چپتر 428: سوزاندن
چپتر 428: سوزاندن
صومعهٔ قلبِ مقدس؟ بزرگترین صومعهٔ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی توی تریر؟ آلبوس مدیچی برای چی رفته بود اونجا؟ نکنه مأمورِ مخفیِ پالایندههاست که فرستادنش تو سازمانِ صلیبِ آهنوخون؟ یا گاردنر مارتن بهش دستور داده صومعهٔ قلبِ مقدس رو زیرِ نظر بگیره؟ ذهنِ لومیان لبریز از پرسش و گمانهزنی شد.
لومیان چراغِ کاربیدی را در دست میفشرد و پیش میرفت که ایراتا شتابان اطلاعاتِ بیشتری به زبان آورد.
«من یه دوست تو صومعهٔ قلبِ مقدس دارم. خیلی وقتا میرم اونجا تا باهاش بنوشم.»
لومیان که لحظهای حواسش از آلبوس مدیچی پرت شده بود، به شوخی گفت: «مگه راهبای صومعه هم میتونن بنوشن؟»
آن دو از راهروی سایهپوش گذشتند و تنها نورِ زردفامِ چراغِ کاربیدی راهنمایشان بود.
ایراتا پرچانگی کرد: «معلومه که میتونن، اما نمیتونن مشروبِ تند بخورن یا مست بشن. شرابی که صومعهٔ قلبِ مقدس عمل میاره، بهترین شرابیه که تا حالا چشیدم.»
لومیان با گامی معتدل پیش میرفت و صدای پایش در راهروی ظاهراً بیپایان میپیچید. پرسید: «دوستت راهبه؟»
ظاهراً ایراتا از همصحبتی با سیِل راضی بود و چیزی را پنهان نمیکرد.
«آره، عضوِ فرقهٔ برادرانِ کوچکه و کشیشِ غسلِ تعمیدِ برادرزادهام بود. بعداً دیگه نتونست عیاشیِ روحانیای کلیسای جامع رو تحمل کنه و تصمیم گرفت راهب بشه. رفت تو صومعهٔ قلبِ مقدس و الانم ناظرِ شرابسازیشونه.»
عضوِ فرقهٔ برادرانِ کوچک، مدافعای پرهیزگاری و ریاضت... لومیان این را دریافت و مسیرِ گفتوگو را تغییر داد.
«تو و دوستت چند بار آلبوس مدیچی رو دیدید؟ دلیلِ رفتنش به صومعهٔ قلبِ مقدس چی بود؟»
ایراتا زیرِ لب گفت: «فقط یه بار. من خودمو درگیرِ این جور چیزا نمیکنم. اونجا که راهبهای نیست. وقتی دیدمش، داشت با یه راهب تو راهرو قدم میزد و رفت تو بخشِ پشتیِ صومعه.»
انگار آلبوس مدیچی مخفیانه یا با ترسِ لو رفتن نرفته اونجا... لومیان این را از حرفهای ایراتا دریافت.
در میانِ تلاشِ بیوقفهٔ شاعر ایراتا برای یافتنِ موضوعِ بحث، آن دو سرانجام از اتاقِ مورمورکنندهٔ مجسمههای مومی گذشتند و تالاری با درهای رازآلودِ امید، جنون و مرگ را پشتِ سر گذاشتند. آنها مسیرِ رفته را تا قصرِ زیرزمینی بازگشتند.
ایراتا آهِ آسودگیِ بلندی کشید و آرام گرفت. غرولند کرد: «قصرِ زیرزمینی خیلی خطرناکه و جونورایی با قدرتای فراطبیعی اونجا هستن. پوفر واقعاً ما رو کشوند تو یه ماجراجوییِ این پایین!
«میخواد ما رو به کشتن بده؟»
همهتون بارها با بازیِ پای شاه تباه شدید. خدا میدونه اصلاً واقعاً زندهاید یا نه... لومیان پاسخی به گلههای ایراتا نداد. در عوض، لبخندی شیطنتآمیز زد و گفت:
«انگار هر چی بیشتر میترسی و مضطرب میشی، بیشتر دلت میخواد حرف بزنی.»
ایراتا اعتراف کرد: «اینجوری حس میکنم زندهام.» هنگامِ خروج از قصرِ زیرزمینی از طریقِ پلکانِ مارپیچ، چراغِ کاربیدی را خاموش کرد.
لومیان برگشت و مسیرش را تا درِ جنون بازگشت.
موقعِ رفتن در را نبسته بود. با اینکه هنوز نزدیک نشده بود، نورِ زردفامِ چراغِ کاربیدی مجسمههای مومی را کمرنگ نمایان میکرد، گویی در تاریکی به انتظار نشسته بودند.
لومیان دمِ در ایستاد، آرام خم شد و چراغِ کاربیدی را روی زمینِ جلویش گذاشت.
سپس راست ایستاد و نگاهش را روی چهرهٔ مجسمههای مومی چرخاند؛ حالتِ چهرهشان در دردی جانکاه خشک شده و در سایهها فرو رفته بود.
کلاغهای آتشینِ سرخ یکی پس از دیگری در اطرافش شکل گرفتند.
از آنجا که کنت پوفر با کشاندنشان به اعماقِ پرخطرِ قصرِ زیرزمینی نیتِ شومش را نشان داده بود—هر آدمِ عادیای تا الان مرده بود—هیچ دلیلی برای مدارا با یکی از اعضای خانواده سورون، مالکِ قصرِ قویِ سرخ، وجود نداشت!
نقشهٔ لومیان سرراست بود: به آتش کشیدنِ مجسمههای مومی. این کار چند هدف داشت. اول، شاید به هضمِ معجونش کمک میکرد. دوم، میتوانست پیشاپیش تهدیدهای احتمالی را از بین ببرد و نگذارد مجسمههای مومی زنده شوند و در لحظهای حساس حمله کنند. در نهایت، میتوانست وضعیتی آشفته ایجاد کند که نقشهٔ پنهانِ کنت پوفر را به هم بریزد و برای کاوشِ بعدیشان بذرِ شک و سردرگمی بکارد.
آشفتگی اغلب فرصتساز بود.
ویژژژ! ویژژژ! ویژژژ! با حرکتی سریع، دستهای از کلاغهای آتشینِ سرخ را رها کرد که به سوی مجسمههای مومی یورش بردند.
لومیان پس از فرستادنِ دو دسته کلاغِ آتشین، روی یک زانو نشست و دستانش را روی زمین فشرد.
مارهای آتشین از کفِ دستانش بیرون خزیدند، راهشان را از میانِ تودهٔ مجسمههای مومی باز کردند و بهسرعت آنها را به آتش کشیدند.
در پیِ آن، غوغایی از انفجارها برخاست؛ سرِ مجسمههای مومی ترکید و اندامِ پایینیشان در شعلهها فرو رفت و قفسی از آتشِ سرخ پدید آورد.
مومِ گوشتیرنگ و سفیدی که بدنشان را میساخت بهسرعت ذوب شد، به قطراتِ مایع بدل گشت یا نرم شد و فروریخت و آنها را زیرِ یورشِ دوگانهٔ انفجار و سوختن شکننده کرد.
تاپ!
«عضلاتِ» یکی از مجسمههای مومی کاملاً از هم پاشید و چهرهٔ جدیدی را نمایان کرد.
یک چهرهٔ انسانی بود!
مردی بود که چشمانش را از دست داده و مدتها پیش مرده بود؛ چهرهاش لبریز از درد بود!
در سکوت، مجسمههای مومیِ بیشتری نرم شدند و فروریختند.
بیهیچ استثنایی، درونِ تکتکشان یک جنازهٔ انسانی قرار داشت.
در میانِ جنازههای محبوس در مجسمههای مومی، مردان و زنانی به چشم میخوردند؛ گوشت و پوستِ برخی عیان بود و سر و بدنِ برخی دیگر گویی پس از مرگ با بیرحمی به هم دوخته شده بود. شکمِ بعضیها باز بود و رودههای درهمتنیدهشان با مومِ سفید پر شده و منظرهای مهیب آفریده بود...
وجهِ اشتراکِ همهشان حالتِ مورمورکنندهٔ دردی بود که بر چهرهشان نقش بسته بود، گویی وحشتهایی ناگفتنی را از سر گذرانده یا در تاریکترین کابوسها گرفتار شده بودند.
لومیان تماشا میکرد که مومِ ذوبشده به مایعی لزج بدل میشد و از چهرهٔ انسانهای مرده بیرون میتراوید. گویی این روانهای شکنجهشده در مواجهه با آغوشِ تطهیرکنندهٔ شعلهها، اشکِ آسودگی میریختند.
تو مجسمهها واقعاً آدمای واقعیان... لومیان با وجودِ اینکه صحنههای هولناکِ زیادی به چشم دیده بود، بدنش بیاختیار منقبض شد و غریزتاً احساسِ انزجار و ترس کرد.
بالاخره فهمید آدمهای عادیِ قصرِ قویِ سرخ که در کابوسهایش دیوانه شده و خودشان را مثله کرده بودند، کجا رفتهاند.
لومیان چراغِ کاربید را محکم گرفت و از جا برخاست. شعلههای سرخ از بدنش فوران کرد و به شهابسنگهای شعلهوری بدل شد که به هر گوشه از اتاقِ پر از مجسمههای مومی هجوم بردند و آنجا را به جهنمی تبدیل کردند.
مومهای سفیدرنگِ گوشتی با حرارت شروع به سوختن کردند و به جانِ هم افتادند تا جایی که دیگر چیزی برای بلعیدنِ آتش باقی نماند.
چشمانِ لومیان حریقِ سرخ و اشکهای چسبناکِ مومی روی چهرهٔ رنگپریدهاش را بازتاب میداد.
نگاهش را برنگرداند و با دقت خیره ماند.
در آن لحظه، درکِ تازهای از تواناییهای آتشافروز به دست آورد. سومین اصلِ روشِ ایفای نقش که پیشتر مبهم بود، برایش روشن شد.
آتشافروز ویرانی به بار میآورد و فاجعهای تمامعیار رقم میزد!
آتشافروزان میتوانستند به میلِ خود فاجعه و نابودی را بر سرِ هر کسی آوار کنند.
لومیان از تهِ دل آرزو کرد کافران و کسانی که «دیوانه» شده بودند و جز آسیب رساندن به دیگران کاری از دستشان برنمیآمد، در شعلههای آتش غرق شوند!
لومیان با تلفیقِ اعمالِ گوناگونش در این اصل، با وضوحی کمنظیر حس کرد معجونِ آتشافروزش کاملاً هضم شده است. حتی میتوانست صدای خردشدنی خیالی را بشنود.
با چند صدای تاپِ پیاپی، اجسادِ بیجان که دیگر تکیهگاهِ مومیِ خود را از دست داده بودند، یکییکی به زمین افتادند. روی هم تلنبار شدند و با شدتی بیشتر سوختند.
ناگهان درِ چوبیِ خروجیِ روبهروی اتاقِ مجسمههای مومی با صدای قیژژ باز شد.
سازندهٔ مجسمههای مومی با ریش و موهای پرپشتش که او را شبیه به شیری انساننما میکرد، در برابرِ لومیان ایستاد.
چشمانِ سیاه و آهنینش با شعلههایی که به سمتِ سقف زبانه میکشید، رنگی سرخ به خود گرفته بود. صدایش اثیری مینمود وقتی پرسید: «چرا... مجسمههای مومیِ منو... به آتش کشیدی؟»
لومیان پاسخی نداد؛ در عوض، نشانِ سیاه روی شانهٔ راستش را فعال کرد.
پیمایش دنیای ارواح!
نوری شبحوار درونِ لباسش سوسو زد و پیکرش بهسرعت در کنارِ سازندهٔ مجسمههای مومی ظاهر شد.
تقریباً همزمان، لومیان لبهایش را از هم گشود.
«ها!»
نوری گازی و زردِ کمرنگ از دهانش بیرون زد و به سرِ سازندهٔ مجسمههای مومی برخورد کرد.
سازندهٔ مجسمههای مومی که ردایی خاکستریمایلبهسیاه بر تن داشت، بهوضوح تلوتلو خورد، گویی لحظهای تعادلش را از دست داده باشد. هوشیاریاش را کاملاً از دست نداد؛ بیشتر به این میمانست که هدفِ نفوذ روانی قرار گرفته و از شدتِ درد دچارِ شوک شده است.
لومیان تنها به طلسم هارومف بسنده نکرد. کفِ دستِ چپِ آمادهاش را بالا آورد و گلولهآتشینِ سرخی را که در لایههایی بهشدت فشرده شده بود، با تزریق آتش به دهان و بینیِ سازندهٔ مجسمههای مومی پرتاب کرد.
گلولهآتشین که رفتهرفته رنگش سفید میشد، با صدای ویژژژ واردِ دهان و سوراخهای بینیِ هدف شد و به مغزش هجوم برد.
بوووم!
گلولهآتشینِ سفید و شعلهور از درون به بیرون منفجر شد و در همان حال لومیان دید که سرِ سازندهٔ مجسمههای مومی پیش از انفجار بهسرعت منبسط میشود.
گوشت و خونِ شعلهور به بیرون فواره زد. لومیان که از پیش آماده بود، با چراغِ کاربید در دستِ راستش از چهرهٔ خود محافظت کرد و پشتِ دستش غرق در خون شد.
با صدای تاپ، سازندهٔ مجسمههای مومی در حالی که تنها نیمهٔ کوچکی از سرش باقی مانده بود، تلوتلو خورد و روی زمین فروریخت.
لومیان که زنجیرهای از حملات را با دقت آماده کرده بود، لحظهای جا خورد. انتظار نداشت ماجرا به این آسانی فیصله یابد.
پیشبینی کرده بود سازندهٔ مرموزِ مجسمههای مومی چالشی سهمگین در پی داشته باشد و خود را آماده کرده بود تا در صورتِ وخیم شدنِ اوضاع فوراً «تلپورت» کند.
ناگفته نماند مجسمهٔ مومیِ پیشین که زنده شده بود، از خودِ سازندهٔ مجسمهها قدرتمندتر مینمود. صرفِ قرار گرفتن در حضورش بارِ سنگینی بر جسم و ذهنِ لومیان گذاشته و او را تا مرزِ ناتوانی در مقاومت پیش برده بود.
یعنی فقط تواناییِ بیهمتایی تو ساختِ این مجسمههای مومی داشت ولی خودش قدرتِ ذاتی نداشت؟ یا برای زنده کردنِ این مجسمههای مومیِ خطرناک باید از قصرِ زیرزمینیِ خانواده سورون قدرت میگرفت؟ شایدم حملهٔ من خیلی سریع بود و فرصتِ واکنش بهش نداد. قبل از اینکه بتونه به نیروی بیرونی چنگ بندازه، درجا هلاک شد؟ لومیان به سازندهٔ مجسمههای مومی خیره شد و وضعیت را سنجید.
...
در اعماقِ قصرِ زیرزمینی، درونِ تالاری مزین به شمعهای سفید،
پوفر سورون که در گوشهای نشسته بود، ناگهان چشمانش را گشود و نگاهش را به تابوتِ برنزیِ وسطِ اتاق دوخت.
دورِ تابوت، شمعهای بیشماری به شکلی عجیب و بیهیچ هشداری خاموش شدند.
چ— پوفر از جا برخاست و چهرهاش از شدتِ بهت کمی در هم رفت.
...
در خروجیِ اتاقِ مجسمههای مومی، لومیان شاهدِ تابشِ سرخی بود که از بدنِ سازندهٔ مجسمههای مومی ساطع میشد.
درخشش ابتدا به سمتِ سر هجوم برد، اما تنها پارهٔ کوچکی از سرِ سازندهٔ مجسمهها باقی مانده بود. در نتیجه، به سمتِ سینهاش تغییر مسیر داد، اما نتوانست محو شود.
لومیان کمی جا خورد. ردای خاکستریمایلبهسیاهِ استادِ مجسمهساز را پاره کرد و سینهاش را آشکار ساخت.
آنجا زخمی شوم و قیرگون به چشم میخورد و جایی که قلبش باید میبود، توخالی بود!
قلبش نیست... الروس گفته بود قلبِ اعضای خانواده سورون باید به اعماقِ قصرِ زیرزمینی فرستاده بشه... لومیان تا حدودی دلیلِ ماهیتِ قدرتمند اما شکنندهٔ سازندهٔ مجسمههای مومی را فهمید.
در نهایت، نورِ سرخ در قالبِ موجودی اثیری با شیارهای بیشمار در هم آمیخت که به مغزی چروکیده و خونرنگ میمانست.
لومیان که از اهمیتش مطمئن نبود، آن را در جیب گذاشت و بیرون رفت.
شعلههای آتش در اتاق همچنان میسوختند، اما به دلیلی نامعلوم گسترش نمییافتند.
...
در تالارِ ستونهای سنگی، جایی که درگیری با عنکبوتِ سیاه رخ داده بود.
آلبوس و الروس بازگشتِ لومیان را دیدند که چراغِ کاربیدی با درخششِ زردرنگِ ضعیفی در دست داشت.
تقریباً همزمان، متوجهِ لکههای خون روی بدنِ لومیان شدند.
آلبوس با لحنی سرگرم پرسید: «شاعر رو کشتی؟»
لومیان سر تکان داد و با آرامش پاسخ داد: «کسی رو کشتم که مجسمههای مومی میساخت.»