چپتر 38: گوسفندان
چپتر 38: گوسفندان
بیش از دوازده تن از اعضای خانوادهٔ بری در خانهای دوطبقه و مخروبه چپیده بودند. لومیان بیاعتنا به درِ باز، با احتیاط از کنارش گذشت و به محوطهٔ خالیِ پشتِ خانه که با حصارهای چوبی محصور شده بود، رفت.
تپههایی از هیزم و علوفه زیرِ لبهٔ بامِ محوطه پراکنده بود و سه گوسفندِ سفیدِ کثیف و گلآلود آنجا پرسه میزدند.
لومیان به یاد آورد که اورور گفته بود گوسفندانی که پییر شتابان با آنها برگشته عجیب به نظر میرسند، اما نمیتوانست دقیقاً بگوید کجایشان غیرعادی است. به همین دلیل، لومیان از غیبتِ چوپان که برای نیایش به کلیسای جامع رفته بود، استفاده کرد تا گوسفندان را بررسی کند.
هرچند خودش هرگز چوپانی نکرده بود، اما چون نزدیکِ مراتعِ کوهستانیِ کوردو زندگی میکرد، دستکم با ۷۰ تا ۸۰ گوسفند سروکار داشت. پس بههیچوجه با آنها ناآشنا نبود.
پس از مدتی بررسیِ دقیق، لومیان نتوانست هیچ تفاوتی میانِ سه گوسفندِ پیشِ رویش و دیگر همنوعانشان تشخیص دهد. فقط توانست زیرِ لب زمزمه کند: «با چشمِ عادی که مشکلی نمیبینم—نکنه به قدرتِ خاصی نیاز دارم؟»
متأسفانه، شکارچیها چنین تواناییهایی نداشتند.
لومیان تا همینجا هم از بینایی و بویاییِ تقویتشده و درکش از سرنخهای گوناگون استفاده کرده بود، اما باز هم نتوانست هیچ مشکلی پیدا کند.
تنها چیزِ عجیبی که به چشمش آمد این بود که فضولاتِ گوسفندان بهجای اینکه همهجا پراکنده باشد، در یک گوشه روی هم تلنبار شده بود.
البته این احتمال هم کم نبود که خانوادهٔ بری برای استفادهٔ بهتر از کود، آنجا را مرتب تمیز میکردند.
پس از چند ثانیه بررسیِ بیشتر، لومیان آرام زمزمه کرد: «انگار فقط نگاه کردن و بو کشیدن کافی نیست... باید دستبهکار بشم؟»
بیدرنگ دستش را روی حصار گذاشت و از روی آن پرید؛ گویی در خانهٔ خودش بود.
هر سه گوسفند همزمان سر چرخاندند و به لومیان نگاه کردند. او هم با پوزخندی به آنها سلام کرد.
«بیاین ببینم، وقتِ معاینهست.»
نگران نبود که صاحبشان مچش را بگیرد، چون پیش از این هم بارها چنین کارهایی کرده بود. همهٔ خانوادههای دهکده میدانستند که این پسر عاشقِ انواعواقسامِ شیطنتهاست. استفاده از گوسفندها بهعنوانِ ابزارِ شوخی هم فقط بخشی از مسخرهبازیهایش بود.
به قولِ خودِ لومیان: «وقتی آبروت از قبل رفته، بدنام بودن یه مزایایی هم داره.»
با داشتنِ لقبِ «شاهِ شیطنت»، هر کاری که در دهکدهٔ کوردو میکرد سوءظنِ چندانی برنمیانگیخت. حتی اگر آنهایی که آشکارا غیرعادی بودند مچش را میگرفتند، نمیتوانستند ثابت کنند که کاسهای زیرِ نیمکاسهاش است.
البته در چنین شرایطی، چهبسا کشیش گیوم و چوپان پییر برای احتیاط هم که شده سعی میکردند او را ساکت کنند. از این رو، باید در مواقعِ لزوم احتیاط به خرج میداد.
«بع! بع! بع!»
سه گوسفند که گویی نیتِ شومِ لومیان را حس کرده بودند، پشتِ تپهٔ علوفه پنهان شدند و صدایشان بهزحمت به گوش میرسید.
اما چطور میتوانستند از دستِ یک شکارچی فرار کنند؟
لومیان گوسفندی را گرفت و درحالیکه بهزور دندانهایش را معاینه میکرد، دستی به پهلویش کشید.
زمزمه کرد: «اینجا هم مشکلی نیست...»
وقتی دید گوسفند دارد نگاهش میکند، با پوزخندی شرورانه افزود: «سلامتیت که عالیه. احتمالاً خورشِ گوشت و نخودفرنگیِ خوشمزهای ازت درمیاد.»
این را عمداً گفت تا هوشِ آن سه گوسفند را بسنجد.
وقتی بدنِ هدف هیچ مشکلی نداشت، چارهای نبود جز اینکه از این زاویه وارد شود.
چشمانِ گوسفند لحظهای مات شد.
لومیان خندید.
«خیلی باهوشی، نه؟ میفهمی چی میگم؟»
چشمانِ گوسفند به حالتِ عادی برگشت، سرش را چرخاند و مشغولِ خوردنِ علوفه شد.
لومیان دستی به چانهاش کشید: «محل نمیذاری؟ بعداً از پییر بری میخرمت و امشب برای شام میخورمت!»
گوسفند واکنشی نشان نداد.
تکهای علوفه به دندان گرفت و بیرون کشید.
تپهٔ علوفه ناگهان فروریخت و چشمانِ تیزبینِ شکارچیِ لومیان چیزی را دید.
چهرهاش درهم رفت. جلو رفت و برای بررسیِ دقیقتر چمباتمه زد.
دستهای موی سیاه بود که چند ناخنِ کندهشده در آن قرار داشت.
لومیان با تعجب زمزمه کرد: «چرا این باید بیرونِ خونه باشه؟»
او بهعنوانِ یکی از اهالیِ کوردو، از رسومِ خاکسپاریِ منطقهٔ داریژ بهخوبی آگاه بود. وقتی کسی در خانه میمرد، باید موها و ناخنهایش را میچیدند و جایی در داخلِ خانه پنهان میکردند تا طالع و بختِ نیکِ خانواده حفظ شود.
چطور ممکن بود چنین چیزی سر از تپهٔ علوفهای در بیرونِ خانه دربیاورد؟
لومیان دستهٔ مو و ناخنها را برداشت و درحالیکه بررسیاش میکرد، آن را در دست سبکسنگین کرد.
خیلی تازه به نظر میرسه، انگار همین تازگیها چیدنش... بهسرعت به این نتیجه رسید.
با این حال، اخیراً هیچکس در دهکدهٔ کوردو نمرده بود!
لومیان فقط توانست حدس بزند که این نوعی جادوگری شبیهِ رسومِ خاکسپاری است. قصد داشت بعداً در این باره با خواهرش مشورت کند.
برای اینکه سوءظنی برنینگیزد، ناخنها و موهای سیاه را سرِ جایش در تپهٔ علوفه چپاند و همهچیز را به همان شکلِ بههمریختهٔ قبل برگرداند.
پس از پایانِ کار، بهسوی حصارِ چوبی رفت.
لومیان چند قدم که دور شد، برگشت و نگاهی به آن سه گوسفند انداخت. با لحنی امیدوارانه با خودش زمزمه کرد: «پییر بری یه چیزیش میشه. قبل از ماهِ مه برگشته به دهکده. نکنه اون بیرون جرمی مرتکب شده؟ بهعنوانِ یه شهروندِ خوبِ اینتیس و یه مؤمنِ معتقد به خدا، باید برم داریژ و یه پرسوجویی بکنم؟»
هر سه گوسفند فقط به او خیره ماندند؛ بیهیچ واکنش و تغییری.
لومیان در دل آهی کشید و ناامید شد. این گوسفندها چندان هم باهوش نیستن.
سپس دستانش را بالا آورد—شستها رو به بالا، انگشتانِ اشاره رو به پایین—و ژستی تحقیرآمیز گرفت.
وقتی اعصابم خورده، مسخره کردنِ گوسفندا چه ایرادی داره؟
ناگهان، گوسفندی که لومیان وارسیاش کرده بود، با نگاهی امیدوار چند قدم جلو آمد.
سُمش را بالا آورد و روی گِل خط کشید.
لومیان لحظهای جا خورد، اما خیلی زود به گوسفند نزدیک شد تا ببیند چه میکشد.
انگار گوسفند داشت حروفی روی زمین مینوشت. برای لومیان آشنا بودند، اما آنها را نشناخت.
اخم کرد و با خودش گفت: این زبان باید با زبانِ اینتیسی همریشه باشه... ولی من فقط اینتیسی و کمی فیساکیِ باستانی بلدم...
در آن لحظه، لومیان به اهمیتِ حرفِ اورور پی برد: «دانش یعنی قدرت.»
کارِ گوسفند که تمام شد، یک قدم عقب رفت و با نگاهی ملتمسانه به لومیان خیره شد. دو گوسفندِ دیگر هم تغییرِ حالتِ مشابهی دادند و آرام بعبع کردند.
لومیان به واژهٔ روی زمین نگاه کرد و در فکر فرو رفت. نمیدانست چه معنایی دارد و چطور باید واکنشی نشان دهد.
یکیدو ثانیه بیشتر نگذشته بود که فکری به سرش زد و با وقار رو به سه گوسفند سر تکان داد.
پای راستش را دراز کرد و واژهٔ روی خاک را پاک کرد.
شاید خودش نمیفهمید، اما میتوانست وانمود کند که فهمیده است!
فعلاً گوسفندها را دستبهسر میکرد و بعداً از خواهرش راهنمایی میگرفت.
بیآنکه منتظرِ «واکنشِ» گوسفندها بماند، با چهرهای جدی و متفکرانه آرام سر تکان داد و بهسمتِ حصار رفت؛ گویی میگفت: «صبر کنید، یه فکری به حالش میکنم.»
لومیان از آغل بیرون آمد، وقت را تلف نکرد و یکراست به خانه رفت. اورور را در اتاقِ کار پیدا کرد که روی صندلیِ راحتی نشسته بود و کتاب میخواند.
با اضطراب صدایش زد: «خواهر بزرگه، یه چیزی شده.»
اورور بیدرنگ گارد گرفت: «بهم میگی خواهر بزرگه... این بار دیگه چه دستهگلی به آب دادی؟»
لومیان نفسِ عمیقی کشید و افکارش را مرتب کرد.
«یادته گفتی سه تا گوسفندِ پییر بریِ چوپان یه مشکلی دارن؟
«خب، وقتی داشت تو کلیسای جامع نیایش میکرد، رفتم پشتِ خونهاش تا یه نگاهی بندازم. و حدس بزن چی پیدا کردم؟»
چهرهٔ اورور جدی شد.
«اگه میخوای از این کارا بکنی، باید از قبل بهم بگی. الان اوضاع خطرناکه و کسی نیست ازت محافظت کنه.»
لومیان از نگرانیِ خواهرش دلگرم شد، اما پیشِ خودش غر زد: اگه از قبل بهت میگفتم که عمراً میذاشتی برم...
صادقانه قول داد: «دفعهٔ بعد حتماً بهت میگم.»
دهها بار حرفهای مشابهی زده بود.
اورور که به اضطراری بودنِ اوضاع پی برده بود، سر تکان داد و اشاره کرد که لومیان میتواند یافتهاش را بگوید.
لومیان بهسرعت ماجرای آغل را تعریف کرد. اورور هرچه بیشتر گوش میداد، چهرهاش جدیتر میشد.
از روی صندلیِ راحتی بلند شد و قلم و کاغذی پیدا کرد تا به دستِ لومیان بدهد: «اون واژه رو بنویس.»
لومیان واژه را به خاطر سپرده بود، پس بهسرعت آن را روی کاغذ نوشت.
اورور نگاهِ گذرایی به آن انداخت و با لحنی جدی گفت: «این یه مشکلِ بزرگه.»
میدونم... لومیان در دل پاسخ داد.
تازه، به نظرش مشکل حتی بزرگتر از چیزی بود که خواهرش تصور میکرد.
پرسید: «مشکل چیه؟»
اورور به واژه اشاره کرد و گفت: «این زبانِ هایلندره، زبانِ رسمیِ پادشاهیِ فیناپوتر. مثل اینتیسی، ریشهاش به فیساکیِ باستانی برمیگرده.
«معنیش میشه...»
اورور لحظهای مکث کرد و بعد با صدایی بم گفت: «کمک!»
لومیان با تعجب گفت: «کمک؟ گوسفندا دارن از ما کمک میخوان؟»
اورور کوتاه تأیید کرد: «شک دارم واقعاً گوسفند باشن. احتمالاً آدم بودن!»
لومیان حیرتزده پرسید: «آدم؟»
این موضوع فراتر از حدِ دانستههایش بود.
پیش از این، لومیان فقط فکر میکرد این سه گوسفند باهوشاند و احساساتی شبیهِ آدمها دارند. انگار زبانِ آدمیزاد را هم تا حدی یاد گرفته بودند، اما هرگز به ذهنش خطور نکرده بود که واقعاً آدم باشند.
از نظرِ او، تبدیل شدن به گوسفند فقط در داستانهای خیالی اتفاق میافتاد!
اما همین که این فکر از ذهنش گذشت، حیرتش فروکش کرد.
به یاد آورد که همین حالا هم درگیرِ یک چرخهٔ زمانی شدهاند. پس تبدیل شدنِ آدمها به گوسفند دیگر چه جای تعجبی داشت؟
در دنیای علومِ غریبه، از این دست اتفاقاتِ عجیبوغریب و نامعقول کم نبود.
اورور در برابرِ سردرگمیِ برادرش با جدیت سر تکان داد و گفت: «مطمئن نیستم فنِّ رازآلودی وجود داشته باشه که بتونه آدم رو به گوسفند تبدیل کنه، ولی الان همهٔ شواهد دارن همین احتمال رو نشون میدن.»
لومیان تأیید کرد: «دقیقاً.»
هرچه بیشتر به این موضوع فکر میکرد، بیشتر مطمئن میشد که آن سه گوسفند احتمالاً آدماند.
یعنی پییر بریِ چوپان در واقع داشت آدمها را میچراند؟
لومیان سپس پرسید: «چرا اون ناخنها و موها بیرونِ خونه قایم شده بودن؟»
اورور لبهایش را برچید و گفت: «این یکی از رسومِ خاکسپاری توی منطقهٔ داریژه. البته تو شرایطِ عادی ازش استفاده نمیشه. خیلیا اصلاً فراموشش کردن.
«من بهعنوانِ یه جادوگر این جنبهها رو مطالعه کردم تا ببینم میتونم دانشِ مفیدی ازشون بیرون بکشم یا نه.»
سپس توضیح داد: «وقتی یکی از اعضای خانواده خودکشی میکنه یا به دستِ یکی از بستگانش کشته میشه، یا اگه تو زمانِ حیاتش آدمِ بدی بوده و تأثیرِ منفی روی کلِ خانواده گذاشته، موها و ناخنهایی رو که بعدِ مرگش میچینن باید بیرونِ خونه قایم کنن تا طالعِ خانواده تحتتأثیر قرار نگیره و براشون بدشانسی نیاره.»
خودکشی یا کشته شدن به دستِ بستگان؟ لومیان ناگهان چیزی به ذهنش رسید.
در چرخهٔ قبلی، پونس بنه بدونِ رعایتِ رسومِ خاکسپاری واردِ خانهٔ ناروکا شده بود.
یعنی ممکن بود برای برداشتنِ موها و ناخنهای ناروکا رفته باشد؟