چپتر 385: مقایسهٔ قبل و بعد
چپتر 385: مقایسهٔ قبل و بعد
لومیان بهسرعت محیطِ اطراف را وارسی کرد و نگاهی به چراغهای گازِ پراکنده در خیابان و شعلههای زرشکیِ لرزانشان انداخت. در دوردست، سایههایی محتاطانه در حرکت بودند، اما هیچکس جرئت نمیکرد نزدیک شود. آدمهای جلوتر حتی نمیتوانستند چشمانشان را در برابرِ درخششِ کورکنندهٔ «خورشید» باز کنند.
در این وضعیت، چه لوکیِ مظنون و چه «رهگذری» که آن آریا را خوانده بود، هیچ اثری از هیچکدامشان نبود.
لومیان که اضطراب و خشمش بالا گرفته بود، بیاختیار زیرِ لب ناسزا گفت: «تولهسگ، یعنی همینطوری دود شدن رفتن هوا؟»
یعنی بدونِ اینکه حتی درستوحسابی بجنگند، فرار کرده بودند؟
همین که یک ضربهشان به در بسته خورد، عقب کشیدند؟
فرانکا در حالی که به لومیان نزدیک میشد، ناسزا گفت و از عبارتِ عجیبی استفاده کرد که انگار ترجمهشده بود: «لعنتی، مگه تو سالِ موش به دنیا اومدی؟ مثلِ مارماهی لیزن و تا به خودت میای غیبشون میزنه! مسیرهای غیببین و غارتگر واقعاً شبیهِ همن. سبکِ کارشون بدجوری به هم نزدیکه، مگه نه؟»
این موضوع بیش از همه در ناتوانیِ دیگران برای ضربه زدن یا دستگیریشان مشهود بود.
تفاوتِ اصلی این بود که مسیرِ غیببین از ردهٔ ۷ اینطور رفتار میکرد، در حالی که مسیرِ غارتگر برای نشان دادنِ چنین ویژگیهایی شاید باید تا ردهٔ ۴ صبر میکرد.
ذهنِ لومیان به تکاپو افتاد و به این فکر کرد که چطور لوکی و عروسکِ خیمهشببازیاش را ردیابی کند.
شاید پیش از این فرار کرده بودند، یا شاید در گوشهای از خیابانهای عصرگاهیِ خیابانِ هرجومرج کمین کرده بودند!
یه عروسکِ خیمهشببازی...
آره، اون عروسکِ خیمهشببازی که آریا میخوند، طلسم هارومفِ منو مستقیم خورد و تکون نخورد. این یعنی احتمالِ خیلی زیاد از قبل مرده. پیکرِ روحِ فعال و هوشیاری نداره...
اینکه خودم هم نزدیک بود به یه عروسکِ خیمهشببازی تبدیل بشم، اینو غیرمستقیم تأیید میکنه...
اگه عروسک مرده باشه، احتمالاً سرنوشتِ یه موجودِ زنده رو نداره. چیزی به اسمِ بخت نداره. حتی اگه داشته باشه هم تو تاریکی قفل شده. این یعنی مرگ...
اگه نمیتونیم لوکی رو که قدرتهای بیچهره داره پیدا کنیم، شاید بتونیم از عروسکش شروع کنیم!
با این نقشه در سر، لومیان تمرکز کرد و بهدقت سرنوشتِ آدمهایی را که در فاصلهٔ ده تا بیستمتری ایستاده بودند، وارسی کرد.
او هر چیزی را که سرنوشت داشت و در تاریکی پنهان نبود، از نظر گذراند.
پس از یک بررسیِ سریع، لومیان نتوانست هیچ هدفِ احتمالیای پیدا کند که عروسکِ خیمهشببازی باشد.
آهِ ناامیدانه و آرامی کشید.
فرانکا به لومیان هشدار داد: «بیا از اینجا بریم. آتشنشانا تو راهن. فرابشرانِ رسمی هم باید بهزودی برسن.»
لومیان نگاهش را گرفت و پیش از آنکه شعلههای زرشکی خاموش شوند، خیابانِ هرجومرج را ترک کرد.
قصد داشت از مسیری فرعی و طولانی به مسافرخانهٔ خروسِ زرین برگردد. در آنجا، پولهای کلاهبرداریشدهای را که از تالارِ رقصِ بیهمتا به دست آورده بود، به فیتز، بازرگانِ ورشکسته، پس میداد و سهمش را طبقِ توافق برمیداشت.
پس از برداشتنِ ده دوازده قدم، لومیان ناگهان به یادِ مسیو روهر افتاد که تسلیمِ بیماری شده بود، و مادام میشل که در حالِ خواندنِ پایتختِ شادی خودش را دار زده بود.
میترسید که مبادا ناخواسته فاجعهای دربردارندهٔ قدرتهای فرابشری را به مسافرخانهٔ خروسِ زرین و موکلش، فیتز، بکشاند.
اورور در دو تا از رمانهایش مجرمانِ پست و روانیای را به تصویر کشیده بود. آنها لذت میبردند که شکنجهشان را از عزیزانِ هدفشان آغاز کنند و آنها را وادار کنند تا مرگِ دلخراشِ دوستانشان را یک به یک تماشا کنند.
لوکی بهعنوانِ رهبرِ دروغِ آوریل، از بازی دادنِ ذهنِ دیگران لذت میبرد. او هیچ ابایی از آسیب رساندن به رفقایش نداشت، چه برسد به قتلِ آدمهای بیگناهی که هرگز ندیده بود. بنابراین، احتمالِ زیادی وجود داشت که کارش را با آشنایانِ لومیان آغاز کند و از مرگِ آنها برای در هم شکستنِ روانِ لومیان بهره ببرد. او در خفا از تماشای سقوطِ لومیان به ورطهٔ جنون لذت میبرد و سپس از فرصت استفاده میکرد تا به زندگیاش پایان دهد.
اگرچه این تنها یک احتمال بود، لومیان حاضر نبود چنین خطری کند. ایستاد و بهسوی بلوارِ بازار چرخید.
فرانکا با چهرهای گیج پرسید: «چی شده؟»
لومیان که خونسردیاش را بازیافته بود، لبخندی اطمینانبخش زد و پاسخ داد: «بیا بریم تالارِ رقصِ نسیم یه چیزی بنوشیم.»
سرنوشتِ خلافکارانی که مدام با آنها میپرید، اهمیتِ کمتری داشت. خلافکاران میدانستند که باید برای چنین پیشامدهایی آماده باشند!
فرانکا لحظهای جا خورد، اما بهسرعت متوجهِ نگرانیِ پنهانِ لومیان شد.
لوکی ماهیِ بزرگی به قلاب انداخته بود اما نتوانسته بود بگیردش. روشن بود که چهرههای واقعیشان را دیده است. او میتوانست در سایهها پنهان شود و منتظرِ لحظهٔ مناسب بماند. اما لومیان و خودش، مگر اینکه هویتهای فعلیشان را رها میکردند و با استفاده از تواناییهای ضدغیببینی و ضدردیابیشان در جای دیگری به زندگی ادامه میدادند، در حالتِ شک و تردیدِ همیشگی باقی میماندند و میترسیدند که هر موشی که میبینند به آنها حمله کند.
در مقایسه با مسافرخانهٔ خروسِ زرین، طبقهٔ دومِ تالارِ رقصِ نسیم مکانِ دنجتر و قابلدفاعتری بود.
افزون بر این، در صورتِ بروزِ درگیری در سطحِ فرابشری، بهتر بود خلافکاران درگیر شوند تا تماشاچیانِ بیگناه.
فرانکا اشاره کرد: «منم لباسم رو عوض میکنم.» او با این حرف نشان داد که میخواهد ظاهرش را تغییر دهد و در سایهها پنهان بماند تا پیدا کردنش و آغازِ هرگونه حملهٔ احتمالی برای لوکی دشوار شود.
به همین ترتیب، قصد داشت به ژنا بگوید به خانه برگردد و مدتی پیشِ برادرش بماند تا از تبدیل شدن به تلفاتِ جانبی در امان بماند.
در برابرِ چنین دشمنِ عجیب و ترسناکی، توانِ بقای یک محرک بیش از حد شکننده بود.
لومیان با دستِ راستش بهآرامی روی جایگزینیِ آینهایِ فرانکا که زیرِ لباسش پنهان بود زد تا نشان دهد که باید هوای هم را داشته باشند.
فرانکا با جدیت سر تکان داد و نشان داد که وضعیت را درک کرده است.
...
تالارِ رقصِ نسیم، کافهٔ طبقهٔ دوم.
لومیان در انتهای سالن نزدیکِ پنجره نشست و رو به محافظش، سارکوتا، کرد.
«برو به مسافرخانهٔ خروسِ زرین و یه بازرگانِ ورشکسته به اسمِ فیتز رو بیار اینجا.»
با چنین واسطهای، به نظر میرسید فیتز از طریقِ ارتباطش با باندِ ساوآ به اهدافش رسیده است و هیچ ارتباطِ مستقیمی با سیِل دوبوآ نداشت. اگر لوکی قصد داشت قربانیای انتخاب کند، احتمالاً روی اعضای باندِ ساوآ که به لومیان وابسته بودند تمرکز میکرد.
لومیان در حالی که کیفِ سنگین را روی پایش گذاشته بود، باحوصله منتظرِ رسیدنِ فیتز ماند و همزمان به مسائلِ مربوط به لوکی فکر کرد.
با گم کردنِ ردِ رهبرِ دروغِ آوریل، لومیان تنها پدیدههای خاصی را در دست داشت تا در این ماجرا راهنماییاش کنند.
یکی از جزئیات، گزینهای بود که لومیان پیش از اقدام، از قبل تعیین کرده بود.
اگه لوکی واقعاً طعمه رو قورت داده، چرا دفعهٔ قبل تونستم با استفاده از تکنیکهای ضدّردیابی از مهارتهای ردیابیِ این رهبرِ دروغِ آوریل فرار کنم، اما این بار نه؟
پس از خروج از تالارِ رقصِ بیهمتا، لومیان عمداً همان رویههای ضدّردیابیِ پیشین را دنبال کرده بود. به ظاهرِ اصلیاش برگشته، لباسش را عوض کرده و کیفش را تغییر داده بود. با این حال، وقتی دوباره از خیابانِ قدیم گذشت و به فرانکا پیوست، از به کار بردنِ هرگونه اقدامِ ضدّردیابی خودداری کرد. این کار را برای ایجادِ یک نمونهٔ مقایسهای و شناساییِ هرگونه مغایرت انجام داده بود.
گذشته از این، اگر در دستگیریِ لوکیِ عجیبوغریب و ظاهراً نامیرا ناکام میماند، تلاشهایش به هدر میرفت.
باید از این رویارویی چیزِ ارزشمندی به دست میآورد.
این تلهٔ کوچکتری بود که درونِ تلهای بزرگتر پنهان شده بود.
منطقاً، اگه رویههای ضدّردیابیِ من قبلاً لوکی رو دستبهسر کرده بود، دلیلی نداشت که این بار استثنایی در کار باشه. من با دقت به آدمها و موجوداتِ اطرافم توجه کرده بودم و حتی از چشمهای مراقبِ پرندههای آسمون هم دوری کرده بودم. حتی اگه یه حشرهٔ ساده هم به یکی از عروسکهای خیمهشببازیِ لوکی تبدیل میشد، باز هم برای همگام شدن با سرعتِ من به دردسر میافتاد...
بنابراین، یا فرانکا از همون اولِ صبح هدف قرار گرفته بود، یا لوکی وقتی بعد از ضدّردیابی دوباره از خیابانِ قدیم گذشتم، من رو شناخت.
فرانکا رویههای ضدّغیببینی رو اجرا کرده بود و از میخانهٔ تنها و تالارِ رقصِ بیهمتا فاصله داشت. اون حتی واردِ خیابانِ قدیم نشد و از روشهای غیررازآلود برای دیدهبانی استفاده کرده بود. بعیده که اون به این زودی لو بره، مگه اینکه لوکی از همون اول میدونست که چنین دیدهبانی حضور داره...
محتملترین سناریو این بود که لوکی وقتی بعد از رویههای ضدّردیابی دوباره از خیابانِ قدیم گذشتم، من رو شناخته. اما این شناسایی چطور اتفاق افتاده بود؟ من به ظاهرِ اصلیام برگشته بودم، لباسم رو عوض کرده بودم و حتی برای جلوگیری از شک، تصمیم گرفتم با یه کالسکهٔ کرایهای از اونجا رد بشم. طبق گفتهٔ آنتونی، این کار باید کفشهای چرمیِ عوضنشدهام رو از چشمهای فضول پنهون میکرد و راه رفتنِ معمول و زبانِ بدنم رو میپوشوند...
من حتی ادکلن زده بودم تا بوی اصلیام رو بپوشونم...
من چه ویژگیهای بیهمتایی دارم که به لوکی اجازه میده تو چنین مدتِ کوتاهی هویتم رو تشخیص بده؟
لومیان تفاوتها را مقایسه کرد و بهتدریج به فرضیهای رسید.
یا یه خیمهشبباز یا یکی از عروسکهای خیمهشببازیاش این توانایی رو داره که مستقیماً یه نفر رو در سطحِ روح، آگاهی، یا جنبهای دیگه شناسایی کنه، یا لوکی میتونه ویژگیهای متمایزی رو درک کنه که من رو از بقیه جدا میکنه—مثلِ فرشتهٔ ناگزیری، مهرومومِ آقای ابله، یا هالهٔ امپراتورِ خون؟
با اینکه دروغ متعلق به مسیرِ غیببینه، اما نیروی همگراییِ بهراحتی قابلتشخیصی نداره که با ردهٔ لوکی همخوانی داشته باشه...
هرچه لومیان بیشتر تأمل میکرد، بیشتر متقاعد میشد که لوکی راهی برای نفوذ به تغییرِ قیافهاش دارد، اما تواناییهای ردیابیاش محدود است. هدفی هوشیار که مراقبِ غریبهها، حیوانات، پرندگان و حشرات بود و در عین حال انجامِ هرگونه غیببینیِ مستقیم رویش غیرممکن مینمود، با موفقیت از دستش فرار میکرد.
صرفنظر از اینکه لوکی چگونه او را تشخیص داده بود، این بهترین توضیح هنگامِ انجامِ مقایسهٔ قبل و بعد بود.
با در نظر گرفتنِ این موضوع، لومیان ایدهٔ تازهای در سر داشت.
لبخندِ محوی بر لبهای لومیان نقش بست و نگاهش را به آسمانِ تاریکِ شب دوخت.
پانزده دقیقه بعد، فیتز، بازرگانِ ورشکسته، همراه با سارکوتا واردِ کافه شد.
لومیان به سارکوتا اشاره کرد که لحظهای کنار برود و رو به فیتز گفت: «من پول رو پس گرفتم. فکر میکنی چقدر باید گیرت بیاد؟»
همزمان با این حرف، لومیان اسکناسها، سکههای طلا و زیورآلاتِ گرانبها را روی میز خالی کرد و نگاهی گذرا به آنها انداخت.
«در مجموع حدودِ ۱۳۰٬۰۰۰ ورلدور.»
فیتز با عجله گفت: «۶۰٬۰۰۰، نه، ۵۰٬۰۰۰. نه، فقط ۳۰٬۰۰۰ ورلدور به من بدید.»
لومیان با لبخند چند دسته اسکناسِ مرتببستهشده را جدا کرد و به سمتِ فیتز انداخت.
«همونطور که توافق کردیم، سودش مالِ منه و من ۵۰ درصد از اصلِ پول رو برمیدارم. اینم ۵۰٬۰۰۰ ورلدور.»
فیتز پول را با سپاسگزاری پذیرفت و از صمیمِ قلب تشکر کرد.
اگرچه او تمامِ مبلغ را دریافت نکرد، اما ۵۰٬۰۰۰ ورلدور پولِ هنگفتی بود که به او امکان میداد با امید در دل، کارش را از نو شروع کند.
۵۰ درصد از اصلِ پول به همراهِ سود، توافقِ منصفانهای بود!
لومیان هم به همان اندازه خوشنود بود. از طریقِ عملیاتی که با کمکِ فرشتهٔ زمان در کنارِ آقای ابله تسهیل شده بود، او بیهیچ زحمتی ۵۰٬۰۰۰ ورلدور اسکناس و ۳۰٬۰۰۰ سکهٔ طلا به دست آورده بود.
گذشته از این، او برای جمعآوریِ طلا خیلی زحمت کشیده بود، اما در نهایت تنها ۷۵٬۰۰۰ طلا جمع کرده بود.
او در فکر فرو رفت و به ایدهٔ خریدِ هدایای قربانی از قلمروی مربوطه بهعنوانِ نشانهٔ سپاسگزاری از آقای ابله و فرشتهٔ زمان اندیشید.
پس از بیش از نیم ساعت انتظار، لومیان به اتاقخوابِ طبقهٔ دوم رفت. کیفش را کنار گذاشت و از دروغ استفاده کرد تا بارِ دیگر ظاهرش را تغییر دهد و به شکلِ نسخهٔ مردانهٔ اورور با موهای سیاه و چشمانِ قهوهای درآید.
پیراهن، جلیقه، شلوار و چکمههای چرمی پوشید، دروغ را پنهان کرد و دستکشهای بوکسِ فلوگ را درونِ کیفِ دستیاش گذاشت. او با دقت منظرهٔ بیرونِ پنجره را بررسی کرد.
بهمحضِ اینکه مطمئن شد هیچ انسان، موش یا پرندهای در آن حوالی نیست، پنجره را باز کرد و با ظرافت به بیرون پرید؛ ظاهراً بیخبر از اینکه لوکی ممکن است تواناییِ دیدنِ ورای تغییرِ قیافهاش را داشته باشد.