چپتر 411: کمیتهٔ بازبینی
چپتر 411: کمیتهٔ بازبینی
اعلان از قبل روشن کرده بود که این گردهماییِ عادیای نیست. بیشترِ اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری برای گپ زدن به گروههای کوچک تقسیم نشدند. در عوض، در جایگاههای همیشگیِ خود قرار گرفتند و چشم به صندلیِ سنگیِ عظیم و لکهدار دوختند.
ده دقیقه پس از زمانِ مقرر، گاندالف، رئیسِ جمعیت با ردای کتانیاش، به اطراف نگاه کرد و با صدایی پرطنین گفت: «همگی، شما رو برای موضوعِ خیلی مهمی به اینجا آوردم.
«ما یه مشت خائن بینِ خودمون داریم!»
شماری خائن... با اینکه پروفسور و دیگر اعضای گروهِ آکادمی اشارهٔ لومیان را دریافت کرده بودند، انتظار نداشتند مسئله تا این حد جدی باشد.
فقط یک خائن در کار نبود؛ پای عدهٔ زیادی در میان بود!
کاخِ باستانی، هرچند ویران، از همهمه منفجر شد. برخی از اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری بدبین بودند، در حالی که برخی دیگر فوراً محتاط شده و به همهٔ اطرافیانشان شک کردند. عدهای فکر میکردند شاید مشکلی وجود داشته باشد، اما گمان نمیکردند اوضاع به آن بدی باشد که گاندالف جلوه میداد.
همانطور که بینِ خودشان پچپچ میکردند، هلا در حالی که چهرهاش در سیاهی پوشیده شده بود، با لحنی سرد گفت: «اول بذارید یکی از قربانیان تجربهاش رو به اشتراک بذاره.»
صدایش بلند نبود، اما سکوتِ شب را شکافت و به گوشِ تکتکِ اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری رسید.
سپس نگاهش را به سمتِ قسمتی چرخاند که گروهِ آکادمی در آن مستقر بود.
لومیان با درکِ منظورِ هلا، با اطمینان از پلهها بالا رفت و کنارِ صندلیِ سنگیِ عظیم، باستانی و لکهدار ایستاد.
او واکنشِ احساسیِ اورور در صورتِ پی بردن به حقیقتِ مرگش را شبیهسازی کرد و با صدایی بم و رسا گفت: «اولِ آوریل، من طلسمی به نامِ طلسم احضار روح رو از بانوی دیوانه از گروهِ دروغ آوریل به دست آوردم...»
بدونِ هیچ نیازی به تقویتِ صدا، تقلیدِ لومیان از صدای اورور، قدرتِ نهانی را که در ملت شب ابدی اشباع شده بود به کار گرفت و تضمین کرد که همهٔ حاضران بتوانند بدونِ درزِ صدا به بیرون، آن را بشنوند.
پیدا بود که هلا به او کمک کرده است. لومیان، از آنجا که جادوگرِ واقعی نبود، خودش نمیتوانست از طلسمهای مکمل استفاده کند.
با شنیدنِ این افشاگری، بیشترِ اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری توجهِ خود را به شکافِ کاخ که محلِ استقرارِ گروهِ دروغ آوریل بود، معطوف کردند. آنها متوجهِ غیبتِ آشکارِ بانوی دیوانه و شمارِ قابلتوجهی از اعضای گروهش شدند.
حالا میتوانستند استنتاج کنند که خائنان به کدام گروه وابسته بودهاند. کسانی که قربانیِ شوخیهای گروهِ دروغ آوریل شده بودند، بیاختیار احساسِ تسلیخاطر کردند.
لومیان به روایتِ خود ادامه داد. او فوراً «اعترافاتِ» لوکی و من کسی را میشناسم را فاش نکرد. در عوض، احساساتِ اورور را بازسازی کرد.
اعتماد به من کسی را میشناسم، دلتنگی برای خانه، وسواس نسبت به سرنخها، شیفتگی به ادعاهای بانوی دیوانه، ترس و اضطراب پس از کشفِ پارهای از روح که بعد از استفاده از طلسم احضار روح با خاطراتش درآمیخته بود و شکافِ متعاقبِ آن به شخصیتی مجزا، جستجوی ناامیدانه برای درمان از سوی من کسی را میشناسم، درماندگی و وحشت از بهبودیهای مکررش پیش از وخامتِ مکررِ اوضاع...
آشفتگیِ لومیان با حرف زدن بیشتر میشد. گاهی حتی بغضش را فرو میخورد.
بخشی از این حالت ناشی از استیصالِ خودش بود. او نتوانسته بود زودتر متوجهِ احساسات و وضعیتِ غیرعادیِ اورور شود. رفتارِ راحت و بیخیالش در کنارِ نزدیکان باعث شده بود تغییراتِ ظریف را نادیده بگیرد. تا زمانی که به وخامتِ اوضاع پی برده بود، همهچیز از مهار خارج شده بود.
همزمان، انگار روحِ پارهپارهٔ اورور با روایت و شبیهسازیِ او به جنبش درآمده و نزدیکِ لبهٔ مهروموم پرسه میزد و بر روانِ خودش تأثیر میگذاشت.
با نزدیک شدن به پایانِ روایتش، لومیان نفسِ عمیقی کشید.
«بهخاطرِ این موضوع تا یک قدمیِ مرگ رفتم. خوشبختانه در آخرین لحظه کمک دریافت کردم و تونستم شخصیتِ دوگانهام رو مهروموم کنم. برای همین بود که تقریباً نیم سال تو گردهماییها غایب بودم.
«بعد از بهبودیِ اولیهام، با مادام هلا تماس گرفتم و ماجرام رو براش تعریف کردم. ما تحقیقاتِ مخفیانهمون رو دربارهٔ لوکی، من کسی رو میشناسم و بانوی دیوانه شروع کردیم.»
هلا رشتهٔ کلام را به دست گرفت.
«تا الان، لوکی تعدادِ زیادی از مسائل رو فاش کرده و با اقداماتِ ما ضربهٔ سختی خورده. از طرفِ دیگه، من کسی رو میشناسم توسطِ مشنگ و بقیه دستگیر شد که نتیجهاش استخراجِ اطلاعاتِ خیلی زیادی بود.»
وقتی هلا متوجهِ ترس و نگرانیِ فزاینده در میانِ اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری شد، تمسخرِ مشنگ توسطِ لوکی و نقشههای پیچیدهٔ من کسی را میشناسم را بازگو کرد.
این افشاگری شعلههای خشم را در درونِ بیشترِ اعضای جمعیتِ پژوهشی برافروخت و آنها دلایلِ اقداماتِ مشنگ و هلا را درک کردند.
هلا جمعیتِ حاضر را از نظر گذراند و ادامه داد: «مشنگ تنها قربانیِ بدخواهیِ اونا نبود. خیلی از اعضایی که قبلاً دچارِ مرگِ نابهنگام شده یا ناپدید شده بودن هم هدف قرار گرفته بودن.
«حالا بذارید چند تا شاهد رو دعوت کنیم بالا.»
با این حرف، چند شاهد، از جمله خاکِ سیاه و دیگر اعضای گروهِ دروغ آوریل، یکییکی روی صحنه رفتند تا دانستههای خود را به اشتراک بگذارند. روایتهای آنها لرزه بر اندامِ اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری انداخت و ترسی ماندگار در وجودشان به جا گذاشت.
کاملاً روشن شد که اگر مشنگ زنده نمانده بود و چهرهٔ واقعیِ آنها را فاش نکرده بود، افرادِ بیشمارِ دیگری ممکن بود طعمهٔ نقشههای آنها شوند!
وقتی صحبتهای شاهدان تمام شد، رئیس گاندالف مدارک را که شاملِ دفترچههای خاطرات و اشیای دیگر بود، ارائه داد. سرانجام رو به جمعیت گفت: «طبقِ اعترافِ "من کسی را میشناسم"، ما تونستیم همدستهای لوکی رو که تو گروههای دیگه نفوذ کرده بودن، از بین ببریم. در این بین، پتیگرو که غرق در عذابِ وجدان شده بود، به زندگیِ خودش پایان داد. آدمِ خوبی بود، اما اراده و شجاعت نداشت. اگه زودتر با من و هلا تماس میگرفت و بهتر به وضعیت اشاره میکرد، چهبسا میشد جلوی خیلی از اتفاقاتِ ناگوار رو گرفت. اون وقت مجبور نبود این بارِ سنگین رو به دوش بکشه.»
وقتی صدای آه در جمعیت پیچید، صدای رسا و طنیناندازِ گاندالف اوج گرفت.
«دوستان، ما فقط با همدستهایی برخورد کردیم که "من کسی را میشناسم" اونا رو میشناخت. کاملاً ممکنه که هنوز جاسوسهایی تو گروههای مختلف نفوذ کرده باشن که فقط به لوکی وفادارن. من پیشنهاد میکنم کمیتهٔ بازبینی با حضورِ هلا، خودم و سه همراهِ قابلاعتمادِ دیگه که قبلاً بررسیهای متقابل رو گذروندن، تشکیل بشه. مأموریتِ ما ارزیابیِ اعضای باقیمونده و ریشهکن کردنِ هرگونه تهدیدِ پنهانه. ما اقدامِ قاطعی علیه لوکی و متحدانش انجام میدیم.»
اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری مردد بودند؛ نگران بودند که این کار رازها و واقعیتهایشان را برای کمیتهٔ بازبینی فاش کند.
اگر افرادِ جاهطلبی در این کمیته حضور داشتند، چهبسا میتوانستند از این اطلاعات برای دستکاری و کنترلِ اعضا سوءاستفاده کنند و تهدیدی بهمراتب بزرگتر از دارودستهٔ لوکی به وجود بیاورند.
گاندالف که حواسش جمع بود، منتظر ماند تا آنها با هم مشورت کنند و سپس افزود: «زیاد نگران نباشید. روندِ بررسیِ ما قرار نیست تو رازهای شخصی یا هویتِ واقعیِ شما کنکاش کنه. هدفِ اصلی اینه که کمیتهٔ بازبینی قراردادِ سفتوسختی تنظیم کنه که تضمین کنه اعضای جمعیتِ پژوهشی به هم آسیب نمیرسونن. همه اون رو امضا میکنن و آپولو قرارداد رو محضری میکنه. برای ما مهم نیست به کدوم ایزد ایمان دارید، شغلِ دنیای واقعیتون چیه یا چه رازهای پنهانی دارید. تا زمانی که تهدیدی ایجاد نکنید و به بمبهای ساعتیِ پنهان تبدیل نشید، مشکلی نخواهید داشت. این محدودیت بهروشنی تو قرارداد ذکر میشه.»
آپولو، یکی از پنج نایبرئیس، پیش از این با نامِ مستعارِ دیگری شناخته میشد. با این حال، یک روز بهطورِ غیرمنتظرهای به صندلیِ سنگیِ عظیم نزدیک شده و نامِ جدیدش را اعلام کرده بود.
او پیشتر با موفقیت از زیرِ ذرهبینِ گاندالف و هلا گذشته بود.
در مقایسه با یک بررسیِ همهجانبه از جسم تا روان، امضای یک قراردادِ الزامآور برای تضمینِ امنیتِ متقابل برای اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری بسیار پذیرفتنیتر به نظر میرسید.
پس از رأیگیری با بالا بردنِ دست، کمیتهٔ بازبینی با حمایتِ تقریباً همهجانبه رسماً تأسیس شد.
این کمیته پنج عضو داشت: رئیس گاندالف، نایبرئیس هلا، نایبرئیس آپولو، تیغهٔ پنهان از گروهِ پناهگاه و مدیر از گروهِ آکادمی.
هلا در ابتدا پیشنهاد داده بود که مشنگ به کمیتهٔ بازبینی بپیوندد، اما لومیان حس میکرد از آنجا که او واقعاً مشنگ نیست، مناسب نیست چنین جایگاهی داشته باشد. از این رو، پیشنهادِ هلا را رد کرد.
وقتی رأیگیری به پایان رسید، لومیان شنید که فرانکا، تیغهٔ پنهان، زیرِ لب زمزمه میکند: «آدما هنوز همونن. اگه بخوای یه پنجره باز کنی، همیشه کلی مخالفت میشه. اما اگه پیشنهادِ خراب کردنِ سقف رو بدی، با کمالِ میل راضی میشن که همون پنجره رو باز کنی.»
فرانکا، تیغهٔ پنهان، با دیدنِ نگاهِ مشنگ افزود: «من اینو نگفتم.»
در پیِ آن، اعضا به گروههایی تقسیم شدند تا دربارهٔ شرایطِ قرارداد بحث کنند. هدفشان این بود که مطمئن شوند قرارداد محتوای اضافهای ندارد و میتواند بدونِ هیچ راهِ دررویی، خائنان و اقداماتِ آسیبزا را برملا کند.
وقتی لومیان از پلهها پایین میرفت، متوجه شد فرانکا، تیغهٔ پنهان، مشغولِ گفتوگو با فردی قدبلند است که کلاهپوشی به شکلِ سرِ شیر بر سر دارد.
با نزدیک شدنِ او، مردِ شیرسر رو به فرانکا کرد و لبخندی زد.
«مشنگ، تو هم تو محلهٔ بازار هستی؟»
فرانکا با کنجکاویِ عمدی پرسید: «۰۰۷، چرا اینطور میگی؟»
همون ۰۰۷ که به یه جناحِ رسمی تو تریر وابستهست...
لومیان سر تکان داد و پوزخند زد.
«فقط به این خاطر که تو محلهٔ بازار فعالی، لزوماً به این معنی نیست که همونجا زندگی میکنی.»
۰۰۷ جواب داد: «درسته.» سپس با تهمایهای از شوخی در صدایش رو به تیغهٔ پنهان کرد: «تو قبلاً دربارهٔ اون هالهٔ سهمگین تو اون شب بهم گفته بودی و امروز هم به خیانتِ لوکی و بقیه اشاره کردی. عجیب بود اگه نمیتونستم این سرنخها رو به هم وصل کنم و بفهمم که مادام هلا، تو و مشنگ بودید که تو محلهٔ بازار داشتید با لوکی و "من کسی را میشناسم" مقابله میکردید. تازه، شنیدم تو همون بازهٔ زمانی یه خیمهشبباز از ادارهٔ ۸ ناپدید شده و این با تواناییهایی که لوکی نشون داد مطابقت داره.»
در این لحظه، ۰۰۷ با سردرگمی به تیغهٔ پنهان و مشنگ نگاه کرد.
«هیچکدوم از شما فرابشرِ مسیرِ شکارچی نیستید.»
مقاماتِ بالاتر شک داشتند که آن هالهٔ سهمگین از سوی یک فرابشرِ ردهبالای مسیرِ شکارچی ساطع شده باشد.
«مگه خودمون میتونیم اون هالهٔ سهمگین رو ایجاد کنیم؟ حتماً یه عاملِ بیرونی داشته!» فرانکا حقیقت را میگفت، اما عمداً او را گمراه میکرد تا به طلسمهای کوچک، اشیای مهرشده و چیزهایی از این دست فکر کند.
۰۰۷ غرق در فکر آرام سر تکان داد. لومیان روی او تمرکز کرد و پرسید: «موضعِ رسمیِ ادارهٔ ۸ دربارهٔ خیمهشببازِ گمشده چیه؟ چرا فکر میکنن ناپدید شده؟»