چپتر 425: آینهورن
چپتر 425: آینهورن
آینهورن؟ هرچند لومیان جوانی بیبهره از تحصیلاتِ رسمی بود، اما آموزشهای سختگیرانهٔ اورور را پشتِ سر گذاشته بود و میدانست که این نامِ خانوادگی از خاندانِ سلطنتیِ امپراتوریِ فیساک در شمال میآید.
پیش از این، وقتی رفتارِ محتاط و مطیعِ الروس را در برابرِ پوفر سورون دیده بود، گمان میکرد خانوادهٔ پدریاش چندان سرشناس نیستند و چهبسا افول کردهاند که مجبور شده به پسرعمهاش تکیه کند. انتظار نداشت چنین نامِ خانوادگیِ پرآوازهای داشته باشد.
ناگفته نماند که از زمانِ تأسیسِ امپراتوریِ فیساک در اواخرِ دورانِ چهارم، بیش از هزار سال میگذشت. خاندانِ آینهورن در تمامِ این مدت تاجوتخت را در دست داشتند، حال آنکه خاندانِ سورون نزدیک به دو قرن پیش تاجوتختِ اینتیس را از دست داده بودند. کاملاً روشن بود کدام خاندان دستِ بالا را دارد.
آلبوس مدیچی با تعجب نگاهی به الروس انداخت و با لحنی تحریکآمیز گفت: «شما یه آینهورنید؟ اصلاً بهتون نمیاد.»
الروس مستقیم به روبهرو خیره ماند و به همان حالتِ مطیعِ پیشین بازگشت.
بیاحساس گفت: «خاندانِ سورون و خاندانِ آینهورن اغلب با هم وصلت میکردن. با اینکه خاندانِ سورون مدتهاست تاجوتختِ اینتیس رو از دست داده، این سنت هنوز پابرجاست. مادرِ منم برحسبِ اتفاق با یکی از اعضای خاندانِ سلطنتیِ آینهورن ازدواج کرد.»
شاعر ایراِتا با کنجکاوی پرسید: «پس فامیلِ شما آینهورنه. چرا اومدید تریر؟ وقتی اولین بار کنت پوفر رو دیدم، شما تو قصرِ قویِ سرخ زندگی میکردید.»
الروس با آهی ملایم توضیح داد: «شش سال پیش، پدرم تو جنگِ بینِ امپراتوریِ فیساک و پادشاهیِ لوئن کشته شد. مادرم منو برگردوند تریر و پیشِ پدربزرگِ مادریام که از قضا پدربزرگِ پوفر هم بود موندیم. دو سال پیش، پدربزرگم فوت کرد. پارسال هم مادرم تسلیمِ بیماری شد.»
آمارِ مرگومیرشون یهکم زیادی بالا نیست؟ آره، اورور گفته بود با اینکه چهار کشورِ قدرتمندِ قارهٔ شمالی گاهی با هم متحد میشن و گاهی میجنگن، ازدواجِ بینِ خاندانهای سلطنتی و اشراف هیچوقت متوقف نشده. در نتیجه، ازدواجِ فامیلی خیلی رایج شده... طبقِ حرفای فرانکا، مسیرِ شکارچی بیشتر تو دستِ خاندانِ سورون و آینهورن بوده. ممکنه ازدواجِ یه شکارچی با یه شکارچیِ دیگه تضمین کنه که نسلهای آینده برای مسیرِ شکارچی مناسبترن؟ لومیان چراغِ کاربیدی را در دست داشت و در راهرو به سوی خروجیِ اتاقِ مجسمههای مومی پیش میرفت.
مجسمههای مومیِ دو طرفِ راهرو، زیرِ نورِ زردرنگِ چراغِ کاربیدی، به طرزِ مورمورکنندهای زنده به نظر میرسیدند.
هرچه جلوتر میرفتند، راهرو باریکتر میشد و مجسمههای مومی تقریباً راهشان را میبستند.
لومیان بیاختیار به آنها تنه میزد. تنشان سرد بود و اندامشان سفت. واقعاً مجسمههایی مومی بودند.
سرانجام هر چهار نفر به انتهای اتاق رسیدند و درِ چوبیِ سیاهرنگ و آهنی را باز کردند.
درست وقتی لومیان میخواست خارج شود، کششی ناخودآگاه وادارش کرد نگاهی به پشتِ سر بیندازد.
در آن اتاقِ کمنور، چهرههای دردمندِ مجسمههای مومی دلهرهآور مینمود؛ گویی چشمانشان به درِ خروجی دوخته شده بود.
لومیان به یادِ رویاروییِ پیشینش با مجسمهٔ مومیِ درونِ رودخانه افتاد. بیاختیار مچش را کمی بالا آورد و پنهانی انگشتِ وسطش را به مجسمهٔ مومیِ درونِ اتاق نشان داد.
آلبوس مدیچی با لحنی آمیخته به حسرت گفت: «واقعاً دلم میخواد اینجا رو به آتیش بکشم.»
لومیان لحظهای جا خورد، اما در دل با او موافق بود.
عجب فکرِ بکری!
گمان میکرد اگر بتواند این مجسمههای مومی را بسوزاند، معجون کاملاً هضم میشود.
الروس آینهورن با آرامش گفت: «تو قصرِ قویِ سرخ بهطورِ میانگین ماهی سه بار آتیشسوزی میشه.»
یعنی داره میگه میتونیم بدونِ هیچ نگرانیای اینجا رو بسوزونیم؟ لومیان در دل غرولند کرد و واردِ راهروی پشتِ اتاقِ مجسمههای مومی شد.
راهرو با شیبی تند به پایین میرفت و آنها را به اعماقِ زیرزمین میبرد.
لومیان هوس کرد لبهایش را غنچه کند و از سرِ شگفتی سوتی بکشد، اما جلوی خودش را گرفت.
هر چهار نفر به پایینرفتن ادامه دادند تا اینکه راهرو دوباره هموار شد.
چراغهای دیواری روشن نبودند. چه گازسوز بودند و چه شمعی، در تاریکی به خواب رفته بودند.
زیرِ نورِ زردرنگِ آن چهار چراغِ کاربیدی، لومیان کمی جلوتر اتاقی را تشخیص داد که درِ چوبیاش نیمهباز بود. بوی ضعیف و ماندگارِ خون از درونش به مشام میرسید.
نزدیک شد و درِ چوبی را با فشار باز کرد.
نور به داخلِ اتاق سرازیر شد و منظرهٔ درونش پیشِ چشمانِ لومیان، آلبوس و بقیهٔ گروه نقش بست.
اتاقخوابِ کوچکی بود، اما گذرِ زمان با آن مهربان تا نکرده بود. تخت فروریخته، چوبهایش پوسیده و میز ویران شده بود. مشتی خرتوپرتِ جورواجور وسطِ اتاق به چشم میخورد.
روی دیوارها شیارهای عمیق و واضحی دیده میشد؛ گویی کسی با چنان خشونتی به آنها چنگ زده که انگشتانش به خونریزی افتاده و از بین رفته بودند.
خونی که به شکافها رسوخ کرده بود، با گذشتِ زمان اکسید و سیاهرنگ شده بود. ظاهرِ اولیهاش از دست رفته بود، اما بوی ضعیف و زنندهاش همچنان حس میشد.
در این هنگام، صدای سوتی به گوشِ لومیان رسید.
آلبوس مدیچی احساساتش را با این صدا بروز داد.
از کنارِ لومیان گذشت، واردِ اتاق شد و انگشتانش را روی خراشهای عمیقِ دیوار کشید.
الروسِ تپلصورت که تمرکزش کمی از موضوع پرت بود، گفت: «فقط میتونم تصور کنم چه صداهای وحشتناکی تولید میشده.»
لومیان حدس زد یکی از ساکنانِ قصرِ قویِ سرخ روزگاری به جنون کشیده شده و در این اتاق حبس شده است. ردِّ روی دیوارها میراثِ دلهرهآورِ شکنجههایش بود.
پس از جستوجویی سرسری که حاصلی نداشت، به راهشان ادامه دادند.
در تقاطعِ سهراهی، مسیرِ سمتِ راست را برگزیدند که آنها را به اتاقی با درِ چوبیِ نیمهباز رساند.
فضای داخلِ اتاق ویرانه بود و لکههای خونِ سیاهشده ظاهرش را مخدوش کرده بود. انگار دیوارها با چیزی پوشیده شده بودند که فقط میشد آن را گوشتِ در حالِ فساد توصیف کرد.
آلبوس مدیچی به آن نگاه کرد و با نارضایتی نوچی کرد.
«یه نفر اینجا منفجر شده. از داخل به بیرون. خون و گوشت همهجا پاشیده.»
لومیان نامحسوس سر تکان داد. این ارزیابی با نظرِ خودش همخوانی داشت.
یعنی کارِ یه آتشافروز بوده که مهارش رو از دست داده و کارش تموم شده؟
ایراِتای شاعر، در حالی که چراغِ کاربیدی را در یک دست داشت، با کمی تقلا پُکی به پیپِ چوبگیلاسیاش زد و نظرِ خودش را گفت: «نمیتونم دقیقاً درک کنم چرا همچین فاجعهای رخ داده، اما یه جور حالتِ شاعرانه توش هست.»
لومیان در حالی که واردِ اتاق میشد و جستوجویش را آغاز میکرد، زیرِ لب گفت: «انفجار هم مگه هنره؟»
در این محیط، احساساتش کمی بیشتر از حدِ معمول ملتهب بود و تکانههای پرخاشگرانهاش بیشک شدت گرفته بود.
گویی خونِ گندیده و گوشتِ در حالِ فساد هالهای از خود ساطع میکردند که میتوانست بر وضعیتِ روانیِ آدم تأثیر بگذارد.
پس از بیش از ده متر پیشروی، گروه اتاقِ دیگری را در مجاورتِ راهرو کشف کرد که درِ چوبیاش نیمهباز بود.
اتاق بوی خون نمیداد، اما لومیان حس کرد تیغههایی تیز روی پوستش فشار میآورند؛ حسی که باعث شد مو بر تنش سیخ شود.
برّندگی!
این واژهای بود که ناخودآگاه به ذهنش رسید.
وقتی نورِ چراغِ کاربیدی اتاق را روشن کرد، لومیان، الروس و بقیه دیدند که اثاثیه به قطعاتِ ریزی خُرد شده است. تختها و میزها به مربعهایی بهاندازهٔ انگشت درآمده و تا حدی فروریخته بودند.
آلبوس مدیچی با خندهای کوتاه گفت: «شمشیرزنیِ فوقالعادهایه.»
لومیان چندان نگرانِ این موضوع نبود. چیزی که آزارش میداد این بود که اینجا برخلافِ دو اتاقِ قبلی، هیچ نشانهای از خونِ گندیده و گوشتِ فاسد نداشت.
کسی که زمانی در این اتاق بود کجا غیبش زده بود؟ لومیان پیش از آنکه تصمیم بگیرد به راهشان ادامه دهند، با دقت محیط را بررسی کرد.
کمی بعد، به راهپلهای سنگی و روبهپایین رسیدند. بخشِ پایینیِ پلهها در تاریکی فرو رفته بود، گویی پایانی نداشت.
در دو طرفِ پلهها اتاقهایی با درهای چوبیِ نیمهباز قرار داشت. فضای داخلِ این اتاقها قیرگون بود، چنانکه گویی میتوانست تمامِ نور و جنبش را ببلعد.
لومیان غریزی سمتِ چپ را انتخاب کرد، در را هل داد و باز کرد و چراغِ کاربیدی را به داخلِ اتاق گرفت.
زیرِ نورِ مستقیمِ زرد، یک تختِ دستنخورده، یک میزِ سالم و یک صندلی در نظمی کامل قرار داشتند.
دو شمشیرِ سرد و درخشان به دیوارِ روبهرو آویخته شده بود. روی میز، کپهای از بلوکهای خانهسازیِ رنگارنگ در شکلهای مختلف و ردیفی از سربازهای آهنی، هرکدام بهبلندیِ یک شمع، با نظم چیده شده بودند.
این سربازهای آهنی کتهایی آبی با گلدوزیهای طلایی به تن داشتند. آنها نیزههایی شبیهِ شاخهٔ درخت یا تفنگهای سیاه در دست داشتند؛ اسباببازیِ محبوبی در اینتیس که یکیدو قرن رواج داشت.
لومیان جلو رفت و چراغِ کاربیدی را زمین گذاشت. یکی از سربازهای آهنی را برداشت و با مهارت فنرِ کوکیِ پشتش را چرخاند.
با چند صدای قیژقیژ، سربازِ آهنی جان گرفت و در حالی که نیزهاش را بالا میبرد، تلوتلوخوران به جلو حرکت کرد.
خاطراتِ داشتنِ مجموعهای از این سربازهای آهنی در دورانِ کودکیاش، پیش از بیماریِ مادرش و مشکلاتِ مالیِ پدربزرگش، به ذهنِ لومیان هجوم آورد.
الروس در حالی که دورِ اتاق میچرخید، گفت: «اینجا هیچ نشونهای از خرابی نیست. انگار وسایلی از بچگی تا بزرگسالی رو تو خودش جا داده.»
آلبوس مدیچی پوزخندی زد و گفت: «برام سؤاله صاحبِ این اتاق الان کجاست. امیدوارم اونقدر دیوونه نشده باشه که دیوارها رو چنگ بزنه یا از داخل منفجر بشه.»
همانطور که آنها حرف میزدند، لومیان دستِ راستش را دراز کرد و کوشید کشوی چوبیِ میز را باز کند تا ببیند داخلش چیست.
ناگهان، صدایی اثیری در اطرافشان پیچید.
«پدربزرگم دیوونه شد و به اعماقِ کاخِ زیرزمینی رفت و دیگه برنگشت...»
بدنِ لومیان منقبض شد، چرخید و محیط را به دنبالِ منبعِ صدا جستوجو کرد.
آلبوس، الروس و بقیه هم همین کار را کردند؛ آنها نیز آشکارا این صدای دلهرهآور را شنیده بودند.
«پدرم دیوونه شد و به اعماقِ کاخِ زیرزمینی رفت و دیگه برنگشت...
«برادرم دیوونه شد و به اعماقِ کاخِ زیرزمینی رفت و دیگه برنگشت...
«من... صدای احضار رو از اعماقِ کاخِ زیرزمینی میشنوم...»
لومیان، آلبوس، الروس و ایراِتا همزمان نگاهشان را به درِ چوبیِ آنسوی راهرو دوختند.
صدای شبحوار از آنجا میآمد.
با صدای تقّی، ایراِتا که در راهرو ایستاده بود، درِ چوبیِ پشتِ سرش را هل داد و باز کرد. نادانی اغلب ترسی نمیشناخت.
نورِ مایلبهزرد بیدرنگ دو پیکر و کپهای از مواد را روشن کرد.
یکی از آنها عروسکی گوشتیرنگ بود که روی قابی فلزی سوار شده بود؛ بیمو با اجزای صورتی ابتدایی.
دورتادورش قالبها، مو، خاکِ رس و رنگدانههایی در ظرفها قرار داشت.
مردی با ردای سیاه و خاکستری، در حالی که موهای قرمزِ طبیعیاش روی شانههایش ریخته بود، با قلممویی ظریف و با پشتکار عروسک را رنگ میکرد.
مرد با حس کردنِ نفوذِ نور، بهآرامی سرش را بلند کرد و چهرهای آفتابسوخته و پوشیده از موهای پُرپشت و چشمانی تیره و آهنمانند را نمایان کرد.
با دیدنِ لومیان، ایراِتا و بقیه، بهکندی به حرف آمد. صدایش اثیری بود وقتی پرسید: «شما اومدید مجسمهٔ مومی بسازید؟»