چپتر 415: گناهکار پیش‌دستی می‌کند
چپتر 415: گناهکار پیش‌دستی می‌کند
محله کلیسای جامع یادبود، پلاکِ ۱۱ خیابانِ فوارهها.
گاردنر مارتن، با پیراهنی سفید و اتوکشیده و شلواری سیاه، جلوی پنجرههای تمامقد در محله کلیسای جامع یادبود ایستاده بود. او که در نورِ طلاییِ خورشید غرق شده بود، با دقت به لومیان و کریستو گوش میداد که جزئیاتِ برخوردشان با انجمنِ غارهای تریر را در میان میگذاشتند.
لومیان پیشقدم شد و خاستگاهِ نمونهٔ سنگ معدن خون زمین را کوتاه توضیح داد.
«وقتی تو مسافرخانهٔ خروسِ زرین اقامت داشتم، با مردی به اسمِ فلامنگ روبهرو شدم؛ یه دیوانه که برخوردِ تلخی با شبحِ مونسوری داشت و این ماجرا به مرگِ عجیبِ خانوادهاش ختم شده بود.
«گاهی اوقات عقلش سر جاش میاومد. چند باری با هم نوشیدیم. یه روز خودش رو دار زد. وسایلش، از جمله نمونهٔ سنگ معدن خون زمین، افتاد دستِ پلیس. میگفتن باید اونا رو به خویشاوندانِ بازماندهاش تحویل بدن، اما اونا از پذیرفتنشون سر باز زدن. آخرسر، از من خواستن اونا رو تحویل بگیرم که نمونهٔ سنگ معدن خون زمین هم جزوشون بود.
«من اون دیوانه رو میشناختم و باهاش نوشیده بودم. نمونهٔ معدنی رو دور نینداختم و همینجوری گذاشتمش توی یه کمدِ آهنی تو خانهٔ امنم...»
لومیان حقیقت را میگفت و حتی یک کلمه هم دروغ نبود. او تنها این واقعیت را پنهان کرد که به فلامنگ کمک کرده بود از دستِ شبحِ مونسوری فرار کند، و همچنین هشدارِ ترمیبوروس دربارهٔ سنگ معدن خون زمین را مسکوت گذاشت.
گاردنر مارتن که چشمانِ قرمزِ مایل به قهوهایاش بازتابی از خرد بود و رگههایی از موی نقرهای در میانِ موهای سیاهش به چشم میخورد، پرسید: «خانهٔ امنت کجاست؟»
لومیان صادقانه جواب داد: «چپترین اتاق تو طبقهٔ سومِ پلاکِ ۱۹ خیابانِ روپوشسفیدهاست.»
این اتاق در همان سمتِ آپارتمانِ ۶ که هالهای ترسناک از خود ساطع کرده بود قرار نداشت و فاصلهای میانشان بود، برای همین پاسخِ لومیان سرراست بود.
گاردنر مارتن لبخند زد.
«جای تعجب نیست که اینقدر به خیابانِ روپوشسفیدها رفتوآمد میکنی. فقط به خاطرِ ژنا نیست.»
سرکرده، داری اشاره میکنی که زیاد به دیدنِ فرانکا نرم؟ منظورت اینه که از این وضعیت خبر داری؟ لومیان در دل غرولند کرد و ادامه داد.
همان داستانی را تعریف کرد که به جوزف و رایان از انجمنِ غارها گفته بود.
در نهایت، لومیان زیرکانه کاوش کرد: «این برای باندِ ساوآی ما مشکلی ایجاد نمیکنه؟ ممکنه یه جناحِ رسمی پشتِ انجمنِ غارها پنهان شده باشه.»
او میخواست به گاردنر مارتن بفهماند که ممکن است پوششش در برابرِ پوفر سورون به خطر بیفتد، و به هوشِ سرکرده اعتماد داشت تا این اشاره را درک کند.
گاردنر مارتن سر تکان داد و توجهش را به کریستوی موش معطوف کرد و گفت: «اگه میخوای به انجمنِ غارها ملحق بشی، میتونی، اما مطمئن شو که با عملیاتِ قاچاقِ ما تداخل نداشته باشه.»
کریستو پیاپی سر تکان داد.
«فهمیدم، سرکرده.»
پیرو دستوراتِ گاردنر مارتن، او از اتاقِ کار خارج شد و لومیان را تنها گذاشت.
گاردنر مارتن لبخندی زد و به عضوِ رسمیِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون دلداری داد:
«نگرانِ پوفر نباش. حتی اگه هویتِ واقعیت رو بفهمه، وانمود میکنه که نمیدونه. از وقتی تو بازیِ پای پادشاه، پادشاه شدی، بهت مشکوک بوده. قطعاً بارها و بارها تو رو محک میزنه و ازت سوءاستفاده میکنه.»
این پیامی ظریف بود که لومیان را ترغیب میکرد در محلهٔ بازار بماند و به نظارت بر تالارِ رقصِ نسیم، مسافرخانهٔ خروسِ زرین، تالارِ آسیاب و دیگر کسبوکارها ادامه دهد.
لومیان بیاختیار لبخندی از سرِ آسودگی زد. «بسیار خب، فقط نگران بودم که روی مهمترین مأموریت تأثیر بذاره.»
همزمان، در دل پوزخند زد.
او بهخوبی نامعقول بودنِ نقشهٔ گاردنر مارتن را حس میکرد.
انتقالِ کنترل به فرابشری دیگر برای نظارت بر تالارِ رقصِ نسیم و سایر عملیاتها، و اجازه دادن به لومیان برای لغزیدن به سایهها، کاری سرراست برای سرکردهٔ باندِ ساوآ و افسرِ فرماندهِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون بود. این ترتیب هیچ نقطه ضعفی نداشت.
حتی با وجود اینکه نمیتوانست با لومیان، زیردستی در یک مأموریتِ مهم، بدرفتاری کند، میتوانست با ادامهٔ سهیم کردنِ او در سودِ تالارِ رقصِ نسیم و کسبوکارهای دیگر، جبران کند. او نمیتوانست خطرِ نگهداشتنِ عضوی رسمی را که پیش از این شک و شبهه برانگیخته بود، در موقعیتِ فعلیاش بپذیرد.
هرچند عقبنشینیِ لومیان به سایهها ممکن بود او را مشکوکتر جلوه دهد و بهطور بالقوه باندِ ساوآ را در تیررس قرار دهد، اما گاردنر مارتن پیش از این بارها با چنین چالشهایی روبهرو شده بود. باید راهحلی وجود میداشت.
لومیان که به سوءظنِ افسرِ فرماندهِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون پی برده بود، قصد داشت از انجمنِ غارها برای محک زدنِ مداومِ او استفاده کند.
روایت و توضیحاتِ او کاملاً صادقانه بود. در حالتِ عادی، گاردنر مارتن حرفش را باور میکرد، اما مسئله این بود که اخیراً اتفاقاتِ غیرعادیِ زیادی پیرامونِ او رخ داده بود. گاردنر مارتن، بهعنوانِ توطئهگری سابق یا فعلی، بهطور غریزی بوی دردسر را حس میکرد.
دلایلِ دقیق دیگر برای پنهان کردنِ ناهنجاریِ کلی کافی نبود.
با این فکر، عزمِ لومیان برای کشتن شدت گرفت.
او به گاردنر مارتن که کنارِ پنجرههای تمامقد ایستاده بود خیره شد و فاصلهٔ بینشان را حدودِ پنج متر تخمین زد.
در چنین فاصلهٔ نزدیکی، اگر ناگهان از طلسم هارومف استفاده میکرد و گاردنر مارتن به ردهٔ ۴ نرسیده و به مقام خدایی دست نیافته بود، و شیءِ رازآلودی برای دفاع در برابرِ چنین تواناییهایی نداشت، میتوانست بهسرعت سرکردهٔ باندِ ساوآ را مطیع کرده و از بین ببرد.
وضعیتِ فعلی شبیه به دو فردِ عادیِ بدونِ قدرتهای فرابشری بود که در شعاعِ پنج متریِ هم ایستاده بودند. یکی جایگاهِ اجتماعیِ بالایی داشت و در مبارزه برتر بود، در حالی که دیگری جایگاهِ پایینی داشت و فاقدِ قدرتِ بدنی بود. با این حال، هر دو هفتتیری پنهان کرده بودند و مهارتِ تیراندازیِ استثنایی داشتند.
در فاصلهٔ پنج متری، صرفنظر از جایگاه یا مهارتهای رزمیِ یک فردِ عادی، آنها با یک شلیک از پا درمیآمدند!
لومیان با در نظر گرفتنِ مأموریتهای انجمنِ تاروت و سازمانِ سپیدهدم، بر خودش مسلط شد و پرسید: «افسرِ فرمانده، من میخوام فرمولِ معجون توطئهگر رو از سازمان بخرم.»
از ارتقایش به ردهٔ آتشافروز بینشِ ارزشمندی کسب کرده بود. نمیخواست پس از هضمِ معجونِ آتشافروز، دوباره فرایندِ اعصابخردکنِ جستوجو برای تکتکِ موادِ معجونِ دسیسهگر را از سر بگذراند. هدفش این بود که همزمان با هضمِ باقیماندهٔ معجونِ آتشافروز، موادِ دسیسهگر را از پیش جمعآوری کند و به این ترتیب بیشترین استفاده را از وقتش ببرد.
گاردنر مارتن با تعجب جواب داد: «برای این کار اونقدر پولِ نقد داری؟
فرمولِ معجونِ دسیسهگر توی بیشترِ گردهماییهای علومِ غریبه بین ۷۰,۰۰۰ تا ۸۰,۰۰۰ ورلدور قیمت داره، اگه بیشتر نباشه. مثلِ آتشافروزها نیست که با ارتقای بقیه مدام کشته میشن. دسیسهگرها اهمیتِ حفظِ جونِ خودشون رو میفهمن و در موردِ به اشتراک گذاشتنِ فرمولِ معجونِ ردهشون خیلی محتاطتر شدن.»
در تریر، رایجترین فرمولهای معجونِ در دسترس، از ردهٔ ۹ تا ردهٔ ۷ مسیرِ شکارچی بود.
بیآنکه منتظرِ جوابِ لومیان بماند، گاردنر مارتن پوزخندی زد و افزود: «اگه بتونی حتی بخشی از رازِ افولِ خانواده سورون رو کشف کنی، فرمولِ معجونِ دسیسهگر رو بهعنوانِ پاداش بهت میدم. لازم نیست کلِ ماجرا رو بفهمی، فقط یه تیکه از پازل کافیه.
اگه برای ارتقا عجله داری و نمیخوای صبر کنی، بهعنوانِ عضوِ رسمیِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون این امتیاز رو داری که فرمولِ معجونِ دسیسهگر رو با قیمتِ تخفیفخوردهٔ ۶۰,۰۰۰ ورلدور بخری.»
لومیان بیدرنگ موافقت کرد: «مشکلی نیست. فردا ۶۰,۰۰۰ ورلدور میارم.»
برنامهٔ اولیهاش این بود که اگر گاردنر مارتن درخواستش را رد کرد، از آقای کِی و خانمِ شعبدهباز بپرسد.
گاردنر مارتن با خنده گفت: «واقعاً ۶۰,۰۰۰ ورلدور داری؟»
دلِ لومیان تند زد و شمرده جواب داد: «تقریباً. قبلاً به یکی از مستأجرهای مسافرخانهٔ خروسِ زرین کمک کردم تا طلبِ ۱۰۰,۰۰۰تاییاش رو از تالارِ رقصِ بیهمتا تو خیابانِ قدیمِ محله رصدخانه پس بگیره. یه کم بیشتر از نصفش رو خودم برداشتم.»
در مجموع، ۵۰,۰۰۰ ورلدور اسکناس و به ارزشِ ۳۰,۰۰۰ ورلدور طلا گرفته بود. پس از پسدادنِ ۲۵,۰۰۰تای فرانکا، ۵۵,۰۰۰تا برایش مانده بود. با احتسابِ ۱,۰۰۰ طلای اولیه، ۱,۰۰۰ اسکناس و ۴,۰۰۰ ورلدورِ دیگر، ۶۱,۰۰۰ ورلدور داراییِ نقد داشت.
گاردنر مارتن تکرار کرد: «تالارِ رقصِ بیهمتا...» و چهرهاش جدیتر شد. «واقعاً تونستی طلب رو از تالارِ رقصِ بیهمتا پس بگیری؟»
ظاهراً افسرِ فرماندهِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون با تالارِ رقصِ بیهمتا آشنایی داشت.
لومیان با رفتاری باز و صادقانه سر تکان داد.
«بله.»
اعضای باندِ ساوآ در تالارِ رقصِ نسیم کموبیش خبر داشتند که او به فیتز در وصولِ طلبش کمک کرده است. لومیان نمیتوانست گاردنر مارتن را در بیخبری بگذارد، پس تصمیم گرفت مستقیماً فاشش کند تا اوضاع را پیچیده کند و سوءظنِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون را منحرف سازد.
علاوه بر این، میتوانست از این فرصت استفاده کند تا کمی ترس به جانِ گاردنر مارتن بیندازد!
گاردنر مارتن لومیان را ورانداز کرد و نامحسوس به پنجرههای قدی نزدیکتر شد.
پس از چند لحظه، با کنجکاوی پرسید: «هیچوقت چیزی از مشکلاتِ تالارِ رقصِ بیهمتا نشنیدی؟»
لومیان با لبخند جواب داد: «شنیدم.»
اگر عینکِ تکچشمی داشت، شاید در آن لحظه با شیطنت آن را روی کاسهٔ چشمِ راستش میگذاشت و از حالتهای چهره و واکنشهای ناخودآگاهِ گاردنر مارتن لذت میبرد.
لومیان پس از مکثی ادامه داد: «بعد از قبولِ مأموریت، تحقیقاتِ کاملی دربارهٔ تالارِ رقص کردم و فهمیدم به اون سادگیها که به نظر میرسه نیست. پیشینهٔ رازآلودی داشت و خطرِ بزرگی به حساب میاومد، برای همین اولش تصمیم گرفتم بیخیالش بشم. اما یه روز، وقتی داشتم یکی از دشمنام رو تعقیب میکردم، متوجهِ چیزِ عجیبی شدم. یکی از نگهبانهای دمِ درِ تالارِ رقصِ بیهمتا بهطرزِ غیرقابلتوضیحی غیبش زده بود. و اون بالا، پشتِ یه پنجره، به نظر میرسید رئیسشون، تیمونز، روحش رو از دست داده.
این رو یه فرصت دیدم، پس تلاش کردم برم تو و طلب رو بگیرم. در کمالِ تعجب، موفق شدم!»
همانطور که حرف میزد، قدمی به جلو برداشت و با جدیت پرسید: «افسرِ فرمانده، خطرِ پنهانی هست که باید ازش خبر داشته باشم؟»
گاردنر مارتن نامحسوس قدمِ دیگری به جلو برداشت و لبخند زد.
«فعلاً نه. حواست به هر اتفاقِ غیرعادیِ دیگهای باشه.»
لومیان از فرصت استفاده کرد تا گیجیاش را نشان دهد.
«افسرِ فرمانده، یه چیزی با عقل جور درنمیاد. چرا اخیراً اینهمه اتفاق دوروبرم میافته؟ بعضیهاشون رو خودم شروع کردم، اما بقیه انگار خودشون راهشون رو به سمتم پیدا میکنن. من واقعاً پیامآورِ دردسرم؟ یا سرنوشتِ اخیرم این بوده که مدام اینطرف و اونطرف بدوم و کارها رو راستوریست کنم و همیشه خسته و گرفتار باشم؟»
گاردنر مارتن نگاهِ معناداری به او انداخت و جواب داد: «شاید این همون سرنوشتیه که هر شکارچی ناگزیر باهاش روبهرو میشه.»
پس از رفتنِ لومیان، گاردنر مارتن نگاهش را به کناری دوخت.
درِ پنهانی با صدای قیژژ باز شد و ناظر اولسن، که شبیهِ خرسی گرسنه بود، بیرون آمد.
گاردنر مارتن پرسید: «چطور بود؟»
اولسن پوزخندی زد و جواب داد: «طبیعیه که از ترتیباتی که دادی ناراضی باشه. وفاداریاش هنوز کاملاً ثابت نشده. فعلاً نمیتونه به گروهت ملحق بشه.»
گاردنر مارتن متفکرانه مسیرِ بحث را عوض کرد.
«بلای روی اون از همهمون آشکارتره. ممکنه سازگاریاش بیشتر باشه؟»
اولسن پیش از آنکه جواب دهد، چند لحظه ساکت ماند: «بیا فعلاً تماشا کنیم و منتظر بمونیم.»
...
در همین حین، وقتی لومیان به محلهٔ بازار برمیگشت، فرانکا در کافهٔ خانهٔ سرخِ تروکادرو نشسته بود. نگاهش روی براونز سورون افتاد که موهای بلند و مواجِ نارنجیمایلبهسرخش شبیهِ آبشار بود، و پرسید: «شماها کِی حسابرسی رو تموم میکنید؟»
براونز سورون جوابِ مستقیمی نداد. او لحظهای فرانکای مو مشکی و چشمقهوهای را ورانداز کرد و سپس گفت: «ما یه عضوِ مشکوک از جمعیتِ سعادت رو شناسایی کردیم.»