چپتر 396: شرِّ ناب
چپتر 396: شرِّ ناب
لومیان تشکر کرد و دستهٔ کاغذها را گرفت. چراغِ کاربیدی را روشن کرد و بهسرعت نگاهی به «اعترافات» انداخت.
هلا پیشتر آنها را با دقت خوانده و نکاتِ مهم را یادداشت کرده بود. این کار زمانِ زیادی برای لومیان خرید. گذشته از این، او چیزِ زیادی از تاریخچهٔ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری نمیدانست. اگر خودش میخواست دست به انتخاب بزند، چهبسا در درکِ دقیقِ نکاتِ کلیدی به مشکل برمیخورد.
پس از نزدیک به یک ساعت مطالعه، لومیان درکِ نسبیِ خوبی از وضعیتِ کلی پیدا کرد.
«اعضای دروغ آوریل زیاد نیستند و خیلی هم با یکدیگر قرار نمیگذارند یا زیاد شوخی نمیکنند. آنها عمدتاً در سه منطقه فعالیت میکنند: تریر، استانِ ساحلیِ گایا در پادشاهیِ فیناپوتر، و منطقهٔ بالامِ غربی در قارهٔ جنوبی.
«اعضای اصلیِ درگیر در گردهماییهای تریر، لوکی، من کسی را میشناسم و بانوی دیوانه هستند.
«در استانِ گایا، در مراسمِ نیایشِ دریا در پورت سانتا، اعضای گروهِ دروغ آوریل که شوخی راه انداختند بارد، اولترامن و بانوی دیوانه بودند. بارد و اولترامن دانشجویانِ محلی را تحریک کردند تا در تورس، مرکزِ استانِ گایا، راهپیمایی کنند...
«در شوخیهایی که در بالامِ غربیِ قارهٔ جنوبی اتفاق افتاد، اعضای اصلیِ درگیر هیسوکا و بانوی دیوانه بودند.
«در یک گردهماییِ خصوصی در تریر، لوکی بهشوخی گفت که یک قلعهٔ باستانی به ارث برده است.
«در گردهماییِ دیگری در تریر، من کسی را میشناسم ناگهان به سرش زد که بعضی از روانپزشکان را هیپنوتیزم کند تا راهحلی برای درمانِ بعضی بیماریهای روانی با نابود کردنِ لوبِ پیشانی ‹ابداع› کنند...»
اتهامِ مادام سوزی دربارهٔ درمانِ مخربی که بیماران رو برای همیشه «آروم» میکرد، در واقع شوخیِ من کسی را میشناسم بوده... درسته. فقط کسی از یه دنیای دیگه میتونه از گمانهزنیهای قبلی بگذره و همچین ایدهای به سرش بزنه...
تنها هدفش این بود که ببینه روانپزشکای این دنیا اونقدر احمق، متعصب و پست هستن که یه فاجعهٔ مسخره به بار بیارن که تو تاریخِ پزشکی موندگار بشه یا نه... دهها یا صدها بیماری که «روح»شون رو کاملاً از دست داده بودن، هرگز فکر نمیکردن سرنوشتِ تلخشون ریشه تو یه شوخیِ غیرانسانی داشته باشه...
لوکی و من کسی را میشناسم از چیزی که فکر میکردم بدترن... لومیان با خواندنِ آخرین صفحهٔ «اعترافات»، بیاختیار سر تکان داد.
فکر میکرد در روزهای آوارگیاش بدترین رویِ بشریت را دیده است. آدمها برای غذا، برای فرار از دردسر، برای خالی کردنِ خشمشان دست به کارهای شنیعی میزدند—آوارههای دیگر را میکشتند، همراهانشان را در خواب به معدن میفروختند، بچهها را از خیابانها میدزدیدند، به ضعیفترها زور میگفتند و آنها را به شکلهای مختلف تحقیر میکردند. بعضیها دارودسته راه انداخته بودند و هر روز آوارههای دیگر را فراری میدادند و چشمشان را روی رنجِ آنها میبستند.
اما حالا، لومیان میفهمید که این شرارتها در برابرِ کارهای لوکی، من کسی را میشناسم و دیگر اعضای اصلیِ دروغ آوریل هیچ است. آنها در سطحِ کاملاً متفاوتی بودند.
لومیان در حالی که در ذهنش بارها و بارها این آدمها را به آتش میکشید، زیرِ لب گفت: «حتی اهریمنهای مغاک هم اگه اینا رو ببینن باید بهشون بگن پدرخوانده. در مقایسه با اینا، کشیش یه قدیس محسوب میشه.»
نفسش را بیرون داد و اطلاعاتِ مفید را از این «اعترافات» و علامتگذاریهای مادام هلا بیرون کشید.
گمان میره دستکم هشت نفر از اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری، مستقیم یا غیرمستقیم، در نتیجهٔ شوخیهای گروهِ دروغ آوریل کشته شده باشن...
من کسی را میشناسم هم مثلِ لوکی تو همهٔ گردهماییهای خصوصیِ تریر شرکت میکنه، اما هرگز به استانِ گایای فیناپوتر یا بالامِ غربی نرفته. این نشون میده که احتمالاً اون هم ساکنِ تریره...
به همین ترتیب، گمان میره بارد و اولترامن تو استانِ گایای فیناپوتر باشن. هیسوکا هم تو بالامِ غربیِ قارهٔ جنوبیه...
بانوی دیوانه همهجا تو گردهماییهای خصوصی شرکت میکنه و این گردهماییها تا یه ماه بعد از توافق برگزار میشن. این یعنی بانوی دیوانه توانایی یا شیئی شبیهِ تلپورت داره...
شوخیِ لوکی دربارهٔ به ارث بردنِ قلعهٔ باستانی با رؤیاش همخونی داره. شاید بتونم برای پیدا کردنِ ردِ لوکی، از بررسیِ ظاهرِ قلعهٔ باستانی شروع کنم...
من کسی را میشناسم تو گردهماییها دانشِ پزشکیِ گستردهای نشون داده که فقط به حوزهٔ روانپزشکی محدود نمیشه... یا قبل از مهاجرت یه پزشکِ عمومیِ کاردرست بوده، یا بدنِ یه دکترِ باتجربه رو تسخیر کرده. ممکنه همچین آدمی تو حالتِ عادی تو لباسِ یه دکتر باشه؟ صلاحیت و تواناییِ اینو داره که نقش بازی کنه و پولِ گندهای به جیب بزنه...
بارد عاشقِ جمع کردنِ برگههای دفترِ خاطراتِ امپراتور روزله و به شکلهای مختلف مسخرهش میکنه. ممکنه اون تاریخچهٔ سرّیِ امپراتور روزل رو نوشته باشه؟
اولترامن و هیسوکا تو گردهماییها نسبتاً چراغخاموش عمل میکنن و هیچ جزئیاتی که ارزشِ فکر کردن داشته باشه جا نذاشتن...
با تکیه بر این اطلاعات، لومیان مسیرِ بعدیِ تحقیقاتش را قطعی کرد.
نخست، میخواست قلعهٔ باستانی را از رؤیای لوکی پیدا کند. دوم، قصد داشت به حرفهٔ پزشکی نفوذ کند تا سرنخهایی دربارهٔ من کسی را میشناسم بیابد. سوم، برنامه داشت منتظرِ گردهماییِ بعدی بماند تا پیش از پیگیریِ نویسندهٔ اصلی، تأیید کند که آیا نویسندهٔ تاریخچهٔ سرّیِ امپراتور روزل در میانِ اعضای کنونیِ جمعیتِ پژوهشی هست یا نه.
بقیه را هم میگذاشت برای بعد از رسیدگی به این مسائل و به دست آوردنِ چیزهای ارزشمندتر.
لومیان خرگوشِ دانش را احضار کرد و پیش از فرستادنِ اطلاعات برای خانمِ شعبدهباز، از آن خواست تا از روی اطلاعات نسخهبرداری کند.
...
ژنا به جمجمهٔ نقرهٔ خالصی که از تاریکی بیرون میآمد نگاه کرد. کمی میترسید با شعلههای رنگپریده و بیجانِ درونِ کاسهٔ چشمانش روبهرو شود و پرسید: «این چیه؟»
فرانکا با دستپاچگی لبخند زد و گفت: «این پیامرسانِ اون بانوی توانمنده. کمکمون کرد اظهاراتِ همدستها رو مرتب کنیم.»
فرانکا کاغذِ ضخیم را از دهانِ جمجمه قاپید، چون نمیخواست ژنا اطلاعاتِ دستاول را ببیند.
فاش شدنش جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری را لو میداد!
ژنا به جمجمهٔ نقرهٔ خالص که در تاریکی ناپدید میشد نگاه کرد و با گیجی و کنجکاوی پرسید: «پیامرسان چیه؟»
فرانکا بهسادگی توضیح داد: «توی دنیای علومِ غریبه مثلِ یه پستچیه. یه پستچی برای استفادهٔ شخصی.»
ژنا نگاهش را به فرانکا دوخت.
«تو هم یکی داری؟»
فرانکا ساکت شد.
«این رو فقط میشه از طریقِ یه مسیرِ خاص توی یه ردهٔ خاص یا با کمکِ اونا به دست آورد.»
ژنا حرفهای فرانکا را رمزگشایی کرد: «آها، پس نداری...»
سپس با کنجکاوی پرسید: «توی مسیرِ دیوبانو آدم باید به چه ردهای برسه تا بتونه پیامرسان داشته باشه؟»
فرانکا دوباره ساکت شد.
«تا جایی که من میدونم، حتی توی ردهٔ ۴ هم نمیشه.»
با این حرف، زیرِ لب زمزمه کرد: «تو با این مهارتهای تحریککنندهت میتونی به مسیرِ شکارچی تغییرِ مسیر بدی.»
ژنا خندید و لحظهای فکر کرد.
«دفعهٔ پیش که به سیِل کمک کردم دربارهٔ موجوداتِ عالمِ ارواح بخونه، انگار چشمم به توصیفِ چندتا موجودِ عالمِ ارواح افتاد که میگفت "بهعنوانِ پیامرسان مناسبن". میتونیم احضارشون کنیم و قراردادِ پیامرسان ببندیم؟»
فرانکا ناگهان متوجه شد که میتواند از قدرتِ آقای ابله برای احضارِ موجودات از عالمِ ارواح استفاده کند و از وی بخواهد شاهدِ قرارداد باشد، درست مانندِ تواناییِ قراردادِ سیِل. جواب داد: «نه، اِهم، غیرممکن نیست.»
ژنا که دید فرانکا غرق در فکر است، ساکت منتظر ماند.
پس از لحظهای، فرانکا آهسته سر تکان داد.
«یه فکری به سرم زد. بعداً امتحانش میکنیم.»
سپس به ژنا گفت: «من این اظهارات رو مرتب میکنم. تو هم زیاد بیدار نمون. فردا صبح هنوز باید بری تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی.»
ژنا دیگر چیزی نپرسید و اتاقِ خوابِ فرانکا را ترک کرد.
فرانکا آهِ آسودگی کشید و تلگرافی را که تازه رسیده بود برداشت.
این یکی هم از طرفِ ۰۰۷ بود.
«تیغهٔ پنهان، کِی از محلهٔ بازار میری؟
«از وقتی اومدی اینجا، انواع و اقسامِ دردسرها یکی پس از دیگری پیش میاد. دیگه دارم تبدیل میشم به یه ۰۰۷ِ واقعی. گمان میکنم تو منبعِ متحرکِ فاجعهای!»
فرانکا پوفی کرد و زیرِ لب با خود گفت: «مشکل منم؟ مشکل سیِله!»
از وقتی لومیان به محلهٔ بازار آمده بود، زندگیِ فرانکا دیگر مثلِ قبل آسوده نبود.
ماجرای لوکی تازه فروکش کرده بود و ترکهای کوچکِ روی پوستش هنوز کاملاً التیام نیافته بود. فردا بعدازظهر باید به شهرکِ تروکادرو میرفت تا با شرکتکنندگانِ عیاشیِ زنانهٔ کافهٔ خانهٔ سرخ و زنی که گمان میرفت عضوِ فرقهٔ دیوبانو باشد، ارتباط برقرار کند.
...
حوالیِ ۹ صبح، لومیان که ورزشِ صبحگاهی و صبحانهاش را تمام کرده بود، لحظهٔ کمیابی از فراغت یافت.
در سمتِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون، منتظرِ احضارِ بعدیِ پوفر سورون بود. در موردِ سازمانِ گناهکاران، صبورانه اطلاعات جمع میکرد بیآنکه بازدیدکنندهٔ مرموزِ گهگاهی را هوشیار کند. آنتونی رید به امورِ مربوط به اوگ آرتوآ رسیدگی میکرد، اما هنوز به کمکِ او نیازی نبود. تعقیبِ مخفیانهٔ فرانکا در طولِ تحقیقاتِ جمعیتِ سعادت دشوار بود، زیرا او باید با فرقهٔ دیوبانو تماس میگرفت. لومیان سرنخهایی از قصرِ باستانیِ لوکی و «من کسی را میشناسم» داشت، اما پیشرفتِ روشنی به دست نیاورده بود.
لومیان پس از بررسیِ دقیق به این نتیجه رسید که ایفای نقشِ آتشافروز بهترین کار است. با این حال، محلهٔ بازار در وضعیتِ حساسی قرار داشت و افرادِ بلندپایهٔ متعددی آن را زیرِ نظر داشتند. یافتنِ فرصتی امن حیاتی بود.
بهتره از فرصت استفاده کنم و به آقای کِی گزارش بدم و بپرسم مأموریتِ مناسبی برام داره تا نقشِ آتشافروز رو بازی کنم... او که غرق در فکر بود، از کنارِ تالارِ آسیاب در آن سوی خیابانِ هرجومرج گذشت.
این مکان تحتِ مالکیتِ لومیان بود و در حالِ حاضر توسطِ لوگانو توسکانو، شکارچیِ جایزهبگیر، و لویی از باندِ ساوآ اداره میشد.
لومیان پس از لحظهای تأمل، تصمیم گرفت واردِ تالارِ آسیاب شود.
تالارِ رقص در آن زمان بسته بود و همهٔ پیشخدمتها با احترام به لومیان سلام میکردند اما فاصلهشان را نگه میداشتند.
لومیان بهسرعت لوگانو توسکانو را دید؛ شکارچیِ جایزهبگیرِ خوشبنیه با اجزای صورتِ تیز، ابروهای پرپشت و چشمانِ درشت. او کتوشلوارِ رسمیِ ساده و کلاهِ سیلندریِ سیاهی پوشیده بود.
مجلهای در دست داشت و به لومیان لبخند زد: «رئیس، چی باعث شد بیای اینجا؟»
لومیان فوراً جواب نداد. توجهش به مجلهٔ توی دستِ لوگانو جلب شد. «چه مجلهای میخونی؟»
لوگانو در حالی که کتاب را نشان میداد جواب داد: «"مبانیِ پزشکی".»
مبانیِ پزشکی... ابروهای لومیان پرید. «چرا همچین کتابهایی میخونی؟»
اگر «راهنمای کمکهای اولیه» بود، میتوانست درکش کند.
لوگانو لبخند زد و توضیح داد: «ردهٔ بعدیِ من پزشکه. با اینکه معجون مستقیماً قدرتهای فرابشریِ مربوطه رو بهم میده، داشتنِ دانشِ پزشکیِ بیشتر تواناییهام رو تقویت میکنه. علاوه بر این، قصد دارم خودم رو جای یه پزشکِ واقعی جا بزنم تا یه درآمدِ اضافی هم داشته باشم.»
اتفاقی به روشِ ایفای نقش برخورده... پزشک... دلِ لومیان تکانی خورد و پرسید: «تا حالا چیزی دربارهٔ جراحیِ برداشتنِ لوبِ پیشانی شنیدی؟»