چپتر 4: افسانه
چپتر 4: افسانه
لومیان از جا پرید و چشمانش از عزم درخشید. «پس بیا بریم پیشِ پدرت.»
همیشه مردِ عمل بود و میدانست بررسیِ افسانهٔ دهکده نمیتواند منتظر بماند. اگر تعلل میکرد، خواهرش اورور حتماً بویی میبرد و هرگز اجازه نمیداد به کارش ادامه دهد.
در چشمِ اورور، کاوش در قلمروی قدرتهای خارقالعاده دستکمی از بازی با آتش نداشت.
مگه میشه ندونم خطرناکه؟ اورور در این مورد بهم دروغ نمیگه. ولی حتی اگه دنیا هم تو آتیش بسوزه، باید به راهم ادامه بدم. نمیتونم بذارم اورور تنهایی باهاش روبهرو بشه... هنگامِ برخاستن، این فکر از ذهنِ لومیان گذشت.
هر بار که اورور میگفت دنیا دارد خطرناکتر میشود، جدیت و نگرانیِ چهرهاش از آن واقعیتر نمیشد!
ریموند گرِگ با سردرگمیِ نمایانی بر چهرهاش به لومیان نگاه کرد.
«چرا دنبالش میگردی؟»
لومیان نگاهِ تندی به او انداخت. «ازش بپرس افسانهٔ جادوگر مالِ چند وقت پیشه.»
چرا این یارو تو فهمیدنِ یه مسئلهٔ به این سادگی اینقدر مشکل داره؟ شاید باید یه وقتی پیدا کنم و هوشش رو بسنجم.
ریموند در حالی که به لومیان خیره شده بود، همچنان گیج مینمود.
«چرا باید همچین جزئیاتی رو بدونی؟»
اِه... اصلاً ارزش داره سعی کنم برای این آدمِ پرت توضیحش بدم؟ یا فقط یه بهانهٔ باورپذیر جور کنم؟ گزینههایش را سبکسنگین کرد.
ذهنِ لومیان برای حرکتِ بعدیاش بهسرعت به کار افتاد. میدانست نمیتواند تحقیقاتش را از دوستانش پنهان نگه دارد، اما این را هم میدانست که پیگیریِ حقیقتِ افسانه کارِ پرخطری است. با این حال، خیلی زود فکری به سرش زد.
پوزخندی زد که معمولاً برای لحظاتی نگه میداشت که میخواست کسی را فریب دهد.
ریموند که حس میکرد کاسهای زیرِ نیمکاسه است، دو قدم به عقب برداشت. «بگو!»
لومیان پیش از آنکه لبخند بزند، پیراهنِ تیرهرنگ و کتِ کتانیاش را مرتب کرد.
«به نظرم افسانهٔ جادوگر ارزشِ توجهِ ما رو داره.»
ریموند پس از کمی تأمل پرسید: «چیش اینقدر مهمه؟»
لومیان با حالتی جدی گفت: «در گذشته واقعاً یه جادوگر تو همین دهکدهٔ کوردوی خودمون بوده. بهش فکر کن، رفیق. وقتی من دروغ میگم، جزئیاتِ دقیقی مثلِ زمان، مکان و پیشینهای رو که هر کسی بتونه بهراحتی بررسی کنه، نمیدم. ولی این افسانه به جادوگری اشاره میکنه که تو کوردو زندگی میکرده، و اگه ساختگی بود، رسوا کردنش برای بقیه خیلی راحت میشد.»
ریموند مخالفت کرد: «ولی اون مالِ خیلی وقت پیشه.»
لومیان در حالی که لبخندش گشادتر میشد، توضیح داد: «منظورم آدمایی هم هست که وقتی افسانه تازه سرِ زبونها افتاد، حضور داشتن. اونا بهراحتی میتونستن تأیید کنن که اون موقع جادوگری تو کوردو زندگی میکرده یا نه. و از اونجا که این افسانه نسلبهنسل منتقل شده، خیلی احتمالش زیاده که بر اساسِ یه اتفاقِ واقعی باشه.»
ریموند همچنان قانع نشده بود.
«ولی تو وقتی داستان میبافی، معمولاً از عبارتهایی مثلِ "بیشتر از صد سال پیش"، "قرنها پیش"، "خیلی خیلی وقت پیش" استفاده میکنی تا کسی نتونه بررسیش کنه.»
لومیان با نگاهی موذیانه در چشمانش که میگفت «میفهمی منظورم چیه، نه؟»، جواب داد: «دقیقاً به همین خاطره که باید با پدرت تأییدش کنم.»
ریموند که توضیحِ لومیان را پذیرفته بود، آهسته سر تکان داد، اما نمیتوانست از این احساس که یک جای کار میلنگد، خلاص شود. «راست میگی...»
وقتی میدان را ترک کردند و به عمقِ دهکده رفتند، ریموند ناگهان چیزی به ذهنش رسید.
«موندیو، چرا میخوای تأیید کنی که همچین افسانهای واقعیت داره یا نه؟»
لومیان پاسخ داد، در حالی که کلماتِ راستینش به فریب آغشته بود: «جادوگر، مونامی، این همون چیزیه که دنبالشیم! اگه بتونیم خونهای رو که توش زندگی میکرده و جایی رو که دفن شده تأیید کنیم، شاید بتونیم رازش رو کشف کنیم و به قدرتهای جادویی برسیم که فراتر از آدمای عادیه.»
حالتِ چهرهٔ ریموند شکاک شد: «به من دروغ نگو.»
«مونامی، بیشترِ اون قصهها رو برای ترسوندنِ بچهکوچولوها میسازن. چطور میتونن واقعی باشن؟
«و مهمتر از اون، هر کسی که دنبالِ قدرتِ یه جادوگر باشه، سر از تفتیشِ عقاید درمیاره!»
جمهوریِ اینتیس در قارهٔ شمالی قرار داشت، جایی که خدایانِ رسمی خورشیدِ فروزانِ ابدی و خدای بخار و ماشین بودند. این دو کلیسا ایمانِ تقریباً همهٔ مردم را بینِ خود تقسیم کرده بودند و اجازه نمیدادند کلیسای الههٔ شبِ جاوید، کلیسای سرورِ توفانها از پادشاهیِ لوئن، کلیسای مادرِ زمین از پادشاهیِ فیناپوتر، کلیسای خدای دانش و خرد از لنبرگ و کلیسای خدای نبرد از امپراتوریِ فیساک وارد شوند و موعظه کنند.
تفتیشِ عقایدِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی مایهٔ ترسِ همه بود. بدعتگذارانِ بیشماری حبس شده و تحتِ شکنجههای غیرقابلتصوری قرار گرفته بودند.
لومیان خندید.
«چرا الان نگرانی، رفیق؟ خودت گفتی، بیشترِ اون افسانهها دروغن. احتمالِ پیدا کردنِ بقایای یه جادوگر تقریباً صفره.
«تازه، حتی اگه اتفاقی به بقایای یه جادوگر بربخوریم، مجبور نیستیم قدرتِ ممنوعهش رو به دست بیاریم. میتونیم تحویلِ کلیسا بدیمش و یه پاداشِ حسابی بگیریم. آها راستی، گورِ یه جادوگر حتماً پر از گنجه.»
کلیسایی که لومیان از آن حرف میزد، کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی بود. کلیسای خدای بخار و ماشین در کوردو یافت نمیشد، بلکه معمولاً در شهرهای بزرگ و مکانهای کارخانهدار قرار داشت.
لومیان با دیدنِ وسوسهای که در چشمانِ ریموند پا میگرفت، بیاختیار از سرِ رضایت نوچی کرد.
«واقعاً میخوای چوپان بشی، رفیق؟»
منظورِ او از «چوپان» آن تصورِ عاشقانهای نبود که شهرنشینان غالباً از یک چوپانِ روستایی داشتند. نه، این یک شغل بود. هر روز صبح، باید گلهای از گوسفندان را برای چرا بیرون میبردند و مراقبشان میبودند.
کوردو در داریژ، استانِ ریستون قرار داشت. چوپانی در اینجا یک شغل بود، شغلی سخت و تنهاییآور.
آنها برای صاحبانِ گوسفندان کار میکردند و دهها و چهبسا صدها گوسفند را بینِ کوهها و دشتها به اینسو و آنسو میراندند.
این کار گلهداری نام داشت. هر پاییز کوههای اطرافِ کوردو پژمرده میشدند و چوپانان گوسفندان را از گردنهٔ کوهستان به دشتهای گرمترِ دوردست میبردند و گاهی از مرزها میگذشتند و به فیناپوتر، لنبرگ و کشورهای دیگر میرفتند. تا آغازِ ماهِ مه گوسفندان را به دهکدههای مختلف برمیگرداندند تا پشمشان را بچینند و برهها را از شیر بگیرند. در ماهِ ژوئن از کوهها بالا میرفتند و به رشتهکوههای مرتفع میرسیدند. در کلبهها زندگی میکردند و همزمان با چراندنِ گوسفندان، پنیر میساختند تا اینکه هوا سرد میشد.
چوپانها تمامِ عمرشان را در حرکت میگذراندند و از جایی به جای دیگر میرفتند. آنها فقط فرصتِ کوتاهی برای بازگشت به دهکده داشتند که تشکیلِ خانواده را تقریباً ناممکن میکرد. بیشترشان مجرد بودند و معدود بیوههایی که چارهای جز چوپانی برای گذرانِ زندگی نداشتند، در میانِ چوپانها بسیار خواهان داشتند.
ریموند ساکت شد.
بعد از مدتی طولانی، با تردید گفت: «به حرفت گوش میدم. به نظر سرگرمکننده میاد و منم بدم نمیاد یه جوری وقتمو بگذرونم.»
در حالتِ عادی، وقتی خانواده تصمیم میگرفت کدام فرزند چوپان شود، او را بینِ پانزده تا هجدهسالگی به محلِ کارِ چوپانی دیگر میفرستادند تا کمکدستش باشد. در آنجا، فوتوفنِ چوپانی را یاد میگرفت. سه سال بعد، آن نوجوان رسماً چوپان میشد و در جای دیگری دنبالِ کار میگشت.
با این حال، ریموندِ هفدهساله بهانههای مختلفی تراشیده بود تا این موضوع را بیش از دو سال به تعویق بیندازد. اگر شرایطش تغییر نمیکرد، سالِ بعد باید یادگیریِ چوپانی را شروع میکرد.
لومیان به شانهٔ ریموند زد و گفت: «بیخیال. پدرت تو مزرعهست یا خونه؟»
ریموند با صدایی پر از حسرت گفت: «اخیراً کارِ زیادی نبوده. جشنِ بهار هم داره تندتند نزدیک میشه. یا خونهست یا تو میخانه. تو هیچی از اینا نمیدونی؟ قطعاً کشاورز نیستی. شانس آوردی همچین خواهری داری!»
لومیان بیتوجه به نالههای ریموند، دست در جیب کرد و بیخیال به راه افتاد.
وقتی به میخانهٔ مخروبهٔ دهکده نزدیک شدند، شخصی از خیابانِ فرعی بیرون آمد.
این فرد پالتویی بلند و قهوهایِ تیره با کلاهی متصل به آن پوشیده بود. طنابی دورِ کمرش بسته بود و یک جفت کفشِ چرمیِ مشکی، نرم و کاملاً نو به پا داشت.
ریموند با تعجب فریاد زد: «پییر؟ پییر از خانوادهٔ بری؟»
لومیان سرِ جایش ایستاد و برگشت تا نگاه کند.
پییر بری با نیشِ باز و تکاندادنِ دستش جواب داد: «خودمم.»
مردی لاغراندام با چشمانی گودرفته و موهای چرب و فرفری بود. تهریشش نشان میداد مدتهاست صورتش را نتراشیده.
ریموند با گیجی پرسید: «چرا برگشتی؟»
پییر بری چوپان بود و تازه اوایلِ آوریل بود. او باید در دشتهای آنسوی گذرگاهِ کوهستانی به گوسفندانش میرسید. چطور سر از دهکده درآورده بود؟
تازه سفرش را شروع کرده بود و حتی اگر به لنبرگ یا شمالِ فیناپوتر هم رفته بود، یک ماه طول میکشید تا به کوههای داریژ برگردد.
پییر با چشمانِ آبیِ گرم و خندانش با شادی گفت: «مگه نزدیکِ جشنِ بهار نیست؟ سالهاست که جشنش نگرفتم. امسال نمیتونم از دستش بدم!»
«نگران نباش. یه رفیق دارم که تو مراقبت از گوسفندا کمکم میکنه. قشنگیِ چوپان بودن به همینه. وقتی ناظری بالا سرت نباشه، تا وقتی بتونم کسی رو برای کمک پیدا کنم، میتونم هر جا دلم خواست برم. مثلِ پرنده آزادم.»
جشنِ بهار جشنوارهای بود که در سراسرِ اینتیس با شکوه برگزار میشد. مردم به روشهای مختلف از آمدنِ بهار استقبال میکردند و برای برداشتی پربار در آن سال دعا میکردند.
گرچه این جشن هیچ ربطی به کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی یا کلیسای خدای بخار و ماشین نداشت، اما دیگر به بخشی از فرهنگِ عامه تبدیل شده بود و شاملِ پرستشِ ایزدانِ کافر نمیشد. بنابراین، تأییدِ ضمنیِ جناحهای رسمی را به دست آورده بود.
لومیان با نیشخندی سر به سرش گذاشت: «میخوای ببینی امسال کی به عنوانِ پریِ بهار انتخاب میشه، نه؟»
در کوردو، مردم دختری زیبا را انتخاب میکردند تا در جشنِ بهار نقشِ پریِ بهار را بازی کند. این بخشی از مراسم بود.
پییر هم خندید.
«امیدوارم خواهرت اورور باشه، ولی اون قطعاً قبول نمیکنه، سنشم به این کار نمیخوره.»
این را گفت و به میخانهای که در چند قدمیشان بود اشاره کرد: «بسیار خب، من میرم کلیسای جامع تا دعا کنم. بعداً نوشیدنی مهمونِ من.»
ریموند حواسپرت جواب داد: «نیازی نیست. تو که پولِ چندانی نداری.»
«هاها، همونطور که خودِ پروردگار گفته: ”حتی اگه فقط یه سکهٔ مس داشته باشیم، باید با برادرای فقیرمون شریک بشیم.“» او ضربالمثلی را خواند که در میانِ چوپانهای منطقهٔ داریژ معروف بود.
لومیان به ریموند لبخند زد و گفت: «پییر پولداره. قطعاً یه نوشیدنی مهمونمون میکنه!»
او به کفشهای چرمی و کاملاً نوی پییر بری اشاره کرد.
پییر بری ذوقزده شد.
«رئیسِ جدیدم خیلی هم بد نیست. چند تا گوسفند و مقداری پشم، پنیر و چرم بهم داد.»
دستمزدِ چوپانها با غذا، مقدارِ کمی پول، و سهمی از حیوانات، پنیر، پشم و چرم پرداخت میشد. مقداری که دریافت میکردند به قراردادی بستگی داشت که با کارفرمایشان امضا کرده بودند.
برای چوپانهایی که مجبور بودند مسافتهای طولانی را طی کنند، داشتنِ یک جفت کفشِ چرمیِ خوب و مناسب، فوریترین و عملیترین خواستهشان بود.
همانطور که لومیان به پییر بری نگاه میکرد که با تبختر به سمتِ میدانِ دهکده میرفت، نگاهش رفتهرفته جدی و پر از سوءظن شد.
در دل با خود گفت: یه هفته یا دو هفته یا شایدم یه ماه کار رو ول کرده فقط برای اینکه تو جشنِ بهار شرکت کنه؟
لومیان لحظهای مکث کرد، چشمانش محیط را از نظر گذراند و بعد برگشت و همراهِ ریموند به سمتِ میخانهٔ محلی به راه افتاد.
میخانه مکانی معمولی بود و هیچ اسمِ پرزرقوبرقی نداشت. مردمِ محلی با محبت آن را میخانهٔ کهنه مینامیدند.
به محضِ ورود، چشمانِ لومیان طبقِ عادت در اتاق چرخید.
ناگهان نگاهش روی چیزی ثابت ماند.
آنجا، روبهرویش، همان زنِ غریبهای بود که شبِ گذشته با آن عجله رفته بود.
او تنها بود و رایان، لیا و والانتن همراهش نبودند.
لباسی نارنجی، بلند و گشاد به تن داشت و گیسوانِ قهوهایِ پررنگش در حلقههایی ملایم روی شانههایش ریخته بود. چشمانِ آبیِ آسمانی و نافذش به نوشیدنیِ سرخرنگی دوخته شده بود که در دستِ ظریفش خودنمایی میکرد.
زیبا و باوقار بود و به نظر میرسید هیچ سنخیتی با آن میخانهٔ دربوداغان و کمنور ندارد.