چپتر 382: غنیمت شمردنِ فرصت
چپتر 382: غنیمت شمردنِ فرصت
اگه از ضدِردیابی استفاده نکرده بودم، به پستِ لوکی میخوردم؟ لومیان از پاسخِ ترمیبوروس جا خورد.
او فقط میخواست بداند طلسم پیشگویی در برابرِ فرابشرانِ مسیرِ غیببین کارساز است یا نه. اصلاً مهم نبود ترمیبوروس جواب بدهد یا نه. او بهعنوانِ یک پیمانکار میتوانست خودش به این پرسش پاسخ دهد و با تهیهٔ یک بطری معجون پیشگویی، اثراتش را بیازماید. اما در کمالِ تعجب، فرشتهٔ ناگزیری به او جواب داد.
لومیان اطلاعاتِ نهفته در آن جمله را حلاجی کرد و افکارش به تکاپو افتاد.
بعد از اینکه از خیابانِ قدیم بیرون اومدم، لوکی مدتی در تعقیبم بوده!
منبعِ اون اطلاعاتِ کپیشده یه تله بوده!
همین ظهر، لوکی توی میخانهٔ تنها بوده!
عمداً ماشینتحریرِ مکانیکیِ میخانهٔ تنها رو برای کپی کردنِ اطلاعات انتخاب کرده. نقشهش این بوده که هر کی دنبالشه پیداش کنه، تا خودش بتونه ردیابیِ طرفِ مقابل رو شروع کنه و یه ضربهٔ کشنده بهش بزنه.
و اگه معلوم میشد تعقیبکننده آدمِ قدرتمندیه، با موندن توی پایگاهِ ادارهٔ ۸ میتونست امنیتِ اولیهش رو تضمین کنه. اینطوری بهراحتی لو نمیرفت. حتی میتونست ادارهٔ ۸ رو که یه سازمانِ رسمیه، بازی بده تا بیفتن دنبالِ طرفِ مقابل.
با رسیدن به این نتیجه، لومیان هم حسرت خورد و هم نفسِ راحتی کشید.
مایهٔ حسرت بود که پس از خروج از خیابانِ قدیم، تا پایانِ روندِ ضدِردیابی متوجهِ تعقیبِ لوکی نشده بود. این یعنی بنیانگذارِ گروهِ دروغ آوریل را «از دست داده» بود. چهبسا فرصت مییافت تا دربارهٔ مسائلِ مربوط به مشنگ با او بحث کند.
اما از سویی لومیان نفسِ راحتی هم کشید، چرا که آمادگیِ لازم را نداشت. اگر لوکی را پیدا میکرد و مجبور میشد پیش از موعد دست به کار شود، بهاحتمالِ زیاد پایانِ تلخی در انتظارش میبود. هر چه باشد، طبقِ توصیفِ فرانکا، یک شعبدهبازِ ردهٔ ۷ تواناییهای عجیبوغریبِ بسیاری داشت. آنها در مقامِ یک خیمهشبباز میتوانستند دیگران را بیسروصدا از سرِ راه بردارند.
اگر لوکی حملهای غافلگیرانه ترتیب میداد، لومیان مطمئن نبود فرصتِ استفاده از انگشتِ آقای کِی را پیدا کند. همچنین اطمینان نداشت که بتواند لوکیِ واقعی را بهموقع پیدا کند و با طلسم هارومف بگریزد.
با این حال، در این لحظه، کفهٔ حسرت در دلش سنگینتر از آسودگی بود.
قدمهای لومیان بهسوی تالارِ رقصِ نسیم بیاختیار کند شد. تجربهٔ ظهرش در میخانهٔ تنها را به یاد آورد.
میخانه کمنور بود و زمانِ زیادی از وقتِ ناهار میگذشت. بهجز چند مشتریِ مست که کنارِ پنجره گپ میزدند، ظاهراً لیا که در پوششِ متصدیِ بار فرورفته بود، تنها فردِ حاضر در طبقهٔ اول به شمار میرفت.
از سرداب که همزمان نقشِ تئاترِ خیمهشببازی را داشت، گهگاه صدای گفتگوی افرادِ مختلف به گوش میرسید.
در اتاقِ ماشینتحریرِ مکانیکی، مردی مشغولِ خواندنِ روزنامه بود. ساکت مانده بود و نگاهش را به روزنامه دوخته بود. حتی هنگامِ گرفتنِ هزینهٔ تایپ نیز فقط سر تکان داد...
کدومشون لوکی بود؟ لومیان در زاویهٔ موربِ تالارِ رقصِ نسیم ایستاد و نگاهش مات شد.
معلومه که لیا نمیتونه لوکی باشه. نه بهخاطرِ تفاوتِ جنسیت، بلکه بهخاطرِ ردهش. طبقِ گفتهٔ فرانکا، لوکی عادت داشته با چهرهٔ پارسال یا حتی قبلترش ظاهر بشه. گمان میرفت که به ردهٔ بیچهره ارتقا پیدا کرده باشه، در حالی که لیا تا همین چند ماهِ پیش فقط یه شعبدهبازِ ردهٔ ۷ بود. توی اون رؤیای واقعگرایانه، احتمالاً نمیتونسته ردهٔ دقیقش رو پنهان کنه.
شکِ لومیان رفتهرفته روی مردی متمرکز شد که غرقِ خواندنِ روزنامه و پاییدنِ ماشینتحریر بود.
اون میتونه هر وقت دلش خواست از ماشینتحریرِ مکانیکی برای کپی کردنِ اطلاعات استفاده کنه. براش خیلی آسونه که بفهمه غریبهای ماشینتحریر رو قرض گرفته یا نه...
لومیان با دقت ظاهرِ مرد را به خاطر آورد و دریافت که او هیچ ویژگیِ بارزی ندارد. سیوچند ساله بود، با موهای سیاه، چشمانِ آبی و چهرهای متوسط، که کتوشلوارِ سیاه و سادهای مثلِ هر منشیِ عادیِ دیگری به تن داشت.
تازه، یه خیمهشبباز میتونه عروسک بسازه. اون مرد ممکنه فقط یکی از همون عروسکها باشه، نه خودِ لوکی، برای همینم ساکت مونده و وانمود میکرده داره روزنامه میخونه...
اما اگه یه خیمهشبباز میتونه آدما رو کنترل کنه، میتونه موشها، سوسکها، ساسها و بقیهٔ جونورا رو هم به عروسک تبدیل کنه؟
در این صورت، احتمالات بینهایته. هر موجودِ زندهای توی میخانهٔ تنها میتونه بالقوه لوکی باشه...
چطور میتونم امیدی به پیدا کردنش داشته باشم؟ چه آدمِ روی اعصابیه. با اینکه جلوههاش با آمونها فرق داره، اما به همون اندازه روی اعصابه!
فقط به لطفِ فرشتهٔ گرفتار توی بدنم، مهرومومِ آقای ابله و هالهٔ امپراتور خونه که تا الان تونستم از دستِ یه خیمهشبباز—یه فرابشرِ غیببین—قسر در برم. تکیه کردنِ صِرف به ضدِردیابی و دروغ، احتمالاً برای فرار از چنگِ لوکی کافی نیست...
چقدر کلافهکنندهست. میخانهٔ تنها پایگاهِ ادارهٔ ۸ه. نمیتونم با یه حملهٔ همهجانبه، لوکیِ واقعی رو بههمین سادگی بکشم بیرون...
لومیان هر چه بیشتر به این موضوع میاندیشید، بیشتر کلافه میشد.
پس از فرارِ موفقیتآمیز از تعقیب، طعمه قرار دادنِ لوکی با ترفندی مشابه تقریباً ناممکن مینمود. هر کسی با اندکی هوش، در این موقعیتِ تکراری بوی تله را حس میکرد.
بدتر از آن، رفتوآمدهای مکرر به میخانهٔ تنها بیشک توجهِ ادارهٔ ۸ را جلب میکرد و اوضاع را بیش از پیش پیچیده میساخت.
لومیان نفسِ عمیقی کشید و آن را آهسته بیرون داد تا بهزور هم که شده، خونسردیاش را بازیابد.
روی تحلیلِ لوکی متمرکز شد.
طبقِ نظریهٔ آنتونی، لوکی و بیشترِ اعضای گروهِ دروغ آوریل خیلی خودشان را دستبالا میگرفتند. وگرنه، پس از تجربهٔ ناامیدی نسبت به آینده، برای تسلیِ خاطر به شوخیهای زننده پناه نمیبردند. خودشان را در هوسها و لذتهای زندگی غرق میکردند...
میشه همچین آدمی رو تو تلهای انداخت که فکر میکنه دستش رو خونده؟
لومیان در ذهنش تکههای مختلفِ اطلاعات را از هم باز کرد و دوباره کنارِ هم چید تا راهِحلی عملی بیابد.
کلافگیاش بیشتر شد و دلش میخواست به میخانهٔ تنها یورش ببرد و همه جز لیا را از دمِ تیغ بگذراند.
همان موقع، فکری به ذهنِ لومیان رسید.
هرچند این کار نقشهٔ مستقیمی علیه لوکی نبود، اما میتوانست راهی برای سنجشِ اوضاع در میخانهٔ تنها، کشفِ جزئیاتِ بهدردبخور و جمعآوریِ اطلاعات باشد. گذشته از این، راهی برای تخلیهٔ احساسات و خشمش باز میکرد و چهبسا پولی هم دستش را میگرفت.
لومیان پس از بررسیِ دقیقِ ماجرا، چرخید و راهِ خیابانِ هرجومرج را در پیش گرفت.
...
مسافرخانهٔ خروسِ زرین، اتاقِ ۴۰۱.
لومیان درِ چفتنشده را هل داد و باز کرد. فیتز، بازرگانِ ورشکسته، پشتِ میزی چوبی نشسته بود و نانِ چاودارِ بلند و چوبمانندی را در سوپی غلیظ و چسبناک فرو میبرد.
فیتز نگاهی به پشتِ سر انداخت، غذا را کنار گذاشت و برخاست. آشکارا گیج و کمی وحشتزده بود.
«مسیو سیِل، موضوع چیه؟»
موهای قهوهایِ بازرگانِ ورشکسته چرب به نظر میرسید، اما سرسختانه تهماندهای از آراستگی را حفظ کرده بود. چشمانِ قهوهایِ تیره و خطوطِ خندهاش ظاهری ذاتاً چاپلوسانه به او میبخشید.
برخلافِ دیدارِ قبلیشان، لباسهای فیتز حالا کمی خاکی بود، گویی وقت نکرده بود تمیزشان کند.
لومیان بیمقدمه و با لحنی صریح رفت سرِ اصلِ مطلب.
«میتونی ثابت کنی تیمونز ۱۰۰٬۰۰۰ ورلدور بهت بدهکاره؟ همون صاحبِ تالارِ رقصِ بیهمتا.»
چشمانِ فیتز برقی زد.
«بله! من قراردادِ سرمایهگذاریِ مشترکمون رو دارم. توش صراحتاً نوشته که توافق کرده تو یه بازهٔ زمانیِ مشخص سهامش رو بازخرید کنه و ۱۰۰٬۰۰۰ ورلدور به همراهِ سودش رو به من بپردازه.
«مسیو سیِل، نیازی نیست اسمِ تالارِ رقصِ بیهمتا رو بیارید تا تیمونز رو یادم بندازید. من روزی صد بار اون حرومزاده رو لعنت میکنم!
«مسیو سیِل، فکر میکنید امیدی هست پولم رو پس بگیرم؟»
گوشهٔ لبهای لومیان بالا رفت.
«این میتونه تنها فرصتِ زندگیت باشه. اگه از دستش بدی، شاید دیگه هیچوقت رنگِ اون پول رو نبینی.»
تالارِ رقصِ بیهمتا در آسیبپذیرترین وضعیتش قرار داشت!
بدونِ حضورِ آمونها، حالا فقط آدمهایی با درجاتِ مختلفِ جهشیافتگی در آنجا مستقر بودند!
فیتز با شنیدنِ این حرف میانِ هیجان و دلهره دستوپازد. شتابان قراردادِ ارزشمند را بیرون کشید و به دستِ لومیان داد.
هرچند کاملاً به سردستهٔ باند اعتماد نداشت، اما چارهای جز دلبستن به او نمیدید و فقط دعا میکرد لومیان با خبرهای خوش برگردد.
...
محلهٔ رصدخانه، خیابانِ قدیم.
لومیان ظاهر و لباسهایش را تغییر داد. با پیراهن، جلیقه، کلاهِ سیلندری و کتوشلواری رسمی و نازک به سمتِ تالارِ رقصِ بیهمتا به راه افتاد.
در آنجا با نگهبانی روبهرو شد که عینکِ تکچشمی روی چشمِ راستش داشت و کتوشلواری کوتاه و سیاه پوشیده بود. نگهبان راهش را سد کرد.
«مسیو، برای ورود به تالارِ رقصِ ما باید عینکِ تکچشمی بزنید.»
لومیان با لبخند جواب داد: «مونت من رو به اینجا معرفی کرده. گفت نیازی نیست مثل شما آقایون روی چشمِ راستم عینکِ تکچشمی بزنم.»
دو نگهبان نگاهی معنادار ردوبدل کردند و لبخندی حاکی از فهمیدگی زدند.
«پس مشکلی نیست.»
از قیافهشون پیداست که خوب میدونن دعوت شدن از طرفِ مونت چه عواقبی داره. حتی ممکنه تحتِ تأثیرِ شخصیتِ فریبکارِ مونت قرار گرفته و تو خفا به آمون وفادار شده باشن. حیف که خبر ندارن تالارِ رقصِ بیهمتا دیگه اون جای سابق نیست. لومیان در دل پوزخند زد. تصمیم گرفت بعداً کسی را که بیشترین شباهت را به آمون دارد پیدا کند و با یک مشت عینکِ تکچشمیاش را در هم بشکند.
این کار هم خشم و ترسِ فروخوردهاش از بازیچهشدن و ارعاب به دستِ آمون را خالی میکرد و هم راهی بود برای جلبِ توجهِ میخانهٔ تنها. گذشته از این، اونا از کجا میدونستن که کسی میتونه پول رو از تیمونز پس بگیره؟
دیگر عصر شده بود. چراغهای گازِ دیواری و لوسترهای شیشهرنگی فضای تالارِ رقصِ بیهمتا را روشن کرده بودند.
رقصندههایی با عینکِ تکچشمی و کتوشلوارِ کوتاه در پیستِ رقص تاب میخوردند و بقیه با لیوانهای شراب در دست به نردهها تکیه داده بودند و با لبخند رقصِ دیگران را تماشا میکردند. نوازندگان در گوشهای ویولن و کلارینت مینواختند و به شوروحالِ فضا میافزودند.
ظاهراً هیچ اتفاقِ غیرعادیای در آنجا نیفتاده بود.
لومیان پس از مدتی تماشا، به سمتِ پلههای طبقهٔ دوم رفت.
نگهبانِ تکچشمی که بالای پلهها ایستاده بود، دستِ راستش را دراز کرد تا راهِ لومیان را ببندد.
با لبخندی مرموز پرسید: «اومدید دیدنِ کی؟»
لومیان با خونسردی جواب داد: «اومدم طلبم رو از تیمونز بگیرم.»
نگهبانِ تکچشمی با لحنی که انگار داشت به یک نمایشِ کمدی میخندید، جواب داد: «پس نمیتونید برید بالا.»
لبخندِ درخشانی روی لبهای لومیان نقش بست.
بنگ!
مشتِ چپش به صورتِ نگهبان کوبیده شد و عینکِ تکچشمی را به هوا پرتاب کرد. عینک با صدای بلندی روی زمین خرد شد.