چپتر 386: احتیاط
چپتر 386: احتیاط
لومیان در کوچهٔ پشتیِ تاریک و خلوت، با احتیاط از میانِ هزارتوی زبالههای پر از موش و سوسک گذشت. حرکاتش حسابشده بود. گاهی تند میدوید و گاهی محتاطانه قدم برمیداشت. ناگهان تغییرِ مسیر میداد و حتی چند دور میچرخید؛ گویی از تعقیبکنندهای نامرئی میگریخت.
سرانجام به خیابانِ روپوشسفیدها رسید و واردِ خانهٔ امنی شد که ظاهراً «متروکه» بود، اما اجارهاش هنوز به پایان نرسیده بود.
طبقِ روال پردههای سنگین را کشید و با دقت تمامِ گوشهوکنارِ اتاق را وارسی کرد.
نسبت به قبل نهتنها ساسها را از بین برده و موشها را فراری داده بود، بلکه حتی جایی برای حشراتِ پرندهٔ کوچکِ بهاندازهٔ دانهٔ برنج هم باقی نگذاشته بود. او پاکیزگیِ مطلق میخواست.
پس از آن لومیان پشتِ میز نشست. کاغذی را صاف کرد و مشغولِ نوشتن شد.
«مادام هلای محترم،
وقتی در نقشِ خواهرم، مشنگ، در بحثِ گروهیِ دروغ آوریل شرکت کردم، نتوانستم متوجهِ واکنشهای عجیبِ هیسوکا، بانوی دیوانه، بارد و اولترامن به بازگشتِ غیرمنتظرهٔ مشنگ پس از غیبتِ طولانیاش نشوم. گمان میکنم «من کسی را میشناسم» همان روانپزشکی بود که مشنگ در آخرین لحظاتش به او مراجعه کرد.
همزمان، آنها در فریبکاری با لوکی همکاری میکردند، به این امید که اعضای گروههای دیگر را وسوسه کنند تا برای یافتنِ بقایای خدای خورشیدِ باستان، راهیِ جستوجویی زیرزمینی شوند.
باور دارم که لوکی رهبرِ واقعیِ دروغ آوریل است. اگر مشکلی در بقیه وجود داشته باشد، بیشک به او هم مربوط میشود. در نتیجه، نسخهای از اطلاعاتِ خدای خورشیدِ باستان را از او گرفتم و از خدماتِ غیببینی برای بررسیِ ماشینتحریرِ مکانیکیای که متن را تولید کرده بود، استفاده کردم. این اتفاق در میخانهٔ تنها در خیابانِ قدیم، واقع در محله رصدخانه در تریر رخ داد.
پس از کمی تحقیقاتِ میدانی، روشن شد که این مکان پایگاهِ ادارهٔ ۸ است. با این حال، به نظر میرسد لوکی مرا هدف گرفته است. عصر موردِ حمله قرار گرفتم و بهسختی از تبدیل شدن به عروسکِ خیمهشببازیِ او جان به در بردم. اما فرارم، هویتِ واقعیام را برای او فاش کرد.
اکنون که این نامه را مینویسم، در خانهٔ امنی هستم که از پیش آماده کرده بودم. با این وجود، نمیتوانم مطمئن باشم که از تعقیبِ لوکی گریختهام یا نه.
قویاً شک دارم که مشکلی در او وجود دارد. اگر به حالِ خود رها شود، میتواند در روزهای آینده تهدیدی جدی برای جمعیتِ پژوهشی باشد.
امیدوارم از کمکِ شما بهرهمند شوم.»
لومیان از اینکه مقاصدش را به این روشنی بیان میکرد، هیچ شرمی نداشت.
نقشهاش این بود که خودش را طعمه کند تا لوکی را از مخفیگاه بیرون بکشد. در این میان هلا با تواناییاش در استفاده از پنهانسازی در سایهها کمین میکرد تا ضربهٔ نهایی را به رهبرِ دروغ آوریل وارد کند.
شاید فقط هلا با ردهٔ بالاتر و تسلطش بر پنهانسازی شانسِ این را داشت که از شناسایی بگریزد و پیکرِ واقعیِ دشمنِ عجیب و نامیرایشان را کشف کند.
لومیان پس از تا کردنِ نامه بهسرعت محراب را چید و جمجمهٔ نقرهایِ خالصی را که شعلههای سفیدِ رنگپریده در کاسهٔ چشمانش میسوخت احضار کرد.
...
فرانکا مخفیانه به آپارتمانِ ۶۰۱ در پلاکِ ۳ خیابانِ روپوشسفیدها بازگشت. او با استفاده از تواناییهای متقاعدکنندهاش، ژنا را راضی کرد که برای یکیدو روز آنجا را موقتاً ترک کند.
تنها پس از آنکه ژنا بارها تأیید کرد که هیچ کمکی از دستش برنمیآید، با اکراه از تظاهر به شجاعت دست برداشت و در میانِ رگباری از ناسزاها آنجا را ترک کرد.
فرانکا بهسرعت لباسهایش را عوض کرد. با استفاده از وسایلِ تغییرچهرهای که از رنتاس، یکی از اعضای جمعیتِ سعادت، گرفته بود، ظاهرش را کاملاً دگرگون ساخت.
هنگامِ آرایش کردن بیاختیار به مادرِ سرنوشت لعنت فرستاد.
لعنتی، نباید میذاشتم ژنا به این زودی بره! اون تو این کارا خیلی از من بهتره و مهارتِ آرایشگریش هم بالاتره.
این مهارتها برای یک بازیگرِ کارآموز ضروری بود.
فرانکا با تغییرچهرهای ساده بهنرمی میانِ نامرئی شدن و پنهانسازی در سایهها جابهجا شد و از میانِ محلهٔ بازار گذشت.
او تمامِ تلاشش را کرد تا هرگونه تلاش برای غیببینی را خنثی کند و از تکنیکهای ضدردیابی که از لومیان آموخته بود بهره برد.
سرانجام به خیابانِ روپوشسفیدها بازگشت و واردِ ساختمانِ ۶ شد.
این همان خانهٔ امنی بود که برای خودش آماده کرده بود و بهراحتی به اقامتگاهِ اصلیاش اشراف داشت.
پوف... فرانکا پس از انجامِ تمامِ مراحل آهِ آسودگی کشید و روی صندلیِ راحتیِ لوئنی دراز کشید.
همزمان با خودش زمزمه کرد: کمتر از سه ماهه که سیِل رو میشناسم. چرا حس میکنم تو این مدت بیشتر از کلِ سالِ گذشته ماجرا از سر گذروندم...
نکنه این یارو تناسخِ یه جور نحسیه؟
...
لومیان در محدودهٔ امنِ خانهٔ خیابانِ روپوشسفیدها نزدیک به پانزده دقیقه صبورانه منتظر ماند. سپس از میانِ تاریکیِ ناگهانی سرِ جمجمهٔ نقرهایِ خالص پدیدار شد که نامهای ساده و تاشده را در میانِ دندانهای اسکلتیاش گرفته بود.
لومیان از روی عادت نامه را گرفت و گفت: «ممنون.»
اگر هلا تمایلی به درگیری با یکی از اعضای مشکوکِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری نداشت، لومیان چارهای جز این نداشت که نقشهٔ فعلیاش را رها کند و بهسرعت فرانکا را بیابد. او پیش از بازگشت، فرانکا را از طریقِ پیمایش دنیای ارواح به مکانهای دوری مانند محلهٔ تپه، محلهٔ اِراست و دیگر حومهها میبرد.
حس میکرد این تنها راه برای فرار از تعقیب یا قفل شدنِ لوکی روی اوست. حرکتِ آشکارا اصلاً جایز نبود، مگر اینکه به منطقهای کاملاً متفاوت میرفت.
لومیان کاغذ را باز کرد و دید پاسخِ هلا کوتاه و مختصر است: «فهمیدم.»
لبخندی کنایهآمیز گوشهٔ لبهای لومیان نشست؛ شعلههای زرشکی را از دستش فراخواند و پاسخ را به آتش کشید.
بیدرنگ سطحِ میز را به حالتِ عادیاش بازگرداند و با کمکِ گوشوارهٔ دروغ به ظاهرِ اصلیاش برگشت.
سپس لومیان چراغِ کاربید را خاموش کرد، روی تخت دراز کشید، چشمانش را بست و خود را به خواب زد.
با گذشتِ دقایق، شب فرا رسید و خیابانِ روپوشسفیدها در سکوت فرو رفت.
مهتابِ سرخ از میانِ پردههای ضخیم به داخل میتابید و درخششی خفه و وهمآور در اتاق میانداخت.
پس از گذشتِ زمانی نامعلوم، هیکلی کوچک و خاکستریسیاه از شکافی پنهان در گوشهٔ اتاق بیرون آمد—موشی معمولی.
موش بیصدا و دزدانه به میز نزدیک شد و از آن بالا رفت. با دقتی هدفمند روی میز میگشت، گویی قلمرویش را برای یافتنِ نشانهای از نفوذ وارسی میکرد.
پس از وارسیِ کوتاهی، از حرکت ایستاد و به گوشههای سایهداری که مهتابِ کمجان به آنها نمیرسید عقب نشست. حالا بدنش رو به تخت بود.
موش با شدتی وهمآور و انسانگونه نگاهش را به لومیان دوخت.
انگار در تاریکی حل شد. سکونی مجسمهوار به خود گرفت، کاملاً بیحرکت ماند و بیوقفه به لومیان خیره شد.
نزدیک به ده دقیقه گذشت و صدای قدمهایی ضعیف و تقریباً نامحسوس از راهروی بیرونِ آپارتمان به گوش رسید.
تق، تق، تق. صدای قدمها نزدیکتر شد.
ناگهان صدای قدمها قطع شد، گویی هرگز وجود نداشتند یا در نقطهای ناپیدا از حرکت ایستاده بودند.
موش از قلمروی سایهداری که مهتابِ سرخ به آن نمیرسید عقب نشست، از روی میز گذشت و در همان شکافی که از آن بیرون آمده بود ناپدید شد.
بهسرعت ناپدید شد و اتاق را در سکوتی عمیقتر رها کرد؛ سکوتی که تنها با صدای ضعیفِ نفسهای کند و موزونِ لومیان میشکست.
لومیان چشمانش را باز نکرد. بدنش کاملاً رها بود، گویی واقعاً به خواب رفته بود.
...
خیابانِ روپوشسفیدها، پلاکِ ۶، داخلِ یک آپارتمان.
فرانکا روی صندلیِ راحتی لم داده بود و با آن به عقب و جلو تاب میخورد.
آشفته با خود میاندیشید که قدمِ بعدی چیست. با وجودِ چنین دشمنِ عجیب و ترسناکی که در سایهها کمین کرده بود، حسِ مداومِ تحتنظر بودن بیقرارش کرده بود؛ نه نشسته آراموقرار داشت و نه ایستاده.
باید زودتر این قضیه رو حل کنم. آدم میتونه هزار روز دزد باشه، اما چطور میشه هزار روز مراقبِ دزد بود؟ یه قدمِ اشتباه، و همهچیز تموم میشه...
چرا مأموریت رو ول نکنم و جام رو عوض نکنم؟ یا میتونم دل به دریا بزنم و به بهونهٔ اینکه مأموریت احتمالاً شکست میخوره، از خانمِ داوری برای دستگیریِ لوکی کمک بخوام. شدنیه، اما زیرِ بارِ دِینی میرم که تا وقتی نیمهخدا نشم نمیتونم پسش بدم. حتی اگه سیِل نصفش رو به گردن بگیره، بازم بارِ سنگینیه...
هم میتونیم از مادام هلا بخوایم یه گردهماییِ اضطراری تشکیل بده و همونجا لوکی و بقیه رو متهم کنیم که باعثِ مرگِ مشنگ شدن. میتونیم درخواست کنیم اعضای قابلاعتمادی پیدا بشن تا از هر دو طرف بازجویی کنن و ببینن کی داره دروغ میگه. اوه، نمیتونیم کاملاً مطمئن باشیم که واقعاً مشکلی در موردِ لوکی و بقیه وجود داره، اما قطعیه که من با یه غریبه تبانی کردم و یه جاسوس رو کشوندم تو...
فرانکا هرچه بیشتر فکر میکرد، کلافهتر میشد. از ضربالمثلهای سرزمینِ مادریاش استفاده میکرد و عمداً هم تغییری در آنها نمیداد.
ناگهان حسِ خطری شدید وجودش را فرا گرفت و همزمان، سرمایی وهمآور در ستونِ فقراتش دوید.
بدنش خشک شد و هیکلی در چشمانِ دریاچهمانندش بازتاب یافت.
مردی با کتوشلوارِ رسمیِ کوتاه و مشکی که معمولِ منشیها بود، موهای قهوهایِ مرتب شانهشده، چهرهای که نشان از تبارِ قارهٔ جنوبی داشت، و چشمانی سبز و کدر...
شبح! با تشخیصِ ماهیتِ حملهٔ قریبالوقوع، این کلمه در ذهنش جرقه زد.
افکارِ فرانکا تار شد و دستِ راستش بیاختیار بالا آمد، گویی در برابرِ نیرویی نامرئی مقاومت میکرد.
نیروی روحی را درونِ بدنِ روحش هدایت کرد و آماده شد تا شعلههای سیاه دیوبانو را رها کند.
این توانایی پیکرِ روح را هدف میگرفت و میتوانست اشباح را خاکستر کند. دیوبانوها در مقایسه با مسیرهای دیگر، مقاومتِ بالاتری در برابرِ این شعلهها داشتند و حتی میتوانستند از جراحاتشان برای فرار یا آسیبزدنِ شدید به دشمن استفاده کنند.
در آن لحظه، فرانکا صدایی گیرا شنید.
«بیفایدهست. تسلیم شو.»
صدا چون تیرهای تیز در ذهنِ فرانکا فرو رفت و تلاشش برای متراکمکردنِ شعلههای سیاه را نیمهکاره گذاشت.
بهمحضِ محوشدنِ صدا، گویی ذهنش در مِهی غلیظ فرو رفت و شیشهای مات و ضخیم در برابرش ظاهر شد.
صدا ادامه داد: «عصر برای اینکه اوضاع رو بسنجم تمامِ قدرتم رو به کار نگرفتم. کسی که خودش رو جای مشنگ جا زده و یه موجودِ عالیرتبه درونش مهروموم شده، حتماً تواناییهای خاصی داره. اگه تمامِ تلاشم رو برای جمعآوریِ اطلاعات نکرده بودم، شاید من کسی بودم که میمرد.
«بعد از اون ارزیابی، اوضاع حتی جالبتر هم شد. همین الان رفتم سراغش و حس کردم بهاندازهٔ کافی امن نیست. برای همین، نقشه کشیدم تو رو به عروسکِ خیمهشببازیم تبدیل کنم و یه حملهٔ غافلگیرانه راه بندازم.
«هه هه، فکر میکنی میتونی از چنگم فرار کنی؟ یه چیزِ خاصی در موردِ ما هست. تا وقتی تو فاصلهٔ یک کیلومتریِ هم باشیم، میتونم از قدرتِ یه موجودِ بزرگ استفاده کنم تا مکانت رو حس کنم.
«خیلی وقته دلم میخواست یه دیوبانو عروسکِ خیمهشببازیم بشه. قطعاً طعمِ خوبی داره...»
پیکرِ روحِ فرانکا بارها تحتِ تأثیرِ صدا قرار گرفت و تلاشهایش برای فعالکردنِ جایگزینیِ آینهای و متراکمکردنِ پیشاپیشِ شعلههای سیاه بینتیجه ماند. افکارش رفتهرفته کندتر شد و حس میکرد مفاصلش از چسب پر شدهاند.
لوکی... میتونه... مکانِ من رو... حس کنه؟
چی... اینقدر خاصه... چرا... اون میتونه...
پیش از آنکه فرانکا بتواند پاسخی سرهم کند یا واکنشی کامل نشان دهد، صدای گیرا، که اکنون لبخندی شوم به همراه داشت، ادامه داد: «دیگه نمیتونم وقت تلف کنم. باید عجله کنم تا از دردسرهای پیشبینینشده جلوگیری کنم.»
در این لحظه، لحنِ صدا محترمانه شد و به زبانی که برای فرانکا بهطرزِ عجیبی آشنا بود، خواند:
سرورِ جاودانِ برکتِ آسمان و زمین؛
سرورِ آسمانیِ برکتِ آسمان و زمین...