چپتر 389: خدای مظنون
چپتر 389: خدای مظنون
در غارِ معدنِ سنگِ متروکهای زیرِ تریر.
هلا جان دادنِ کرمهای شفاف و کجومعوج را نظاره کرد، اما متوجهِ پیدایشِ هیچ ویژگیِ فرابشریای نشد.
توجهش را به لومیان و فرانکا معطوف کرد که در خوابِ عمیقی بودند. وقتی مطمئن شد به لطفِ شب و رؤیاهایشان مهارشان را دوباره به دست آوردهاند و تنفسشان منظم شده است، به خوابِ اجباریِ آنها پایان داد.
دو ثانیه بعد، چشمانِ لومیان باز شد و با چالاکیِ پلنگ از جا پرید.
در یک چشمبههمزدن، سه شعلهٔ سرخ احضار کرد که غار را روشن کرد.
در حالی که با هوشیاری مراقبِ اطرافش بود، فرانکا که هنوز از آسیبهای شدیدِ روانی بهبود مییافت، سرش را مالید و با ترسی در چشمانش بهآرامی از جا برخاست.
سپس هلا را در آن پیراهنِ مشکیِ متمایزش که شبیه لباسِ بیوهها بود و آن کلاهِ آشنای نقابدار دید. بیاختیار گفت: «مادام هلا، شما اینجا چیکار میکنید؟»
همان لحظه پشیمانی به جانش افتاد. ناخواسته عضویتش را در جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری لو داده بود.
اگر حرفی نزده بود، میتوانست وانمود کند فقط یکی از دوستانِ سیِل است و تیغهٔ پنهان نیست.
هلا پرسید: «تیغهٔ پنهان؟»
فرانکا خندهٔ خشکی سر داد.
«بله، چطور منو شناختید؟»
هلا با آرامش جواب داد: «تو تنها دیوبانوی جمعیتِ پژوهشی هستی.»
فرانکا بیشتر احساسِ خجالت کرد و با لحنی مضحک جواب داد: «من از روی لباس و رفتارتون شما رو شناختم. شما تو گردهماییها هیچوقت چهرهتون رو نشون نمیدادید.»
با آشنایی دادنِ آن دو به یکدیگر، هوشیاریِ لومیان آشکارا کمتر شد. با حضورِ مادام هلا، احساس میکرد امنیتش تضمین شده است.
سپس متوجهِ دو عروسک شد که بیجان روی زمین افتاده بودند و حوضچهای از گوشتِ پر از کرمهای نیمهشفاف احاطهشان کرده بود.
لومیان به آن تودهٔ عجیب و ترسناک اشاره کرد: «اون لوکیه؟»
هلا نگاهی به آن انداخت.
«بله.»
لومیان لحظهای ساکت شد و بعد پرسید: «مرده؟»
هلا آرام سر تکان داد و گفت: «به خاطرِ مهار از دست دادنِ خودش از پا دراومد، اما مرگش کامل نیست.»
فرانکا با گیجی پرسید: «ها؟»
نگاه کن چطور قیمهقیمه شده. داره ازش کرم میزنه بیرون، اونوقت کاملاً نمرده؟
او از قبل فهمیده بود چرا مادام هلا آنجا پیدایش شده است. سیِلِ عوضی حتماً دوباره او را طعمه کرده و نامهای برای مادام هلا نوشته بود تا بیاید و گندکاری را جمع کند!
هلا به لومیان نگاه کرد و با سردی گفت: «دیوبانوهای ردهبالا تنها کسایی نیستن که میتونن زنده بشن؛ غیببینهای ردهبالا هم میتونن این کار رو بکنن. لوکی احتمالاً خدای پلیدی رو تو این قلمرو میپرسته. این موضوع در ترکیب با بیهمتا بودنش، باعث میشه بتونه موقعِ مرگ بدنش رو رها کنه و تو یه مکانِ ازپیشآمادهشده، با ویژگیهای دستنخوردهاش دوباره زنده بشه.
«متأسفانه من اینو پیشبینی نکرده بودم. اگه از قبل برای پنهانسازیِ راستین نیایش کرده بودم، نمیتونست دوباره زنده بشه و ویژگیهای فرابشریاش رو جا میذاشت.»
زن با آرامش کوتاهیهایش را بازگو کرد، هیچ بهانهای نیاورد و هیچ کلافگیای نشان نداد.
چشمانِ لومیان روی آن تودهٔ عجیبِ گوشتِ پر از کرمهای مرده خیره ماند و لبخندی آرام روی صورتش نقش بست.
گوشههای لبش بالا رفت و گفت: «اصلاً هم بد نیست. اگه اینطوری به پایانِ راهش میرسید، ناامید میشدم. مگه میشه خودم با دستای خودم نکشمش؟»
همانطور که لومیان حرف میزد، اشتیاقی سوزان برای قدرتهای فرابشریِ ردهبالا در وجودش شعلهور شد.
لوکی بیانکار نیرومند بود. حتی وقتی او و فرانکا نیروهایشان را یکی کرده بودند، لوکی تا یکقدمیِ تبدیل کردنِ لومیان به عروسک پیش رفته بود. با این حال، هلا که گمان میرفت به ردهٔ ۴ ارتقا یافته باشد، در کمتر از ده ثانیه بیهیچ زحمتی او را از پا درآورده بود.
لومیان میدانست آزاد کردنِ هالهٔ امپراتورِ خون بیشک توجهِ فرابشرانِ رسمیِ محلهٔ بازار را جلب میکند و چهبسا آنها را وامیدارد از قدیسانِ کلیساها کمک بخواهند. بنابراین، هلا پس از پیدا کردنِ او، باید در عرضِ ده ثانیه لوکی را مغلوب میکرد و او را جای دیگری میبرد. در غیرِ این صورت، احتمالِ گیر افتادن به دستِ قدیسان و فرشتگانِ تریر بسیار بالا بود.
یک نیمهخدا اینگونه بود!
لومیان مشتاقانه چشمانتظار بود تا در دو سه ماهِ آینده اصولِ بیشتری از روشِ ایفای نقشِ آتشافروز را جمعبندی کرده و معجون را هضم کند. هدفش این بود که برای ارتقا به ردهٔ دسیسهگر تلاش کند. او نقشههایش را برای انتقام از لوکی و دیگران، ریشهکن کردنِ کافران و تشنگیِ سیریناپذیرش را برای قدرتهای رازآلود و ردهبالا مرور کرد.
هلا با دیدنِ اینکه لومیان هیچ پشیمانی یا ناامیدیای ندارد و در عوض روحیهٔ جنگندگیِ تزلزلناپذیری جای آن را گرفته است، به نشانهٔ تأیید آرام سر تکان داد.
نگاهِ لومیان روی جنازهٔ لوکی خیره ماند.
«اون کدوم خدای پلید رو میپرسته؟»
با این سؤال دلِ فرانکا ریخت. رو به هلا کرد و پرسید: «نکنه…»
دیوبانوی لذت مکثِ کوتاهی کرد و بعد زبانش را به زبانِ پیچیدهای تغییر داد که لومیان نمیفهمید.
«سرورِ جاودانِ…»
هلا ناگهان حرفش را قطع کرد.
«یادت رفته که منم اون زبون رو نمیفهمم؟»
«اوه…» فرانکا بیاختیار به پیشانیاش کوبید.
عجب مغزِ خری دارم!
هلا ادامه داد: «به فیساکیِ باستان یا اینتیسی حرف بزن. ضمناً یادت باشه، بعدِ هر سطر مکث کن و یه چیزِ دیگه بهم بگو.»
فرانکا بهسرعت دستوراتش را تأیید کرد، افکارش را سروسامان داد و شروع کرد به حرف زدن به زبانِ فیساکیِ باستان.
«سرورِ جاودانِ برکتِ آسمان و زمین…»
هلا بارِ دیگر حرفش را قطع کرد و بحثِ کوتاهی دربارهٔ حملهٔ لوکی به راه انداخت.
فرانکا ادامه داد: «سرورِ آسمانیِ برکتِ آسمان و زمین...»
لومیان که با دقت گوش میداد، کمکم هدفِ مادام هلا از این درخواست را فهمید.
این کار احتیاطی بود تا فرانکا نامِ مقدسِ کاملِ خدای پلید را نخواند و توجهِ ناخواستهای را جلب نکند.
فرانکا سطرِ سوم را تکرار کرد و شقیقههایش را مالید: «فرمانروای والامقامِ برکتِ آسمان و زمین... وقتی شنیدم لوکی این رو میخونه، حس کردم به یه دنیای دیگه منتقل شدم. همهچیز تو مه پوشیده شده بود و نمیتونستم چیزی رو واضح تشخیص بدم. افکارم بهشدت کند شده بود. مبهم یادمه که باید یه عبارتِ دیگه هم باشه.»
هلا با افزودهای از خودش به زبانِ فیساکیِ باستان به میانِ حرفش آمد: «تیانزونِ. برکتِ. آسمان و زمین.»
این بار، او حتی در همین سطرِ ساده دو بار مکث کرد.
لومیان نتوانست گیجیاش را پنهان کند: «این اسم سبکِ خیلی عجیبی داره.»
با نامِ مقدسِ ایزدانی مثلِ آقای ابله، خورشیدِ فروزانِ ابدی و دیگرانی که میشناخت، تفاوتِ چشمگیری داشت. قالب و واژگانش این حس را میداد که متعلق به تمدنِ کاملاً متفاوتی است.
فرانکا در حالی که فکر میکرد، اخم کرد.
«حالا که گفتی، یه چیزی یادم اومد.»
لومیان پرسید: «چی؟»
فرانکا خواست چیزی بگوید، اما ناگهان دهانش را بست.
با لبخندی خجالتزده به هلا نگاه کرد.
«اشکالی نداره که به سیِل کمک کردم تا برای تحقیق دربارهٔ گروهِ دروغ آوریل به جمعیتِ پژوهشی نفوذ کنه؟»
هلا با آرامش جواب داد: «اون تأییدِ من رو داشت.»
فرانکا لبخندِ «مطیعانه»اش را حفظ کرد.
«پس، اشکالی نداره که رازِ مهاجرتمون رو هم به سیِل گفتم؟»
هلا پیش از آنکه جواب دهد، چند لحظه ساکت ماند: «الان دیگه فرقی هم میکنه که اشکال داشته باشه یا نه؟ میخوای جفتتون رو پنهان کنم؟»
فرانکا ناگهان فهمید که این وضعیت شاید کاملاً هم بد نباشد و با شتاب توضیح داد: «ببین، گروهِ دروغ آوریل تو مرگِ مشنگ مظنونن و موقعِ تحقیق دربارهشون هیچ راهی جز فاش کردنِ رازمون نبود. برای همین به سیِل گفتم. تازه، سیِل واقعاً کمکمون کرده تا سرنخهایی دربارهٔ مهاجرت و امکانِ برگشتن به دنیای خودمون پیدا کنیم!»
حالتی به خود گرفت که انگار همین حالا هم اشتباهش را جبران کرده است.
هلا برای اولین بار بیمقدمه پرسید: «چه سرنخهایی؟»
فرانکا نفسش را بیرون داد و گفت: «یه کم پیچیدهست. بذار اول بگم اون نامهای مقدس من رو یادِ چی انداخت.
«ما با هم در ارتباط بودیم و سعی میکردیم تو کارایی که هر کدوممون قبلِ مهاجرت انجام دادیم، نقاطِ مشترک و شباهتهایی پیدا کنیم تا دلیلش رو بفهمیم. بعضیا گوشیهای مرموزی گرفتن، بعضیا واردِ معابدِ باستانیِ متروکه تو کوهستان شدن و بعضیا هم داشتن فرهنگِ عامه رو مطالعه میکردن. اما من نمیتونم دقیقاً بگم چه کاری کردم که به این ختم شد. نه اینکه یادم نیادا، ولی کارای خیلی زیادی کردهم.
«همونطور که همهتون میدونید، من از چیزای جدید خوشم میاد. گوشیهای جدید میخرم، بازیهای جدید میکنم، رستورانهای جدید رو امتحان میکنم و حتی برای همایشهای بزرگ لباس درست میکنم و کاسپلی میکنم. قبلِ مهاجرت تو فعالیتهای خیلی زیادی شرکت داشتم، برای همین سخته که بگم کدومشون باعثِ مهاجرت شده.
«با این حال، وقتی نامِ مقدسی رو که لوکی خوند شنیدم، یادم اومد که تو اون شبِ خاص، یه بازیِ ویدئوییِ جدید به اسمِ ‹حملهٔ وحشت› بازی کرده بودم. تو اون بازی یه هیولای مخفی بود که به چیزی به اسمِ ‹تیانزونِ آسمان و زمین› ایمان داشت.»
با اینکه لومیان مفهومِ «بازیِ ویدئویی» را نمیفهمید، اما اصلِ توضیحِ فرانکا را درک کرد.
به نظر میرسید مهاجرتِ او به این دنیا با تیانزونِ برکتِ آسمان و زمین که لوکی میپرستید، ارتباط دارد!
هلا در حالی که موهای بلوندِ روشنش بهطورِ طبیعی روی شانههایش ریخته بود، با دقت گوش داد و پیش از آنکه حرف بزند، لحظهای به فکر فرو رفت: «من خاطراتِ مشابهی ندارم. همونطور که قبلاً گفتم، قبلِ مهاجرت داشتم کتابهای اسطورهشناسیِ حاشیهای رو میخوندم. یه ایزد بود که تو فریب و شیطنت مهارت داشت و شباهتِ عجیبی به لوکی داشت...»
چشمانِ فرانکا از روی بینش برقی زد و فرضیهای را مطرح کرد.
«ممکنه لوکی با خوندنِ اون چهار سطر نامِ مقدس مهاجرت کرده باشه؟ و وقتی به این دنیا رسیده، کارای اون موقعش رو به یاد آورده و سعی کرده بازسازیشون کنه تا با اون خدای پلید ارتباط برقرار کنه؟
«آره، وقتی دربارهٔ اینجور چیزا حرف میزد، مبهم حرف میزد. اعضای گروهِ دروغ آوریل هم تجربهٔ مشابهی داشتن...
«ممکنه همهٔ ما رو تیانزونِ برکتِ آسمان و زمین به اینجا آورده باشه؟ یا وی ما رو به این دنیا احضار کرده؟
«وی بهشدت مشکوکه!»
هلا لحظهای به این موضوع فکر کرد و آرام سر تکان داد.
«تو گردهماییِ بعدیمون، میتونیم دوباره به این موضوع بپردازیم و با تمرکزِ بیشتری با بقیه ارتباط برقرار کنیم.»
فرانکا جا خورد.
«اعضای گروهِ دروغ آوریل بازم شرکت میکنن؟»
هلا با آرامش جواب داد: «اونایی که مشکلسازن احتمالاً نمیان. حتی اگه الان با عجله یه گردهمایی ترتیب بدیم، باید به تکتکشون خبر بدیم. همین مدت زمان برای اینکه لوکی زنده بشه و به همدستاش هشدار بده کافیه.»
لومیان ابرو بالا انداخت.
«چرا باید به تکتکِ آدما خبر داد؟ فقط گروهِ دروغ آوریل رو به یه جلسهٔ اضطراری دعوت کنید. اونا که نمیدونن بقیه هم میان یا نه. خبر دادن به یه دوجین از اونا که خیلی طول نمیکشه.»