چپتر 410: یک هفتهٔ فراغت
چپتر 410: یک هفتهٔ فراغت
میدانِ اعدامِ بارانی، لومیان تماشا کرد که شعلههای سرخ رفتهرفته پیشِ چشمانش
فروکش کردند. دید که مخاطی نیمهشفاف و بیرنگ از جنازه بیرون تراوید. این ماده به
دورِ «من یکی رو میشناسم» که سوخته و ترکخورده بود حلقه زد، و تلاش کرد از طریق
حدقههای خالیِ چشم به سرش نفوذ کند و با عضوی از بدنش در هم آمیزد.
کلاغهای آتشینِ سرخ پیرامونِ لومیان شکل گرفتند و پیش از آنکه لجن به مقصدش برسد،
از میانِ چشمهای خونیرنگِ باقیمانده یورش بردند.
بوووم!
سرِ «من یکی رو میشناسم» از درون منفجر شد و کلوئیدی خاکستریسفید را به همهجا
پاشید.
مخاطِ شفاف و بیرنگ مادهٔ پیونددهندهاش را از دست داده بود. به همین دلیل تنها
توانست بهطورِ مستقل متراکم شود و در نهایت کلوئیدی چسبناک شکل داد.
این کلوئید زیرِ تیرکِ اعدام افتاد. از دور شبیه به آینهای تثبیتنشده بود که
میتوانست همهچیز را در اطرافش بازتاب دهد.
لومیان قدمزنان جلو رفت و در میانِ هوای سوزان و شعلههایی که در اطرافش جریان
داشتند، کلوئیدِ بیرنگ را که احتمالاً ویژگیِ فرابشریِ هیپنوتیزمکننده بود
برداشت.
همانطور که به آن خیره شده بود، حبابهای شفافِ بسیار کوچکی را در اعماقِ کلوئید
دید. حبابها نورِ خورشید را از زوایای مختلف میگرفتند و میشکستند و رنگینکمانی
از رنگها را به نمایش میگذاشتند.
لومیان پس از آنکه ویژگیِ فرابشری را در جیب گذاشت، روی پاشنه چرخید و از تیرک دور
شد.
پشتِ سرش، شعلههای باقیمانده به یورشِ بیامانِ خود ادامه دادند و جنازهٔ سوخته
را بلعیدند.
با سوسوزدنِ نور، قامتِ لومیان از میدانِ اعدامِ جامعِ روآ ناپدید شد.
...
در آپارتمانِ ۶۰۱، پلاکِ ۳ در خیابانِ بلوز بلانش، واقع در محلهٔ بازار.
لومیان که با گوشوارهٔ دروغ به شکلِ اصلیاش برگشته بود، شقیقههایش را مالید و رو
به فرانکا کرد.
«کارش تموم شد. برای آدمی مثلِ اون، مردن روی تیرکِ اعدام کاملاً برازندهست.»
«متأسفانه اون به سرورِ آسمانی باور داره. حتی اگه هیچ کاری هم نکنه، بازم یه
تهدیدِ پنهانه—یه بمبِ ساعتی. وگرنه زنده میذاشتمش، هرچند بدونِ لوبِ پیشانی و با
چشمایی که تا ابد کور شدن.»
فرانکا آهِ آسودگی کشید و گفت: «خیالم راحت شد.»
در حقیقت، تهدلش کمی افسوس میخورد. اگر به خاطرِ جنونی نبود که در گذشته
گریبانگیرِ «من یکی رو میشناسم» شده بود، و همچنین ایمانش به سرورِ آسمانیِ
برکاتِ زمین و آسمان که گمان میرفت عاملِ تناسخشان باشد، شاید تلاش میکرد روحش را
احضار کند. آنگاه میتوانست دربارهٔ فرمولِ معجونِ مسیرِ تماشاگر، از ردهٔ ۹ تا
ردهٔ ۶ یا حتی ردهٔ ۵ از او بپرسد. اما پس از تأملِ فراوان، تصمیم گرفت این نقشهٔ
پرخطر را رها کند.
نگاهِ لومیان به درِ بازِ اتاقِ مهمان چرخید.
«ژنا کجاست؟»
فرانکا با طعنه به لومیان گفت: «رفته تئاترِ لانهکبوترِ قدیمی. خیلی بیشتر از تو
برای هضمِ معجونش تلاش میکنه.»
لومیان متفکرانه جواب داد: «بعد از اینکه شعلههای درونم رو برای مبارزه و اجرای
اعدام بیرون ریختم، معجونِ آتشافروزم به مقدارِ زیادی هضم شده. با این سرعت، اگه
بتونم یه اصلِ ایفای نقشِ جدید بیرون بکشم، ظرفِ دو ماهِ آینده کاملاً هضم میشه.»
روی این موضوع توقف نکرد و ادامه داد: «قصد دارم ویژگیِ فرابشریِ "من یکی رو
میشناسم" رو با خانمِ شعبدهباز شریک بشم. بدونِ حمایتِ اون و انجمنِ تاروت، ممکن
بود هدف رو گم کنیم یا موقعِ حملهٔ اولمون مهارمون رو از دست بدیم.»
فرانکا بیدرنگ جواب داد: «مشکلی نیست. ویژگیهای فرابشریِ این پیروانِ خدای پلید
از دستِ افرادِ ردهبالا در رفته. من که خودم جرئت نمیکنم نگهشون دارم. اصلاً
نیازی نیست به فکرِ جبران برای من باشی. رسیدگی به "من یکی رو میشناسم" یکی از
مأموریتهای انجمنِ تحقیقاتیِ عنترهای دمکوتاه هم هست.»
لومیان تعارف تکهپاره نکرد. تماشا کرد که فرانکا به اتاقخواب برگشت و پیراهنی
سفید با تزئیناتِ توری و شلواری بژ و چسبان پوشید؛ ظاهراً آماده میشد که بیرون
برود.
لومیان با لحنی عادی پرسید: «کجا میری؟»
فرانکا با کمی دلخوری جواب داد: «این اواخر درگیرِ انواع و اقسام دردسرهایی بودم که
تو به پا کردی و یه لحظه هم برای خودم وقت نداشتم. حالا که بالاخره همهچیز آروم
شده، حقمه که یه استراحتی بکنم، مگه نه؟ پیشنهاد میکنم چند روزِ آینده رو بچهٔ
خوبی باشی!»
دیوبانوی لذت چکمههایش را پوشید، در را باز کرد و رفت. لومیان بیاختیار لبخند زد.
پس از آنکه در به هم کوبیده شد، لومیان که در ابتدا قصد داشت به مسافرخانهٔ خروسِ
زرین برگردد و برای خانمِ شعبدهباز نامه بنویسد، قلم و کاغذی از روی میزِ نزدیکش
برداشت. تمامِ اطلاعاتی را که «من یکی رو میشناسم» به او داده بود، موبهمو
یادداشت کرد.
سپس کاغذ را تمیز تا زد و ویژگیِ فرابشریِ هیپنوتیزمکنندهٔ «من یکی رو میشناسم»
را روی آن گذاشت.
نامهرسانِ «عروسکی» را احضار کرد و با حوصله منتظر ماند.
طولی نکشید که نامهرسانِ عروسکی با کلوئیدِ نیمهشفاف و تکهکاغذی مربعی و تاشده
برگشت.
پاسخِ خانمِ شعبدهباز از این قرار بود:
«این مأموریتِ مشترکِ انجمنِ تاروت است. نیازی به پاداش نیست. برای خودت
نگهش دار. فسادی را که میشد برطرف کرد، پاک کردهام.
ما منابعِ مختلفی را بسیج خواهیم کرد تا از مخفیگاهِ پنج عضوِ باقیماندهٔ دروغِ
آوریل باخبر شویم، اما در حالِ حاضر هیچ سرنخِ محکمی نداریم. شوخیهایی که در
اطلاعات آمده، خیلی وقت است که در جریاناند.»
لومیان در سکوت نامه را خواند. سپس گذاشت شعلههای سرخ، کاغذ را در دستش بسوزانند.
دلش میخواست مستقیم به استانِ گایا در فیناپاتر و بالامِ غربی در قارهٔ جنوبی
تلهپورت کند تا شخصاً اعضای مشکوکِ دروغِ آوریل مانند بارد را شکار کند. با این
حال میدانست بیفایده است. بدونِ اطلاعات یا سرنخِ کافی، این کار مثلِ گشتن دنبالِ
سوزن در انبارِ کاه بود.
مگه میتونست هر بار به شانسِ اون پسرِ بستنیخور تکیه کنه؟
الان تنها کاری که از دستم برمیاد اینه که منتظر بمونم تا انجمنِ تاروت سرنخهای
مفیدی پیدا کنه... تنها کسی که تو این لحظه میتونم ردشو بزنم، ناشرِ اون کتابِ
زیرزمینی، یعنی «وقایعنگاریِ مخفیانهٔ امپراتور روزل»ـه. کاش با نویسندهٔ واقعی،
یعنی بارد، ملاقات کرده بودن... لومیان ترکیبی از ناامیدی و آسودگی را احساس کرد.
قصد داشت در موردِ ویژگیِ فرابشریِ هیپنوتیزمکننده عجله نکند. در حینِ جستوجو
برای یافتنِ صنعتگری مناسب، منتظر ماند تا آنتونی رید دربارهٔ بیوهٔ ژنرال فیلیپ
تحقیق کند.
اگر روانپزشک به نتیجهای میرسید و موفق میشد مشکلاتِ روانیاش را درمان کند،
لومیان بدش نمیآمد ویژگیِ فرابشریِ هیپنوتیزمکننده را به او بفروشد و پولش را با
فرانکا نصف کند.
اگر پیش از آن صنعتگری مناسب مییافت، شیءِ رازآلودی را که میساخت بهعنوانِ منبعی
مشترک تعیین میکرد تا فرانکا، ژنا و بقیه هرطور که صلاح میدانستند از آن استفاده
کنند.
لومیان پس از قرار دادنِ ویژگیِ فرابشریِ هیپنوتیزمکننده در جیبی مخفی، نفسش را
بیرون داد و به پشتیِ صندلیِ ناهارخوریاش تکیه زد.
تازه آن موقع بود که صدای قاروقورِ شکمش را شنید و متوجهِ گرسنگیاش شد.
از ساعتِ ۶ صبح که بیدار شده بود، غرق در بازجویی، اعدام و نامهنگاری بود و صبحانه
را کاملاً از یاد برده بود.
راستش رو بخوای، منو اینجا تنها گذاشتن؛ انگار من اینجا زندگی میکنم... لومیان این
را زیرِ لب زمزمه کرد. سپس برخاست و به آشپزخانهٔ آپارتمان رفت تا ببیند چه موادی
در دسترس است.
با نگاهی به اطراف، چند سیبزمینی پیدا کرد.
لومیان لحظهای جا خورد، اما بهسرعت آستینهایش را بالا زد و پیشبندی را که همان
نزدیکی آویزان بود برداشت. با دستانی ماهر سیبزمینیها را پوست کند، شست و به
نوارهای باریک و نازک خرد کرد.
پس از آن، اجاق را روشن کرد، ماهیتابه را گرم کرد، روغن ریخت و سیبزمینیهای
خردشده را تفت داد. سپس غذا را چاشنی زد.
وقتی غذا آماده شد، دو تکه نان را برشته کرد و یک لیوان شیر ریخت.
پشتِ میزِ ناهارخوری نشست، سیبزمینیهای برشته را بینِ تکههای نان گذاشت و با لذت
خورد و هر از گاهی جرعهای شیر نوشید.
بیرون از پنجره، نمنمِ باران قطع شده بود و خورشید بهروشنی میدرخشید.
...
لومیان در طولِ هفتهٔ بعد، بیشترین بهره را از وقتش برد. با حوصله منتظر ماند تا
آسیبهای روانیِ ناشی از دو نبردِ گذشتهاش بهبود یابد و از این فرصت برای ایفای
نقش بهعنوانِ آتشافروز و هضمِ تدریجیِ معجون استفاده کرد.
در میانِ این فرایند، توانست دربارهٔ فعالیتهای اخیرش و کشفِ سازمانِ خدای پلید به
آقای کا گزارش دهد.
اعضای باندِ ساوآ در تالارِ رقصِ بریز شگفتزده بودند. رئیسشان بهطورِ
غیرمنتظرهای پنج شش روزِ پیاپی ظاهر شده بود و هر بار برای مدتی طولانی مانده بود.
در مقایسه با تجربیاتِ قبلیشان از در دسترس نبودنِ او، گویی بدلی برای خودش پیدا
کرده بود.
شارلی نیز به همان اندازه حیرتکرده بود. سیل هر شب به کافهٔ زیرزمین میرفت تا
بنوشد و مردم را دست بیندازد و مسخره کند؛ رفتاری که شارلی را به هدفِ اصلیِ این
حضورِ غیرعادی تبدیل کرده بود.
درست در زمانی که فرانکا قصد داشت دوباره به کافه خانهٔ سرخِ تروکادرو برود تا
مخفیانه به براونز سورون یادآوری کند که بررسیِ وضعیتِ او را از یاد نبرد، جمجمهٔ
نقرهٔ خالصِ هلا اخطاریهای دربارهٔ یک گردهماییِ ویژه به آپارتمانِ ۶۰۱ در خیابانِ
بلوز بلانشِ ۳ و خانهٔ امنِ متروکهٔ لومیان در همان خیابان فرستاد.
مدتی میشد که لومیان به خانهٔ امن سر نزده بود. اگر فرانکا با دریافتِ نامه
دربارهاش سؤال نمیکرد، شاید اصلاً متوجهِ آن نمیشد.
بسیاری از اعضای انجمنِ تحقیقاتیِ عنترهای دمکوتاه نیز به روشی مشابه عمل
میکردند. آنها مکانهایی را برای دریافت و ارسالِ نامه تعیین کرده بودند، اما در
واقع آنجا زندگی نمیکردند. تنها هرازگاهی به آنجا سر میزدند تا هلا متوجه نشود،
و از این جزئیاتِ کوچک احساسِ راحتی میکردند.
لومیان به خانهٔ امنِ متروکه در خیابانِ بلوز بلانش رسید و با دقت نامه را باز کرد.
محتوای آن چنین بود:
«ماگل:
گردهماییِ ویژهای برای ساعتِ ۱۰ امشب برنامهریزی شده است. باید دربارهٔ موضوعی
بسیار مهم که به امنیتِ همه مربوط میشود، بحث کنیم.»
...
شبهنگام، درست سه دقیقه مانده به ساعتِ ده، لومیان در محدودهٔ خانهٔ امن در
خیابانِ بلبل، وردی را که به نیروهای پنهانسازی آغشته بود زمزمه کرد.
رفتهرفته حس کرد در خوابی عمیق فرو میرود؛ حسی شبیه به اینکه بدنش با پاککنی
عظیم در حالِ پاک شدن است.
پس از مدتی نامعلوم، ناگهان به هوش آمد و خود را ایستاده در میانِ قصری باستانی
یافت که در مهِ شهری پوشانده شده بود.
بیش از صد نفر از اعضای انجمنِ تحقیقاتیِ عنترهای دمکوتاه از قبل جمع شده بودند و
پیکرشان هنوز در حالِ شکلگیری بود.
لومیان که اکنون با استفاده از دروغ به شکلِ اورور درآمده بود، با پوشیدنِ ردای
سیاه و نیمنقابِ جادوگر، از میانِ چیزی که شبیه به محلِ برگزاریِ یک مجلسِ رقصِ
بالماسکه بود عبور کرد و به گروهِ آکادمی نزدیک شد.
نگاهی به اطراف انداخت، اما عضوی را که با نامِ پتیگرو شناخته میشد، ندید.
پروفسور که نقابِ پروانهایِ سیاه، پیراهنِ پاپیوندار و پالتوی تیره و بلندی به تن
داشت، در کنارِ مردی لاغراندام ایستاده بود که پوشهٔ اسنادِ مانیلای
زردِمتمایلبهقهوهای سرش را پوشانده بود.
او شوهرش، دانشیار بود.
پروفسور با کنجکاوی به لومیان نگریست و پرسید: «میدونی چه خبره؟ چرا این گردهماییِ
ویژه رو تشکیل دادن؟»
لومیان در نقشِ «ماگل» اورور پوزخند زد و آهی کشید.
«چون خائنهایی میونمون هستن.»
پروفسور و سایرِ اعضای گروهِ آکادمی این کلمه را تکرار کردند: «خائنها...»
در آن لحظه، گندالف، رئیسِ نیمهغول که ردایی ساده و کلاهدار به تن داشت، و
نایبرئیس هلا، که همچون بیوهای سیاهپوش با چهرهای پنهان در زیرِ تور ظاهر شده
بود، بهسوی تختِ سنگیِ عظیمی که در اعماقِ قصرِ باستانی قرار داشت رفتند.