چپتر 42: مادام پوآلیس
چپتر 42: مادام پوآلیس
لومیان از دیدنِ کالسکهٔ کشیدهشده توسطِ «اهریمن» و واکنشِ مردگان حیرتزده شد. تقلا کردن را از یاد برد و پیش از آنکه متوقف شود، بیش از ده ثانیه با کفِ دستِ نامرئی به عقب رانده شد.
با وجودِ اینکه کالسکه هر لحظه دورتر میشد، همچنان میتوانست با بیناییِ عقابمانندش چهرهٔ زن را بهوضوح ببیند.
موهای بلند و قهوهایاش را بالا بسته بود و چشمانِ قهوهایاش زیبا و درخشان بود. ابروهایی روشن داشت و پیراهنی سبزرنگ و شاداب با تاجی از گلها و برگبو بر تن کرده بود. حالوهوایی باوقار و متین داشت.
مادام پوآلیس! اولین فکرِ لومیان این بود که زنِ سوار بر کالسکه مادام پوآلیس است—همسرِ فرماندار و معشوقهٔ کشیش.
با این حال، وقتی دقیقتر نگاه کرد، متوجهِ تفاوتِ آشکاری میانِ آن دو شد. نهتنها اختلافِ عظیمی در حالوهوایشان وجود داشت، بلکه تفاوتِ واضحی هم در ظاهرشان به چشم میخورد.
بانوی درونِ کالسکه اجزای صورتِ لطیفتر و پختهتری داشت.
اگر لومیان مجبور میشد مقایسهای انجام دهد، بانوی درونِ کالسکه را خواهرِ بزرگترِ مادام پوآلیس با هفت یا هشت سال اختلافِ سنی توصیف میکرد.
در آن لحظه، بانو در کالسکهٔ روبازی نشسته بود که «اهریمن» آن را میکشید. در محاصرهٔ مردگانِ بیشمار و شوالیهٔ مرگ، بهسوی جنگلِ دوردست میرفت، گویی در حالِ نوعی گشتزنیِ جادویی بود.
اورور نگاهش را گرفت و بهسوی لومیان دوید. در حالِ دویدن فریاد زد: «از این فرصت استفاده کن تا از اینجا فرار کنیم!»
لومیان از بهت بیرون آمد و پیش از آنکه با گامهای بلند بهسوی حاشیهٔ نزدیکترین بیابان بگریزد، منتظر ماند تا خواهرش به او برسد.
طولی نکشید که احساس کردند از میانِ پردهای وهمآلود یا لایهای ضخیم از آب گذشتهاند.
منظرهٔ پیشِ رویشان تغییر کرد.
بیابان همچون حباب از هم پاشید. رودخانهٔ زلال، سبزهزارهای تازه در دو طرف و درختانِ سبز، همه بهیکباره در میدانِ دیدشان پدیدار شدند.
برای لومیان و اورور، این منظره چنان آشنا بود که برای تشخیص دادنش نیازی به بررسی نداشتند.
آنها هنوز نزدیکِ دهکدهٔ کوردو بودند!
اینجا همان جایی بود که آوا لیزیه غازهایش را میچراند!
لومیان نه غافلگیر شده بود و نه ناامید. در عوض، با تأییدِ ظنِّ خود، نگاهی به اطراف انداخت و گفت: «برگشتیم...»
اورور نفسنفسزنان گفت: «چه مادام پوآلیس عمداً اشتباه کرده باشه چه نه، الان دیگه نمیتونیم برگردیم به دهکده.»
لومیان بیدرنگ پیشنهاد داد: «بیا بریم داریژ!»
لومیان افزود: «پس بیا بریم نزدیکترین چراگاه. یه مسیرِ خطرناک از تپه میره پایین. با تواناییهایی که داریم، مشکلی برامون پیش نمیاد.»
اورور چرخید و شروع به دویدن کرد و گفت: «باشه.»
او که گهگاه اسبِ کوچکِ مادام پوآلیس را قرض میگرفت، با چراگاههای کوهستانیِ اطرافِ کوردو آشنا بود.
لومیان سایهبهسایه خواهرش را دنبال میکرد؛ از آنچه تازه رخ داده بود، هم خوشحال بود و هم وحشتزده.
انتظار نداشت مادام پوآلیس آنقدر قدرتمند باشد که بتواند آنهمه مرده، «اهریمن» و شوالیهٔ مرگ را به دنبالِ خود بکشاند.
البته، شاید هم آن زن مادام پوآلیس نبود.
اورور در حینِ دویدن سرعتش را کم کرد. تنفسش سنگینتر شد و نفسنفس زدنش هر لحظه آشکارتر میشد.
لومیان که هنوز انرژیِ زیادی داشت، پرسید: «چی شده؟»
این یکی از مزایای شکارچی بودن بود.
اورور ایستاد و بهشدت نفسنفس زد.
«از پا افتادم. طلسم خوندن انرژیِ زیادی ازم گرفت.»
لومیان بیدرنگ گفت: «پس من کولت میکنم. هنوز خسته نشدم.»
آنها در وضعیتِ وخیمی قرار داشتند و زمان اهمیتِ زیادی داشت. اورور سر تکان داد، پشتِ لومیان که چمباتمه زده بود رفت و به او تکیه داد.
لومیان ابتدا سنجاقسینه را از جلوی لباسش باز کرد و به خواهرش پس داد. سپس بدنش را راست کرد و دوباره دوید.
لومیان که هنوز برای حرف زدن انرژی داشت، پرسید: «این یه شیءِ رازآلوده؟»
اورور لحظهای جا خورد و سپس خندید.
«انگار چیزای زیادی میدونی. این واقعاً یه شیءِ رازآلوده. من بهش میگم سنجاقسینهٔ یکپارچگی. میتونه نورِ مقدسِ خورشید رو به وجود بیاره یا کمکم کنه موادی رو مشتعل کنم تا با استفاده از یه فنِّ رازآلود با موجوداتِ شبحمانند مقابله کنم. با این حال، اگه خیلی طولانی بپوشیش باعث میشه آدم متعصب بشه. و تا زمانی که پوشیدیش، بعضی از افکارت رو از دست میدی. همونطور که میدونی، روشهای غیراخلاقی تو نبرد ممکنه مفیدتر باشن، اما با این سنجاقسینه محدود میشی.»
اورور مکث کرد و با صدایی بم پرسید: «ویژگیِ فرابشری رو از کجا آوردی؟»
لومیان در حالی که میدوید، بریدهبریده جواب داد: «مگه اون کارتِ چوب نذاشت تو رؤیا بیدار بمونم؟»
اورور گیج شده بود: «کدوم کارتِ چوب؟»
آه، این مالِ چرخهٔ قبلیه... لومیان کلماتش را مرتب کرد.
«تو میخانهٔ کهنه بودم و یه بانوی مرموز رو دیدم. اون یه کارتِ چوب بهم داد. با اون کارت، تو رؤیام هوشیار موندم و واردِ یه فضای عجیب شدم. اونجا با چند تا هیولا روبهرو شدم و یه ویژگیِ فرابشریِ شکارچی به دست آوردم.»
«شکارچی...» اورور با این رده که در اینتیس رایج بود، آشنایی داشت.
در حالی که با خودش زمزمه میکرد، ناگهان خندید، گویی چیزی به ذهنش رسیده بود.
به چی میخندی... لومیان گیج شده بود.
اورور دوباره پرسید: «پس کی فرمول رو بهت داد؟ همون بانوی مرموز؟»
لومیان در حینِ دویدن سر تکان داد: «آره.»
اورور آهی کشید و گفت: «برادرِ احمقِ من الان دیگه واسه خودش رازهایی داره... نمیتونم تأیید کنم چیزایی که گفتی راسته یا نه. فقط حرفت رو قبول میکنم.»
لومیان طاقت نداشت ناامیدیِ خواهرش را ببیند، پس زود موضوع را عوض کرد.
«اون مادام پوآلیس بود توی کالسکه؟»
اورور در حالی که حرفِ خودش را نقض میکرد، گفت: «شبیهِ همان، اما یکی نیستن.»
پس از چند ثانیه تأمل گفت: «چون حالا دیگه فرابشری شدی، مستقیم بهت میگم. همراهانم، امم، دوستای مکاتبهام، یه بار یه چیزی گفتن.
«میگفتن تو چند سالِ گذشته، پدیدههای عجیبِ زیادی شبیهِ همین اتفاقی که الان افتاد، تو بخشهای جنوبیِ لوئن، بخشهای جنوبیِ اینتیس و پادشاهیِ فیناپوتر رخ داده. زنانی سوارِ کالسکههایی میشن که اهریمنها میکشنشون، تو دشت گشت میزنن و دستههایی از نامردگان دنبالشون راه میافتن. بعضی از فرابشرها که فنونِ علومِ غریبهٔ مربوطه رو یاد گرفتن، میذارن روانشون از بدن خارج بشه و مدتی کالسکه رو دنبال کنه تا چیزِ شگفتانگیزی رو تجربه کنن و دانشِ علومِ غریبه به دست بیارن.
«یکی از همراهانم دفترچهٔ یکی از اون فرابشرها رو به دست آورد. توش نوشته بود که اسمِ اون بانو مادامِ شبه. صاحبِ دفترچه از تجربهاش تو دنبال کردنِ کالسکه، روشِ ساختِ یه داروی سرّی رو به دست آورده بود که میشه باهاش از جسدِ یه نوزاد، معجونِ نامرئیشدن ساخت.
«طبقِ بررسیها، زنها تو جاهای مختلف پدیدههای مشابهی رو نشون میدن، اما این اتفاقات تو شب میافته.»
لومیان با تعجب گفت: «اما الان روزه.»
یعنی ناهنجاریِ دهکدهٔ کوردو تغییری ایجاد کرده؟
اورور پس از لحظهای تفکر گفت: «برای همینه که مطمئن نیستم. شاید فرستادنِ ناروکا به پارامیتا تفاوتی ایجاد کرده. شاید اون دشت همون پارامیتائه، جایی که مادامِ شبها تو روز گشت میزنن و شبها تو دنیای انسانها ظاهر میشن. آره، با در نظر گرفتنِ اینکه اون بانو شبیهِ پوآلیسه، من بیشتر به حدسِ قبلی متمایلم.»
لومیان چیزِ زیادی از علومِ غریبه نمیدانست، اما غریزی حس میکرد شکِ خواهرش درست است.
مسافتی را در سکوت دوید و سرانجام پرسید: «چرا خودت رو فدا کردی تا منو نجات بدی؟ کاش خودخواهتر بودی.»
اورور با لبخند گفت: «من خیلی خودخواهم.
«به این فکر کردم که ولت کنم و خودم فرار کنم. بعد وقتی قویتر شدم، انتقامت رو بگیرم. اما بعد از بررسیِ دقیق، فهمیدم حتی اگه سنجاقسینهٔ یکپارچگی رو بهت میدادم و یادت میدادم چطور ازش استفاده کنی، نمیتونستی بیشترِ نامردگان رو به خودت جلب کنی تا به من فرصتِ فرار بدی. فقط جادوگری مثلِ من میتونست این کار رو بکنه.
«انتخاب بینِ این بود که هر دو با هم بمیریم یا حداقل تو بتونی زنده بمونی. نیازی نیست بهت بگم چه انتخابی کردم، مگه نه؟»
گرفتنِ چنین تصمیمی به آن آسانی که او میگفت نبود. لومیان میتوانست منطقی آن را بپذیرد، اما احساسی نه.
با دلگرفتگی گفت: «همون بهتر که با هم میمردیم.»
اورور به برادرش توپید: «تو نمیتونی بمیری! اگه تو نباشی کی منو برمیگردونه؟ تو دنیای علومِ غریبه هر چیزی ممکنه. برای همین اون حرفای احساسی رو زدم. تا یادت بمونه سخت تلاش کنی و منو برگردونی.»
راست میگه... لومیان رفتهرفته با انتخابِ خواهرش کنار آمد.
پس از مدتی دویدن، نزدیکترین چراگاهِ کوهستانی را دیدند. لومیان که اورور را بر دوش داشت، بهوضوح احساسِ خستگی میکرد، اما برای استراحت توقف نکرد. توانِ باقیماندهاش را جمع کرد و بهسوی تپهای پوشیده از علفِ سبز شتافت.
آنجا آغلها و آلونکهای زیادی بود. آغلها با سنگ و شاخههای درخت محصور شده بودند. زمینشان از خاکِ کوبیدهشده و فضولاتِ تختشده بود. در یک انتها خروجیِ دراز و باریکی داشتند که فقط یک گوسفند میتوانست از آن عبور کند. آلونکها شبیهِ چادرهای اولیه بودند: ابتدا با سنگ دیوارهایی کوتاه و دایرهوار میچیدند و جای یک در و یک دریچهٔ دود را خالی میگذاشتند. سپس ردیفی از شبکههای چوبی را به دیوارهای کوتاه تکیه میدادند. نیمهٔ پایینیِ شبکهها را در خاک دفن میکردند و انتهای بالاییشان سازهای چوبی را نگه میداشت. روی سازهٔ چوبی سقفی از علف و گِل قرار داشت.
اینجا محلِ زندگیِ چوپانها بود. محیط بسیار خشن و سخت بود.
لومیان اورور را زمین گذاشت و او را تا آنسوی تپه راهنمایی کرد.
مسیرِ خطرناک در پایین پنهان بود.
اورور با نگاه به مسیری که برای عبور از آن باید هفتهشت متر از صخره پایین میپریدند، به لومیان گفت: «با اینکه الان میتونی از اینجا پایین بری، وقت تلف نکن. پروازت میدم پایین.»
«باشه.» لومیان میخواست ببیند اگر کوردو را ترک کند، چه تغییراتی رخ میدهد.
اورور با یک دست بازوی لومیان را گرفت و با دستِ دیگر غبارِ نقرهای پاشید.
هر دو همزمان در هوا شناور شدند و آرام پروازکنان از صخره پایین رفتند.
بینِ زمین و آسمان، لومیان ناگهان دردی در سرش حس کرد، گویی کسی ضربهٔ محکمی به او زده بود.
اورور هم واکنشِ مشابهی نشان داد.
دیدِ لومیان بهسرعت سیاه شد و حس کرد همهچیز در هم شکست.
......
لومیان با تکانی از خواب پرید و منظرهٔ آشنای میز، صندلی، قفسهٔ کتاب و کمد را دید.
برگشتیم سرِ خونهٔ اول... متفکرانه از تخت پایین آمد و به طبقهٔ پایین رفت. همانطور که انتظار میرفت، اورور را در لباسی آبیِ روشن دید که مشغولِ آماده کردنِ شام بود.
لومیان پرسید: «اورور، امروز چندمه؟»
اورور به او چشمغره رفت. «بهم بگو گراند سور! هنوز کاملاً بیدار نشدی؟ امروز بیستونهمه.»