چپتر 402: خوش‌شانسی
چپتر 402: خوش‌شانسی
پرترهٔ در دستش را بررسی کرد و خندهای سر داد.
پیشبینی نمیکرد که دارندگانِ کارتِ آرکانای بزرگ به این سرعت منبعِ شایعات را
پیدا کنند و پرده از هویتِ واقعیِ «من کسی را میشناسم» بردارند.
منطقی هم بود. شایعات دو تا سه ماه پیش بر سرِ زبانها افتاده بود و لومیان هنوز به
تریر نرسیده و به انجمنِ پژوهشیِ بابونهای موفرفری نفوذ نکرده بود. لوکی و «من کسی
را میشناسم» با هیچ تهدیدِ واقعی و جدی روبهرو نشده بودند. طبیعتاً وقتی پای شوخی
و دردسر درست کردن به میان میآمد، جسارتِ زیادی به خرج میدادند. هر چقدر هم که
محتاط بودند، به جا گذاشتنِ ردپا اجتنابناپذیر بود.
هرچند شاید یافتنِ این ردپاها برای دیگر فرابشرها دشوار مینمود، خانمِ عدالت
فرابشری ردهبالا از مسیرِ تماشاچی بود که با نامِ مسیرِ روانپزشک نیز شناخته
میشد. او درکِ عمیقی از تواناییهای گوناگونِ «من کسی را میشناسم» داشت و از هر
نظر حریفش محسوب میشد.
حتی اگر این دارندهٔ کارتِ آرکانای بزرگ شخصاً دست به کار نمیشد، شریکش، سوزی،
بهخوبی از پسِ انجامِ این مأموریت برمیآمد. لومیان میدانست که این خانم دستکم
در ردهٔ ۵ مسیرِ روانپزشک قرار دارد و تنها یک قدم با نیمهخدا شدن فاصله دارد.
لومیان در حالی که به پرترهٔ «من کسی را میشناسم» با آن عینکِ دورطلایی، صورتِ
ککومکی و چهرهٔ لاغرش خیره شده بود، کاغذ را نوازش کرد و زیرِ لب با خود گفت: «هر
جا بری ردپات رو جا میذاری... یه روز اونایی که نمیتونن امیالِ شومشون رو مهار
کنن، دستشون رو میشه.»
پرتره را برداشت، درِ اتاقِ ۳۰۵ را به صدا درآورد و مقابلِ آنتونی رید که مدام به
مسافرخانهٔ خروسِ زرین رفتوآمد میکرد، ایستاد.
لومیان پرتره را به آنتونی رید که خود را به شکلِ یک کارمند درآورده بود نشان داد و
گفت: «برام حواست به این آدم باشه. به احتمالِ زیاد دکتر یا پژوهشگرِ پزشکیه.»
سپس، کارهای «من کسی را میشناسم» در دورهمی و چند مورد از شوخیهای همیشگیاش را
خلاصه تعریف کرد و با جدیت پرسید: «آدمی مثل اون کجا میتونه قایم بشه؟»
آنتونی رید آهی کشید و جواب داد: «من روانپزشکم، غیببین که نیستم.
«گفتی توی دورهمیها اغلب دانشِ پزشکیِ گستردهای از خودش نشون میداد؟»
با تأییدِ لومیان، آنتونی رید لحظهای به فکر فرو رفت و ادامه داد:
«توی دورهمیای که پر از شوخیه، جزئیاتِ مختلفی که یه فرابشر از مسیرِ تماشاچی از
خودش نشون میده، دقیقاً همون چیزهاییه که میخواد تو یادت بمونه. اینا لزوماً
هویتِ واقعیش رو بازتاب نمیدن و حتی میتونن گمراهکننده باشن.
«شک دارم که "من کسی رو میشناسم" واقعاً دکتر باشه، اما درکِ عمیقی از پزشکی داره
و دانشِ گستردهای تو این زمینه جمع کرده.»
دکتر نیست... توی نامهٔ خانمِ شعبدهباز هم اشاره شده بود که جستوجو رو فقط به
دکترها محدود نکنیم... اما اینطوری میلیونها نفر توی تریر میتونن مظنون باشن...
لومیان همزمان احساسِ آسودگی و استیصال میکرد.
آنتونی رید افزود: «آدمی با تمایلاتِ ضداجتماعی و هوشِ کافی، ممکنه از بازی با خطر
خوشش بیاد. اون از بازی دادنِ بقیه مثل یه دلقک لذت میبره. شاید طولی نکشه که یه
شوخیِ دیگه راه بندازه و همهٔ اونایی رو که دنبالش هستن مسخره کنه.»
تنها شرطش اینه که ندونه اینهمه نیمهخدا دارن این موضوع رو زیرِ نظر میگیرن...
لومیان رفتنِ شتابانِ آنتونی رید را تماشا کرد و سپس به سمتِ خیابانِ بلوز بلانش به
راه افتاد.
در ابتدا قصد داشت لوگانو توسکانو، آن شبهدکتر را پیدا کند و بپرسد آیا شخصِ توی
پرتره را میشناسد یا نه. با این حال، هنوز برای این کار خیلی زود بود. تالارِ
گریستمیل هنوز باز نشده بود و هیچ اطلاعی از محلِ زندگیِ لوگانو نداشت.
خیابانِ بلوز بلانش، پلاکِ ۳، آپارتمانِ ۶۰۱.
فرانکا که او نیز نامهای از دارندهٔ کارتِ آرکانای بزرگِ خود دریافت کرده بود،
صبحِ زود از خواب برخاسته و داشت دربارهٔ مسیرِ احتمالیِ تحقیقاتشان با ژنا گفتوگو
میکرد.
فرانکا به لومیان هشدار داد: «نمیتونیم دلالهای اطلاعاتِ زیادی رو قاطیِ این
جستوجو کنیم. ممکنه "من کسی رو میشناسم" پیشاپیش بویی ببره و ظاهرش رو عوض کنه یا
از تریر بره.»
لومیان آهسته سر تکان داد و جواب داد: «تقریباً غیرممکنه که خودمون تنهایی بتونیم
همچین آدمی رو توی تریر پیدا کنیم...»
فرانکا به لومیان چشمک زد و با اشاره به اینکه تمامِ دارندگانِ کارت در تریر حامیِ
آنها هستند، گفت: «یادت نره که ما هنوز آنتونی رو داریم.»
ژنا هم به میانِ حرفشان پرید: «آره، منم اینجام تا کمک کنم.»
لومیان با پاسخی کوتاه حرفش را تأیید کرد و تصمیم گرفت طبقِ نقشهٔ اولیهاش پیش
برود و کار را از دکترها شروع کند.
...
بعدازظهر، ژنا به بلوارِ مارشه رسید و صبورانه کنارِ تابلوی ایستگاهِ کالسکههای
عمومی منتظر ماند.
آن روز پیراهنی بژ به تن داشت و کلاهِ حصیریِ قهوهایروشنی بر سر گذاشته بود که از
او در برابرِ آفتاب محافظت میکرد و با چند گلِ پارچهای تزئین شده بود. موهای
قهوهایمایلبهزردش را پشتِ سرش گوجهای بسته بود و بقیهٔ موهایش طبیعی روی
شانههایش میریخت.
چهرهاش بدونِ هیچ آرایشی باطراوت بود و چشمانِ آبیاش با وجودِ نداشتنِ خطچشمِ
سیاه، جذابیتی دلنشینتر داشت.
ژنا سوارِ کالسکهٔ عمومی شد و به سمتِ محلهٔ ۷، یعنی محلهٔ ترم، به راه افتاد.
این منطقه که در سمتِ غربیِ محلهٔ اُبسرواتوار قرار داشت، از محیطی دلپذیر برخوردار
بود و افرادِ ثروتمندِ بسیاری در آن سکونت داشتند. مالکِ اکنون ورشکستهٔ کارخانهٔ
شیمیاییِ گودویل زمانی در اینجا زندگی میکرد و هتلِ سینی بلانک، همان جایی که
شارلی بهعنوانِ شاگردِ پیشخدمت در آن کار میکرد نیز در همین محله قرار داشت.
محلهٔ ترم که با نامِ محلهٔ موزهها نیز شناخته میشد، موزههای نامدارِ متعددی را
در خود جای داده بود. در مجاورتِ یکی از چشمههای آبگرم، تیمارستانِ دلتا،
بزرگترین و رسمیترین تیمارستانِ تریر، قرار داشت.
ژنا به ملاقاتِ دیوای پرزرقوبرق میرفت؛ همان خوانندهٔ زیرزمینی که زمانی از او
مراقبت کرده بود. دیوای پرزرقوبرق قربانیِ تجاوزِ مارگو از باندِ خارِ زهرآگین شده
بود و پس از آن، محلهٔ بازار را ترک کرده بود تا در تیمارستان زندگی کند.
پس از آنکه لومیان مارگو را از سرِ راه برداشت، ژنا شخصاً به سراغِ دیوای
پرزرقوبرق رفته بود تا این خبرِ خوش را به او بدهد. از آن زمان به بعد، مرتب به
ملاقاتش میرفت.
در ابتدا، ژنا پولِ چندانی در بساط نداشت و درگیرِ پرداختِ بدهیهایش بود، بنابراین
نمیتوانست کارِ زیادی برای دوستش انجام دهد. با این حال، وقتی لومیان کشیش را شکار
کرد، ژنا مبلغِ چشمگیرِ ۵۰۰۰ ورلدور به دست آورد. با احتسابِ دو غرامت و منابعِ
درآمدیِ دیگر، پس از تسویهٔ تمامِ بدهیهایش بهجز بدهیِ فرانکا، هنوز بیش از ۷۵۰۰
ورلدور برایش باقی مانده بود.
از آنجا که فرانکا فشاری برای پس گرفتنِ پولش نمیآورد، ژنا اکنون میتوانست بخشی
از پولش را اختصاص دهد تا دیوای پرزرقوبرقِ سابق را به تیمارستانِ دلتا بفرستد؛
جایی که امکانات، محیط، پزشکان و پرستارانش بهوضوح بهتر بودند.
او مرتب به دوستش سر میزد؛ هم برای پرداختِ هزینهها و هم برای اینکه به پزشکان و
پرستاران نشان دهد این بیمار خانواده و دوستانی دارد که مراقبش هستند. هر کس جرئت
میکرد با او بدرفتاری کند، باید به کسی جواب پس میداد.
ژنا از کالسکهٔ عمومی پیاده شد، کلاهِ حصیریِ قهوهایاش را مرتب کرد و در امتدادِ
خیابانی شلوغ به راه افتاد.
پس از چند قدم، متوجهِ پسرِ هفتهشتسالهای شد که تنها کنارِ خیابان ایستاده بود.
پسرک صورتی تپل داشت و لباسِ نجیبزادهای جوان را به تن کرده بود. موهای زردِ روشن
و مرتب شانهشدهاش ظاهرش را تکمیل میکرد.
ژنا با دیدنِ سردرگمی در چشمانِ پسرک، نزدیک رفت، چمباتمه زد و با ملایمت پرسید:
«گم شدی؟ میخوای ببرمت ادارهٔ پلیس یا برم یه پاسبان بیارم اینجا؟»
پسرک که پاپیونی جیوهایرنگ روی پیراهنِ سفیدش بسته بود، آهی کشید و جواب داد: «من
گم نشدم. فقط یه خانمی که اهلِ نوشیدنه ازم یه کمکی خواست. نمیدونستم چطور کمکش
کنم، جایی هم که رفت یه کم خطرناک به نظر میرسید، برای همین تصمیم گرفتم همینجا
منتظر بمونم.»
اونجا...
ژنا مسیرِ انگشتِ پسرک را دنبال کرد و متوجه شد منظورش محلهٔ کلیسای جامعِ یادبود،
محلهٔ بازار یا محلهٔ باغِ گیاهشناسی است.
«چرا تصمیم گرفتی برای کمک کردن همینجا منتظر بمونی؟» ژنا نمیتوانست منطقِ کودک
را درک کند.
پسرکِ تپل آهِ دیگری کشید و گفت: «نمیدونم چرا. فقط غریزهام بهم گفت این کار رو
بکنم.»
در این لحظه، پسرک با حالتی ترحمانگیز به ژنا نگاه کرد.
«میشه برام یه کم بستنی بخری؟ هوای تریر واقعاً غیرقابلتحمله!»
ژنا با کنجکاویِ آمیخته به احتیاط پرسید: «اون خانمی که اهلِ نوشیدنه و ازت کمک
خواست کجاست؟»
پسرک نگاهی به اطراف انداخت و جواب داد: «بعد از اینکه گفتم میخوام اینجا منتظر
بمونم، خودش تنهایی رفت تا یه جا برای نوشیدن پیدا کنه.»
این دیگه چه بیمسئولیتیایه؟ اگه بچه گم بشه چی؟
ژنا بیاختیار اخم کرد.
پسرک دوباره با اشتیاق پرسید: «میتونی از این کافه بستنی بخری. اینطوری میتونم
هم بستنی بخورم و هم همون تو منتظر بمونم، بدونِ اینکه نگرانِ گم شدن باشم.»
ژنا که اکنون وضعیتِ مالیِ باثباتی داشت، لحظهای تردید کرد و سپس پذیرفت: «چه طعمی
دوست داری؟»
پسرک بهسرعت و با ذوق گفت: «وانیلی!»
سپس ژنا ۱ ورلدور خرج کرد و از کافهٔ همان نزدیکی یک لیوان بستنیِ وانیلی برای
پسرک خرید.
پسرک که کنارِ پنجره نشسته بود، بستنی را گرفت در حالی که چهرهاش غرق در لذت بود.
«ممنون. شانس بهت رو میاره!»
ژنا توجهِ چندانی به تشکرِ او نکرد. در عوض، تماشا کرد که پسرک با خوشحالی مشغولِ
خوردنِ بستنی شد و سپس بهسرعت آنجا را ترک کرد. پاسبانهای در حالِ گشت را پیدا
کرد و به آنها اطلاع داد که کودکی گمشده در کافهٔ روبهروست.
همین که دید دو پاسبان واردِ کافه شدند، آهِ آسودگی کشید و با قدمهایی مصمم به
راهش ادامه داد.
طولی نکشید که به تیمارستانِ دلتا رسید.
تیمارستان نزدیکِ یک چشمهٔ آبگرم قرار داشت و پشتِ دیواری، ساختمانی سهطبقه با
نمای آبیِ مایلبهخاکستری و یک ساختمانِ ضمیمه به چشم میخورد. اطرافِ آن با
چمنزارهای سرسبزِ غرق در نورِ طلاییِ خورشید و انواعِ وسایلِ کمکحرکتی آراسته شده
بود. محیطِ بسیار دلپذیری داشت.
ژنا موفق شد با دوستش دیدار کند.
دیوای پرزرقوبرقِ سابق، مانندِ دیگر بیمارانِ زن، موهای کوتاهی داشت که تا روی
گوشهایش میرسید. چهرهاش عادی به نظر میرسید و چشمانش حالتی آرام داشت. هیچ
تفاوتی با یک آدمِ عادی نداشت.
وقتی ژنا با او همکلام میشد، بهراحتی فراموش میکرد که او به بیماریِ روانی
مبتلاست. با این حال، ژنا بهخوبی میدانست که تحریک کردنش میتواند به طغیانی آنی
و جنونآمیز ختم شود و جانِ خودش و دیگران را به خطر بیندازد.
پس از حدود نیم ساعت گپ زدن، ژنا اتاقِ ملاقاتِ تعیینشده را ترک کرد و آمادهٔ رفتن
شد.
همانطور که در امتدادِ راهروی بیرونی قدم میزد، بیحواس به بیرونِ پنجره خیره شد.
روی چمنزاری سبز، حدود ۲۰ تا ۳۰ بیمارِ روانی با آسودگی قدم میزدند و هر کدام در
افکارِ خود غرق بودند. به درختان تکیه داده بودند، آفتاب میگرفتند، یا در گروههای
کوچک جمع شده و آرام با هم گفتوگو میکردند.
درست مثلِ آدمهای عادی به نظر میرسیدند.
ژنا نگاهی گذرا به اطراف انداخت و آماده شد تا توجهش را به جای دیگری معطوف کند.
در همان لحظه، چشمش به شخصی افتاد که لباسِ بیمارستانیِ راهراهِ آبیوسفید به تن
داشت.
قدش بیش از ۱.۷۵ متر بود. موهای کوتاه و قهوهایاش را کج فرق باز کرده بود. عینکِ
دورطلاییاش تا حدِ زیادی چشمانِ کتانرنگش را میپوشاند و چهرهاش بهوضوح لاغر و
پر از ککومک بود. در آن لحظه، روی چمنزارِ سبز به عقب و جلو قدم میزد و ظاهراً در
تفکری عمیق غرق بود، گویی داشت به سؤالی فلسفی میاندیشید.
مردمکهای ژنا گشاد شد.
ایـ... این همون «من کسی رو میشناسم»ـه!