چپتر 377: مهاجرِ قدیمیتر
چپتر 377: مهاجرِ قدیمیتر
با شنیدنِ سلامِ لومیان، آن دوازدهسیزده عضوِ گروهِ دروغِ آوریل ساکت شدند.
در میانِ آنها، نگاه و زبانِ بدنِ چند نفر به لومیان حسی واضح میداد که کاسهای زیرِ نیمکاسه است.
«بارد» بود که برای پنهان کردنِ چهرهاش جورابِ زنانه به سر کشیده بود، «هیسوکا» با نیمنقاب، موهای سرخِ سیخشده و آرایشِ قطرهاشک و ستاره روی صورتش، «بانوی دیوانه» با گریمِ سرخ، زرد و سفیدِ دلقکها، و «اولترامن» با لباسی مضحک.
برخی از این اعضای گروهِ دروغِ آوریل غافلگیر و سردرگم به نظر میرسیدند، حال آنکه برخی دیگر نامحسوس خود را پس کشیدند. عدهای چشمانشان را ریز کردند و عدهای دیگر حالتِ ایستادنشان را تغییر دادند و از قبل هم گوشبهزنگتر شدند.
اگر لومیان در این مدت از روانپزشک آنتونی رید راهنمایی نگرفته بود و بر واکنشِ گناهکاران هنگامِ پیبردن به زندهبودنِ قربانیشان تمرکز نمیکرد، نمیتوانست این تفاوتها را چنین بهروشنی تشخیص دهد. چهبسا نکتهٔ مهمی را از قلم میانداخت.
در مقابل، مظنونانِ پیشینِ لومیان، یعنی «لوکی» و «من کسی را میشناسم»، واکنشهای عادیتری داشتند.
اولی بنیانگذار و سردستهٔ گروهِ دروغِ آوریل بود. اگر اتفاقِ غیرعادیای در گروه رخ میداد، احتمالش کم بود که او بیخبر بماند. به گفتهٔ فرانکا، گمان میرفت او از مسیرِ تماشاگر باشد، احتمالاً یک روانپزشک. با این حال، شناختِ اورور از این مسیر بهشدت ناقص بود. کتابهای جادوی او با جزئیاتی که در رؤیا فاش شده بود همخوانی نداشت.
لوکی که ردای سیاه و بلندی شبیه به غیببینانِ سیرک به تن داشت، چهرهاش را در سایهٔ کلاهِ ردایش پوشانده بود و ظاهراً هیچ نگرانیای از بابتِ شناساییشدن نداشت.
پس از سکوتی کوتاه، با لحنی غافلگیر گفت: «مشنگ، دوباره پیدات شد.
فکر میکردم بعد از شنیدنِ کلاسهای فشردهٔ حکیمِ پنهان مهار از دست دادی و دیوونه شدی، برای همینم هست که ماهها تو هیچ گردهماییای شرکت نکردی.»
بارد با لبخند حرفش را اصلاح کرد: «رپ، اون رپه، نه کلاسِ فشرده.»
لومیان از فرانکا شنیده بود که «رپ» شکلِ عجیبی از موسیقی است که برخی اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری دوست داشتند آن را با هذیانهای موجوداتِ ناشناخته مقایسه کنند.
در پاسخ، لبهای سرخ و باریکِ مشنگ کمی به خنده باز شد.
«نشانههای جنون رو داشتم، ولی مهارش کردم.»
در جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری، این موضوعی پیشپاافتاده بود. بسیاری از اعضا به دلایلِ گوناگون مهار از دست داده و به هیولا تبدیل شده یا حتی مرده بودند. از این رو، روانپزشکها میتوانستند با درمانِ مشکلاتِ روانی و ذهنیِ همراهانشان در گردهماییها پولِ هنگفتی به جیب بزنند.
«من کسی را میشناسم» که روپوشی سفید به تن و نقابِ منقاردارِ پرندگان را به چهره داشت، سر تکان داد.
«پارسال وضعیتِ ذهنی و روانیت رو ارزیابی کردم. مشکلِ خاصی نداشتی، ولی الان نزدیکِ یه ساله که ارزیابیِ منظمی نشدی. باید مراقب باشی. من کسی رو میشناسم که بیدقت و زیادی از خودمطمئن بود و آخرش سر از تیمارستان درآورد.»
این روانپزشک کاملاً عادی به نظر میرسید و واقعاً نگرانِ وضعیتِ بیمارش بود. با این حال، عضویتش در گروهِ دروغِ آوریل شکِ لومیان را برمیانگیخت. دستکم، وضعیتِ روانیِ خودش چندان سالم به نظر نمیرسید.
لومیان بهخوبی میدانست که یک شیطنتگر، نه از آینده ناامید میشود و نه تفریح را تنها هدفِ زندگیاش قرار میدهد. داشتنِ چنین رویکردی بیشک سلامتِ روانیِ آنها را به خطر میانداخت.
لوکی دیگر پیگیرِ غیبتِ مشنگ در گردهماییهای متعدد نشد. دستهایش را از هم باز کرد و همهٔ اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفریِ حاضر در گوشهٔ گروهِ دروغِ آوریل را خطاب قرار داد:
«بچهها، من تازگیا به یه مهاجرِ دیگه از دلِ تاریخ برخوردم!»
باردِ جوراببهسر بیاختیار پرسید: «کیه؟» و دیگر اعضا نیز توجهشان را به لوکی دوختند.
لوکی با دیدنِ نگاهِ خیرهٔ جمع، اشارهای معنادار کرد و ادامه داد: «من متونِ باستانیای به دست آوردم که به وجودِ خدای خورشیدِ باستان در دورانِ سوم اشاره میکنن.
مگه ما همیشه از متنِ مقدسِ کلیساهای مختلف، بهخصوص کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی، گیج نمیشدیم؟ مگه شباهتِ عجیبی به متنهای مذهبیِ دنیای خودمون ندارن؟
حالا فکر کنم جوابش رو پیدا کردم.»
سردستهٔ گروهِ دروغِ آوریل در حینِ صحبت، چهار بار به سینهاش ضربه زد—بالا، پایین، چپ، راست—گویی به دینی از سرزمینِ مادریاش اشاره میکرد.
پلکهای لومیان پرید.
آقای کِی هم هنگامِ نیایش به درگاهِ آن موجود دقیقاً همین حرکت را کرده بود!
آیا این فقط یک تصادف بود، یا پیوندی ناگزیر در میان بود؟
گذشته از این، مگر خدای خورشیدِ باستان پدرِ همان فرشتهٔ تالارِ رقصِ بیهمتا نبود؟
لوکی با لحنی اغراقآمیز ادامه داد: «آره، دقیقاً همونطور که حدس میزنید. متنِ مقدسِ کلیساهای مختلف برگرفته از خدای خورشیدِ باستانه، منتها تمرکزشون متفاوته و یه سری جزئیات رو تغییر دادن.
من فقط تونستم چند تا از کتابهای اون موجود رو پیدا کنم، ولی با اطمینان میگم که مالِ دنیای خودمونن.
امیدوارم بتونید اطلاعاتِ بیشتری دربارهٔ خدای خورشیدِ باستان جمع کنید و آخرسر مطمئن بشیم که اون هم یه مهاجره، چهبسا حتی قدیمیتر از روزل. اگه میخواید کتابهایی رو که گیر آوردم ببینید، یادتون نره بعداً درخواستِ معامله بدید. ۱۰۰ گرم طلا یا معادلش برای یه نسخه قیمتِ خیلی منصفانهایه، مگه نه؟ ما همه تو یه جبههایم و این کشف کلیدِ امیدمون برای برگشتن به خونهست. وگرنه عمراً با این مقدار طلای ناچیز میفروختمش.»
اولترامن با آن ظاهرِ مضحکش آهی کشید و گفت: «همهش یهجورایی بیفایدهست. لابد فکر میکنی این موجود که حالا ایزد شده، درکِ بهتری از حقیقتِ دنیا نسبت به ما داره. شاید هم تا الان رازِ مهاجرت و راهِ برگشت رو کشف کرده باشه. ولی طبقِ اطلاعاتِ خودت، مگه اونم تو برگشتن شکست نخورده؟»
لوکی پوزخند زد: «حقیقت رو ببینید! من گمان میکنم دلیلِ اینکه اون شخص نتونست برگرده اینه که توی نبردِ خدایان کشته شد.»
هیسوکا که لباسی با طرحِ کارتهای پوکر به تن داشت، ناگهان به میانِ بحث پرید: «جالب به نظر میرسه.»
لوکی آرام نگاهی به اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری انداخت و لبخندی زد.
«اطلاعاتِ مربوط به اون موجود و کتابهای باستانیِ مرتبط باهاش عمداً پاک شدن و فقط تعدادِ کمی از اونا مخفیانه دستبهدست میشن. بیشترشون زیرِ زمین، نزدیکِ منبعِ قدرتی که از اون موجود به جا مونده، پنهان شدن.
«میگن توی اون مکانها، هرچی ردهتون بالاتر باشه، خطرناکتر میشه. راحتتر مهار از دست میدین. فرابشرانِ عادی مثلِ ما شانسِ نزدیک شدن بهش رو دارن. شاید حقیقتِ ارتباطِ بینِ دو جهانِ ما و راهِ بازگشت به وطنمون اونجا باشه.»
در این لحظه، نگاهِ لوکی از روی چهرهٔ نقابدارِ لومیان گذشت.
داره زیرپوستی اورور و بقیهٔ اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری رو تشویق میکنه که برن زیرِ زمین؟ لومیان هوشیاریاش را در برابرِ هرگونه «شوخیِ» احتمالی حفظ کرد.
با این حال، دلیلِ دیگری هم وجود داشت که بیدرنگ حس کرد مشکلی در کار است. خانمِ عدالت اشاره کرده بود که هنگامِ نزدیک شدن به چشمهٔ زنانِ سامری، هرچه ردهٔ فرد بالاتر باشد، خطرناکتر است. او ماهیتِ مشکل را هم توضیح داده بود.
این باعث شد لومیان گمان کند مکانِ خدای خورشیدِ باستان که لوکی به آن اشاره کرد، شاید جایی شبیهِ چشمهٔ زنانِ سامری باشد. او به چشمِ خود دیده بود که چشمهٔ زنانِ سامری چقدر میتواند پرخطر و سهمگین باشد!
داره بقیه رو تحریک میکنه تا برای برگشتن به خونه برن زیرِ زمین و خودش از خطراتش دور بمونه، یا این فقط یه شوخیه که ممکنه به بقیه آسیب بزنه و هیچ سودی برای لوکی نداشته باشه؟ لومیان نگاهی به نیمرخِ لوکی انداخت و عمداً میانِ حرفش پرید: «منم اخیراً داشتم به سؤالِ مشابهی فکر میکردم.
«چرا خیلی از اسطورهها و افسانههای این دنیا، درست مثلِ وطنِ خودمون، شاملِ یه رودِ خیالی میشن که با قلمروی مرگ ارتباط داره؟
«ممکنه کارِ یکی از پیشکسوتهایی باشه که به گذشته تناسخ پیدا کرده؟»
با شناختی که لومیان از اورور داشت، میدانست اگر او بویی از سرنخهای مربوط به بازگشت به زادگاهش ببرد، نمیتواند درگیر نشود. از آنجا که خودش هم پرسشهایی داشت، باید مسیرِ گفتگو را از سمتِ لوکی منحرف میکرد. یافتنِ موضوعی مرتبط، بهترین راهبردش بود.
این درسی بود که لومیان و خواهرش در طولِ نبردهای فکری و شوخیهایشان بر سرِ درس، تکالیف، امتحانات، مبارزه و شیطنتها آموخته بودند.
بانوی دیوانه که با رنگهای دلقکِ سرخ، زرد و سفید آرایش شده بود، خندید و گفت: «طبیعتِ انسانه، عزیزم. آدما تمایل دارن تجربیاتِ خودشون رو با اسطورهها و افسانهها ترکیب کنن. تو دورانِ باستان، اونا برای زنده موندن به آب وابسته بودن، برای همین باور داشتن که تو زندگیِ پس از مرگ هم باید رودی وجود داشته باشه. همینطور وقتی قبر میکندن، هرچی عمیقتر میرفتن، احتمالِ اینکه به یه رودِ زیرزمینی بربخورن بیشتر میشد.»
لومیان با تقلید از لحنِ اورور پاسخ داد: «توضیحت کاملاً علمیه، اما فکر میکنم از نظرِ علومِ غریبه چیزی کم داره. و اگه هدفمون برگشتنه، علومِ غریبه ممکنه دقیقاً همون چیزی باشه که بهش نیاز داریم.»
او افسانهٔ رودخانه استیکس را که بهتازگی از گروهِ برزخ شنیده بود بازگو کرد و در پایان گفت: «باور دارم اینم میتونه مسیری باشه که ارزشِ کاوش داره.»
چهرهٔ لوکی همچنان در سایهٔ کلاهِ ردایش پنهان بود که خندید و گفت: «با اینکه جهانِ زیرین باید جایی توی عالمِ ارواح باشه، باور دارم باید ارتباطِ نزدیکی با زیرِ زمین داشته باشه. توی خیلی از داستانهای عامیانهٔ قارهٔ شمالی و جنوبی، ‹جهنم› اغلب جایی پنهان در زیرِ زمین به تصویر کشیده میشه.
«برای همینه که تحقیقاتمون باید روی زیرِ زمین متمرکز بشه. چه بقایای خدای خورشیدِ باستان از دورانِ سوم باشه و چه مسائلِ مربوط به رودخانه استیکس، باید برای ارتباطِ واقعی با این رازها، به اعماقِ زمین بریم.»
لومیان بیاختیار توی دلش گفت: تو فقط میخوای همه زودتر کلکشون کنده بشه...
او وانمود کرد که درگیرِ بحث شده است و به تبادلِ اطلاعات دربارهٔ خدای خورشیدِ باستان، کاوش در زیرِ زمین و رودخانه استیکس با لوکی، من کسی را میشناسم و دیگر اعضای گروهِ دروغ آوریل ادامه داد.
پس از حدود بیست دقیقه گفتگو، لومیان تصمیم گرفت از حوالیِ گروهِ دروغ آوریل دور شود.
او تا همین جا هم واکنشهای غیرعادیِ دستکم چهار تن از اعضای گروهِ دروغ آوریل را حس کرده بود. گامِ بعدی این بود که کار را به تیغهٔ پنهان فرانکا بسپارد.
اگر واقعاً مشکلی در گروهِ دروغ آوریل وجود داشت، آنها هنگامِ برخورد با مشنگ بسیار محتاط میشدند. از ترسِ افتادن در تله، بهراحتی درگیر نمیشدند یا تحقیق نمیکردند.
در این مرحله، هدفِ اصلیشان باید مشاهده و جمعآوریِ غیرمستقیمِ اطلاعات میبود.
اما وقتی پای تیغهٔ پنهان در میان بود، میتوانستند بدونِ هیچ ملاحظهای شوخی کنند. بعداً، فرانکا میتوانست از آن شوخیها بهعنوانِ بهانهای برای یافتنِ اعضای گروهِ دروغ آوریل در دنیای واقعی استفاده کند و تکتک با آنها روبهرو شود. او میتوانست حمایتِ دیگر اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری را جلب کند. اینکه آیا میتوانستند در طولِ این رویاروییها اطلاعاتِ مهمی بیرون بکشند یا نه، هنوز مشخص نبود.
همینکه لومیان چند قدم از جمع دور شد، رئیسِ ۲.۴ متری، گاندالف را دید که به صندلیِ سنگیِ عظیم نزدیک میشود و با صدایی رسا گروه را خطاب قرار میدهد: «همگی، موضوعِ مهمی برای بحث دارم.»