چپتر 426: نفرین
چپتر 426: نفرین
ایراِتا بیاختیار قدمی به عقب برداشت.
«نه، نیازی نیست.»
از بهت بیرون آمد و روی مردِ خاکستریپوشی تمرکز کرد که در اتاقِ کمنور با دقت داشت عروسک را رنگ میکرد. با کنجکاوی پرسید: «شما همون سازندهٔ مجسمههای مومی هستین که در خدمتِ کنت پوفره؟»
این کنت سرگرمیِ عجیبی داشت و برای دوستانش مجسمههای مومی میساخت.
مردی که ریشِ سرخِ آتشین داشت، از نگاهِ مستقیم طفره رفت و به رنگآمیزیِ عروسکِ نیمهکارهٔ جلویش ادامه داد.
لومیان که از قبل به راهرو برگشته بود، سر چرخاند و نگاهی به آلبوس مدیچی انداخت. بهجای حرف زدن با او، سؤالش را از مردِ مرموزِ درونِ اتاقِ شلوغ پرسید: «شما رو چی صدا بزنیم؟»
لومیان یقین داشت که مشکلی در سازندهٔ مجسمههای مومی وجود دارد، اما نمیتوانست عمقِ مشکل را تشخیص دهد. آنها تازه متوجه شده بودند که هیچ نوری از این اتاق بیرون نمیتابد، و این یعنی مرد در تاریکیِ مطلق مشغولِ کار روی عروسک بوده!
مرد با چشمانِ سیاه و آهنینِ گودافتاده و ریشِ سرخِ آتشینش بارِ دیگر سر بلند کرد و با لحنی شبحوار گفت: «پدربزرگم دیوونه شد و به اعماقِ کاخِ زیرزمینی رفت، و هرگز برنگشت...
«پدرم دیوونه شد و به اعماقِ کاخِ زیرزمینی رفت، و هرگز برنگشت...»
آلبوس مدیچی حرفهای نامفهومِ مرد را قطع کرد: «پس، تو هم دیوونه شدی؟»
مرد پیش از پاسخ دادن لحظهای درنگ کرد: «من... صدای احضار رو از اعماقِ کاخِ زیرزمینی میشنوم...»
در این لحظه، نگاهش روی چهرههای لومیان، آلبوس و الروس چرخید. گوشههای لبش که زیرِ ریش پنهان بود، اندکی بالا رفت و لبخندی محو را نشان داد.
چشمانِ سیاه و آهنین و بیحالتش نافذتر شد و صدایش رنگی از اضطرار گرفت.
«شما سه نفر، زودتر برید به اعماقِ کاخِ زیرزمینی...»
ایراِتا زیرِ لب زمزمه کرد: «چرا من نه؟»
ذهنِ لومیان به تکاپو افتاد تا وجهِ مشترکی میانِ خودش، آلبوس و الروس پیدا کند.
همانطور که ایراِتای شاعر اشاره کرده بود، «شما سه نفر» در حرفِ مردِ عجیب شاملِ او نمیشد. با توجه به فضا و شرایطِ غریب، قطعاً کاسهای زیرِ نیمکاسه بود.
من یه شکارچیام، آلبوس هم یه شکارچیه. یعنی ممکنه الروس هم شکارچی باشه؟
لومیان در حالِ سبکسنگین کردنِ این موضوع بود که دید آلبوس مدیچی انگار از حرفهای مورمورکنندهٔ سازندهٔ مجسمههای مومی ککش هم نگزیده است. آلبوس لبخندِ پررویی زد و پرسید: «میخوای بریم به اعماقِ کاخِ زیرزمینی تا پدربزرگ، پدر و برادرت رو نجات بدیم، یا ترجیح میدی فقط سلامِت رو بهشون برسونیم؟»
خیلی پرخاشگره... منطقی بخوایم حساب کنیم، اون حداقل یه آتشافروزه، از اونایی که معجونشون رو تا حدِ زیادی هضم کردن. هیچ نیازی نیست با هر کلمهش همه رو تحریک کنه... نکنه داره عمداً بقیه رو گمراه میکنه تا فکر کنن فقط یه تحریککنندهست؟
لومیان به نیمرخِ تراشخوردهٔ آلبوس نگاه کرد و در دل غرولند کرد.
مردی که داشت عروسک را رنگ میکرد، هیچ توجهی به آلبوس نشان نداد و به کارش ادامه داد.
لومیان بیآنکه به آلبوس فرصت دهد تا اوضاع را وخیمتر کند، گفت: «ببخشید مزاحم شدیم.» دست برد و دستگیرهٔ درِ چوبیِ شنگرفیرنگ را گرفت، در را بهآرامی بست و اتاق را پشتِ سر گذاشت.
لومیان از بررسیِ اتاقی که سربازِ زرهپوش در آن بود منصرف شد، چرا که میترسید باعثِ اتفاقاتِ ناخواستهای شود.
لومیان در تاریکی چراغِ کاربیدی به دست، از پلههای سنگیِ فرسوده پایین رفت.
در میانِ پژواکِ صدای قدمها، الروس آینهورن ناگهان گفت: «اون مرد شبیهِ شیر بود...»
لومیان ظاهرِ سازندهٔ مجسمههای مومی را به یاد آورد. در واقع، با آن موها و ریشِ سرخ، بلند و پرپشتش، واقعاً شبیهِ شیری انساننما بود.
آلبوس مدیچی چراغِ کاربیدیِ توی دستش را بهآرامی تکان داد و نگاهی به الروس انداخت.
«اینجا قصرِ پدربزرگِ مادریِ توئه. تو نزدیک به شش سال اینجا زندگی کردی. ادای بازدیدکنندههایی مثلِ ما رو درنیار که هیچی نمیدونن.»
الروس سر تکان داد و جواب داد: «من واقعاً نمیدونم اون شخص کی بود. بهندرت واردِ کاخِ زیرزمینی میشم. دورترین جایی که رفتم همون اتاقیه که پر از مجسمههای مومیه.»
به بیانِ دیگه، تو هم در طولِ گشتوگذارهای محدودت همون مسیرِ من رو انتخاب کرده بودی. از بینِ سه درِ امید، جنون و مرگ، درِ جنون رو انتخاب کرده بودی... چرا بیشتر پیش نرفتی؟ نگرانِ چی بودی؟
لومیان از پاسخِ کوتاه و مختصرِ الروس آینهورن اطلاعاتی استنتاج کرد.
آلبوس پوزخند زد.
«افسانهٔ اعضای خانواده سورون رو شنیدی که دیوونه میشن و به اعماقِ کاخِ زیرزمینی میرن و هرگز برنمیگردن؟
«مثلاً، پدربزرگم دیوونه شد و به اعماقِ کاخِ زیرزمینی رفت...»
عضوِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون با دقتی عجیب لحنِ مرد را تقلید کرد.
عالیه، همون سؤالی رو پرسیدی که من میخواستم بپرسم...
با وجودِ رفتارِ رویاعصابِ آلبوس مدیچی، او واقعاً به دردی میخورد.
هیچ ملاحظهای نداشت و با فراستی بالا، سؤالاتی را میپرسید که لومیان نمیتوانست بپرسد.
با وجودِ چنین همتیمیای، لومیان میتوانست ظاهری فاصلهدار به خود بگیرد و افکار و نگرشِ واقعیاش را پنهان کند.
پلههای سنگیِ فرسوده انگار پایانی نداشتند. الروس در حالی که بااحتیاط پایین میرفت، آهی کشید و توضیح داد:
«من همیشه از این افسانهها خبر داشتم.
«اربابِ قصرِ قویِ سرخ و اعضای خانواده سورون که اینجا اقامت دارن، چه مرد و چه زن، بهتدریج خشن و زودرنج میشن و در نهایت دیوونه میشن. این احتمال هست که بعد از ناقص کردنِ خودشون واردِ اعماقِ کاخِ زیرزمینی بشن و هرگز برنگردن. این اتفاقات پراکندهست، گاهی هر چند سال یکبار رخ میده، یا دو سه بار در سال.»
«بهجز اعضای خاندان که مشتاقِ برگردوندنِ شکوهِ نیاکانشون هستن، سورون از این قصرِ باستانی فاصله گرفته. اون نمیخواد دیوونه بشه.
«این کار تا حدی تأثیر داشته و بقا و میراثِ خاندانِ سورون رو تضمین کرده. با این حال، به نظر میرسه اون جنون یه نفرینه، نفرینی که ریشه در خونِ ما داره. سورون که جای دیگهای اقامت داره، گاهی با آدمهایی روبهرو میشه که ناگهان برمیگردن و تجربههای نیاکانشون رو اینجا تکرار میکنن.»
این توضیحِ ظاهریِ سقوطِ خاندانِ سورونه؟ اگه اعضای اصلیِ خاندان یکییکی دیوونه بشن و برن تو اعماقِ این کاخِ زیرزمینی و برنگردن، خاندان واقعاً ذرهذره سقوط میکنه... چرا الروس مسائلِ خصوصیِ خاندانِ سورون رو با این جزئیات بهمون گفت... فکر میکنه زنده از اینجا بیرون نمیریم و برای همین داره میلِ به حرف زدنش رو ارضا میکنه؟
لومیان بیاختیار کابوسهایی را که به خاطرِ بازیِ پای شاه دیده بود، به یاد آورد.
در آن کابوسها، قصرِ قویِ سرخ پر از دیوانگانی شده بود که خودشان را به طرزِ هولناکی مثله میکردند، تخمِ چشمهایشان را درمیآوردند و کارهایی از این قبیل انجام میدادند.
ظاهراً این دیوانگان شاملِ افرادِ مختلفی از خاندانِ سورون میشدند که در طولِ بیش از دو قرن دیوانه شده بودند.
اما همهٔ آنها خونِ سورونها را در رگ نداشتند. لومیان به یاد آورد که چطور آنوریِ رماننویس و دیگر شرکتکنندگانِ بازیِ پای شاه نیز با وجودِ نداشتنِ تبارِ خاندانِ سورون، دیوانه شده بودند و با خود و دیگران کارهای هولناکی میکردند.
آلبوس مدیچی با همان رفتارِ آزاردهندهاش پوزخندی زد و از الروس پرسید: «پدربزرگِ مادریِ تو هم دیوونه شد و رفت تو اعماقِ این کاخِ زیرزمینی؟»
الروس آرام ماند و جواب داد: «نه، اون به خاطرِ سردردهای مزمن فوت کرد. اینطور نیست که هر صاحبِ قصرِ قویِ سرخ در نهایت دیوونه بشه.»
آلبوس بیآنکه جا بزند، به سؤالپرسیدن ادامه داد: «نقطهٔ مشترکِ اونایی که دیوونه نمیشن چیه؟»
چهرهٔ الروس در نورِ چراغِ کاربیدی روشن شد و با همان لحنِ همیشگیاش جواب داد: «این یه رازِ خانوادگیه.»
در واقع داشت میگفت: «قرار نیست بهتون بگم.»
این جواب باعث شد لومیان که راه را نشان میداد، کلافگیِ فزایندهای احساس کند.
اگر الروس از همان ابتدا به آنها هشدار داده بود که در امورِ خاندانِ سورون فضولی نکنند، او واکنشِ احساسی نشان نمیداد. اما تمایلِ او به گفتنِ اطلاعاتِ جذاب و سپس پنهان کردنِ جزئیاتِ حیاتی، شبیهِ نوعی تحریکِ عمدی بود.
پس از لحظهای سکوت، لبخندِ آلبوس مدیچی برگشت و بیشتر کاوش کرد: «مادرت چی؟»
الروس جواب داد: «اون بهطورِ طبیعی و بر اثرِ بیماری فوت کرد.»
آلبوس خندید و ادامه داد: «خودت چی؟ تو هم خونِ خاندانِ سورون رو تو رگهات داری. ممکنه یهو دیوونه بشی؟»
الروس سرش را چرخاند و نگاهی به آن مردِ بیادب انداخت و لبخندی توصیفناپذیر زد.
«در درازمدت، همهٔ ما دیوونه میشیم.»
منظورش از «ما» کیه؟ لومیان پیشانیاش پرید و حس کرد که الروس فقط به خاندانِ سورون اشاره نمیکند.
لحظهای سکوت برقرار شد که با آهِ از تهدلِ ایراِتای شاعر شکست.
«ترسِ یه خاندان، نفرینی که نسلها طول کشیده و نیاکانی که به زیرزمینِ تاریک پا گذاشتن. چه موضوعِ فوقالعادهای برای یه مقاله. خیلی الهامبخشه. اگه آنوری میفهمید، قطعاً یه رمانِ کلاسیک از توش درمیآورد. حتی منم وسوسه شدم یه شعرِ بلند دربارش بنویسم.»
در حینِ گفتگو، هر چهار نفر سرانجام به انتهای پلههای سنگیِ طولانی رسیدند.
پیشِ رویشان تالارِ وسیعی امتداد داشت با ستونهای سنگیِ سفید و خاکستری که سقفِ تاریکِ بالا را نگه میداشتند.
چهار چراغِ کاربیدی فضا را روشن کردند و چندین تپه استخوان را نشان دادند که تا حدی پشتِ برخی ستونهای سنگی نمایان بودند.
آلبوس مدیچی بیباکانه با لبخندی آه کشید و در حالی که به سمتِ یکی از تپههای استخوان قدم میزد، گفت: «چقدر مرده.»
در آن لحظه، صدای خشخشی به گوشِ لومیان رسید.
بیدرنگ سرش را بالا آورد و چراغِ کاربیدی را بالا گرفت.
در نورِ زردِ کمسو، روی سقفِ لکهدار، سایهای غولآسا با سرعتی حیرتانگیز حرکت کرد و پیش از آنکه در سایههای سمتِ دیگر ناپدید شود، روی سطحِ ناهموار خزید.
سایه متعلق به جانوری عنکبوتمانند بود.
در مقایسه با همنوعانش، تنها یک جفت چشم داشت، اما هر چشم شاملِ تعدادِ زیادی چشمِ منفردِ کوچک میشد که مستقل از هم میچرخیدند و نوری سرد و وهمآور ساطع میکردند.
روی پشتش، موهای زبرِ بلند و ضخیمِ بیشماری، قلبی پژمرده، سیاهشده و بهاندازهٔ یک مشت را در میان گرفته بودند.
تنِ لومیان یخ کرد و نامی در ذهنش جرقه زد: عنکبوتِ شکارچیِ سیاه!
این یکی از موادِ اصلیِ معجونِ دسیسهگر به شمار میرفت.
در طولِ یک ماهِ گذشته، اگرچه لومیان هنوز هیچ مادهای مربوط به عنکبوتهای شکارچیِ سیاه و ابوالهولها به دست نیاورده بود، اما درکِ کلی از این دو جانورِ فرابشری، از جمله ظاهر و تواناییهایشان، پیدا کرده بود. اخیراً حتی به فکر فرو رفته بود که برای پیدا کردنِ این جانوران، به مکانِ دیگری تلپورت کند.
با این حال، عنکبوتِ شکارچیِ سیاهی که تازه دیده بود، حتی از اطلاعاتی که جمعآوری کرده بود هم غیرعادیتر به نظر میرسید. در چندین مورد تفاوتِ چشمگیری داشت، بهویژه وجودِ قلبی پژمرده که به طرزِ وهمآوری شبیهِ قلبِ انسان مینمود.