چپتر 394: چشمِ توفان
چپتر 394: چشمِ توفان
لومیان نیز مشتاقانه منتظر بود تا اعضای رهاشدهٔ گروهِ دروغِ آوریل جزئیاتِ مفیدی را به یاد بیاورند. سر تکان داد و جواب داد: «فهمیدم.»
خانمِ شعبدهباز چند لحظه غرق در فکر به او خیره ماند.
«در آینده، اگه مأموریتی بهتون دادم که مشخصاً مشکلدار به نظر میرسید، این گزینه رو دارید که یا ردش کنید یا رودررو با من در موردش بحث کنید و در عین حال مخفیانه با بقیهٔ دارندگانِ کارتِ آرکانای اعظم تماس بگیرید.»
لومیان که کمی گیج شده بود، پرسید: «چرا؟»
با این حرف، خانمِ شعبدهباز منظورش این نبود که ممکنه اتفاقی براش بیفته؟
خانمِ شعبدهباز پوزخندی به خودش زد.
«چون من آدمِ پرخطریام و مستعدِ تأثیرپذیری از ارجمندِ آسمانی.»
«ارجمندِ آسمانی بالاترین جایگاه رو تو مسیرهای بینا، غارتگر و شاگرد داره. هرچی ردهٔ فرابشریِ مربوطه بالاتر باشه، آدم بیشتر مستعدِ تأثیرپذیری از وی میشه. میدونید که، هر کسی یه قدیمیترین درونِ خودش داره. و بهعنوانِ یه فرابشرِ ردهبالای مسیرِ شاگرد و مؤمن به ابله، طبیعیه که گهگاه ارجمندِ آسمانی گمراهم کنه، فریبم بده یا گولم بزنه.»
«البته، خودِ آقای ابله هم تو اوجِ این سه مسیر قرار داره و برای همین با ارجمندِ آسمانی مخالفت میکنه. پس نیازی نیست نگرانِ من باشید. بیشترِ اوقات، من تحتِ تأثیرِ آقای ابله هستم. مشکلی تو وضعیتم پیش نمیاد، اما ممکنه گهگاه ناهنجاریهایی رخ بده.»
این مثلِ نیایش بدونِ آیین یا خوندنِ نامی فراتر از اون سه سطره؛ همهٔ اینا میتونه توجهِ ارجمندِ آسمانی رو جلب کنه و پاسخِ وی رو به همراه داشته باشه و چهبسا خطراتی پنهان به بار بیاره... افرادِ ردهبالای مسیرهای بینا، غارتگر و شاگرد به ارجمندِ آسمانی و آقای ابله نزدیکترن. حتی اگه آدم همهٔ روالهای معمول رو هم طی کنه، باز هم این احتمال هست که یه جای کار بلنگه... لومیان پیش از آنکه متوجه شود حرفهای خانمِ شعبدهباز اطلاعاتی از علومِ غریبه را فاش میکند که با عقلِ سلیم جور درنمیآید، دستوراتِ او را درک کرد.
آقای ابله و مقام آسمانی بهشت و زمین برای برکات میتونن همزمان تو اوجِ سه مسیر باشن!
تو حالتِ عادی، رسیدن به ردهٔ ۰ تو یه مسیر، آدم رو تبدیل به یه خدای راستین میکنه. پس کسی که تو اوجِ سه مسیر قرار داره چه لقبی میگیره؟ یه وجودِ عظیم؟
برای نخستین بار، لومیان کمکم فهمید که آقای ابله و مقام آسمانی بهشت و زمین برای برکات ممکن است حتی از خدایانِ راستینی چون خورشیدِ فروزانِ ابدی هم فراتر باشند.
به همین ترتیب، پدرِ آمون، یعنی خدای خورشیدِ باستان نیز باید به همین رده تعلق میداشت. هرچه باشد، نیمی از میراثِ وی به پیدایشِ کسی انجامیده بود که سازمانِ سپیدهدم به او ایمان داشت.
طولی نکشید که لومیان توصیفهای متمایزِ خانمِ شعبدهباز از ایزدانِ گوناگون را به یاد آورد.
در موردِ برخی ایزدان، صرفِ آگاهی از وجودشان و خواندنِ نامِ مقدسشان میتوانست مایهٔ تباهی شود و باعث شود دستخوشِ جهش شوند یا با خطر روبهرو گردند.
از برخی ایزدان میشد بهطور کلی نام برد، به شرطی که فرد از به زبان آوردنِ نامِ مقدسشان فراتر از سه سطر به زبانِ فرابشری خودداری میکرد تا از جلبِ توجهشان در امان بماند.
این احتمالاً نشوندهندهٔ دستهبندیِ ایزدانه... آقای ابله و مقام آسمانی بهشت و زمین برای برکات سه مسیرِ مجاور و قابلتعویض رو در اختیار دارن. آیا این یه شرطِ پنهان برای تسلط بر یه مسیرِ ترکیبیه؟ لومیان جرئت نکرد بیشتر کنکاش کند، چرا که میترسید دانستنِ بیش از حد به پیامدهای ناخواستهای بینجامد.
در موردِ تعلقِ خانمِ شعبدهباز به مسیرِ شاگرد، از قبل پیشبینیاش کرده بود. در کتابهای جادوی اورور آمده بود که شاگردانِ ردهٔ ۹ در این مسیر در باز کردنِ درها مهارتِ بالایی دارند. ردهٔ ۷ها بهعنوانِ منجّم شناخته میشدند که با رفتارِ معمولِ خانمِ شعبدهباز و اشارههای گهگاهش به «ستارهشناسی»، «غیببینی» و «سرنوشت» همخوانی داشت.
لومیان جواب داد: «فهمیدم.» سپس به توضیحِ نقشهاش پرداخت: اگر نمیتوانست ظرفِ دو ماه لوکی را از بین ببرد، قصد داشت با استفاده از فرایندهای داخلیِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون از محلهٔ بازار نقلمکان کند؛ همچنین مشکلِ پنهان کردنِ نشانِ مهرشده روی بدنش را نیز مطرح کرد.
خانمِ شعبدهباز بهخوبی درکش کرد.
«مشکلی نیست. هرچند میتونید به من نامه بنویسید و از خودتون بهعنوانِ طعمه استفاده کنید، اما لوکی ممکنه اونقدر صبر داشته باشه که چند ماهِ دیگه هم منتظر بمونه و منم نمیتونم همیشه پیشتون باشم.»
«در موردِ مسئلهٔ مهر، اگه خودتون فعالش نکنید، فقط فرابشرانِ مسیرهای بینا، شاگرد و غارتگر که به ارجمندِ آسمانی ایمان دارن میتونن مستقیماً حسش کنن. این با هالهٔ غیرقابلکنترلِ ارجمندِ آسمانی فرق داره.»
«اگه سریع به چیزی نیاز پیدا کردید، از آقای ابله محافظتِ فرشتگان رو بخواید یا به من نامه بنویسید. من طلسمِ کوچکی میسازم که بتونه از رازها محافظت کنه.»
«فعلاً این بهترین راه برای مهارِ هالهٔ ارجمندِ آسمانی روی دو جام محسوب میشه. خوشبختانه، خدایانِ پلیدی مثلِ درختِ مادرِ هوس دیگه توجهِ ویژهای به آدمایی مثلِ اونا نشون نمیدن.»
لومیان آهِ آسودگی کشید و پرسید: «میتونم اطلاعاتی رو که الان دربارهٔ ارجمندِ آسمانی گفتید با دو جام در میون بذارم؟»
خانمِ شعبدهباز درخواستش را رد کرد و توضیح داد: «دارندهٔ کارتِ آرکانای اعظمِ خودش توضیحِ سادهتری بهش میده، اما به وضوحِ چیزی که من الان گفتم نخواهد بود. اونم اطلاعاتِ کافی نداره. اگه همهٔ چیزایی رو که بهتون گفتم فاش کنید، ممکنه به خطر بیفته.»
لومیان دیگر اصرار نکرد و تماشا کرد که چگونه خانمِ شعبدهباز با استفاده از نورِ ستارگان دری رؤیاگونه ساخت. از میانِ آن گذشت و ناپدید شد.
شیشهٔ عایقِ صدای اتاق به حالتِ اولیهاش برگشت و مهتابِ سرخ از پنجره به داخل تابید و نوری روی میزی انداخت که چراغِ کاربیدی رویش بود.
لومیان کنارِ تخت نشست. ذهنش بیوقفه کار میکرد و بیاختیار حرفهای لوکی دربارهٔ کارهایش علیه اورور را به یاد آورد.
نفسِ عمیقی کشید و تصمیم گرفت قدمِ بعدیاش چه باشد: هضم کردنِ معجونِ آتشافروز!
...
محلهٔ باغِ گیاهشناسی، خیابانِ پاستور.
با دمیدنِ سپیده، فرانکا و ژنا از این خیابان راهیِ محلهٔ بازار شدند.
فرانکا فعلاً نفهمیده بود چطور موضوعِ وضعیتِ خطرناکِ دیشب را با ژنا پیش بکشد. بهانه آورد که برادرِ ژنا در خانه است و ممکن است حرفهایشان را بشنود، پس تصمیم گرفت گفتوگو را تا امشب به تعویق بیندازد.
وقتی به بلوارِ بازار برگشتند، ژنا دست تکان داد، خداحافظی کرد و بهسمتِ تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی رفت.
اما پیش از آنکه بتواند واردِ ساختمانِ سهطبقهٔ آجرقرمزی شود که تغییرکاربری داده بود، در گوشهای متوجهِ دیوارنگارهای شد که تقریباً شبیهِ نقاشیِ یک کودک بود.
این نشانهٔ آن بود که پالایندگان درخواستِ دیداری فوری کردهاند، همراه با جزئیاتِ زمان و مکان.
ژنا خیلی طبیعی نگاهش را برگرداند و واردِ تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی شد.
حدودِ پانزده دقیقه بعد، در نقشِ معشوقهٔ سرکرده، بیهیچ مانعی از درِ پشتی بیرون رفت و به کوچهٔ خلوتی نزدیکِ کلیسای سنت روبر رسید.
طولی نکشید که والانتن و ایمره پیدایشان شد.
اولی وقت را با تعارف تلف نکرد و یکراست رفت سرِ اصلِ مطلب و پرسید: «دربارهٔ هالهٔ ترسناکِ دیشب خبری به گوشتون خورده؟»
ژنا گیج شده بود.
«کدوم هالهٔ ترسناک؟»
ایمره که رگوریشهای از قارهٔ جنوبی داشت، با ابروهای درهمگرهخورده پرسید: «حسش نکردید؟ کابوس ندیدید؟»
ژنا سر تکان داد.
«من دیشب تو محلهٔ بازار نبودم. رفتم خونه تا به برادرم سر بزنم.»
«که اینطور...» ایمره حالتِ چهرهٔ ژنا را بررسی کرد و به این نتیجه رسید که راست میگوید.
او واقعاً از هالهٔ ترسناک خبر نداشت.
آن دو پالاینده بهاختصار پیدایشِ ناگهانیِ هالهای ترسناک و خشن را در خیابانِ روپوشسفیدها در شبِ گذشته تعریف کردند و از ژنا خواستند که این اواخر بیشتر حواسش به کسانی باشد که رفتارِ غیرعادی نشان میدهند.
ژنا قبول کرد و با کنجکاوی پرسید: «اون هاله خیلی واضح بود؟ چرا حتی از کلیسای جامع هم تونستید حسش کنید؟»
ایمره اعتراف کرد: «توصیفش سخته. اگه یه روز فرصت پیدا کنید تجربهش کنید، متوجه میشید.» خودش هم نمیتوانست گسترهٔ تأثیرِ آن هالهٔ ترسناک را کاملاً درک کند.
ژنا پس از خداحافظی با دو پالاینده و بازگشت به تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی، به یادِ فرانکا افتاد که دیشب رفتاری عجیب داشت.
در لفافه به خطری اشاره کرده بود و به ژنا توصیه کرده بود مدتی به خانه برود. در نهایت هم دیروقت آمده بود تا در تختِ او بخوابد و توضیح داده بود که اتفاقی در خیابانِ روپوشسفیدها افتاده و نمیتواند برگردد...
آن هالهٔ ترسناک در خیابانِ روپوشسفیدها ظاهر شده بود... ژنا سر تکان داد و قطعاتِ پازل را کنارِ هم چید.
در همین حین، فرانکا قهوهاش را تمام کرد و به آپارتمانش در خیابانِ روپوشسفیدها برگشت که به حالتِ عادیاش درآمده بود.
اما با باز کردنِ درِ آپارتمانِ ۶۰۱، متوجه شد که «تارِ عنکبوتِ» نامرئی که در شکافِ در پنهان کرده بود، افتاده است.
این فقط یک معنی داشت—کسی وارد شده بود!
در لحظهٔ بعد، متوجهِ کسی شد که روی صندلیِ راحتیاش نشسته بود.
گاردنر مارتن بود؛ مردی با اجزای صورتِ متمایز، چشمانِ قهوهایِ مایل به قرمز و رفتاری خوشایند. چند تارِموی خاکستری روی شقیقههایش به چشم میخورد.
فرانکا که جا خورده بود، با صدای بلند پرسید: «شما اینجا چیکار میکنید؟»
نفسِ راحتی کشید که با لومیان برنگشته بود.
گاردنر مارتن با حالتی گیج پرسید: «نظرت دربارهٔ هالهٔ دیشب چیه؟»
فرانکا گیج شده بود: «کدوم هاله؟»
گاردنر مارتن که کتوشلواری رسمی بدونِ پاپیون به تن داشت، فرانکا را بهدقت برانداز کرد و توضیح داد: «یه هالهٔ ترسناک که بوی خون و زنگزدگی میداد.»
«کِی این اتفاق افتاد؟» فرانکا به یاد آورد و سر تکان داد. «من دیشب خونهٔ ژنا بودم. تو محلهٔ بازار نبودم.»
گاردنر مارتن آرام سر تکان داد و لبخند زد.
«پس جای تعجب نیست که حسش نکردی.»
بهجز من، سیِل و مادام هلا که داشتیم به حسابِ لوکی میرسیدیم، دیشب اتفاقِ دیگهای هم افتاده؟ فرانکا با گیجی بهسمتِ میزِ جلوِمبلی رفت، لیوانش را برداشت و جرعهای آب نوشید.
«چه اتفاقی افتاده؟»
گاردنر مارتن از جا برخاست و به پنجره نزدیک شد و به خیابانِ روپوشسفیدها در پایین نگاه کرد.
«دیروقتِ دیشب، یه هالهٔ خشن و ترسناک از ساختمونِ ۶ تو همین خیابون پدیدار شد. تقریباً ده ثانیه هم طول کشید.»
ساختمونِ ۶... ساختمونِ ۶؟ فرانکا نزدیک بود آب بپرد توی گلویش.
این همون خونهٔ امنی نیست که از طریقِ یه تاجرِ لوئنی که از تریر رفته بود اجاره کردم؟
همونجایی نیست که دیشب با لوکی جنگیدم؟
یعنی مادام هلا یا لوکی باعثِ این همهمه شدن؟
یا کارِ سیِل بوده؟
فرانکا پیش از آنکه گاردنر مارتن برگردد، بهسرعت خونسردیاش را بازیافت.
حس میکرد بهخاطرِ ازهوشرفتنش جزئیاتِ مهمِ زیادی را از دست داده است.
...
خیابانِ هرجومرج، مسافرخانهٔ خروسِ زرین.
لومیان که تازه از ورزشِ صبحگاهیاش برگشته بود، لباسهای تمیز پوشیده بود و داشت بهسمتِ سالنِ طبقهٔ اول میرفت که با آنتونی رید روبهرو شد؛ کسی که عمیقاً غرق در تحقیقاتش دربارهٔ بیوه و فرزندِ ژنرال فیلیپ بود.
روانپزشک نگاهی به لومیان انداخت و پرسید: «دیشب تو محلهٔ بازار چه اتفاقی افتاد؟ آدمای زیادی سعی کردن اطلاعاتِ مربوط بهش رو از من بخرن.»
لومیان خندید.
«شاید یه هالهٔ عجیب از خیابونِ روپوشسفیدها فوران کرده باشه.»