چپتر 39: هفتهنامهٔ رمان
چپتر 39: هفتهنامهٔ رمان
اگر پونس بنه واقعاً واردِ خانهٔ ناروکا شده بود تا مو و ناخنش را بردارد، احتمالِ زیادی وجود داشت که یکی از بستگانِ ناروکا او را کشته باشد. هر چه باشد، ناروکا خوشنام بود و ستونِ کلِ خانواده محسوب میشد. علاوه بر این، از نظرِ جسمی و روانی نسبتاً سالم بود، بنابراین بعید بود خودکشی کرده باشد. لومیان بهسرعت به گمانهزنیهای مختلفی رسید.
اما اگر ناروکا واقعاً به دستِ یکی از بستگانش به قتل رسیده بود، دلیلش چه بود؟
اورور که میدید برادرش در فکر فرو رفته و مدتِ زیادی حرفی نزده است، گمان کرد از فکرِ «تبدیل شدنِ آدمها به گوسفند» و «کشته شدنِ یکی از اعضای خانوادهٔ بری» ترسیده است. پس با ملایمت به او دلداری داد.
«با اینکه قضیه جدیه، هنوز به ما ربطی پیدا نکرده.»
«من باید روی اینجور مسائل بیشتر فکر کنم. اگه همیشه از تماس با علومِ غریبهٔ واقعی منع بشی، وقتی با چیز مشابهی روبهرو بشی راحت وحشت میکنی. هوم، تو این چند سالِ اخیر بسامدِ رخدادهای رازآلود بیشتر شده و منم نمیتونم همیشه کنارت باشم. بزرگ میشی و زندگیِ خودت رو خواهی داشت...»
لومیان تو دلش جواب داد که تا حالا نشنیده کسی وقتی بزرگ میشه مجبور باشه خانوادهش رو ترک کنه.
حس میکرد نگرشِ اورور نسبت به تماسِ او با علومِ غریبه، بهخاطرِ ماجرای تبدیل شدنِ آدمها به گوسفند، نرمتر شده است.
لومیان تو دلش گفت اگه یه کم بیشتر تلاش کنم، میتونم مستقیم بهش بگم که فرابشر شدم... اما پیش از اینکه بتواند حرفی بزند، اورور تصمیمش را گرفته بود.
«همین الان برو وسایلت رو جمع کن. با استفاده از دعوتنامهٔ هفتهنامهٔ رمان فوراً کوردو رو ترک میکنیم. واقعاً شانس آوردیم. تو یه لحظهٔ حساس برامون تلگراف فرستادن تا بتونیم علنی و بدونِ اینکه کسی شک کنه بریم. تو راه، یه کم علومِ غریبهٔ واقعی بهت یاد میدم، اما حتی فکرِ فرابشر شدن رو هم از سرت بیرون کن. خیلی خطرناکه.»
لومیان تو دلش غرغر کرد: ما شانس نیاوردیم. من تلگراف رو فرستادم چون متوجهِ مشکل شدم. فقط تو این چرخه جوابش رو گرفتیم. با این حال، از اینکه خواهرش هنوز همان آدمِ قاطع بود، خوشحال شد.
با اینکه فکر نمیکرد بتوانند با موفقیت دهکدهٔ کوردو را ترک کنند یا از چرخه بگریزند، اما باید تلاشش را میکرد.
لومیان پرسید: «آه، مگه قرار نیست اون سه تا گوسفند—سه تا آدم رو نجات بدیم؟»
اورور سر تکان داد.
«این کار میتونه باعثِ درگیری بینِ ما و پییر بری بشه و منم مطمئن نیستم چقدر قویه یا چند تا همدست داره. خیلی خطرناکه که بدونِ هیچ اطلاعاتی بخوایم بقیه رو نجات بدیم.»
«بهتره بذاریم مأمورای رسمی این کار رو بکنن. این وظیفهٔ اوناست. وقتی رسیدیم داریژ و بلیتِ قطارِ بخار خریدیم، یه نامهٔ بینامونشان برای مأمورا میفرستیم و میذاریم خودشون بهش رسیدگی کنن.»
لومیان عمداً اصرار کرد: «اما اگه حرفمون رو باور نکنن چی؟»
اورور لبخند زد.
«تو زمینهٔ علومِ غریبه، واقعاً بیسوادی. تو نامه، ماجرای تبدیل شدنِ آدما به گوسفند رو واضح توضیح میدیم. اونا هم طبیعتاً آدمای حرفهای رو پیدا میکنن تا غیببینی کنن. حتی اگه هیچ الهامِ دقیقی هم به دست نیارن، میفهمن که یه چیزِ غیرعادی تو کوردو وجود داره.»
لومیان گفت: «فهمیدم.» و برای جمع کردنِ وسایلش به طبقهٔ بالا رفت.
مدتی بعد، خواهر و برادر هر کدام با یک چمدانِ قهوهای پایین آمدند.
اورور به بیرونِ در نگاه کرد و گفت: «بیا بریم پیشِ مادام پوآلیس و کالسکهش رو قرض بگیریم تا هرچه زودتر برسیم داریژ.»
یک آدمِ عادی باید یک بعدازظهرِ تمام از دهکدهٔ کوردو تا داریژ پیاده میرفت. لومیان بهعنوانِ یک شکارچی نیازی به این کار نداشت، اما در چشمِ اورور، او هنوز یک فرابشر نبود.
پس از کمی تردید دربارهٔ اینکه آیا باید از این فرصت برای اعتراف به خواهرش استفاده کند یا نه، فهمید که فرار از کوردو برایش ناممکن است. پس بهتر بود از این فرصت برای گشتنِ خانهٔ مادام پوآلیس و یافتنِ سرنخ استفاده کند. لومیان کوتاه جواب داد: «باشه.» و دست دراز کرد تا چمدانِ خواهرش را بگیرد. با دو چمدان در دست، بهسوی در رفت.
اورور با رضایت و آسودگی سر تکان داد، اما بعد با گیجی گفت: «زورت بیشتر شده. خیلی راحت میبریش.»
ناخودآگاه میخواست دستِ راستش را بالا بیاورد و گوشههای چشمش را بمالد، اما لومیان دیگر رفته بود. چارهای نداشت جز اینکه بیخیال شود و بهسرعت دنبالش برود.
در راهِ رسیدن به اقامتگاهِ فرماندار، بسیاری از روستاییان اورور را دیدند که با چمدانهایش میرود و با کنجکاوی از اوضاع پرسیدند.
اورور که دلیلِ موجهی داشت، در این باره بسیار خونسرد بود.
از طرفِ دیگر، لومیان هفتهشت داستانِ مختلف برای سرهم کردن جلوی روستاییانِ مختلف بافت: یکی دربارهٔ اینکه اورور مدالِ لژیونِ افتخارِ اینتیس را گرفته و برای تقدیر شدن به تریر میرود، یکی دربارهٔ اینکه خودش بهطورِ ویژه در دانشکدهٔ معلمانِ تریر پذیرفته شده و میتواند ثبتنام کند، یا اینکه اورور بهخاطرِ سرمایهگذاری در بورس ورشکست شده و طلبکارانش هر لحظه ممکن است درِ خانهشان را بکوبند، و چارهای جز فرار به جاهای دیگر برایش نمانده است. روستاییانِ ناآگاه با شنیدنِ این حرفها ماتومبهوت میشدند، اما بهلطفِ شهرتِ لومیان، وقتی به خودشان میآمدند تصمیم میگرفتند حرفش را باور نکنند.
مدتی بعد، خواهر و برادر به مقابلِ ساختمانِ سیاهی رسیدند که از یک قصرِ باستانی تغییرِ کاربری داده بود.
لومیان با نگاه به دو برجِ بلند، لبخند زد و گفت: «برام سؤاله که اون تو چیه. اورور، تا حالا رفتی توش؟»
اورور برای برادرش چشم چرخاند و گفت: «چرا باید تو خونهٔ یکی دیگه پرسه بزنم؟»
لومیان آرام زمزمه کرد: «فکر میکردم مادام پوآلیس دعوتت میکنه تا قصر رو بگردی. مگه آدمایی مثلِ اونا دوست ندارن خونههای بزرگ و کلکسیونهای ارزشمندشون رو به مهموناشون نشون بدن؟»
«چی برای دیدن داره...» اورور با این فکر که دیدنِ آنجا چقدر به توصیفِ قصر در نوشتههایش کمک میکند، صدایش رفتهرفته آرامتر شد. «هوف، بذار بعداً در موردش حرف بزنیم. نمیدونم اصلاً میتونیم به کوردو برگردیم یا نه.»
سپس لومیان را از میانِ باغِ رنگارنگ به سمتِ درِ قصر راهنمایی کرد.
پس از چند قدم، اورور سرعتش را کم کرد و به اطراف نگریست. با گیجی گفت: «گلهای این باغ خیلی زود شکوفه دادن...»
دهکدهٔ کوردو در کوهستان قرار داشت و چراگاهی کوهستانی در آن نزدیکی بود. معمولاً اولین موجِ گلهای بهاری تازه در اواسط تا اواخرِ آوریل ظاهر میشد.
لومیان گفت: «شاید باغبانِ مادام پوآلیس روشِ خاصی داره.» به یاد آورد که مادام پوآلیس فرابشری از یک مسیرِ غیرعادی است و شک کرد که این موضوع به پدیدهای فراطبیعی ربط داشته باشد، اما نمیتوانست آن را به زبان بیاورد.
اورور فقط حرفی پرانده بود، برای همین زیاد به آن فکر نکرد. به قصر رسیدند و مادام پوآلیس بهگرمی از آنها استقبال کرد.
بانو امروز پیراهنِ کرستدارِ آبیرنگی به تن داشت و هنوز گردنبندِ الماسی با تزئیناتِ طلا روی سینهاش آویزان بود. موهای بلند و قهوهایاش را نیمهبسته بود و بقیهاش روی شانههایش میریخت که باعث میشد حتی از همیشه جوانتر به نظر برسد.
او در اتاقِ نشیمنِ کوچک روی مبلی دستهدار نشست و در سکوت به درخواستِ اورور گوش داد. لبخندی زد و گفت:
«لازم نیست اینقدر مؤدب باشید. ما با هم دوستیم.»
هه... لومیان در دل پوزخند زد.
کی به دوستش گزینههای ازدواجِ به این داغونی معرفی میکنه؟
اما خیلی زود دید مادام پوآلیس با لبخندی در چشمانِ قهوهای و روشنش به او نگاه میکند.
ناگهان گفتگوی قبلیشان را به یاد آورد و احساسِ ناراحتی کرد.
اورور با درماندگی گفت: «بسیار خوب.»
هر بار که کالسکهای قرض میگرفت، پیشنهاد میکرد کرایهاش را بپردازد، اما مادام پوآلیس همیشه رد میکرد. برای همین معمولاً در راهِ بازگشت هدایایی برای بانو میآورد که نه گران بودند و نه ارزان، و به کالسکهچی هم انعام میداد.
در حالی که منتظر بودند کالسکهچی آماده شود، مادام پوآلیس خواهر و برادر را دعوت کرد تا دسرهایی را که آشپزِ خودش درست کرده بود بچشند.
لومیان مافینی را چشید و به اطراف نگاه کرد.
«آقای لوند کجاست؟»
لویی لوند پیشخدمتِ فرماندار بئوست بود. او به دنبالِ فرماندار از داریژ به دهکدهٔ کوردو آمده بود.
لومیان مدرک داشت که او با زنی در دهکده سروسرّی دارد و برخی از وسایلِ قصر را مخفیانه فروخته است. از همین راه خبردار شده بود که مادام پوآلیس معشوقهٔ کشیش است.
اتفاقی مچِ کشیش و مادام پوآلیس رو تو کلیسای جامع موقعِ عشقبازی گرفتن؟ این دروغی بود برای غریبهها!
در این لحظه، لومیان دنبالِ لویی لوند میگشت تا به او ناسزا بگوید: «تخمسگ، چرا بهم نگفتی مادام پوآلیس یه جادوگره؟»
مادام پوآلیس آهی کشید.
«لویی بیماره. تو اتاقش داره استراحت میکنه.»
بیماره؟ لومیان بیدلیل حس کرد شاید مشکلی در کار باشد.
در حالی که خواهرش با مادام پوآلیس گرمِ گفتگو بود، به بهانهٔ رفتن به دستشویی اجازه گرفت، از اتاقِ نشیمن بیرون رفت و یکراست به سمتِ پلهها راه افتاد.
این قصر عظیم بود و این زوج خدمتکارانِ زیادی با خود نیاورده بودند. همهجا خالی به نظر میرسید و حتی هنگامِ راه رفتن در برخی قسمتها صدای پژواک به گوش میرسید. این موضوع شرایطِ بهتری برای نفوذِ لومیان فراهم میکرد.
با تکیه بر حواسِ قدرتمندش، بهراحتی یک پیشخدمتِ مرد و یک ندیمه را دور زد. با قدمهایی سبک به طبقهٔ دوم رسید و اتاقِ لویی لوند را پیدا کرد.
برای در زدن عجلهای نداشت. سرش را چرخاند و گوشش را به چوب چسباند.
«آه!»
«آه!»
...
صدای فریادِ دردمندِ مردی از اتاق میآمد.
واقعاً بیماره؟ خیلی جدی به نظر میرسه... لومیان لحظهای فکر کرد و به کناری رفت. درِ اتاقِ خدمتکارانِ دیگر را باز کرد—فرماندار بئوست و مادام پوآلیس در طبقهٔ سوم زندگی میکردند.
پس از پریدن به داخلِ اتاق، بهآرامی درِ چوبی را بست، چند قدم به آن سو رفت و پنجرهٔ شیشهای را باز کرد.
لومیان به پایین نگاه کرد و دید هیچکس آن اطراف نیست. بیدرنگ با هر دو دست خودش را بالا کشید و با چابکی به بیرون پرید و از دیوارِ بیرونیِ قصر «آویزان» شد.
سپس، مانندِ گربهای وحشی بهسبکی جهید و بیصدا روی طاقچهٔ پنجرهٔ پیشخدمت لویی لوند فرود آمد.
لومیان در لبهٔ پنجرهٔ شیشهای ایستاد، بدنش را چرخاند و دزدکی به داخلِ اتاق نگاه کرد.
لویی لوند را دید که برهنه روی تخت دراز کشیده و شکمش چنان برآمده بود که گویی هر لحظه ممکن است بترکد.
با دیدنِ موهای سیاه و غرقِ عرقِ پیشخدمت و چهرهاش که از درد در هم رفته بود، لومیان با شنیدنِ فریادهای دلخراشی که هر از گاهی سر میداد، بیاختیار اخم کرد.
این دیگه چه بیماریایه؟
خیلی ترسناکه. شکم واقعاً میتونه اینقدر بزرگ بشه...
در این لحظه، زنی حدوداً چهلساله کنارِ تختِ لویی لوند ایستاده بود.
موها و چشمانی قهوهای داشت. زیبا بود و چینوچروکِ زیادی نداشت. پیراهنی خاکستریمایلبهسفید به تن داشت و با هیجان بر سرِ لویی لوند فریاد میزد:
«دیگه چیزی نمونده، چیزی نمونده.»
چی چیزی نمونده؟ درست همانطور که این فکر از ذهنِ لومیان گذشت، صدای جیغی شنید و دید چیزی شکمِ لویی لوند را بالا میآورد.
در یک چشمبرهمزدن، آن نقطه شکافت. شکمِ لویی لوند ترکیده بود!
دستی کوچک و خونین از آن بیرون آمد.
زن با خوشحالی فریاد زد: «به دنیا اومد! به دنیا اومد!»
سپس خم شد و نوزادی چروکیده، کثیف و خونآلود را از شکمِ لویی لوند بیرون کشید.
لومیان ماتومبهوت مانده بود.
«...»