چپتر 421: سکوتِ غیرعادی
چپتر 421: سکوتِ غیرعادی
فرانکا هم متوجهِ ردپاها و نشانهها شد. پس از اینکه مدتی با دقت وارسیشان کرد، گفت: «حداقل چهار نفر تو دو هفتهٔ گذشته با هم اومدن اینجا...»
«مایپو مایر همدست داره؟»
لومیان به آواری که پر شده بود خیره ماند و لحظهای درنگ کرد و سپس گفت: «مهمتر این نیست که همدست دارن یا نه، بلکه اینه که اینجا چیکار میکنن.
«اگه واقعاً مایپو مایر باشه و یه گروهِ تصادفی از غارنوردها نباشن، اون از مدتها پیش میدونسته که اینجا رو فرابشرانِ رسمی نابود کردن. هیچچیزِ باارزشی باقی نمونده. چرا اخیراً آدم آورده اینجا؟ برای ادای احترام؟»
فرانکا زمزمه کرد: «غیرممکن نیست. چی میشه اگه به چیزی دست پیدا کرده باشه و عطیهٔ جدیدی از درختِ مادرِ هوس گرفته باشه و به یه روحِ درختِ تباه تبدیل شده باشه؟
«به کوپیدِ نوزاد هم معروفه. حتماً یه هوسِ تحریفشده تو مسائلِ عاطفی وجود داره، درست مثلِ کاری که سوزانا ماتیس با شارلی کرد. بنابراین، اینکه مایپو مایر مخصوصاً برای ادای احترام به عشقِ ازدسترفتهش اومده باشه، با ویژگیهای مسیر همخوانی داره.»
لومیان محیطِ اطرافش را از نظر گذراند: «اما نیازی نیست سه چهار نفر رو بیاره تا تماشاش کنن، مگه نه؟ شاید عمداً این کار رو نکرده و فقط اتفاقی از اینجا رد شده؟»
فرانکا بهسرعت منظورِ لومیان را گرفت.
«منظورت اینه که مایپو مایر و همدستهاش زیاد به زیرزمینِ محلهٔ بازار رفتوآمد میکنن؟»
لومیان با تکانِ کوتاهِ سر تأیید کرد.
«الان باور دارم که مایپو مایر برای سروکله زدن با من به محلهٔ بازار برنگشته. شاید در نهایت دنبالِ انتقام باشه، اما این نتیجهست، نه فرایند.»
فرانکا اخم کرد: «هدفشون چیزی زیرِ محلهٔ بازاره؟ اما درختِ سایه بهشدت آسیب دیده. این مکان چه ویژگیِ خاصی داره؟ امکان نداره ورودیِ تریرِ دورانِ چهارم زیرِ محلهٔ بازار باشه...»
فرانکا ناگهان مکث کرد.
غیرممکن نبود!
لومیان بهسرعت وضعیتِ محلهٔ بازار و شایعاتِ مختلفی را که میدانست، به یاد آورد. ناگهان چیزی خاطرش آمد.
پیامرسانِ «عروسکیِ» خانمِ شعبدهباز بیزاریِ شدیدی از تالارِ رقصِ نسیم داشت و ادعا میکرد که استخوانهای قدیمی زیرِ آن منطقه دفن شدهاند.
این حتماً به وضعیتِ منحصربهفردی زیرِ محلهٔ بازار اشاره داشت. علاوه بر این، گمان میرفت ساختمانِ روبهروی تالارِ رقصِ نسیم به گورستانِ قدیمیِ کلیسای سنت روبر مرتبط باشد.
لومیان پیش از آنکه دنبال کردنِ ردپاها را به بیرون از معدنِ قربانیگاهِ ویرانشده ادامه دهند، بیدرنگ این بینش را با فرانکا در میان گذاشت.
فرانکا درحالیکه از فنگشوییِ بدِ محلهٔ بازار میناليد، گفت: «واقعاً مشکلی وجود داره... فهمیدنش سخت نیست. بعداً اون پیامرسان رو احضار کن و بپرس.» او بهدنبالِ لومیان رفت و برای تعقیبِ او، پشتیبانیِ علومِ غریبه فراهم کرد.
آن دو به اعماقِ زیرزمین رفتند، اما در نهایت ردِ هدفشان را گم کردند. اعضای مظنونِ گروهِ مایپو مایر از چندین تونلِ شناختهشده و قدیمی عبور کرده بودند که غارنوردان، کاروانهای قاچاق و شهروندانِ پرورشدهندهٔ قارچ به آنجا رفتوآمد داشتند. ردپای آنها توسط کسانی که پس از گذشتِ بیش از ده روز به آنجا آمده بودند، بهخوبی پنهان شده بود.
لومیان با گلولهٔ آتشینِ سرخی در بالای سرش، از حرکت ایستاد و به معدنِ تاریکِ پیشِ رویش خیره شد. لحظاتی طولانی ساکت ماند و افکارش در هالهای از ابهام فرو رفت.
فرانکا میخواست پیشنهادِ رفتن بدهد که لومیان ناگهان به حرف آمد.
«فکر نمیکنی محلهٔ بازار تو این یکی دو ماهِ گذشته بهطرزِ غیرعادی ساکت بوده؟»
فرانکا بیاختیار جواب داد: «منظورت از ساکت چیه؟»
۰۰۷ قطعاً اینطور فکر نمیکرد!
لومیان کلماتش را سبکسنگین کرد و ادامه داد: «بذار یه جورِ دیگه بگم. جدا از مشکلِ فرابشریای که ما درست کردیم، محلهٔ بازار در موردِ حوادثِ علومِ غریبه بهطرزِ عجیبی ساکت نیست؟
«نه، دقیقتر بگم، بعد از اینکه درختِ سایه بهشدت آسیب دید، بدعتگذارها خیلی کمکار شدن!
«درسته، هیچ جناحِ جدیدی پیدا نشده تا باندهای کوچیکترِ باقیمونده رو ببلعه، یا با باندِ ساوآ درگیر بشه. هیچ موردِ مشکوک به قربانی کردن وجود نداشته. حتی بینِ اونایی که مخفیانه موعظه میکنن، من فقط با یه کلاهبردار از کلیسای بیماری برخورد کردم و اونم فقط یه آدمِ عادی بود...»
از زمانِ حادثهٔ درختِ سایه، تنها بدعتگذارانِ واقعی که لومیان و فرانکا با آنها روبهرو شده بودند، گیوم بنه از سازمانِ گناهکاران و بئاتریس اینکورت از جمعیتِ سعادت بودند. با این حال، آنها بر اساسِ سرنخهای پیشین ردی را دنبال کرده بودند که در محلهٔ بازار نبود.
گرگینهٔ مکتبِ گلِ سرخ را بهسختی میشد یکی از آنها به حساب آورد، اما آن هم از پیامدهای حادثهٔ درختِ سایه بود.
براونز سورون از فرقهٔ دیوبانو را فقط میشد نیمی از یک عنصر در نظر گرفت. این سازمان تاریخچهای استوار داشت و به موجودِ پلیدِ این جهان باور داشت، نه خدایانِ پلیدِ بیگانه.
فرانکا جا خورد.
«این طبیعی نیست؟ سازمانهای سرّی که به خدایانِ پلید باور دارن باید مخفیانه کار کنن. اگه هر روز با کسی مثلِ تو روبهرو میشدن، خیلی وقت پیش نابود شده بودن!
«ببین، ما قبلاً متوجهِ برگشتنِ مایپو مایر به محلهٔ بازار نشدیم.»
اگه هر کسِ دیگهای بود، توضیحت مشکلی نداشت، اما من فرشتهٔ یه خدای پلیدِ بیگانه رو درونِ خودم مهروموم کردم. طبقِ نظریهٔ همگراییِ دفعِ زبالهٔ خانمِ شعبدهباز، حتماً دلیلِ غیرعادیای وجود داره که من اینقدر وقته با بدعتگذاری که دردسر درست کنه روبهرو نشدم... ترمیبوروس اخیراً بیش از حد ساکت بوده... افکارِ لومیان بهسرعت میدویدند. به فرانکا گفت: «میتونی روی من غیببینیِ رؤیا انجام بدی تا کمکم کنی چیزی رو به یاد بیارم؟»
فرانکا سر تکان داد: «نه. شاید یه غیببینِ قدرتمند بتونه، اما من نه. میخوای چیو به یاد بیاری؟ میتونی از مادام هلا کمک بگیری. اون الان قطعاً میتونه یه عالمِ رؤیای واقعی بسازه.»
لومیان آهسته سر تکان داد و جواب داد: «میخوام آدرسی رو به یاد بیارم که مظنونای به بدعتگذاری توش زندگی میکنن. قصد دارم یه سر بهش بزنم و ببینم ناپدید شدن، مخفی شدن یا ساکت موندن. آره، فعلاً نیازی نیست به مادام هلا زحمت بدیم. میدونم از کی بپرسم.»
این کارِ او تأییدی محتاطانه بود که بر پایهٔ فرضیاتی جسورانه بنا شده بود.
فرانکا با دیدنِ اینکه لومیان حینِ حرف زدن به سطح بازمیگشت، با عجله پرسید: «چه آدرسی؟ از کی میپرسی؟»
لومیان بدونِ اینکه برگردد گفت: «بعداً حرف میزنیم. اول بریم خیابانِ اسکاچ بروم تو محلهٔ نوئل.»
فرانکا در حالی که از نزدیک به دنبالش میرفت، لحظهای با خود فکر کرد: چرا این آدرس اینقدر آشنا به نظر میرسه...
وقتی به سطح نزدیک شد، بالاخره به یاد آورد.
آدرسِ مادام پوآلیس!
مادامِ شب از کوردو!
...
محلهٔ نوئل، خیابانِ اسکاچ بروم.
این منطقهٔ حومهای پر از ساختمانهای ویلامانند بود که هر کدام چمنزاری رو به خیابان و باغی در پشت داشتند.
لومیان در سایههایی که نورِ چراغهای گاز به آنها نمیرسید راه میرفت و با دقت چمنزارها و باغهای هر ساختمان را وارسی میکرد.
فرانکا نیز همین کار را کرد. بدونِ دانستنِ پلاکِ خانهٔ مادام پوآلیس، مجبور بودند برای قضاوت به گیاهانی با طراوت و سرزندگیِ غیرعادی تکیه کنند.
وقتی به انتهای خیابان نزدیک شدند، لومیان و فرانکا همزمان متوجهِ باغی پر از گلهای شکفته شدند که شبیهِ جنگلی سرسبز از گیاهان بود.
ساختمانِ سفیدِ مایل به خاکستری که باغ را در خود جای داده بود، تاریک به نظر میرسید و در تاریکی خفته بود؛ تضادی آشکار با اقامتگاههای اطراف که پر از زندگیِ خانوادگی بودند.
فرانکا کمکم داشت نگرانیهای لومیان را میفهمید: «انگار خیلی وقته کسی اینجا زندگی نکرده... یعنی مادام پوآلیس، که یکی از شبگردانهاست، هم بیسروصدا از اینجا رفته و مخفی شده؟»
لومیان مدتی مشاهده کرد و گوش داد تا مطمئن شود ساختمان خالی است. سپس تکهسیمی بیرون آورد، در را باز کرد و وارد شد.
در این حین، فرانکا از غیببینیِ آینهٔ جادویی استفاده کرد تا از طریقِ علومِ غریبه تأییدش کند.
اتاقِ نشیمن خالی از اثاثیه بود و ملحفهها مدتها پیش برده شده بودند. گردوغبار روی میز نشسته بود که نشان میداد مدتی است کسی آنجا زندگی نکرده.
لومیان در خانه پیشتر رفت و فرانکا با احتیاط به دنبالش رفت، بدونِ اینکه جرئت کند به چیزی نزدیک شود یا دست بزند.
با رسیدن به میزِ جلوی مبل، لومیان خم شد و روزنامهای رهاشده را برداشت. اگرچه بر اثرِ گازگرفتگیِ موشها پارهپوره شده بود، اما هنوز بقایایی از آن باقی مانده بود.
لومیان روزنامه را زیرِ نورِ ماه بررسی کرد و زمزمه کرد: «اوایلِ ژوئیه... این یعنی مادام پوآلیس بلافاصله بعد از اینکه آدرس رو از لویی لوند گرفتم نرفته، و بلافاصله بعد از حادثهٔ درختِ سایه هم اینجا رو ترک نکرده. مدتی تو خیابانِ اسکاچ بروم اقامت داشته و به دلایلِ نامعلومی تصمیم گرفته اینجا رو رها کنه.»
فرانکا با چهرهای جدی گفت: «واقعاً یه چیزی میلنگه.»
آنها بهسرعت ساختمان را جستجو کردند و سپس سوارِ کالسکهٔ کرایهای شدند تا به مقصدِ بعدی بروند.
لومیان و فرانکا پس از دریافتِ روزنامهای قدیمی که پلِ میانستارهای را تبلیغ میکرد از لوران، مستأجرِ سابقِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین و اکنون معاونِ سردبیرِ لو پتی تریریان، به خیابانِ سنت مارتن، پلاکِ ۹ در محلهٔ ۲ رسیدند.
طبقهٔ پنجم دفتری بود که توسطِ گروهی از کلاهبرداران و مظنونان به بدعتگذاری اجاره شده بود. هدفِ آنها جمعآوریِ کمکهای مالی برای ساختِ پلی میانستارهای به ماهِ خونین بود.
زیرِ نورِ کمسوی ستارگان، تمامِ طبقهٔ پنجم در تاریکی فرو رفته بود.
لومیان با احتیاط دست دراز کرد و درِ دفترِ آپارتمانمانند را هل داد و باز کرد.
نورِ ماهِ خونین از پنجره به داخل میتابید و کاغذهای پراکنده روی زمین را نمایان میکرد. نمادهای پیچیدهٔ مکانیکی و نمودارهای درهمتنیدهٔ پل مفاهیمی را نشان میدادند که هم خیالپردازانه و هم معقول به نظر میرسیدند.
بسیاری از کشوها باز بودند و هیچ وسیلهای در آنها نبود، گویی کلاهبرداران با پی بردن به ورودِ پلیس با عجله عقبنشینی کرده بودند.
بر اساسِ اطلاعاتِ نوشتهشده و ردپاهای مختلف در صحنه، لومیان و فرانکا به این نتیجه رسیدند که این طبقه نزدیک به دو هفته است که خالی مانده است.
فرانکا اظهار داشت: «قطعاً یه چیزِ غیرعادی وجود داره. چرا بدعتگذارانِ سازمانهای مختلف ناگهان فعالیتهاشون رو کم کردن، مخفی شدن و ساکت شدن؟»
چهرهٔ لومیان جدی شد و با صدایی بم گفت: «این غیرعادی بودن نشون میده که ممکنه اتفاقِ مهمی در شرفِ وقوع باشه.»
بدونِ اینکه منتظرِ جوابِ فرانکا بماند، به او دستور داد: «با ۰۰۷ تماس بگیر و دربارهٔ هر اطلاعاتی در موردِ کلیسای بیماری پرسوجو کن. همچنین بفهم چه مشکلاتی ممکنه تو گورستانِ قدیمیِ کلیسای سنت روبر در کمین باشه.»
«من نامهای به خانمِ شعبدهباز مینویسم و یافتهها و گمانهزنیهامون رو باهاش در میون میذارم.»
او قصد داشت از نامهرسانِ «عروسکی» نیز دربارهٔ معنای استخوانهای قدیمی بپرسد.
فرانکا بیدرنگ جواب داد: «باشه.»
...
مسافرخانهٔ خروسِ زرین، اتاقِ ۲۰۷.
لومیان آیین را برپا کرد و نامهرسانِ «عروسکی» را که پیراهنی به رنگِ طلاییِ روشن به تن داشت، احضار کرد.
همانطور که نامهٔ تاشده را به او میداد، لبخندی زد و پرسید: «منظورت از استخوانهای قدیمیِ زیرِ زمین چی بود؟»
نامهرسانِ «عروسکی» چهرهای منزجر به خود گرفت.
«استخوانهای قدیمی، کثیف و چندشآور از دورانِ چهارم!»