چپتر 378: تحقیق
چپتر 378: تحقیق
لومیان ایستاد و رو به رئیسِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری که ردایی کتانی به تن داشت، چرخید.
گاندالف که هیکلی تقریباً نیمهغول داشت، برای رساندنِ صدایش به گوشهوکنارِ کاخِ باستانی نیازی به دستگاههای مکانیکی یا ترفندهای رازآلود نداشت.
«همین الان با ایزوتوپ حرف میزدم و متوجهِ موضوعی شدم که ارزشِ توجهِ ما رو داره.
«میگفت از وقتی به ردهٔ ۶ رسیده، خیلی بیشتر از قبل با فرابشران روبهرو میشه و پاش به ماجراهای فرابشری کشیده میشه.
«این با مشاهداتِ کلیِ خودم تو چند سالِ گذشته همخوانی داره. میدونید که من دوست دارم با تکتکِ اعضا حرف بزنم و از تغییراتِ تازهای بپرسم که این قدرتها براشون به همراه آورده. خودم هم بیشتر از خیلیها تو مسیرهای خدایی کاوش کردم و به درکِ عمیقی رسیدم.
«با این مقدمه، میخوام نتیجهگیریم رو بهتون بگم.
«تقریباً هیچ استثنایی هم نداره. هرچی فرابشران به ردههای بالاتر میرن، بسامدِ درگیریشون با مسائلِ رازآلود بهطرزِ چشمگیری بالا میره. تو ردهٔ ۹، این پدیده چندان به چشم نمیاد. اما از ردهٔ ۷ یا حتی ردهٔ ۶ به بعد، حتی اونایی که معمولاً کاری به این کارها ندارن هم حس میکنن مدام دارن با اتفاقاتِ فرابشری برخورد میکنن.
«بذارید با عدد و رقم براتون روشن کنم. فرض کنید تو ردهٔ ۹، تعدادِ حوادثِ فرابشری یا برخورد با فرابشرانِ دیگه تو هر فصل ۱ باشه. این رقم تو گردهماییهای علومِ غریبه و محفلهای کوچیکی که توشون شرکت میکنید، راحت گم میشه و به چشم نمیاد. دقیق مشخص کردنش سخته. حالا تو ردهٔ ۸، این عدد میشه ۲. برای ردهٔ ۷، ممکنه یهو به ۵ یا ۶ برسه. به عبارتِ دیگه، ممکنه ماهی یکی دو بار با یکی دو حادثهٔ فرابشری یا فرابشرِ ناشناس برخورد کنید.
«نظری یا حدسی دربارهٔ این پدیده دارید؟ میتونید علتش رو بفهمید؟ شاید قوانینِ بنیادینِ علومِ غریبه در کار باشه.»
لومیان جا خورد.
مگه این همون قانونِ همگراییِ ویژگیهای فرابشری نیست؟
این مهاجر که نامِ رمزش گاندالف بود، روحیهٔ کاوشگرِ تیزبینی داشت. در توجه به ریزترین جزئیات زیرک بود و عملاً توانسته بود نشانههای بیرونیِ قانونِ همگراییِ ویژگیهای فرابشری را کشف کند!
همو بود که پیشتر گفته بود در سالهای اخیر رسیدن به ردهٔ ۹ و ردهٔ ۸ آسانتر از قبل شده است، تا جایی که حتی مصرفِ مستقیمِ ویژگیهای فرابشری هم ممکن است. او ارزیابیِ دقیقتری از افزایشِ این خطر ارائه داده بود.
لومیان آهی کشید و از اصطلاحاتِ همیشگیِ اورور استفاده کرد: یه استعدادِ پژوهشمحور...
برای کسی مثلِ او که فرشتهٔ یک خدای شریر درونش مهروموم شده بود و هالهای در سطحِ ایزد در بر میگرفتتش، تجلیِ قانونِ همگراییِ ویژگیهای فرابشری چنان شدید بود که نمیشد نادیدهاش گرفت. هر کسی متوجهِ این مشکل میشد.
ماهی یکی دو تا حادثهٔ فرابشری دیگه چه صیغهایه؟
عملاً هر هفتهست!
اگه فرابشرانی رو که به پستش خورده بودن هم حساب میکرد، میشد گفت یه اتفاقِ روزمرهست!
با این حال، لومیان گاهی حس میکرد قانونِ همگراییِ ویژگیهای فرابشری نقشِ خودش را کامل ایفا نکرده است. فقط در صورتی میشد گفت این قانون عمل کرده که اعضای سازمانِ گناهکاران و خانوادهٔ روش لویی سانسون را به بلوارِ بازار کشانده و تصادفاً با آنها روبهرو شده باشد.
شاید قدرتِ یک عطیه به اندازهٔ همگراییِ ویژگیهای فرابشری نبود، یا شاید مهرومومِ ترمیبوروس اثرش را کم کرده بود. در هر صورت، خواستهاش هنوز برآورده نشده بود.
لومیان که در این گردهمایی جای خواهرش را گرفته بود، از اینکه مستقیم سراغِ گاندالف برود و برای خریدِ اطلاعات دربارهٔ قانونِ همگراییِ ویژگیهای فرابشری بهای گزافی پیشنهاد دهد، خودداری کرد.
نگاهی گذرا به اطراف انداخت و متوجه شد مادام هلا و تیغهٔ پنهان فرانکا ساکت ماندهاند و به بحثهای اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری دربارهٔ این پدیده گوش میدهند.
لومیان میدانست فرانکا با قانونِ همگراییِ ویژگیهای فرابشری آشناست. هلا نیز با دانشِ پنهانی که از کاوش در چشمهٔ زنانِ سامری به دست آورده بود، قاعدتاً باید چنین پدیدهای را دیده باشد.
آنها به دلیلِ انگیزههای متفاوتشان حرفی از اصطلاحِ «همگرایی» به میان نیاوردند. برای فرانکا، تا زمانی که سودای رسیدن به مقام خدایی در سر نداشت، درکِ فوریِ قانونِ همگراییِ ویژگیهای فرابشری ضروری نبود. او فقط باید پدیدههای مرتبط با آن را میشناخت و از خطرات دوری میکرد. جزئیاتِ دقیقتر را هم میتوانست هر وقت به پول نیاز داشت و تأییدِ خانمِ داوری را میگرفت، در گردهمایی بفروشد.
در حالی که گروههای مختلف سرگرمِ بحثهای داغ دربارهٔ موضوعِ رئیس گاندالف بودند، لومیان به سمتِ گروهِ آکادمی راه افتاد.
در همین حین، تیغهٔ پنهان فرانکا را دید که به سمتش میآید.
«مشنگ؟ بالاخره برگشتی به گردهمایی! جداً نگران شده بودم نکنه بلایی سرت اومده باشه!» حالتِ چهرهٔ فرانکا کمی اغراقآمیز بود، اما برای او کاملاً عادی به نظر میرسید. در چشمِ همهٔ اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری، او به داشتنِ احساساتِ پررنگ و علاقهاش به معاشرت و تجربههای تازه معروف بود.
لومیان لبهایش را روی هم فشرد و لبخندی زد.
«یه مشکلی پیش اومده بود، ولی حل شد.»
چه تابآوریِ روانیِ تحسینبرانگیزی. وقتی حرف از فاجعهٔ کوردو به میان اومد، واکنشِ شدیدی نشون نداد. فرانکا با کنجکاوی به نیمهٔ پایینیِ صورتِ مشنگ که بیرون بود نگاه کرد و پرسید: «چی شده بود؟»
لومیان که حالتِ تدافعی به خود گرفته بود، جواب داد: «یه فاجعهٔ مربوط به علومِ غریبه.»
فرانکا میدانست کِی باید موضوع را عوض کند و با لبخندی مسیرِ بحث را تغییر داد.
لومیان پیشقدم شد تا گفتگوی خود با گروهِ دروغ آوریل را پیش بکشد: «همین چند وقت پیش، تو گروهِ دروغ آوریل، لوکی گفت که به یه مهاجرِ باستانیِ دیگه به اسمِ خدای خورشیدِ باستان برخورده. بانوی دیوانه، هیسوکا، بارد و اولترامن یکم به حرفش شک دارن.»
بانوی دیوانه، هیسوکا، بارد، اولترامن... فرانکا و لومیان تفاهمی ناگفته با هم داشتند. فرانکا بلافاصله منظورِ او را فهمید: باید حواسش را به این چهار عضوِ گروهِ دروغ آوریل که لومیان به آنها مشکوک بود، جمع میکرد.
با احتساب لوکی و «من کسی را میشناسم» که اغلب بهعنوان مظنونانِ احتمالی مطرح میشدند، اکنون در مجموع شش نفر بودند.
فرانکا با هیجانی واقعی پرسید: «راست میگی؟ بهجز امپراتور روزل، مهاجرای باستانیِ دیگهای هم هستن؟»
فرانکا تظاهر نمیکرد. همیشه به مهاجرانِ باستانی علاقه داشت.
با استفاده از این فرصت، با مشنگ خداحافظی کرد و به سمتِ محدودهای از کاخ رفت که گروهِ دروغِ آوریل آنجا مستقر بودند.
لومیان به گروهِ آکادمی برگشت و به پروفسور، ایزوتوپ و پتیگرو گوش سپرد که داشتند دربارهٔ تجربههایشان از علومِ غریبه بحث میکردند.
گردهمایی محدودیتِ زمانیِ سفتوسختِ دوساعته داشت، اما حاضران میتوانستند هر لحظه که بخواهند آنجا را ترک کنند. فقط کافی بود وردی بخوانند و جملهٔ آخر را به «تمنا دارم اجازه دهید قلمروتان را ترک کنم» تغییر دهند تا به مکانِ اصلیِ خود برگردند.
بسیاری از اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری ترجیح میدادند پس از انجامِ کارهایشان و در میان گذاشتنِ دغدغههایشان، زودتر آنجا را ترک کنند تا مبادا در دنیای واقعی حادثهای رخ دهد. با این حال، شمارِ درخورِ توجهی از اعضا تصمیم گرفتند بمانند.
برای آنها، فرصتِ همصحبتی با کسانی که خاستگاهِ مشترکی با ایشان داشتند، آن هم بدونِ نگرانی از افشای تصادفیِ رازهایشان، لذتبخش بود. حتی اگر بحثهایشان به موضوعاتِ پیشپاافتاده هم کشیده میشد، باز هم حالِ عاطفیشان را بهتر میکرد و تسکینی برای وضعیتِ روحی و روانیشان بود.
لومیان باور داشت که خواهرش در این گردهماییها حسابی به آرامش میرسیده است. ازاینرو، بخشی از دلیلِ حضورِ او این بود که نقشِ خواهرش را بازی کند و نگذارد کسی متوجهِ تفاوتی شود، و در عین حال به نیابت از اورور از فضا لذت ببرد و باحوصله تا آخر بماند.
بهطورِ مبهمی حس میکرد احساساتش حساستر شده و راحتتر برانگیخته میشود. گویی پارهٔ روحِ اورور به سطح آمده بود و بر روانِ او تأثیر میگذاشت.
وقتی گردهمایی به پایانِ خود نزدیک میشد، پروفسور که پیراهنی با پاپیون به تن داشت، رو به لومیان کرد و پرسید: «مشنگ، هنوز تو جنوب زندگی میکنی؟»
همم، به کشورِ خاصی اشاره نمیکنه... یعنی میدونه اورور تو اینتیسه؟ افکارِ لومیان بهسرعت چرخید و صادقانه جواب داد: «نه، مدتیه اومدم منطقهٔ بزرگِ تریر.»
لبخندی روی لبانِ پروفسور نقش بست.
«من و دانشیار هم ساکنِ تریریم. پایهای یه دورهمیِ حضوری داشته باشیم؟»
پتیگرو مشتاقانه وسطِ حرف پرید: «منم تو منطقهٔ بزرگِ تریرم.» جدولِ تناوبی و ایزوتوپ هم بهنشانهٔ موافقت سر تکان دادند.
یه گردهماییِ حضوری... اورور قبلاً بعضی وقتا چند روزی میرفت بیرون. یعنی تو دیدارهای حضوری با پروفسور و بقیه شرکت میکرده؟ محفلهای مختلف سبکِ خودشون رو دارن. فرانکا و رفقاش گروهِ تلگرامی دارن، و این آدمای آکادمی بسته به منطقهشون تو دیدارهای حضوری شرکت میکنن؟ لومیان لحظهای تأمل کرد و جواب داد: «باشه برای بعد. بعد از اینکه به یه سری کارهای شخصیم رسیدم.»
عمداً بحثِ کارهای شخصی را پیش کشید، به این امید که این اطلاعات به گوشِ مظنونانِ دروغِ آوریل، مثلِ لوکی و بانوی دیوانه برسد.
پروفسور و بقیه گفتند: «باشه.» بههرحال، مشنگ پیشتر فاش کرده بود که اتفاقی برایش افتاده است.
...
فرابشری از روزگارانِ باستان،
فرمانروای ملت شب ابدی،
مادرِ نجیبِ آسمان،
تمنا دارم اجازه دهید قلمروتان را ترک کنم.
با هر بار تکرارِ ورد، پیکرهای درونِ کاخِ باستانی رفتهرفته محو میشدند.
وقتی لومیان به خود آمد، دید به خانهٔ امنِ خیابانِ بلبل برگشته است.
چقدر جادویی... در مقایسه با این، گردهماییهای علومِ غریبهٔ آقای کِی مثلِ مقایسهٔ این خانهٔ امنِ من با کاخِ تابستانیِ امپراتور روزله. اصلاً تو یه سطحِ دیگهن. تفاوتشون خیلی زیاده... لومیان آهی کشید و به ظاهرِ اصلیاش برگشت.
عجلهای نداشت که به خانمِ شعبدهباز نامه بنویسد و واکنشِ سایه زرهپوش را گزارش دهد یا دربارهٔ خدای خورشیدِ باستان پرسوجو کند. در عوض، پس از عوض کردنِ لباسهایش، یکراست به خیابانِ روپوشسفیدها، پلاکِ ۳ رفت و درِ آپارتمانِ ۶۰۱ را زد.
ژنا به دیدنِ برادرش رفته بود و تا صبحِ فردا برنمیگشت. فرانکا روی صندلیِ راحتی نشسته بود و زیرِ لب غرولند میکرد، گویی داشت کسی را لعنت میکرد.
لومیان در حالی که روی کاناپه مینشست، پرسید: «چی اعصابت رو خرد کرده؟»
فرانکا با خشم جواب داد: «اون لوکیِ عوضی. میخواستم یه سری اطلاعات ازش بخرم، اما برگشته میگه بقیه میتونن با طلا حساب کنن، ولی تو نه.» سپس ادامه داد: «گفت میخواد طعمِ یه دیوبانو رو بچشه. لعنتی، چرا خودش معجون رو نخورد تا ساحره بشه؟ بعد از اینکه بهش فحش دادم، گفت شوخی کرده و اطلاعاتِ باستانی رو بهم فروخت.»
پس از تعریف کردنِ این ماجرا، خندید.
«با اینکه تو محلِ گردهمایی یه حصارِ ویژه هست که نمیذاره مالکیت و مکانِ چیزایی که معامله میکنیم رو ردیابی کنیم، اما ماهیتِ خودِ اشیاء رو نمیشه پنهان کرد. در موردِ این نسخه از اطلاعات، جزئیاتی مثلِ نوعِ کاغذ، کارخونهای که توش تولید شده، مدلِ ماشینتحریرِ مکانیکی یا دستگاهِ چاپی که باهاش نوشته شده و حتی مکانِ تقریبیش مشخصه. اینا میتونه یه سری سرنخ بهمون بده. شاید کمک کنه لوکی رو تو دنیای واقعی پیدا کنیم. البته، به این شرط که هیچ اقدامِ ضدِّغیببینی، گمراهسازی یا پنهانکاریای انجام نداده باشه.»
فرانکا در همان حال که صحبت میکرد، آینهای بیرون آورد و برای پیشگویی آینه جادویی آماده شد.
پس از خواندنِ ورد، آینه تاریک شد و صدای ضعیفِ آب به گوش رسید.
فرانکا نسخهٔ اطلاعاتی را که از لوکی گرفته بود در دست گرفت و متفکرانه پرسید: «ماشینتحریری رو که برای نوشتنِ این اطلاعات استفاده شده، کجا میتونیم پیدا کنیم؟»
از درونِ آینه، صدایی سالخورده جواب داد: «تریر، میخانهٔ تنها.»