چپتر 398: نانِ خونِ انسان
چپتر 398: نانِ خونِ انسان
شماری از شهروندانِ تریر کنجکاو شده و دربارهٔ دلیلِ هیاهو پرسوجو میکردند و عدهای دیگر با هیجان تماشا میکردند. لومیان نمیتوانست تشخیص دهد چه کسی واقعاً از نتیجهٔ این شوخی لذت میبرد و چه کسی فقط غرقِ تفریح شده است.
این بخشی از فرهنگِ عامهٔ تریر بود. لومیان باور داشت حتی روانپزشکِ ردهبالا و توانمندی مثلِ مادام سوزی هم نمیتواند منبعِ هیاهو را پیدا کند، عاملِ شوخی را بشناسد، یا گمراهسازیِ عمدی را از تماشاچیانِ بیگناه تمیز دهد.
با اینکه لومیان این را پیشبینی کرده بود، بیاختیار آه کشید.
«شما تریریها...»
بیدلیل نبود که گروهِ دروغِ آوریل دورهمیهای خصوصیشون رو اینجا برگزار میکردن. براشون مثلِ برگشتن به خونه بود.
لومیان دست از تماشا کشید و با بیتفاوتی مردی میانسال را زیرِ نظر گرفت که با نانِ چاودار خونِ بهجامانده از اعدامیان را جمع میکرد. صبر کرد تا مرد به سمتِ یکی از خروجیهای میدانِ اعدامِ جامعِ روآ خیز بردارد و بعد بیصدا به دنبالش رفت.
در کوچهای خلوت و بیمانع، لومیان چند قدم جلو رفت و راهِ مردِ میانسال را که پیراهنِ کتانیِ پارهای به تن داشت بست.
لومیان کفِ دستِ چپِ باندپیچیشدهاش را بالا آورد و طوری که انگار خلافکاری است که با تحقیر به یک شهروندِ عادی نگاه میکند، پرسید:
«اونجا چی داری؟»
مردِ میانسالِ لاغراندام با موهای سیاه و کوتاه با ترس جواب داد: «نونیه که به خونِ اعدامیها آغشته شده.»
لومیان با لحنِ هیولایی کنجکاو که کمی هم مجذوب شده بود، پرسید: «و این به چه دردی میخوره؟»
ترسِ مردِ میانسال کاملاً مشهود بود.
«مـ... میتونه بیماریها رو درمان کنه.»
«کی بهت گفته میتونه بیماریها رو درمان کنه؟» این سؤالِ اصلیِ لومیان بود.
مردِ میانسال گیجومنگ جواب داد: «از گیوم شنیدم، همونی که اونطرفِ خیابون زندگی میکنه. میگفت بچهٔ همکارش بعد از خوردنِ اینجور نونِ خونِ انسان حالش خوب شده.»
بچهٔ همسایهٔ همکار... لومیان این رو چیزی جز یه شایعه نمیدونست. پیدا کردنِ منبعش کارِ سختی بود.
او مردِ میانسال را که نانِ خونین را محکم در دست داشت برانداز کرد و متفکرانه پرسید: «کسی تو خانوادهت هم مریضه؟»
مردِ میانسال که فوراً درهمشکسته و لبریز از ناامیدی به نظر میرسید، گفت: «بله.»
او با سوسوی امیدی در چشمانش، به نانِ خونینِ توی دستش نگاه کرد.
لومیان لحظهای سکوت کرد و بعد پرسید: «دکتر چی گفت؟»
مردِ میانسال سرش را کمی پایین انداخت و نگاهش را به نانِ خونین دوخت.
«گفت درمانی نداره، منم پولی ندارم که...»
لومیان دیگر اصرار نکرد. بیصدا چرخید و اجازه داد مردِ میانسال با نانِ غرق در خونش از مانع بگذرد و به راهش در کوچهٔ خلوت ادامه دهد.
آرام قدم برداشت و مسیرش را به سمتِ میدانِ اعدامِ جامعِ روآ برگشت و دید «بازار» هنوز حسابی گرم است. بسیاری از شهروندان از این موقعیت استفاده کرده بودند تا پیکنیک کنند، آواز بخوانند و برقصند و آنجا را به دورهمیِ بداههای تبدیل کنند.
لومیان پشتِ درختانِ حاشیهٔ میدان پناه گرفت، در سایهها نشست و به تماشای بیصدای رفتوآمدِ مردم ادامه داد.
با گذشتِ زمان، «بازارِ» شلوغ در میدانِ اعدام رفتهرفته آرام گرفت. خورشید به زیرِ افق رفته و محیطِ اطراف را در تاریکی فرو برده بود.
لومیان پنهان ماند و چشم از شهروندان و دستفروشانِ در حالِ رفتن برنداشت. با این حال، هیچ فردِ مشکوکی را شناسایی نکرد.
با فرارسیدنِ شبِ تاریک، میدانِ اعدامِ جامعِ روآ خالی شد و زیرِ نورِ وهمآورِ ماهِ سرخ قرار گرفت. لومیان آرام از جا برخاست و آمادهٔ رفتن شد.
ناگهان چشمش به پیکری تاریک افتاد که از روی حصارِ کناری پرید و بهسرعت به داخلِ میدانِ اعدام رخنه کرد.
لومیان خشکش زد و بیشتر در سایههای درخت فرو رفت.
پیکرِ لاغراندام که کلاهِ سیلندری به سر داشت، به سمتِ محوطهای رفت که اعدامیان در آن جان داده بودند. زانو زد، دست دراز کرد و خاکِ آغشته به خونشان را جمع کرد.
یعنی این آدم هم به خاصیتِ درمانیِ خونِ اعدامیها باور داره؟ حرکات و چابکیش نشون میده شاید یه فرابشر باشه... لومیان بیصدا پیکرِ مرموز را تماشا کرد.
طولی نکشید که پیکرِ بلند و لاغر با کلاهِ سیلندری، در حالی که مشتی خاکِ غرق در خون در دست داشت، راست ایستاد.
او بهجای اینکه فوراً میدانِ اعدامِ روآ را ترک کند، جلوتر رفت و به سمتِ چوبهدار حرکت کرد.
زیرِ نورِ ماهِ سرخ، پیکر خاکِ خونین را زیرِ چوبهدار دفن کرد. ظاهراً گیاهانی را که آنجا روییده بودند بهدقت بررسی میکرد، گویی دنبالِ چیزی میگشت.
...
در شهرکِ تروکادرو، داخلِ کافهٔ خانهٔ سرخ با آن سقفِ خوشرنگ و قارچمانندش،
فرانکا، با موهای سیاه، چشمانِ قهوهای و لباسِ شکار، شامش را سفارش داد: گوشتِ گاو مزهدارشده با نمکِ درشت، شرابِ سرخ، سیبزمینیِ سرخکرده، املتِ فیساکی، و سوپِ غلیظِ بلدرچین با چند ورق ژامبون.
پیشتر در همان بعدازظهر، او با گروهی از بانوان واردِ گفتگویی پرشور شده بود و میتوانست حسرت و تمنا را در چشمانشان حس کند.
همزمان، حس کرد کسی مخفیانه او را زیرِ نظر دارد، و همین باعث شد تا تاریکیِ شب همانجا بماند.
وقتی شامِ فرانکا به آخر میرسید، زنی از طبقهٔ دوم پایین آمد.
این همان دیوبانویی بود که قبلاً فرانکا را تعقیب کرده بود. امروز، موهای بلند و نارنجیسرخش روی کمرش ریخته بود و پیراهنِ مردانهٔ سفید، شلوارِ پیشبنددارِ قهوهای و چکمههای قهوهایِ تیرهای به تن داشت که اندامِ بینقصش را برجسته میکرد. ظاهرش زیبا و آراسته بود، با هالهای که هم پاک و هم کمی وحشی به نظر میرسید.
زن که ظاهراً عضوِ فرقهٔ دیوبانو بود، بیدرنگ یکراست به سمتِ فرانکا رفت، صندلیای عقب کشید و روبهرویش نشست.
فرانکا عمداً با نگاهی مردانه ظاهر و اندامِ دیوبانو را برانداز کرد. لبخند زد و نشستنِ زن را تماشا کرد، منتظر ماند تا او به حرف بیاید.
دیوبانوی مو نارنجیسرخ در حالی که فرانکا را دقیق برانداز میکرد، پرسید: «چرا دوباره اومدی اینجا؟»
فرانکا لبخند زد و جواب داد: «شرابِ تروکادرو شرابِ محبوبِ منه. منظره و فضای اینجا هم خیلی جذابه.»
فرانکا که متوجهِ ناباوریِ دیوبانو شده بود، با لبخندی موذیانه افزود: «تازه، شنیدم که...»
صدایش را پایین آورد و با کنایه گفت: «اینجا مهمونیهای عیاشیِ زنونه برگزار میشه.»
چشمانِ دیوبانوی مو نارنجیسرخ برقی زد.
«کی اینو بهت گفته؟»
فرانکا به چهرهٔ دیوبانو نگاه کرد و تحریکآمیز گفت: «یه بار با یه آدمِ شهوتپرست برخورد کردم که میخواست بهم شبیخون بزنه، اما حسابشو رسیدم. ادعا میکرد عضوِ پیرامونیِ یه سازمان به اسمِ جمعیتِ سعادته. اعضای اصلیِ این سازمان همجنسگراهای زن هستن و دارن سعی میکنن با شرکتکنندههای مهمونیهای عیاشیِ زنونه تو کافهٔ خانهٔ سرخ ارتباط بگیرن تا عضوِ جدید پیدا کنن.»
فرانکا مطمئن نبود فرقهٔ دیوبانو ارتباطی با جمعیتِ سعادت داشته باشد یا نه. به هر حال، اتحادِ سازمانهایی که خدایانِ پلید را میپرستیدند دور از ذهن نبود؛ درست همانطور که اوگ آرتوآ بدعتگذارانِ متعددی را تحتِ نفوذِ خود داشت. از این رو، این اطلاعات را «اعتراف» کرد تا واکنشِ فردی را که روبهرویش نشسته بود بسنجد.
حینِ صحبت، خود را برای هرگونه حملهٔ غافلگیرکنندهٔ احتمالی آماده کرد.
حالتِ چهرهٔ دیوبانوی مو نارنجیسرخ اندکی تغییر کرد و جدیتر شد.
خصومت و احتیاطِ چشمانش فروکش کرد، اما حسِ واضحی از دافعه در آنها موج میزد.
اوه، نکنه شرکتکنندههای این دورهمیهای زنونه رو معشوقههای خودش میدونه و دلش نمیخواد من که احتمالاً قبلاً مرد بودم، بهشون نزدیک بشم؟ فرانکا بیاختیار در دلش لحنِ لومیان را تقلید کرد و با شیطنت به او طعنه زد.
او تا حدِ زیادی مطمئن بود که طرفِ مقابل هرگز نامِ جمعیتِ سعادت را نشنیده، اما نشانههایی را حس کرده است.
دیوبانو که روبهروی فرانکا نشسته بود در فکر فرو رفت؛ ظاهراً داشت مسئلهای احتمالی را سبکسنگین میکرد.
پس از گذشتِ بیش از ده ثانیه، ناخودآگاه موهای بلندِ نارنجیسرخش را به عقب راند و با احتیاط پرسید: «اومدی اینجا تا دربارهٔ جمعیتِ سعادت تحقیق کنی، یا دلت میخواد تو عیاشی شرکت کنی؟»
خندهٔ فرانکا نگاههای حیرتزدهٔ مشتریانِ اطراف را به خود جلب کرد؛ آنها آشکارا از چهرهٔ خیرهکنندهاش جا خورده بودند.
فرانکا در حالی که به چشمانِ نارنجیسرخِ دیوبانو خیره شده بود، جواب داد: «هر دو. ولی اگه مجبور باشم انتخاب کنم، ترجیح میدم تو عیاشی شرکت کنم. آدمایی مثلِ ما چطور میتونن در برابرِ همچین مهمونیِ وسوسهانگیزی مقاومت کنن؟ موافق نیستی؟»
به این ترتیب، فرانکا نامحسوس اشاره کرد که فهمیده طرفِ مقابل هم یک دیوبانو و احتمالاً در گذشته یک قاتلِ مرد بوده است.
همچنین به گذشتهٔ خودش بهعنوان یک مرد اشاره کرد تا جلوی هرگونه حملهٔ ناگهانی را بگیرد.
دیوبانو که اکنون لباسِ مردانه به تن داشت، ظاهراً در برابرِ این تصور مقاومت میکرد اما ساکت ماند؛ آشکارا مجذوبِ حضور و جذبهٔ فرانکا شده بود.
فرانکا به جلو خم شد و با لحنی مردانهتر پرسید: «چی صدات کنم؟»
دیوبانو پیش از آنکه با لحنی گرفته جواب دهد، مکثِ کوتاهی کرد: «من براونز سورون هستم. تو چی؟»
سورون... یکی دیگه از اعضای خانوادهٔ سورون؟ فرانکا ناگهان به یاد آورد که مأموریتِ اخیرِ لومیان در سازمانِ صلیبِ آهنوخون شاملِ تعامل با اعضای خانوادهٔ سورون بوده است.
او نامِ واقعیاش را پنهان نکرد و لبخند زد. «فرانکا رولان.»
براونز سورون آهی بیصدا کشید و ادامه داد: «مهمونیِ ما به حریمِ خصوصی و امنیتِ همهٔ اعضا اهمیتِ زیادی میده. نمیتونیم اجازه بدیم افرادِ مشکلساز وارد بشن. اگه واقعاً مایلی، باید یه ارزیابی رو پشتِ سر بذاری.»
فرانکا اصلاً بدش نیامد. با دکمههای پیراهنش بازی کرد و با پوزخندی پرسید:
«خب، این ارزیابی رو باید از کجا شروع کنیم؟»
...
محلهٔ زندان، میدانِ اعدامِ جامعِ روآ.
زیرِ نورِ زرشکیِ ماه، پیکرِ بلند و باریک با کلاهِ سیلندری با دقت چند مشت علفِ هرز را از زمینِ زیرِ چوبهدار بیرون کشید.
ریشههای این علفهای هرز درخششِ وهمآور و خونرنگی از خود ساطع میکردند که در نورِ کمجانِ ماه، بهشدت فرازمینی جلوه میکرد.
این پیکرِ بلند و لاغر، تیغهٔ بینیِ برجسته، پوستِ روشن و موهای سیاه و میانقدِ بینقصی داشت. چشمانش به رنگِ سرخِ خیرهکنندهای بود و جذبهٔ خاصی داشت که هم مردانه مینمود و هم زنانه.
او که پیراهنِ سفید، پاپیونِ سرخِ درخشان و کتوشلوارِ مشکیِ براقی به تن داشت، با شیفتگی به علفهای هرزِ عجیبِ توی دستش خیره ماند. در آستانهٔ برخاستن بود تا میدانِ اعدام را ترک کند.
با این حال، درست در همان لحظه، صدای کنجکاوِ مردانهای سکوت را شکست.
«داری چی درمیاری؟»
پیکرِ لاغر که زیرِ چوبهدار چمباتمه زده بود، با حیرت سر بلند کرد. در کمالِ تعجب متوجه شد که در لحظهای نامحسوس، شخصی در برابرش ظاهر شده و با نگاهی نافذ به او خیره مانده است.
این تازهوارد موهای بلوند و چشمانی به آبیِ دریاچههای آرام داشت. پیراهنِ سفیدِ ساده و جلیقهٔ مشکی به تن داشت که ظاهری جوان و باطراوت به او میبخشید.
چطور تونست بدونِ اینکه بفهمم بهم نزدیک بشه؟ هیچ بو یا حرکتی حس نکردم! قلبِ پیکرِ لاغر از سرِ هشدار و دلهره به تپش افتاد.