چپتر 391: احمقها
چپتر 391: احمقها
پیکرههایی که واردِ قصرِ باستانی شدند، خاکِ سیاه و باکس بودند. خاکِ سیاه کلاهی خزدار و نقابی از چرمِ ضخیم پوشیده بود و باکس در عوض، فقط به پوشیدنِ شلوارک و نقابی برنجی بسنده کرده بود.
با دیدنِ هلا، بهرسمِ سلام سر تکان دادند.
سپس نگاهشان روی فرانکا که نامِ رمزش را ننوشته بود و مشنگ که در مِهی رؤیایی فرو رفته بود، چرخید.
خاکِ سیاه که مثلِ شکارچیانِ کوهستان لباس پوشیده بود، با لحنی گیج به فرانکا اشاره کرد: «این کیه؟»
فرانکا جواب داد: «تیغهٔ پنهانم. عجله داشتم و یادم رفت اسمم رو بنویسم.»
خاکِ سیاه و باکس بیدرنگ سوءظنشان را کنار گذاشتند و آسودهخاطر شدند.
در موقعیتی مثلِ این گردهماییِ اضطراری، کاملاً طبیعی بود که تیغهٔ پنهان چنین اشتباهی بکند.
این سبکِ کارِ او بود!
اندکی بعد، دیگر اعضای گروهِ دروغِ آوریل یکییکی از راه رسیدند، اما لومیان پنج هدفِ مشکوکتر را ندید: من کسی را میشناسم، هیسوکا، بارد، بانوی دیوانه و اولترامن.
چهرهاش رفتهرفته در هم رفت؛ حس میکرد لوکی دوباره زنده شده و به اعضای دردسرساز هشدار داده است.
آن دوازده نفری که اینجا جمع شده بودند، مهرههای احتمالی بودند. اگر لوکی و دارودستهاش زیادهروی میکردند و دیگر اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری مچشان را میگرفتند، اینها میتوانستند سپرِ بلای تحقیقات شوند.
هیچ ایرادی نمیشد به آنها گرفت و به این ترتیب، پنهان ماندنِ شش مؤمنِ راستینِ مقام آسمانی بهشت و زمین برای برکات تضمین میشد.
در آن لحظه، خاکِ سیاه و بقیه تازه داشتند میفهمیدند که یک جای کار میلنگد.
چرا حاضرانِ گردهماییِ اضطراری اینقدر کم بودند؟
زمانِ مقرر گذشته بود و در حالتِ عادی، تا الان باید دستکم نیمی از اعضای جمعیت خودی نشان میدادند.
باکس که جز نقاب و شلوارک چیزی به تن نداشت، با صدایی بم پرسید: «هلا، اوضاع از چه قراره؟»
لومیان پوزخند زد و طوری نگاهشان کرد که گویی به مشتی احمق خیره شده است.
اگر لوکی و دارودستهاش پلید بودند، این آدمها فقط احمق بودند. خیال میکردند زرنگاند و حقیقت را کشف کردهاند و دارند در لذتهای پیش از آخرالزمان غرق میشوند. اما در واقع، فقط مهره و سپرِ بلا بودند.
لومیان حاضر بود شرط ببندد که لوکی، من کسی را میشناسم و دیگر اعضای هستهٔ مرکزیِ گروهِ دروغِ آوریل در گردهماییهای خصوصیشان این احمقها را مسخره میکردند.
لحنِ هلا همچنان مثلِ یخ سرد بود که حرف به میان آورد: «من شما رو به این گردهمایی دعوت کردم، چون لوکی بهمون خیانت کرده.»
خاکِ سیاه، باکس و بقیه جا خوردند. به اطراف نگاه کردند، اما اثری از لوکی نبود.
هلا ادامه داد: «اون به یه خدای پلید ایمان داره و من کسی را میشناسم و بقیه رو هم وادار کرده تا به خیلی از اعضای جمعیتِ پژوهشی آسیب بزنن.»
باکس بیاختیار جواب داد: «اینجور اتهامها مدرک میخواد.»
لومیان در حالی که گوشوارهٔ دروغ را به گوش داشت، با صدای اورور گفت: «مدرک منم!
«حتماً دیدید که طلسم احضار روح رو خریدم. همین باعثِ یه مشکلِ روانی شد و نزدیک بود مهارم رو از دست بدم. خوشبختانه به موقع کسی رو پیدا کردم که کمکم کنه و شخصیتِ دوگانهام رو مهروموم کرد.
«قبل از این، از من کسی را میشناسم درمان میگرفتم، اما حالم به جای اینکه بهتر بشه، بدتر شد.
«رفتم پیششون تا باهاشون منطقی حرف بزنم، اما آخرش نقشه کشیدن که منو بکشن!»
خاکِ سیاه لحظهای سکوت کرد و بعد گفت: «یادمه که اونو از بانوی دیوانه خریدی. اونا بهت دروغ گفتن، چون تناسخ باید مسئلهای بین دو طرف باشه، نه یه دلیلِ یکطرفه. وگرنه چرا تو به این دنیا تناسخ پیدا کردی و دست بر قضا بدنِ همچین آدمهایی رو تسخیر کردی؟ بدنهای اصلی حتماً کاری کردن که ارتباطِ بین دو دنیا برقرار بشه. برای همین، قبل از اینکه بفهمی چی باعثِ تناسخت شده، پیدا کردنِ روحِ باقیموندهٔ بدنِ اصلی و پرسوجو ازش میتونه نتایجِ غیرمنتظرهای داشته باشه.
«مشنگ، اون موقع دلتنگِ خونه نبودی؟ چطور تونستی همچین دلیلی رو باور کنی؟»
با شنیدنِ این حرف، برخی از اعضای گروهِ دروغِ آوریل که آنجا حضور داشتند، نتوانستند جلوی نگاههای تمسخرآمیز و طعنهآمیزشان را بگیرند.
مشنگ گولِ حقهای را خورده بود که فقط بچهها را فریب میداد!
هیچکدامشان فریبِ بانوی دیوانه را نخورده بودند. حتی اگر ادعا میکرد تلاش کرده و به نتایجِ خاصی رسیده، باز هم نمیشد آن را سرنخ به حساب آورد.
بانوی دیوانه... لومیان این نامِ رمز را در دل تکرار کرد.
خندهای از دهانش پرید و ادامه داد: «آره، میل به برگشتن به خونه کورم کرده بود، اما شما هم دستِ کمی از من نداشتید.
«یه نگاه بندازید. لوکی، بانوی دیوانه و بارد اینجان؟
«اونا میدونن دارن چیکار میکنن و میفهمن که اگه دستشون رو بشه، باید فوراً جمعیتِ پژوهشی رو ترک کنن. اما شما احمقها و نادونها هیچی نمیدونید و هنوز دارید باهاشون همکاری میکنید!
«حتی خوک و سگ هم از شما باهوشترن!»
غیبتِ لوکی و بقیه مثلِ پیکانِ تمسخرِ مشنگ بود که در قلب و ذهنِ خاکِ سیاه و دیگر اعضای گروهِ دروغِ آوریل فرو میرفت.
برخی از آنها از فرطِ خشم منفجر شدند؛ احساسِ تحقیر میکردند و میخواستند جوابش را بدهند. عدهای دیگر در ناامیدی و سردرگمی تلوتلو میخوردند و برخی حس میکردند حشراتِ بیشماری دارند قلبشان را میجوند. درد کاملاً ملموس بود.
با دیدنِ این صحنه، فرانکا واردِ حالتِ تحریک شد و ضربهٔ نهایی را وارد کرد.
«نمیفهمید؟ شما مهرههای سوختهاید، هدفهای رهاشده، فقط مأمورهایی که دیگه به درد نمیخورن!»
«شما هیچوقت اعضای اصلیِ دروغ آوریل نبودین. هیچوقت اعتمادِ لوکی رو جلب نکردین. اونا فقط پشتِ سرتون مسخرهتون میکردن!
«حالا که لوکی و بقیه لو رفتهن، میتونن بدونِ ترس اعضای جمعیتِ پژوهشی رو شکار کنن. فکر میکنین پیدا کردن و هدف گرفتنِ کی براشون از همه آسونتره؟
«تنها کاری که از دستتون برمیاد اینه که جزئیاتِ ارتباطتون با لوکی و بقیه رو به یاد بیارین، از جمله شوخیهایی که تو زندگیِ واقعی اجرا کردین، تا بتونیم هرچه زودتر این خائنها رو از بین ببریم.
«یادتون باشه، صداقت ارفاق میاره و مقاومت سختگیری.»
خاکِ سیاه، باکس و بقیه با منطقِ تیغهٔ پنهان همراه شدند و به این احتمالِ شوم پی بردند.
نگاهی به هم انداختند؛ دلهایشان آشکارا لرزیده بود. آن چند نفری که تواناییهای لوکی و بقیه را دیده بودند، بیاختیار کمی به خود لرزیدند.
سرانجام، فرانکا ضربهٔ نهایی را وارد کرد.
«فکر نکنین فقط چون میتونین جاتون رو عوض کنین، میتونین از دستشون در برین. بذارین بهتون بگم، تجربهٔ مشنگ نشون میده که انگار لوکی و بقیه راهی دارن تا اعضای جمعیتِ پژوهشی رو تو یه محدودهٔ خاص از طریقِ یه جور ارتباطِ رازآلود ردیابی کنن.
«روشِ دقیقش رو تو گردهماییِ رسمیِ بعدی با همه در میون میذارم.»
خاکِ سیاه دندان به هم سایید و گفت: «جزئیات خیلی زیاده. فکر نمیکنم بتونم همهش رو فقط تو چند ساعت به یاد بیارم.»
بقیهٔ اعضای گروهِ دروغ آوریل هم به نشانهٔ موافقت سر تکان دادند.
هلا لحظهای فکر کرد و جواب داد: «برگردین، همهٔ جزئیات رو بنویسین و برام بفرستین.
«یادتون نره، وسایلتون رو جمع کنین و تو یه متل یا هتل حداقل پنج کیلومتر دورتر بمونین.»
باکس و بقیه آهِ آسودگی کشیدند و موافقت کردند.
کمی بعد، لومیان متوجه شد چشمانشان بسته میشود، گویی ایستاده به خواب رفتهاند.
او و فرانکا نگاهی متفکرانه به هم انداختند و بعد متوجه شدند که چشمانِ مادام هلا هم پیش از بسته شدن، تمرکزش را از دست داده است.
پس از لحظهای، هلا چشمانش را باز کرد و به لومیان و فرانکا گفت: «هیچ همدستِ پنهانی از لوکی یا مؤمنی به ارجمندِ آسمانی بینشون نیست.»
این یه کارِ پیشگیرانهست برای وقتایی که لوکی ریسک کرده باشه و یه همدست رو برای جمع کردنِ اطلاعات جا گذاشته باشه... فرانکا به این نتیجه رسید.
لحظهای بعد، خاکِ سیاه، باکس و بقیه همزمان بیدار شدند و در حالی که ورد را زیرِ لب میخواندند، قصرِ باستانی و رو به زوال را ترک کردند.
لومیان چهرهٔ نیس را باطل کرد، گوشوارهٔ دروغ را درآورد و رو به هلا کرد.
«هر بار که تو گردهمایی ورد رو میخونیم، باید به هالهٔ پنهانسازیِ اشیاء مهرشده آلوده بشیم، مگه نه؟
«میتونیم از این برای ردیابیِ بانوی دیوانه و بقیه استفاده کنیم؟»
هلا سرش را به نشانهٔ منفی تکان داد.
«اونا دیگه هالههای مربوطه رو ندارن.»
روشن بود که پیش از این امتحانش کرده بود.
لومیان ساکت ماند و نفسش را آرام و بیصدا بیرون داد.
این سه نفر ملتِ شبِ ابدی را ترک کردند و به معدنِ متروکهٔ زیرِ تریر بازگشتند.
هلا ویژگیِ فرابشریِ شبح را در جیب گذاشت و رو به لومیان و فرانکا گفت:
«اگه نتونیم لوکی رو پیدا کنیم و واقعاً از بین ببریمش، شما حداکثر میتونین سه ماهِ دیگه تو محلهٔ بازارِ تریر بمونین. وقتی اون زمان برسه، فارغ از هر کارِ ناتمومی که دارین، باید به فکرِ جابهجایی باشین.»
فرانکا با سردرگمیِ آشکاری پرسید: «چرا سه ماه؟»
ماندن حتی برای یک هفتهٔ دیگر هم خطرناک به نظر میرسید.
هلا توضیحِ سادهای داد.
«با اینکه لوکی با ویژگیهای فرابشریاش زنده شده، اما همهٔ عروسکهاش رو از دست داده. یه خیمهشبباز بدونِ عروسک بیگدار به آب نمیزنه و به بقیه حمله نمیکنه، مگه اینکه بیش از حد به خودش مطمئن باشه و شما رو ضعیف ببینه. شما هم که تا همینجا قدرتِ قابلتوجهی از خودتون نشون دادین.
«برای یه خیمهشببازِ بدونِ عروسک، به دست آوردنِ یه عروسکِ مناسب و قدرتمند نیازمندِ برنامهریزی، شانس و جایگزینیهای مکرره. شما باید یه فرصتِ سه تا ششماهه داشته باشین.»
فرانکا جواب داد: «فهمیدم.» او تصمیم گرفت به خانمِ داوری اطلاع دهد که اگر در دو ماهِ آینده پیشرفتی حاصل نشد، برای رها کردنِ مأموریتِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون و جابهجایی اجازه بگیرد.
لومیان به نشانهٔ موافقت سر تکان داد.
با خود فکر کرد که آیا میتواند معجونِ آتشافروز را در این سه ماه هضم کند و فرمولِ معجونِ توطئهگر و موادِ اصلیاش را به دست بیاورد یا نه.
در آن لحظه، هلا به گوشتِ لهشده و کرمهای درهمپیچیدهٔ لوکی اشاره کرد و گفت: «این کرمهای مرده موادِ روحیِ فوقالعادهای هستن که میشه برای خیلی چیزا ازشون استفاده کرد. با این حال، مشکلاتِ پنهانی هم دارن. اونا تا حدودی فاسد شدن و خطراتِ ناشناختهای براتون دارن.»
فرانکا تجربهٔ وحشتناکش را که چیزی نمانده بود به عروسک تبدیل شود به یاد آورد و سرش را تکان داد تا نشان دهد آنها را نمیخواهد.
لومیان لحظهای به کرمهای بیشمار و گوشتِ لهشده خیره ماند و سپس ناگهان گلولهٔ آتشینِ زرشکیرنگی را که روی شانهاش شناور بود، فرا خواند و به سمتِ بقایای لوکی هدایت کرد.
گلولهٔ آتشین به جای انفجار، بهشدت شعلهور شد و درخششی زرشکیرنگ به اطراف تاباند.
لومیان با تماشای سوختنِ کرمها و گوشت، حس کرد گویی معجونِ آتشافروز را یک بارِ دیگر هضم کرده است.
این حس از تجربهاش سرچشمه میگرفت؛ زمانی که تحتِ کنترلِ لوکی درآمده بود و با استفاده از خطرِ مهار از دست دادن، بدنِ خودش را شعلهور کرده و طنینِ هالهٔ امپراتورِ خون را برانگیخته بود.
این باعث شد لومیان اصلِ روشِ ایفای نقشِ خودش را برای آتشافروز صورتبندی کند: آتشافروزها صرفاً آتشزن نیستند. تنها با جرئتِ به آتش کشیدنِ خودشان است که میتوانند دیگران را به آتش بکشند!