبی آرام به نظر میرسید و او را تشویق میکرد که عجله نکند. فرانکا ضرورتِ از بین بردنِ اعضای هستهٔ مرکزیِ جمعیتِ سعادت، بهویژه نزدیکانِ سوزانا ماتیس را درک میکرد. ناکامی در این کار به این معنا بود که لومیان برای همیشه زیرِ سایهٔ مکتبِ گلِ سرخ میماند.
...
لومیان پیشتر به خانمِ شعبدهباز دربارهٔ جمعیتِ سعادت، مکتبِ گلِ سرخ و فعالیتهای کافهٔ خانهٔ سرخ گزارش داده بود. پاسخی که دریافت کرد مختصر بود: «فعلاً تریر رو ترک نکن، و نباید مشکلِ بزرگی پیش بیاد.»
لومیان نامه را آتش زد و خیابانِ بلبل را ترک کرد و بهسمتِ بلوارِ بازار قدم زد.
همانطور که به تالارِ رقصِ نسیم نزدیک میشد، چهرهای آشنا را دید؛ مردی با چشمانِ قهوهایِ تیره، پلِ بینیِ برجسته و ریشِ کتانرنگی که چانهاش را پوشانده بود. این مرد ردایی به تن داشت که یادآورِ پوششِ جادوگرانِ باستانی بود. او التماسکنندهٔ رازها، آستا ترال بود؛ همان کسی که لومیان را با گردهماییِ علومِ غریبهٔ آقای کِی آشنا کرده بود.
لومیان با لبخند پرسید: «کلمِ من، چی تو رو به اینجا کشونده؟»
آستا ترال با صدایی گیرا پاسخ داد: «اومدم بارون برینیه رو پیدا کنم تا بدهیم رو بدم.»
لومیان ابرو بالا انداخت: «پول دستت اومده؟»
آستا ترال لبخند زد و پاسخ داد: «آره، متوجه شدم که میشه از بعضی نامهای مقدس که از معجون گرفته شدن برای نیایش استفاده کرد. هیچ خطری هم نداره. این کشف خیلی به دردم خورده.»
لومیان از این افشاگری کمی جا خورد. با نگاهی تیره، چهار بار به سینهاش ضربه زد؛ بالا، پایین، چپ و راست.
آستا ترال با لبخندی گرمتر، حرکاتِ او را تکرار کرد.
لومیان به گپزدن ادامه نداد. فقط دست تکان داد و از کنارِ آستا ترال گذشت.
بیسروصدا به مجسمهٔ کرویِ سفیدی که از جمجمهها ساخته شده بود و بیرونِ تالارِ رقصِ نسیم قرار داشت نزدیک شد و آهی ملایم کشید.
ساعتِ ۹ شب، لومیان به اتاقِ ۲۰۷ در مسافرخانهٔ خروسِ زرین بازگشت. سرانجام نامهای از یک جمجمهٔ نقرهٔ خالص دریافت کرد که شعلههای سفیدِ رنگپریدهای در کاسهٔ چشمانش میسوخت.
نامه از طرفِ هلا بود و محتوای مختصری داشت.
یک ساعتِ دیگر گردهمایی برگزار میشود.
اگر مایل به شرکت هستید، در بازهٔ پنج دقیقهایِ ساعتِ ۱۰ شب، وردِ زیر را در دل بخوانید.